Sukta 120

Mantra 1

का राधद्धोत्राश्विना वां को वां जोष उभयोः । कथा विधात्यप्रचेताः ॥

হে অশ্বিনদ্বয়, কোন্ হোতৃ-অর্ঘ্য/অৰ্পণ-শক্তিয়ে তোমালোকক জয় কৰিব? আমাৰ কোন্ আনন্দ-ভক্তি তোমালোক উভয়ক সন্তুষ্ট কৰিব? যি এতিয়াও অপ্রবুদ্ধ, সি কেনেকৈ তোমালোকৰ বাবে অন্তৰ্যজ্ঞৰ যথোচিত বিধান স্থাপন কৰিব?

Mantra 2

विद्वांसाविद्दुरः पृच्छेदविद्वानित्थापरो अचेताः । नू चिन्नु मर्ते अक्रौ ॥

যি নাজানে, সি সেই দুৱাৰ বিষয়ে সোধে যাক জ্ঞানীসকলে জানে; এইদৰে আনজন, অচেতন, পথভ্ৰষ্ট হয়। এতিয়াও মর্ত্যৰ ভিতৰত সেই দুটা শক্তি ধৰা নপৰে।

Mantra 3

ता विद्वांसा हवामहे वां ता नो विद्वांसा मन्म वोचेतमद्य । प्रार्चद्दयमानो युवाकुः ॥

সেই দুজন জ্ঞানীক আমি তোমালোকক আহ্বান কৰোঁ; আজি সেই দুজন জ্ঞানীয়ে আমালৈ প্ৰেৰিত বাণী কওক। তোমালোকৰ দয়া বিচাৰি যুৱ সাধক উচ্চস্বৰে স্তোত্ৰ গাই উঠক।

Mantra 4

वि पृच्छामि पाक्या न देवान्वषट्कृतस्याद्भुतस्य दस्रा । पातं च सह्यसो युवं च रभ्यसो नः ॥

মই স্পষ্টকৈ সুধোঁ—অজ্ঞানত দেৱতাক সুধা যেন নহয়। হে দস্ৰা, আশ্চৰ্য-কুশলী যুগল, বষট্-কৃত আহ্বানৰ সেই অদ্ভুত ধ্বনিত—সহ্য কৰিবলগীয়া দুখ-দুৰ্দশাত তোমালোক দুয়ো আমাৰ ৰক্ষক হওঁক, আৰু যি ধৰি ল’ব লাগিব তাত আমাৰ দ্ৰুত সহায় হওঁক।

Mantra 5

प्र या घोषे भृगवाणे न शोभे यया वाचा यजति पज्रियो वाम् । प्रैषयुर्न विद्वान् ॥

যি উক্তি ভৃগুৰ অগ্নিৰ দৰে ঘোষাত উজ্জ্বল হৈ উঠে—সেই বাক্যৰে পজ্ৰিয়াই তোমালোকলৈ যজ্ঞ-অৰ্পণ কৰে। তথাপি, তোমালোকৰ কৃপা নোহোৱালৈকে, সি যেন অজ্ঞান হৈ আগবঢ়াবলৈ তাড়না কৰা এজনৰ দৰে।

Mantra 6

श्रुतं गायत्रं तकवानस्याहं चिद्धि रिरेभाश्विना वाम् । आक्षी शुभस्पती दन् ॥

মই তাকৱানৰ গায়ত্ৰী শুনিছোঁ; আৰু মই, গায়ক, হে অশ্বিনদ্বয়, তোমালোককেই আহ্বান কৰোঁ। আহাঁ—হে শোভাৰ পতি, দীপ্ত দুটা চকু দান কৰা।

Mantra 7

युवं ह्यास्तं महो रन्युवं वा यन्निरततंसतम् । ता नो वसू सुगोपा स्यातं पातं नो वृकादघायोः ॥

তোমালোক দুজনেই মহত্ত্বৰ আনন্দ; তোমালোকেই আমাক সংকোচৰ পৰা উলিয়াই আনা। হে দানশীল দুজন, আমাৰ বাবে সু-গোপা (ভাল ৰক্ষক) হওক; নেকুৰা (বৃক) আৰু অঘায়ু (অপকাৰী)ৰ পৰা আমাক ৰক্ষা কৰা।

Mantra 8

मा कस्मै धातमभ्यमित्रिणे नो माकुत्रा नो गृहेभ्यो धेनवो गुः । स्तनाभुजो अशिश्वीः ॥

আমাক কোনো শত্রুভাৱাপন্ন লোকৰ হাতত নেদিবা; আমাৰ ঘৰ-ঘৰৰ পৰা আমাৰ পোষণ-শক্তিসমূহ কেতিয়াও আঁতৰি নাযাওক—সেই দুগ্ধদায়িনী ধেনুসমূহ, স্তনৰ পৰা পান কৰা, যিসকল কেতিয়াও ব্যৰ্থ নহয়।

Mantra 9

दुहीयन्मित्रधितये युवाकु राये च नो मिमीतं वाजवत्यै । इषे च नो मिमीतं धेनुमत्यै ॥

মিত্রৰ আধাৰ-সামঞ্জস্য (মিত্রধিতি)ৰ বাবে দুগ্ধ দোহি উলিয়াই, হে তোমালোক দুজন, আমাৰ বাবে ৰায় (সমৃদ্ধি) আৰু বাজৱতী (বীৰ্য-সমৃদ্ধি) মাপি দিয়া। আৰু আমাৰ বাবে ইষা (অন্বেষণ-শক্তি)ও মাপি দিয়া—ধেনুমতী, আলোক-গাভীৰে সমৃদ্ধ।

Mantra 10

अश्विनोरसनं रथमनश्वं वाजिनीवतोः । तेनाहं भूरि चाकन ॥

অশ্বিনদ্বয়ৰ ৰথখন অনায়াস—তথাপি বিজয়ী বেগেৰে পূৰ্ণ। সেই ৰথৰ বলতে মই বহুল সমৃদ্ধি আৰু তৃপ্তি লাভ কৰিলোঁ।

Mantra 11

अयं समह मा तनूह्याते जनाँ अनु । सोमपेयं सुखो रथः ॥

এই ৰথে মোৰ দেহসহ মোক বহন কৰি, জনসমূহৰ পিছে পিছে লৈ যায়; সোমপানৰ বাবে ই সুখে-চলা বাহন।

Mantra 12

अध स्वप्नस्य निर्विदेऽभुञ्जतश्च रेवतः । उभा ता बस्रि नश्यतः ॥

তেতিয়া নিদ্ৰাৰ ক্লান্তিৰ পৰা, আৰু কেৱল ধনৰ ভোগৰ পৰা—দুয়ো বাধা দূৰ হয়; হে বস্ৰি, উভয়েই লয় পায়।