Sukta 5

Mantra 1

स्वापनम्। स॒हस्र॑शृङ्गो वृष॒भो यः स॑मु॒द्रादु॒दाच॑रत्। तेना॑ सह॒स्येऽना व॒यं नि जना॑न्त्स्वापयामसि

স্বাপন (নিদ্ৰা)—সহস্ৰশৃঙ্গ বৃষভ, যি সমুদ্ৰৰ পৰা ওলাই আহিল। হে সহস্য (মহাশক্তিমান), সেই শক্তিৰে আমি নিশ্চয়কৈ লোকসকলক নিদ্ৰাত ডুবাই দিওঁ।

Mantra 2

न भूमिं॒ वातो॒ अति॑ वाति॒ नाति॑ पश्यति॒ कश्च॒न। स्त्रिय॑श्च॒ सर्वाः॑ स्वा॒पय॒ शुन॒श्चेन्द्र॑सखा॒ चर॑न्

বায়ু যেন ভূমিৰ ওপৰেদি অতিক্ৰম কৰি নাবয়; কোনোবাই একেবাৰে সীমাৰ বাহিৰলৈ চাই নাপাওক। সকলো স্ত্ৰীক শুৱাই দিয়া, আৰু ঘূৰি ফুৰোঁতে থকা ইন্দ্ৰ-সখা কুকুৰটোকো (শুৱাই দিয়া)।

Mantra 3

प्रो॒ष्ठे॒श॒यास्त॑ल्पेश॒या नारी॒र्या व॑ह्य॒शीव॑रीः । स्त्रियो॒ याः पुण्य॑गन्धय॒स्ताः सर्वाः॑ स्वापयामसि

বাহিৰৰ খাটত শোৱা স্ত্ৰীসকল, শয্যাত শোৱা স্ত্ৰীসকল—যিসকল বাহিৰলৈ বহন হৈ গতি কৰে/চঞ্চল; যিসকল স্ত্ৰী পুণ্য সুগন্ধে মধুৰ—তেওঁলোক সকলোকে, একো বাদ নথকাকৈ, আমি শুৱাই দিওঁ।

Mantra 4

एज॑देजदजग्रभं॒ चक्षुः॑ प्रा॒णम॑जग्रभम्। अङ्गा॑न्यजग्रभं॒ सर्वा॑ रात्री॑णामतिशर्व॒रे

যি যি কঁপে-চঁপে, সকলোকে মই বশ কৰিলোঁ; চকু, প্ৰাণ—মই বশ কৰিলোঁ। অংগ-প্ৰত্যংগ সকলোকে মই বশ কৰিলোঁ—সকলো ৰাতিৰ ভিতৰত, অতি-অন্ধকাৰ, অধিক-অন্ধকাৰ ৰাতিতো।

Mantra 5

य आस्ते॒ यश्चर॑ति॒ यश्च॒ तिष्ठ॑न्वि॒पश्य॑ति । तेषां॒ सं द॑ध्मो॒ अक्षी॑णि॒ यथे॒दं ह॒र्म्यं तथा॑

যি বহে, যি চলে, যি থিয় হৈ দূৰলৈ চায়—তেওঁলোক সকলোৰে চকু আমি একেলগে জোৰি দিওঁ (বন্ধ কৰোঁ), যেনেকৈ এই ঘৰ বন্ধ থাকে; তেনেকৈ হওক।

Mantra 6

स्वप्तु॑ मा॒ता स्वप्तु॑ पि॒ता स्वप्तु॒ श्वा स्वप्तु॑ वि॒श्पतिः॑ । स्वप॑न्त्वस्यै ज्ञा॒तयः॒ स्वप्त्व॒यम॒भितो॒ जनः॑

মাতৃ শুৱাওক, পিতৃ শুৱাওক; কুকুৰ শুৱাওক, গৃহপতি শুৱাওক। তাইৰ জ্ঞাতিসকল শুৱাওক; ইয়াত চাৰিওফালে থকা এই লোকসকল সকলো শুৱাওক।

Mantra 7

स्वप्न॑ स्वप्नाभि॒कर॑णेन॒ सर्वं॒ नि स्वापया॒ जन॑म्। ओ॒त्सू॒र्यम॒न्यान्त्स्वा॒पया॑व्यु॒षं जा॑गृताद॒हमिन्द्र॑ इ॒वारि॑ष्टो॒ अक्षि॑तः

হে স্বপ্ন (নিদ্ৰা), তোমাৰ স্বপ্ন-কৰ্মকাৰী মায়া-মন্ত্ৰে সকলো লোকক নিদ্ৰালু কৰি দিয়া। সূৰ্য উঠালৈকে আনসকলকো নিদ্ৰাত ৰাখা; মই জাগৰণৰ মাজতো জাগি আছোঁ—ইন্দ্ৰৰ দৰে, অক্ষত, অনাহিত।