Sukta 129

Mantra 1

यं त्वं रथमिन्द्र मेधसातयेऽपाका सन्तमिषिर प्रणयसि प्रानवद्य नयसि । सद्यश्चित्तमभिष्टये करो वशश्च वाजिनम् । सास्माकमनवद्य तूतुजान वेधसामिमां वाचं न वेधसाम् ॥

হে ইন্দ্ৰ, যি ৰথক তুমি মেধা-সাধনাৰ জয়ৰ বাবে আগবঢ়াই নিয়া—যদিও সি এতিয়াও অপক্ব—হে ঋষি-প্ৰেৰক, তুমি তাক আগলৈ প্ৰণয় কৰ, নিৰ্দোষভাৱে আগুৱাই নিয়া। তৎক্ষণাৎ তুমি তাক অভিষ্ট সিদ্ধিৰ বাবে উপযোগী কৰ—বশ, আৰু বাজিক (বিজয়ী) বল-সমৃদ্ধ। সেয়ে, হে অনবদ্য, তূতুজান, বেদসসমূহৰ বাবে এই আমাৰ বাণীক তুমি (প্ৰেৰণা দিয়া), যেন বেদসসমূহৰ বাণী।

Mantra 2

स श्रुधि यः स्मा पृतनासु कासु चिद्दक्षाय्य इन्द्र भरहूतये नृभिरसि प्रतूर्तये नृभिः । यः शूरैः स्वः सनिता यो विप्रैर्वाजं तरुता । तमीशानास इरधन्त वाजिनं पृक्षमत्यं न वाजिनम् ॥

শুনা, হে ইন্দ্ৰ—যি কোনো যুদ্ধতেই তুমি সক্ষম, দাক্ষ্যৰ যোগ্য; নৰসমূহৰ সৈতে তুমি আহ্বান বহন কৰিবলৈ, নৰসমূহৰ সৈতে অগ্ৰসৰ জয় কৰিবলৈ। যি বীৰসকলৰ সৈতে স্বৰ্গলোকৰ দীপ্তি জয় কৰা, যি ঋষিসকলৰ সৈতে বল-সমৃদ্ধি পাৰ কৰোৱা—সেই বিজয়ীজনক অধিপতিসকলে বলবান কৰক, যেন ৰথ-অশ্বসমৃদ্ধ বাজিক।

Mantra 3

दस्मो हि ष्मा वृषणं पिन्वसि त्वचं कं चिद्यावीरररुं शूर मर्त्यं परिवृणक्षि मर्त्यम् । इन्द्रोत तुभ्यं तद्दिवे तद्रुद्राय स्वयशसे । मित्राय वोचं वरुणाय सप्रथः सुमृळीकाय सप्रथः ॥

নিশ্চয় তুমি দস্ম—অদ্ভুত; তুমি বৃষ-শক্তি স্ফীত কৰো, আৰু কোনো দুর্বল মৰ্ত্যৰ ছাল-দেহো সজীৱ কৰো। হে শূৰ, তুমি মৰ্ত্যক আৱৰ্তি কৰি আচ্ছাদিত কৰো। হে ইন্দ্ৰ, এই বাক্য মই তোমাৰ বাবে কওঁ—দ্যৌৰ বাবে, স্বয়শসী ৰুদ্ৰৰ বাবে; মিত্রৰ বাবে কওঁ, বিধানত বিস্তৃত বৰুণৰ বাবে; সুমৃळীক—কৃপাময়জনৰ বাবে বিস্তৃতভাৱে কওঁ।

Mantra 4

अस्माकं व इन्द्रमुश्मसीष्टये सखायं विश्वायुं प्रासहं युजं वाजेषु प्रासहं युजम् । अस्माकं ब्रह्मोतयेऽवा पृत्सुषु कासु चित् । नहि त्वा शत्रुः स्तरतेः स्तृणोषि यं विश्वं शत्रुं: स्तृणोषि यम् ॥

আমাৰ ইষ্টিসিদ্ধিৰ বাবে আমি ইন্দ্ৰক কামনা কৰোঁ—আমাৰ সখা, বিশ্বায়ু, প্ৰাসহ, বাজসমূহৰ যুদ্ধে প্ৰাসহ যুজ। আমাৰ ব্ৰহ্ম-বাক্যৰ সহায়ৰ বাবে, যিকোনো সংঘাতে আমাৰ ওচৰলৈ অৱতৰণ কৰা। তোমাক কোনো শত্রু অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰে; যাক তুমি স্তৃণোষি—পতিত কৰো—সেই সকলো শত্রুকেই তুমি পতিত কৰো।

Mantra 5

नि षू नमातिमतिं कयस्य चित्तेजिष्ठाभिररणिभिर्नोतिभिरुग्राभिरुग्रोतिभिः । नेषि णो यथा पुरानेनाः शूर मन्यसे । विश्वानि पूरोरप पर्षि वह्निरासा वह्निर्नो अच्छ ॥

নিশ্চয়, যাৰেই হওক, অতিমাপি-চলা মনোবৃত্তিক তুমি তোৰ অতি তীক্ষ্ণ জ্বালনি-শলাকা আৰু উগ্ৰ, বলবান সহায়তাৰে নত কৰি দে। হে শূৰ, যিদৰে প্ৰাচীন পথত তুমি জানো, তেনেদৰে আমাক আগবঢ়াই নে। পূৰুৰ পৰা সকলো বৈৰী শক্তি দূৰ কৰি দে; হে অগ্নিবাহক, আহা—আমালৈ আহোঁতা অগ্নি হৈ উঠা।

Mantra 6

प्र तद्वोचेयं भव्यायेन्दवे हव्यो न य इषवान्मन्म रेजति रक्षोहा मन्म रेजति । स्वयं सो अस्मदा निदो वधैरजेत दुर्मतिम् । अव स्रवेदघशंसोऽवतरमव क्षुद्रमिव स्रवेत् ॥

মই সেই বাক্য উচ্চাৰণ কৰোঁ—বঢ়ি উঠা ইন্দুৰ (সোম) বাবে যোগ্য—যেন হৱিৰ দৰে; বাণবলযুক্ত চিন্তা কঁপি উঠে, ৰক্ষঃ-হন চিন্তা কঁপি উঠে। সেয়াই নিজে আঘাতসমূহেৰে আমাৰ পৰা দুষ্ট-মতি দূৰ কৰোক। অঘশংস (অপবাদী) তললৈ সৰি পৰক, নীচজনৰ দৰে সৰি আঁতৰি যাওক।

Mantra 7

वनेम तद्धोत्रया चितन्त्या वनेम रयिं रयिवः सुवीर्यं रण्वं सन्तं सुवीर्यम् । दुर्मन्मानं सुमन्तुभिरेमिषा पृचीमहि । आ सत्याभिरिन्द्रं द्युम्नहूतिभिर्यजत्रं द्युम्नहूतिभिः ॥

চিন্তাশীল হোত্ৰ-অৰ্পণেৰে আমি সেইটো জয় কৰোঁ; হে ৰয়িৰ অধিপতি সকল, আমি ৰয়ি—সমৃদ্ধি—আৰু আনন্দময়, বিদ্যমান সু-বীৰ্য (উত্তম বীৰবল) জয় কৰোঁ। দুষ্ট-মনক আমি সুমন্তু (সু-ইচ্ছা) সমূহেৰে মুখামুখি হৈ জয় কৰোঁ, অনুসন্ধিৎসু ইষা (প্ৰেৰণা) যোগ কৰি। সত্য আহ্বানসমূহেৰে আমি ইন্দ্ৰক নিকটলৈ আনোঁ—যজ্ঞযোগ্য—দ্যুম্ন-আহ্বানসমূহেৰে।

Mantra 8

प्रप्रा वो अस्मे स्वयशोभिरूती परिवर्ग इन्द्रो दुर्मतीनां दरीमन्दुर्मतीनाम् । स्वयं सा रिषयध्यै या न उपेषे अत्रैः । हतेमसन्न वक्षति क्षिप्ता जूर्णिर्न वक्षति ॥

আগবাঢ়া, আগবাঢ়া—তোমালোকৰ বাবে, আমাৰ বাবে ইয়াত—নিজ মহিমাময় সহায়ত; ইন্দ্ৰ দুষ্টবুদ্ধিসকলৰ ওপৰত উলটাই পেলোৱা, দুষ্টবুদ্ধিসকলক ফালি দিয়া। যি বস্তু আমাক আঘাত কৰিব খোজে আৰু আমাক চেপি ধৰে, সেয়া অত্রিসকলৰ ঋষিদৃষ্টি-বলে নিজেই ব্যৰ্থ হ’ব; আঘাত পালে সি আগবাঢ়িব নোৱাৰে—পেলাই দিয়া জীৰ্ণ বস্তুৰ দৰে সি বহন কৰিব নোৱাৰে।

Mantra 9

त्वं न इन्द्र राया परीणसा याहि पथाँ अनेहसा पुरो याह्यरक्षसा । सचस्व नः पराक आ सचस्वास्तमीक आ । पाहि नो दूरादारादभिष्टिभिः सदा पाह्यभिष्टिभिः ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি তোমাৰ সম্পূৰ্ণ ঐশ্বৰ্য-সমৃদ্ধি লৈ আমাৰ আগত আগবাঢ়া; দুঃখ-দুৰ্দশাহীন পথেদি যোৱা, অক্ষত ৰক্ষাৰে আগত যোৱা। দূৰৰ পৰা আমাৰ সৈতে থাক, ওচৰতো আমাৰ সৈতে থাক। দূৰ আৰু ওচৰ—উভয় দিশৰ পৰা—তোমাৰ নিশ্চিত সহায়তাৰে আমাক ৰক্ষা কৰা; সদায় তোমাৰ সহায়তাৰে ৰক্ষা কৰা।

Mantra 10

त्वं न इन्द्र राया तरूषसोग्रं चित्त्वा महिमा सक्षदवसे महे मित्रं नावसे । ओजिष्ठ त्रातरविता रथं कं चिदमर्त्य । अन्यमस्मद्रिरिषेः कं चिदद्रिवो रिरिक्षन्तं चिदद्रिवः ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি তোমাৰ সমৃদ্ধি-বলে জয়ী হওঁতা; তোমাৰ উগ্ৰ মহিমাও মহৎ সহায় দিবলৈ সক্ষম—মহান মিত্ৰৰ দৰে, যি সহায়লৈ আহে। হে অতি বলবান, ত্ৰাতা, সহায়ক, অমৰ, তুমি যিকোনো ৰথবলকেই ৰক্ষা কৰা; হে অদ্ৰিৱ, আনক তুমি আঘাতৰ বাবে এৰি দিয়া, কিন্তু আমাৰ পৰা তুমি আঘাতকাৰীকো—যিকোনো এজনকো—নিরাপদে আঁতৰাই ৰাখা।

Mantra 11

पाहि न इन्द्र सुष्टुत स्रिधोऽवयाता सदमिद्दुर्मतीनां देवः सन्दुर्मतीनाम् । हन्ता पापस्य रक्षसस्त्राता विप्रस्य मावतः । अधा हि त्वा जनिता जीजनद्वसो रक्षोहणं त्वा जीजनद्वसो ॥

হে সু-স্তুত ইন্দ্ৰ, আমাক ৰক্ষা কৰা; বেঁকা-বাঁকা বাধা-প্ৰতিৰোধৰ ওপৰত অৱতৰি আমাক সহায় কৰা। দেৱ হিচাপে তুমি সদায় দুৰ্মতি—কু-বুদ্ধিৰ—দমনকাৰী। পাপময় ৰক্ষস্‌-অন্ধকাৰৰ হননকাৰী, বাক্‌-সমৃদ্ধ ঋষিৰ ত্ৰাতা। কিয়নো, হে বসু, তোমাৰ জনক তোমাক ৰক্ষস্‌-হননকাৰী ৰূপে জন্ম দিলে—হে বসু, তোমাক ৰক্ষস্‌-হননকাৰী ৰূপে জন্ম দিলে।