দৈৱকী in the Bhagavatam

হে সূত, তোমাৰ মঙ্গল হওক। সাৎৱতসকলৰ পতি ভগৱান কোন উদ্দেশ্যে দেবকীৰ গৰ্ভত বসুদেৱৰ পুত্ৰৰূপে অৱতীৰ্ণ হৈছিল, সেয়া তুমি জানো।

বাসুদেৱৰ পুত্ৰ, দেৱকীৰ আনন্দ, নন্দগোপৰ কুমাৰ গোবিন্দ শ্ৰীকৃষ্ণলৈ পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।

হে হৃষীকেশ! দুষ্ট কংসে দেৱকীক দীঘলীয়া সময় বন্দী কৰি শোকত পীড়িত কৰিছিল; প্ৰভু, আপুনিয়েই তেওঁক আৰু মোক সন্তানসহ পুনঃপুনঃ বিপদৰ পৰা মুক্ত কৰিলে।

আন কিছুমানে কয়, বসুদেৱ আৰু দেবকীয়ে তোমাক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, সেয়ে তুমি তেওঁলোকৰ পুত্ৰৰূপে অৱতীৰ্ণ হ’লা। তুমি নিশ্চয় অজন—জন্মহীন; তথাপি তেওঁলোকৰ মঙ্গলৰ বাবে আৰু দেৱদ্বেষীসকলক বিনাশ কৰিবলৈ জন্ম গ্ৰহণ কৰ।

দেৱকীসুত শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাবে উৎকণ্ঠাত তেওঁলোকৰ চকুৰ পৰা অশ্ৰু উথলি উঠিল। বান্ধৱ-স্ত্ৰীসকল ৰাজপ্ৰাসাদৰ পৰা ওলাই আহিল; বিদায়ক্ষণত অশ্ৰু অমঙ্গল হ’ব বুলি ভয় কৰি তেওঁলোকে বহু কষ্টে অশ্ৰু সংযত কৰিলে।

পিতৃগৃহত প্ৰৱেশ কৰি প্ৰভুৱে তাত উপস্থিত মাতৃসকলৰ আলিঙ্গন লাভ কৰিলে; তাৰ পাছত দেৱকীপ্ৰমুখ সাত মাতৃক শিৰ নত কৰি পাদপ্ৰণাম কৰিলে, আৰু তেওঁলোক আনন্দিত হ’ল।

দেৱকীপ্ৰমুখ তেওঁৰ সাতগৰাকী পত্নী—যিসকল সকলো ভগ্নী—তেওঁলোকে নিজে, তেওঁলোকৰ পুত্ৰসকল আৰু বোৱাৰীসকল সকলো কুশলে আছেনে?

দেৱকভোজৰ কন্যা দেবকী—দেৱমাতাৰ দৰে বিষ্ণুপ্ৰজা—যিয়ে নিজৰ গৰ্ভত দেৱক ধাৰণ কৰিছিল, যেনে ত্ৰয়ী বেদে যজ্ঞবিতানৰ অৰ্থ ধাৰণ কৰে—তেওঁ মঙ্গলময় কুশলে আছে নে?

কংসৰ ভয়ত ঘৰ পৰা দূৰত থাকি কৃষ্ণ-বলৰামে পিতৃ-মাতৃৰ পদসেৱা কৰিব নোৱাৰিলে; তেতিয়া প্ৰভুৱে ক’লে—“মা, দেউতা, আমাক ক্ষমা কৰক।” এই স্মৰণে মোৰ হৃদয় ব্যথিত হয়।

পৃথিৱীৰ মঙ্গলৰ বাবে ব্ৰহ্মাৰ প্ৰাৰ্থনাত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণ ভোজৰাজৰ কাৰাগাৰত দেবকীৰ গৰ্ভত বসুদেৱৰ পুত্ৰৰূপে অৱতীৰ্ণ হ’ল।

পুনৰ্বসুৰ এজন পুত্ৰ আৰু এজনী কন্যা আছিল—আহুক আৰু আহুকী। আহুকৰ দুজন পুত্ৰ—দেৱক আৰু উগ্ৰসেন। দেৱকৰ চাৰিজন পুত্ৰ—দেৱবান, উপদেৱ, সুদেৱ আৰু দেৱবৰ্ধন; আৰু সাতজনী কন্যা—ধৃতদেৱা (জ্যেষ্ঠা), শান্তিদেৱা, উপদেৱা, শ্ৰীদেৱা, দেৱৰক্ষিতা, সহদেৱা আৰু…

দেৱকী, পৌৰৱী, ৰোহিণী, ভদ্ৰা, মদিৰা, ৰোচনা, ইলা আদি সকলেই আনকদুন্দুভি (ৱসুদেৱ)-ৰ পত্নী আছিল; তাত দেৱকী প্রধানা আছিল।

সহদেৱাৰ গৰ্ভৰ পৰা প্ৰবৰ আৰু শ্ৰুত আদি আঠজন পুত্ৰ জন্মিল; তেওঁলোক স্বৰ্গলোকৰ অষ্ট বসুৰ সাক্ষাত্ প্ৰকাশ যেন আছিল। তাৰ পিছত দেবকীৰ গৰ্ভৰ পৰা ৱসুদেৱে আঠজন মহাগুণসম্পন্ন পুত্ৰ জন্ম দিলে—কীৰ্তিমান, সুষেণ, ভদ্ৰসেন, ঋজু, সম্মৰ্দন, ভদ্ৰ আৰু অধীশ্বৰ…

সহদেৱৰ প্ৰৱৰ আৰু শ্ৰুত আদি আঠ পুত্ৰ স্বৰ্গলোকত অষ্ট বসুৰ সাক্ষাৎ অৱতাৰ আছিল। বসুদেৱেও দেৱকীৰ গৰ্ভত আঠজন মহাগুণবান পুত্ৰ জন্ম দিলে—কীৰ্তিমান, সুষেণ, ভদ্ৰসেন, উদাৰধী, ঋজু, সম্মৰ্দন, ভদ্ৰ আৰু মহেশ্বৰ শেষাৱতাৰ সংকর্ষণ। তেওঁলোকৰ অষ্টম পুত্ৰ…

হে শুকদেৱ গোস্বামী! আপুনি আগতেই কৈছিল যে দ্বিতীয় চতুৰ্ব্যূহৰ সংকর্ষণেই ৰোহিণীৰ পুত্ৰ বলৰাম ৰূপে প্ৰাদুৰ্ভাৱ হৈছিল। যদি দেহান্তৰ নকৰাকৈ স্থানান্তৰ নঘটিল, তেন্তে তেওঁ প্ৰথমে দেবকীৰ গৰ্ভত আৰু পাছত ৰোহিণীৰ গৰ্ভত কেনেকৈ আছিল? দয়া কৰি ব্যাখ্যা…

এবাৰ শূৰবংশীয় বসুদেৱে দেবকীক বিয়া কৰিলে। বিয়াৰ পাছত নববধূ দেবকীক লগত লৈ ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ তেওঁ ৰথত আৰোহণ কৰিলে।

উগ্ৰসেনৰ পুত্ৰ কংসে ভগ্নী দেবকীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ ঘোঁৰাৰ ৰশ্মি নিজে ধৰি সাৰথি হ’ল। তেওঁ শত শত সোণালী ৰথেৰে পৰিবেষ্টিত আছিল।