Sukta 128

Mantra 1

अयं जायत मनुषो धरीमणि होता यजिष्ठ उशिजामनु व्रतमग्निः स्वमनु व्रतम् । विश्वश्रुष्टिः सखीयते रयिरिव श्रवस्यते । अदब्धो होता नि षददिळस्पदे परिवीत इळस्पदे ॥

এইজন মনুষ্যৰ বাবে জন্মে—দৃঢ় আধাৰত; হোতা, যজ্ঞত সৰ্বাধিক যোগ্য, উশিজসকলৰ বিধি অনুসৰি; অগ্নি নিজৰেই বিধি অনুসৰি। বিশ্ব-শ্ৰুতি/বিশ্ব-আজ্ঞাপালনত তেওঁ সখা হয়; ৰয়িৰ দৰে তেওঁক খ্যাত কৰিব লাগে। অদব্ধ হোতা ইলা-পদত বহে—ইলা-পদত পৰিবীত, আৱৃত।

Mantra 2

तं यज्ञसाधमपि वातयामस्यृतस्य पथा नमसा हविष्मता देवताता हविष्मता । स न ऊर्जामुपाभृत्यया कृपा न जूर्यति । यं मातरिश्वा मनवे परावतो देवं भाः परावतः ॥

তাক—যজ্ঞসাধকক—আমি ঋতৰ পথেদি নমস্কাৰ আৰু হৱিষেৰে জ্বলাই তুলি দিওঁ, দেবতাতাৰ্থে—হৱিষেৰে। সি আমাৰ ওজ/পোষণশক্তি উপনীত কৰি কাষত স্থাপন কৰে; এই কৃপা-ৰক্ষাৰে সি ক্ষয় নাপায়। যাক মাতৰিশ্বা দূৰ পৰাভৱত মনুৰ ওচৰলৈ আনিছিল—দেৱজ্যোতি, দূৰ পৰাভৱত।

Mantra 3

एवेन सद्यः पर्येति पार्थिवं मुहुर्गी रेतो वृषभः कनिक्रदद्दधद्रेतः कनिक्रदत् । शतं चक्षाणो अक्षभिर्देवो वनेषु तुर्वणिः । सदो दधान उपरेषु सानुष्वग्निः परेषु सानुषु ॥

এই প্ৰেৰণাৰে সি তৎক্ষণাৎ পাৰ্থিৱ ক্ষেত্ৰজুৰি চাৰিওফালে গতি কৰে; পুনঃপুনঃ শক্তিৰ বৃষভ গর্জে—জ্যোতিময় বীৰ্যৰ বীজ ধৰি গর্জে। শত-চক্ষুৰে দেখা দেৱ, তুৰ্বণি (বিজয়ী), বনসমূহৰ গভীৰত কাম কৰে। সদায় উচ্চ শিখৰসমূহত আৰু দূৰ শিখৰসমূহত আসন স্থাপন কৰি—অগ্নি পৰ শিখৰসমূহত।

Mantra 4

स सुक्रतुः पुरोहितो दमेदमेऽग्निर्यज्ञस्याध्वरस्य चेतति क्रत्वा यज्ञस्य चेतति । क्रत्वा वेधा इषूयते विश्वा जातानि पस्पशे । यतो घृतश्रीरतिथिरजायत वह्निर्वेधा अजायत ॥

সেই শুভ-সংকল্পসম্পন্ন অগ্নি—প্ৰতি গৃহতে অগ্ৰে স্থাপিত পুৰোহিত—নিজ ক্ৰতু (সংকল্প-শক্তি) দ্বাৰা যজ্ঞ আৰু অধ্বৰ (অবিচ্ছিন্ন পবিত্ৰ ক্ৰিয়া)-ৰ কথা সচেতন হয়; ক্ৰতুৰ দ্বাৰাই যজ্ঞক জানে। সেই একে ক্ৰতুৰে বেধা (সৰ্বজ্ঞ জ্ঞানী) প্ৰেৰণা নিক্ষেপ কৰে আৰু জন্ম লোৱা সকলো সত্তাক দৰ্শন কৰে। য’ৰ পৰা ঘৃতশ্ৰী (ঘৃত-দীপ্তি)-যুক্ত অতিথি জন্ম ল’লে, সেই বেহ্নি বেধা জন্ম ল’লে।

Mantra 5

क्रत्वा यदस्य तविषीषु पृञ्चतेऽग्नेरवेण मरुतां न भोज्येषिराय न भोज्या । स हि ष्मा दानमिन्वति वसूनां च मज्मना । स नस्त्रासते दुरितादभिह्रुतः शंसादघादभिह्रुतः ॥

যেতিয়া ক্ৰতুৰ দ্বাৰা তাৰ তীব্ৰ শক্তিসমূহ সংযোজিত আৰু পূৰ্ণ হয়—অগ্নিৰ ৰক্ষণত—ভোগকাৰীৰ বাবে মৰুতসকলৰ দৰে, প্ৰেৰকৰ বাবে শক্তিসমূহৰ দৰে; তুচ্ছ ভোগৰ বাবে নহয়। কিয়নো সেয়েই ধন-সম্পদৰ দানক আগবঢ়ায় আৰু নিজৰ মহিমাৰে তাৰ বৃদ্ধি ঘটায়। সি আমাক দুষ্কৃতিৰ বেঁকা আঘাতৰ পৰা, আৰু শংসা (নিন্দা)-জনিত পাপৰ আঘাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।

Mantra 6

विश्वो विहाया अरतिर्वसुर्दधे हस्ते दक्षिणे तरणिर्न शिश्रथच्छ्रवस्यया न शिश्रथत् । विश्वस्मा इदिषुध्यते देवत्रा हव्यमोहिषे । विश्वस्मा इत्सुकृते वारमृण्वत्यग्निर्द्वारा व्यृण्वति ॥

সৰ্বদিশে বিস্তৃত গতি থকা, সৎকৰ্মৰ দূত অরতি (দূত) ধন-ভাণ্ডাৰক দক্ষিণ হাতে স্থাপন কৰে; দ্ৰুত ধাৱকৰ দৰে সি শ্ৰৱস্য (যশ)-ৰ বাবে কেতিয়াও শিথিল নহয়, শিথিল নহয়। সি সকলোৰে বাবে নিজৰ ইষু (প্ৰেৰণা) সজ্জিত কৰে—দেৱলোকলৈ হব্য বহন কৰিবলৈ। সুকৃত (সৎকৰ্মী) সকলোৰে বাবে অগ্নি আৱৰণৰ দুৱাৰ মুকলি কৰে, দুৱাৰসমূহ বিস্তাৰিত কৰে।

Mantra 7

स मानुषे वृजने शंतमो हितोऽग्निर्यज्ञेषु जेन्यो न विश्पतिः प्रियो यज्ञेषु विश्पतिः । स हव्या मानुषाणामिळा कृतानि पत्यते । स नस्त्रासते वरुणस्य धूर्तेर्महो देवस्य धूर्तेः ॥

সেই অগ্নি মানৱসমাজৰ মাজত স্থাপিত—সৰ্বাধিক শান্তিদায়ক। যজ্ঞসমূহত তেওঁ জেন্য, অৰ্থাৎ জয় কৰিবলগীয়া; জনপতিৰ দৰে প্ৰিয় বিশ্পতি। তেওঁ মানৱৰ হব্য আৰু সু-কৰ্ম, ইড়া-কৃত (যথাবিধি সম্পন্ন) কৰ্মসমূহৰ অধিপতি হয়। তেওঁ আমাক বৰুণৰ ধূৰ্তি—ছল-বন্ধন—আৰু সেই মহাদেৱৰ দমনকাৰী ধূৰ্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।

Mantra 8

अग्निं होतारमीळते वसुधितिं प्रियं चेतिष्ठमरतिं न्येरिरे हव्यवाहं न्येरिरे । विश्वायुं विश्ववेदसं होतारं यजतं कविम् । देवासो रण्वमवसे वसूयवो गीर्भी रण्वं वसूयवः ॥

তেওঁলোকে অগ্নিক—হোতা, ধন-ধাৰী (বসুধিতি), প্ৰিয়, সৰ্বাধিক বিচক্ষণ দূত—স্তৱ কৰে; হব্যবাহনক তেওঁলোকে স্থাপন কৰিছে, স্থাপন কৰিছে। সৰ্বজীৱন (বিশ্বায়ু), সৰ্বজ্ঞ (বিশ্ববেদস), পূজ্য হোতা, কবি-ঋষি—তাক দেবতাসকলে ৰণ্ব (আনন্দদায়ক) সহায়ৰ বাবে, বসু কামনাৰে, গীৰ্ভিৰে আহ্বান কৰে—ৰণ্ব সহায়ৰ বাবে, বসু কামনাৰে।