পাৰ্বতী in the Ramcharitmanas

বৰ্ণ, অৰ্থৰ সমূহ, ৰস আৰু ছন্দৰ স্ৰষ্টা, আৰু সকলো মঙ্গলৰ কৰ্তা বাণী আৰু বিনায়কক বন্দনা কৰোঁ। শ্ৰদ্ধা আৰু বিশ্বাসৰ স্বৰূপ ভৱানী আৰু শঙ্কৰক বন্দনা কৰোঁ, যাৰ বিনা সিদ্ধপুৰুষসকলেও নিজৰ অন্তৰত বাস কৰা ঈশ্বৰক দেখিব নোৱাৰে। চেতনাময় নিত্য গুৰু…

পুনৰ প্ৰণাম কৰোঁ শাৰদাক আৰু দেৱতাৰ নদীকে; দুয়ো পৱিত্ৰ, দুয়োৰে চৰিত্ৰ মনোহৰ। এজনে স্নান আৰু পানেৰে পাপ হৰণ কৰে, আনজনে কোৱা আৰু শোনাত অবিবেক হৰণ কৰে। গুৰু, পিতা আৰু মাতা ৰূপে মহেশ আৰু ভৱানীক প্ৰণাম কৰোঁ, দীনবন্ধু, যি প্ৰতিদিন দান কৰে।…

সোপনত হওক বা জাগ্ৰত অৱস্থাত, যদি শিৱ আৰু গৌৰীয়ে মোৰ প্ৰতি অনুগ্ৰহ দেখুৱায়, তেন্তে মই যি কৈছো সেই সকলো সত্য হওক, আৰু সাধাৰণ ভাষাত ৰচিত মোৰ কাব্যৰ প্ৰভাৱ সফল হওক।

ৰঘুবৰ ৰামৰ নামৰ প্ৰণাম কৰোঁ, যি অগ্নি, সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ হেতু। তা ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱৰ সত্তা, বেদৰ প্ৰাণ; তা গুণাতীত আৰু অতুলনীয়, সৰ্বগুণৰ ভাণ্ডাৰ। এয়া মহামন্ত্ৰ যি মহেশ নিজে জপ কৰে, আৰু কাশীত মুক্তিৰ হেতু হিচাপে উপদেশ দিয়ে। গণনাথ…

বুজিলে নাম আৰু নামী সমান যেন লাগে; উভয়ৰ মাজত পৰস্পৰ প্ৰেম, আৰু প্ৰভু নামৰ অনুগামী। নাম আৰু ৰূপ ঈশ্বৰৰ দুই উপাধি, দুয়ো অকথ্য আৰু অনাদি; সুসমজ দ্বাৰা এইবোৰ সাধ্য। কো ডাঙৰ কো সৰু কোৱা অপৰাধ; গুণৰ ভেদ শুনি সাধুসকলে বুজিব। ৰূপ নামৰ অধীন বুলি…

নামৰ প্ৰসাদত শম্ভু অবিনাশী; তেওঁৰ অলংকাৰ অমংগল হ'লেও তেওঁ মংগলৰ খনি। শুক, সনকাদি, সিদ্ধ, মুনি আৰু যোগীসকলে নামৰ প্ৰসাদত ব্ৰহ্মসুখৰ ভোগী। নাৰদে নামৰ প্ৰতাপ জানিছিল: হৰি জগতৰ প্ৰিয়, আৰু তেওঁ নিজেও হৰি আৰু হৰৰ প্ৰিয়। প্ৰহ্লাদে নাম জপ কৰাত…

যিৱেদি ভৱানীয়ে প্ৰশ্ন কৰিছিল, আৰু যিৱেদি শংকৰে ব্যাখ্যা কৰি উত্তৰ দিছিল, তাৰ সকলো কাৰণ সহ মই গাই কম, কাহিনীৰ প্ৰবন্ধ বিচিত্ৰ কৰি ৰচনা কৰি। যিয়ে এই কাহিনী আগতে শুনা নাই, তেওঁ শুনি আচৰিত নহওক। জ্ঞানীসকলে অলৌকিক কাহিনী শুনিও আচৰিত নহয়…

যেদৰে এই মানস হ'ল, যাৰ হেতু জগতত ইয়াৰ প্ৰচাৰ হ'ল, এতিয়া উমা আৰু বৃষকেতুক স্মৰণ কৰি মই সেই সমস্ত প্ৰসংগ ক'ম।

ৰামৰ সুকীৰ্তিৰূপ সুন্দৰ সৰয়ু গৈ মিলিছে স্বৰ্গীয় নদীত, ৰামৰ ভক্তিৰ গংগাত। ৰাম আৰু তেওঁৰ অনুজসকলৰ যুদ্ধৰ পৱিত্ৰ কীৰ্তি হ'ল সুন্দৰ মহান নদী সোণ, যি তেওঁলোকৰ সৈতে মিলিত হৈছে। দুই নদীৰ মাজত ভক্তিৰূপ দিব্য নদীৰ ধাৰা, সুবিৰতি আৰু বিবেকৰ সৈতে…

তেওঁলোকৰ পৰস্পৰৰ প্ৰতি দৃষ্টি, কথাবাৰ্তা, মিলন, প্ৰেম আৰু পৰস্পৰৰ সৈতে হাঁহি, আৰু চাৰি ভাতৃৰ উত্তম ভ্ৰাতৃপ্ৰেম, এইসবেই জলৰ মাধুৰ্য আৰু সুবাস।

মোৰ বুদ্ধি অনুসাৰে এই উত্তম জলৰ গুণ গণি মনক তাত স্নান কৰাই, ভৱানী আৰু শংকৰক স্মৰণ কৰি কবি এক সুন্দৰ কথা কয়। এতিয়া ৰঘুপতিৰ চৰণকমল হৃদয়ত ধৰি তেওঁৰ প্ৰসাদ পাই, মই দুই মহৰ্ষিৰ মিলন আৰু সুন্দৰ সংবাদ ক'ম।

যেন মোৰ গভীৰ অজ্ঞান দূৰ হয়, সেই কথা বিস্তাৰে কওক, প্ৰভু। যাজ্ঞবল্ক্য মুচকি হাঁহি ক'লে, ৰঘুপতিৰ প্ৰভুত্ব তোমাৰ ওচৰত সুপৰিচিত। মনত, কৰ্মত আৰু বাক্যত তুমি ৰামৰ অনুৰক্ত, তোমাৰ চতুৰতা মই বুজিছোঁ। তুমি ৰামৰ গভীৰ গুণ শুনিব বিচৰা, সেয়ে অত্যন্ত…

এবাৰ ত্ৰেতা যুগত শম্ভু গ'ল কুম্ভজ ঋষিৰ ওচৰলৈ। সঙ্গত গ'ল সতী, ভৱানী, জগজননী। ঋষিয়ে পূজা কৰিলে, জানি তেওঁলোক সকলোৰে ঈশ্বৰ। মুনিবৰে ৰামকথা বৰ্ণনা কৰিলে, মহেশে শুনি পৰম সুখ অনুভৱ কৰিলে। ঋষিয়ে হৰিভক্তিৰ সৌন্দৰ্য সোধিলে, শম্ভুৱে অধিকাৰী জানি…

যোৱাৰ সময়ত শিৱে হৃদয়ত ভাবিলে কেনেকৈ প্ৰভুৰ দৰ্শন হ'ব। প্ৰভু গোপন ৰূপত অৱতীৰ্ণ হৈছে, মই গ'লে সকলোৱে জানি যাব। শংকৰৰ হৃদয়ত অত্যন্ত উত্তেজনা আছিল, কিন্তু সতীয়ে সেই গোপন কথা নাজানিছিল। তুলসী কয়: মন দৰ্শনৰ লোভত আছিল কিন্তু ভয়ত আছিল, আৰু…

ৰাৱণে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল যে তেওঁৰ মৃত্যু মানুহৰ হাতত হওক, আৰু প্ৰভুৱে ব্ৰহ্মাৰ বাক্য সত্য কৰিব খুজিলে। "যদি নাযাওঁ, তেন্তে অনুতাপ থাকিব।" বিচাৰ কৰি শিৱে কোনো উপায় বিচাৰি নাপালে। এইদৰে ঈশ্বৰ শিৱ চিন্তাত মগ্ন হল। ঠিক সেই সময়ত দশশিৰা ৰাৱণ গল…

সেই সময় শম্ভুৱে ৰামক দেখিলে, আৰু তেওঁৰ হৃদয়ত অতি বিশেষ আনন্দ উৎপন্ন হ'ল। তেওঁ চকু ভৰাই সেই ৰূপৰ সিন্ধুক নিৰীক্ষণ কৰিলে, কিন্তু অনুচিত সময় জানি নিজকে প্ৰকাশ নকৰিলে। "জয় সচ্চিদানন্দ, জগতৰ পৱিত্ৰকৰ্তা!" এই কৈ কামদেৱৰ বিনাশকাৰী নিজৰ পথে…

বিষ্ণু, যিয়ে দেৱতাসকলৰ হিতৰ বাবে মানৱদেহ ধাৰণ কৰিছিল, তেওঁ সৰ্বজ্ঞ, যেনেকৈ ত্ৰিপুৰাৰি অৰ্থাৎ শিৱ। তেওঁ, যি জ্ঞানৰ ধাম, শ্ৰীপতি আৰু অসুৰশত্ৰু, তেওঁ কি অজ্ঞৰ দৰে নাৰীক বিচাৰিব? কিন্তু শম্ভুৰ কথা মিছা হ'ব নোৱাৰে, কিয়নো সকলোৱে জানে যে শিৱ…

যদিও শিৱে বহুবাৰ উপদেশ দিছিল, তথাপি তা তেওঁৰ হৃদয়ত স্থান নাপালে। তেতিয়া মহেশে, হৰিৰ মায়াৰ শক্তি মনত জানি হাঁহি কথা ক'লে।

ৰামৰ কোমল আৰু গভীৰ অৰ্থবোধক বাক্য শুনি সতীৰ মনত অত্যন্ত সংকোচৰ উদয় হ'ল। ভীত হৈ সতী মহেশৰ ওচৰলৈ গ'লেন, হৃদয়ত বৰ চিন্তা লৈ।

মই শংকৰৰ কথা নমানিলো, নিজৰ অজ্ঞতাক ৰামৰ ওপৰত আৰোপ কৰিলো। এতিয়া উভতি গৈ কি উত্তৰ দিম?" তেওঁৰ হৃদয়ত অত্যন্ত ভয়ংকৰ দাহ উঠিল। ৰামে জানিলে যে সতীয়ে দুখ পাইছে, আৰু নিজৰ কিছু প্ৰভাৱ তেওঁৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰিলে। সতীয়ে বাটত যাওঁতে এক আশ্চৰ্য…