Adhyaya 124

Verse 2

सूत उवाच । अथान्यदपि तत्रास्ति मुखारं तीर्थमुत्तमम् । यत्र ते मुनयः श्रेष्ठा विप्राश्चौरेण संगताः । यत्र सिद्धिं समापन्नः स चौरस्तत्प्रभावतः । वाल्मीकिरिति विख्यातो रामायणनिबंधकृत्

قال سوتا: «وهناك أيضاً موضعٌ مقدّسٌ أسمى يُدعى موخارا تيرثا؛ فيه لقي أولئك الحكماءُ الأجلّاءُ والبراهمةُ رجلاً لصّاً. وببركةِ هذا التيرثا نال اللصُّ السِّدهي (التحقّق الروحي)، فاشتهر باسم فالميكي، مُصنِّف الرامايانا».

Verse 3

चमत्कारपुरे पूर्वं मांडव्यान्वय संभवः । लोहजंघो द्विजो ह्यासीत्पितृमातृपरायणः

فيما مضى، في مدينة تشمَتكارابورا، عاش براهمنٌ يُدعى لوهَجَنْغه، مولودٌ في سلالة ماندافيا، مُلازِمٌ لبرِّ أبيه وأمّه وخدمتهما.

Verse 4

तस्यैका चाभवत्पत्नी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । पतिव्रता पतिप्राणा पतिप्रियहिते रता

وكانت له زوجةٌ واحدة، أحبَّ إليه من حياته؛ زوجةٌ عفيفةٌ على نذرِ الوفاء لزوجها (باتيفراتا)، جعلت زوجَها روحَها، لا تفترُ عن السعي فيما يُرضيه وينفعه.

Verse 5

अथ तस्य स्थितस्यात्र ब्रह्मवृत्त्याभिवर्ततः । जगाम सुमहान्कालः पितृमातृरतस्य च

ثم إنه، وهو مقيمٌ هناك محافظٌ على معيشةِ البراهمن وسيرتهم، مضى عليه زمنٌ طويلٌ جداً—إذ كان مُلازِماً لبرِّ أبيه وأمّه.

Verse 6

एकदा भगवाञ्छक्रो न ववर्ष धरातले । आनर्तविषये कृत्स्ने यावद्वादशवत्सराः

ذاتَ مرةٍ لم يُنزِل الإلهُ المُبجَّلُ شَكرا (إندرا) المطرَ على الأرض، في إقليمِ آنَرْتَة كلِّه، طوالَ اثنتي عشرةَ سنةً.

Verse 7

ततः स कष्टमापन्नो लोहजंघो द्विजोत्तमाः । न प्राप्नोति क्वचिद्भिक्षां न च किंचित्प्रतिग्रहम्

فلذلك وقعَ لوهَجَنْغَه في شِدّةٍ، يا خيرَ ذوي الولادتين؛ فلم يظفرْ بصدقةٍ في موضعٍ، ولم ينلْ هبةً قطّ.

Verse 8

ततस्तौ पितरौ द्वौ तु दृष्ट्वा क्षुत्परिपीडितौ । भार्यां च चिंतयामास दुःखेन महतान्वितः

ثمّ لمّا رأى والديه كليهما مُعذَّبَين بالجوع، غمره حزنٌ عظيم، وأخذ يقلق على زوجته أيضًا.

Verse 9

किं करोमि क्व गच्छामि कथं स्याद्दर्शनं मम । एताभ्यामपि वृद्धाभ्यां पत्न्याश्चैव विशेषतः

«ماذا أفعل؟ وإلى أين أذهب؟ وكيف أستطيع التصرّف—وخاصةً من أجل هذين الشيخين، ومن أجل زوجتي قبل كلّ شيء؟»

Verse 10

ततः स दुःखसंयुक्तः फलार्थं प्रययौ वने । न च किंचिदवाप्नोति सर्वे शुष्का महीरुहाः

ثمّ وهو مثقلٌ بالغمّ مضى إلى الغابة يلتمس الثمار؛ فلم يجد شيئًا البتّة، إذ كانت الأشجار كلّها قد يبست.

Verse 12

अथापश्यत्स वृद्धां स्त्रीं स्तोकसस्यसमन्विताम् । गच्छमानां तथा तेन श्रमेण महतान्विताम् । ततस्तत्सस्यमादाय वस्त्राणि च स निर्दयः । जगाम स्वगृहं हृष्टः पितृभ्यां च न्यवेदयत्

ثم رأى امرأةً عجوزًا تحمل مقدارًا يسيرًا من الحَبّ، تمشي وقد أنهكها تعبٌ شديد. فبلا رحمةٍ سلب منها ذلك الحَبّ وثيابها، ومضى مسرورًا إلى بيته وأخبر والديه بما فعل.

Verse 13

स एवं लब्धलक्षोऽपि दस्युकर्मणि नित्यशः । कृत्वा चौर्यं पुपोषाथ निजमेव कुटुम्बकम्

ومع أنه قد ظفر بـ«وسيلة» للكسب، ظلّ يواظب كل يوم على عمل اللصوص. وبالسرقة كان يعول أهل بيته وحدهم.

Verse 14

सुभिक्षे चापि संप्राप्ते नान्यत्कर्म करोति सः । ब्राह्मीं वृत्तिं परित्यक्त्वा चौर्यकर्म समाचरत्

حتى حين عادت النعمة والرخاء، لم يقم بعملٍ آخر. ترك معيشةَ البراهمة القويمة، ومضى يزاول عمل السرقة.

Verse 15

कस्यचित्त्वथ कालस्य तीर्थयात्राप्रसंगतः । तत्र सप्तर्षयः प्राप्ता मरीचिप्रमुखा द्विजाः

ثم في وقتٍ ما، وبمناسبة رحلة حجٍّ إلى التيـرثا، قدم إلى ذلك الموضع السبعـةُ رِشيّات—وهم براهمةٌ يتقدمهم مريچي.

Verse 16

ततस्तान्विजने दृष्ट्वा द्रोहकोपसमन्वितः । यष्टिमुद्यम्य वेगेन तिष्ठध्वमिति चाब्रवीत्

فلما رآهم منفردين في موضعٍ خالٍ، وقد امتلأ غدرًا وغضبًا، رفع عصًا مسرعًا وصاح: «قفوا مكانكم!»

Verse 17

त्रिशिखां भृकुटीं कृत्वा सत्वरं समुपाद्रवत् । भर्त्समानः स परुषैर्वाक्यैस्तांस्ताडयन्निव

عقد حاجبيه بعبوسٍ شديد، فاندفع إليهم مسرعًا، يوبّخهم بكلماتٍ قاسية كأنه يضربهم بها.

Verse 18

ततस्ते मुनयो दृष्ट्वा यमदूतोपमं च तम् । यज्ञोपवीतसंयुक्तं प्रोचुस्ते कृपयान्विताः

ثم إن الحكماء، إذ رأوه كأنه رسولُ يَمَ، مع أنه ما زال متقلّدًا بالخيط المقدّس (اليَجْنْيُوبَفِيتا)، خاطبوه بدافع الرحمة.

Verse 19

ऋषय ऊचुः । अहो त्वं ब्राह्मणोऽसीति तत्कस्मादतिगर्हितम् । करोषि कर्म चैतद्धि म्लेच्छकृत्यं तु बालिश

قال الحكماء: «وا أسفاه! إنك حقًّا برهميّ؛ فلماذا ترتكب فعلًا بالغَ الذمّ؟ أيها الأحمق، إنك تأتي بعين ما يُعَدّ من سلوك المليتشا».

Verse 20

वयं च मुनयः शांतास्त्यक्ताऽशेषपरिग्रहाः । नास्माकमपि पार्श्वस्थं किंचिद्गृह्णाति यद्भवनान्

ونحن أيضًا من المونِيّين، هادئو الطبع، قد تركنا كلَّ تملّك. وحتى من يقف إلى جانبنا لا يأخذ شيئًا قط من بيوت الناس.

Verse 21

लोहजंघ उवाच । एतानि शुभ्रचीराणि वल्कलान्यजिनानि च । उपानहसमेतानि शीघ्रं यच्छंतु मे द्विजाः

قال لوهَجَنْغَه: «يا ذوي الميلادين، أعطوني سريعًا هذه الثياب البيضاء الطاهرة—ثياب اللحاء وجلود الأيائل أيضًا—مع النعال.»

Verse 22

नो चेद्धत्वाप्रहारेण यष्ट्या वज्रोपमेन च । प्रापयिष्यस्यसंदिग्धं धर्मराजनिवेशनम्

وإلا فسأصرعك بضربة عصًا كأنها صاعقةٌ كالفَجْرَة، ولأُرسلنّك يقينًا بلا ريب إلى دارِ دهرماراجا (ياما).

Verse 23

ऋषय ऊचुः । सर्वं दास्यामहे तुभ्यं वयं तावन्मलिम्लुच । किंवदन्तीं वदास्माकं यां पृच्छामः कुतूहलात्

قال الحكماء: «يا ماليملوتشا، سنهب لك كلَّ شيء؛ فحدِّثْنا فقط بالأسطورة، بما يتناقله الناس، التي نسألك عنها بدافع الفضول».

Verse 24

किमर्थं कुरुषे चौर्यं त्वं विप्रोऽसि सुनिर्घृणः । किं जितो व्यसनै रौद्रैः किं वा व्याधद्विजो भवान्

«لِمَ ترتكب السرقة؟ أنت براهمن، ومع ذلك فأنت عديمُ الرحمة تمامًا. أقد غلبتك الرذائلُ العنيفة؟ أم صرتَ “براهمنَ صيّادًا”؛ براهمنًا يعتاش من قسوة الصيّاد؟»

Verse 25

लोहजंघ उवाच । व्यसनार्थं न मे कृत्यमेतच्चौर्यसमुद्भवम् । कुटुम्बार्थं विजानीथ धर्ममेतन्न संशयः

قال لوهاجانغا: «إن هذا الفعلَ مني، الناشئَ عن السرقة، ليس لطلب اللذة. اعلموا أنه من أجل أهلي وعائلتي؛ وفي ذلك لا شك—فهذا ما أعدّه دهرما».

Verse 26

पितरौ मम वार्द्धक्ये वर्तमानौ व्यवस्थितौ । तथा पतिव्रता पत्नी गृहधर्मविचक्षणा

«إن والديَّ قد استقرّا الآن في الشيخوخة استقرارًا ثابتًا؛ وكذلك زوجتي امرأةٌ وفيةٌ لزوجها (باتيفراتا)، بصيرةٌ ماهرةٌ في واجبات دهرما البيت».

Verse 27

उपार्ज्जयामि यत्किञ्चिदहमेतेन कर्मणा । तत्सर्वं तत्कृते नूनं सत्येनात्मानमालभे

كلُّ ما أكسبه بهذا العمل أُهديه كلَّه—حقًّا—لذلك المقصد المقدّس. وبالصدق، وبهذا النذر، أقدّم ذاتي قربانًا في التكريس.

Verse 28

तस्मान्मुंचथ प्राक्सर्वं विभवं किं वृथोक्तिभिः । कृताभिः स्फुरते हस्तो ममायं हन्तुमेव हि

فلذلك اترك حالًا كلَّ سلطانٍ ومتاعٍ دنيوي—فما نفعُ الكلامِ الباطل؟ إن يدي ترتجفُ بما فُعِل من أفعال؛ وإنها لَمُهَيَّأةٌ لا لشيءٍ إلا لِتَصرَعَكَ.

Verse 29

ऋषय ऊचुः । यद्येवं चौर तद्गत्वा त्वं पृच्छस्व कुटुम्बकम् । ममपापांशभागी त्वं किं भविष्यसि किं न वा

قال الحكماء: «إن كان الأمر كذلك، أيها السارق، فاذهب واسأل أهل بيتك. إن كنت ستشارك نصيبًا من إثمي، فماذا يكون حالك—أتقبله أم لا؟»

Verse 30

यदि ते संविभागेन पापस्यांशोऽपि गच्छति । तत्कुरुष्वाथवा पाप दुर्वहं ते भविष्यति

«إن كان بالتقسيم يصل إليك ولو جزءٌ يسيرٌ من الإثم، فافعله (على هذا الشرط وحده). وإلا، يا صاحب الذنب، فسيغدو ذلك عليك حملًا لا يُطاق.»

Verse 31

सकलं रौरवे रौद्रे पतितस्य सुदुर्मते । वयं त्वा ब्राह्मणं मत्वा ब्रूम एतदसंशयम्

«مَن سقط في رَورَفَة الرهيبة (الجحيم)، يا سيّئ النيّة، فالعذاب عليه كاملٌ شامل. ومع ذلك، إذ نعدّك برهمنًا، نقول لك هذا بلا ريب.»

Verse 32

कृपाविष्टाः सहास्माभिः सञ्जातेऽपि सुदर्शने । मुनीनां यतचित्तानां दर्शनाद्धि शुभं भवेत्

بدافع الرحمة، وإن كنتم قد حضرتم في مرآنا الحسن، فإن مجرد رؤية المونِيّين ذوي القلوب المروَّضة تجلب البركة حقًّا.

Verse 33

एकः पापानि कुरुते फलं भुंक्ते महाजनः । भोक्तारो विप्रमुच्यंते कर्ता दोषेण लिप्यते

شخصٌ واحد يرتكب الآثام، لكن البيت الكبير يذوق الثمرة. أمّا المشاركون في الأكل فيُعتَقون، وأما الفاعل فيتلطّخ بوصمة الذنب.

Verse 34

सूत उवाच । स तेषां तद्वचः श्रुत्वा चौरः किंचिद्भयान्वितः । सत्यमेतन्न संदेहो यदेतैर्व्याहृतं वचः

قال سوتا: لما سمع كلامهم خاف اللصّ شيئًا ما. «هذا حقٌّ لا ريب فيه؛ إن ما نطق به هؤلاء الحكماء صواب».

Verse 36

एतत्कर्म न गृह्णंति यदि वा संत्यजाम्यहम् । महद्भयं समुत्पन्नं मम चेतसि सांप्रतम्

إن لم يقبلوا هذا الفعل (وعاقبته)، فسأتركه. لقد قام في قلبي الآن خوفٌ عظيم.

Verse 37

यदि यूयं न चान्यत्र प्रयास्यथ मुनीश्वराः । पलायनपरा भूत्वा तद्गत्वा निजमंदिरम्

إن كنتم، يا سادةَ المونِيّين، لا تذهبون إلى موضعٍ آخر، فسأكون عازمًا على الفرار، وأمضي من هنا إلى مسكني.

Verse 38

पृच्छामि पोष्यवर्गं च युष्मद्वाक्यं विशेषतः । यदि तत्पातकांशं मे ग्रहीष्यति कुटुम्बकम् । तद्युष्माकं ग्रहीष्यामि यत्किंचित्पार्श्वसंस्थितम्

سأسأل من يعتمدون عليّ، ولا سيّما سأتحقّق من قولكم. فإن كانت أسرتي ستتحمّل نصيبًا من إثمي، فإني آخذ ما كان لكم موضوعًا قريبًا.

Verse 39

तस्मात्पृच्छामि तद्गत्वा निजमेव कुटुम्बकम् । यदि स्यात्संविभागो मे पापांशस्य करोमि वै

لذلك سأذهب وأسأل أهل بيتي أنفسهم. فإن كان حقًّا هناك اقتسام لنصيبي من الإثم، فسأمضي في الفعل، حقًّا.

Verse 40

ततस्ते शपथान्कृत्वा तस्य प्रत्ययकारणात् । तस्योपरि दयां कृत्वा मुमुचुस्तं गृहं प्रति

ثم جعلوه يحلف أيمانًا لتثبيت الثقة، وبعد أن رقّوا له رحمةً أطلقوه ليمضي عائدًا إلى بيته.

Verse 41

सोऽपि गत्वाऽथ पप्रच्छ प्रगत्वा पितरं निजम् । शृणु तात वचोऽस्माकं ततः प्रत्युत्तरं कुरु

ومضى هو أيضًا، ثم دنا من أبيه وسأله: «يا أبتِ، اسمع كلامي أولًا، ثم أجبني».

Verse 42

यत्कृत्वाहमकृत्यानि चौर्यादीनि सहस्रशः । पुष्टिं करोमि ते नित्यस् तद्भागस्तेऽस्ति वा न वा

«بفعل المحرَّمات—كالسرقة—آلاف المرّات، أُؤمِّن لك القوت كلَّ يوم. فأخبرني: ألك نصيب في ذلك الكارما أم لا؟»

Verse 43

पापस्य मम प्रब्रूहि पृच्छतोऽत्र यथातथम् । अत्र मे संशयो जातस्तस्माच्छीघ्रं प्रकीर्तय

أخبرني بالحقّ كما أسألك هنا عن إثمي. لقد قام في قلبي شكّ، فلذلك فاصرّح به سريعًا.

Verse 44

पितोवाच । बाल्ये पुत्र मया नीतस्त्वं पुष्टिं व्याकुलात्मना । शुभाऽशुभानि कृत्यानि कृत्वा स्निग्धेन चेतसा

قال الأب: «يا بُنيّ، في صباك ربّيتك بقلبٍ قَلِق، وكنتُ أعمل أعمالًا—صالحةً وطالحة—بمودةٍ وشفقة.»

Verse 45

एतदर्थं पुनर्येन वार्धक्ये समुपस्थिते । गां पालयसि भूयोऽपि कृत्वा कर्म शुभाऽशुभम्

«ولهذا بعينه، وقد أدركتني الشيخوخة الآن، فأنت تعود فتقوم بأمر البيت، وتعمل أعمالًا—صالحةً وطالحة—مرةً أخرى.»

Verse 46

न तस्य विद्यते भागस्तव स्वल्पोऽपि पुत्रक । शुभस्य वाऽथ पापस्य सांप्रतं च तथा मम

«يا بُنيّ العزيز، ليس لك نصيبٌ في ذلك—ولا أدنى نصيب—لا في الخير ولا في الإثم؛ وكذلك الآن ليس لي نصيبٌ في عملك.»

Verse 47

आत्मनैव कृतं कर्म स्वयमेवोपभुज्यते । शुभं वा यदि वा पापं भोक्तारोन्यजनाः स्मृताः

العمل الذي يصنعه المرء بنفسه إنما يذوق ثمرته بنفسه—خيرًا كان أو شرًّا. ولا يُعَدّ الآخرون مُتَمَتِّعين بنتيجته.

Verse 48

साधुत्वेनाथ चौर्येण कृष्या वा वाणिजेन वा । त्वमुपानयसे भोज्यं न मे चिन्ता प्रजायते

سواءٌ بالسلوك الصالح أو بالسرقة، وسواءٌ بالزراعة أو بالتجارة—فأنت تجلب لي القوت؛ فلا يقوم في قلبي همٌّ ولا قلق.

Verse 49

तस्मान्नैतद्धृदि स्थाप्यं कर्मनिंद्यं करिष्यसि । यत्तस्यांशं प्रभोक्ता त्वं वयं सर्वे प्रभुंजकाः

فلذلك لا تُثبِتْ هذه الخاطرة في قلبك فتقترف أعمالًا مذمومة، قائلاً: «إنك يا رب ستنال نصيبَه، ونحن جميعًا سننال».

Verse 50

सूत उवाच । स एतद्वचनं श्रुत्वा व्याकुलेनान्त्तरात्मना । पप्रच्छ मातरं गत्वा तमेवार्थं प्रयत्नतः

قال سوتا: لما سمع تلك الكلمات اضطربت سريرته. فمضى إلى أمه وسألها بإلحاح عن ذلك الأمر بعينه.

Verse 51

ततस्तयापि तच्चोक्तं यत्पित्रा तस्य जल्पितम् । असामान्यं शुभे पापे कृत्ये तस्य द्विजोत्तमाः

ثم أخبرته هي أيضًا بما كان أبوه قد قاله. «يا خيرَ ذوي الولادتين، إن فعلَه—سواءٌ كان برًّا أو إثمًا—ليس أمرًا عاديًّا».

Verse 52

ततः पप्रच्छ तां भार्यां गत्वा दुःखसमन्वितः । साऽप्युवाच ततस्तादृक्पापं गुरुजनोद्भवम्

ثم مضى وهو ممتلئ بالحزن إلى زوجته وسألها. فقالت هي أيضًا: «إن مثل هذا الإثم ينشأ من الإساءة إلى الكبار وأهل الفضل والمرتبة».

Verse 53

ततः स शोकसंतप्तः पश्चात्तापेन संयुतः । गर्हयन्नेव चात्मानं ययौ ते यत्र तापसाः

ثم إنه، وقد أحرَقَه الحزن وامتلأ ندمًا، يلوم نفسه، مضى إلى الموضع الذي كان يقيم فيه أولئك النُّسّاك الزهّاد.

Verse 54

ततः प्रणम्य तान्सर्वान्कृतांजलिपुटः स्थितः । गम्यतां गम्यतां विप्राः क्षम्यतां क्षम्यतां मम

ثم سجد لهم جميعًا، ووقف ويداه مضمومتان في خشوع، وقال: «امضوا، امضوا يا معشر البراهمة—اغفروا لي، اغفروا لي».

Verse 55

यन्मया मौर्ख्यमास्थाय युष्मन्निर्भर्त्सना कृता । सुपाप्मना विमूढेन तस्मात्कार्या क्षमाद्य मे

«لأنني احتميت بالحمق فوبّختكم؛ وأنا المضلَّل شديد الإثم، فلذلك امنحوني العفو والصفح».

Verse 56

युष्मदीयं वचः कृत्स्नं मद्गुरुभ्यां प्रजल्पितम् । भार्यया च द्विजश्रेष्ठास्तेन मे दुःखमागतम्

«يا خيرَ البراهمة، إن كلامكم كلَّه قد ردّده شيوخي وكذلك زوجتي؛ ومن أجل ذلك نزل بي الحزن والألم».

Verse 57

तस्मात्कुर्वंतु मे सर्वे प्रसादं मुनिसत्तमाः । उपदेशप्रदानेन येन पापं क्षपाम्यहम्

«فلذلك، يا صفوةَ الحكماء، أفيضوا عليّ جميعًا نعمتكم—بمنحي الإرشاد والتعليم—لكي أُبيدَ به خطيئتي».

Verse 58

मया कर्म कृतं निंद्यं सदैव द्विजसत्तमाः । स्त्रियोऽपि च द्विजेंद्राश्च तापसाश्च विशेषतः

يا خيرَ ذوي الميلادَين! لقد ارتكبتُ عملاً مُستنكَراً—في حقّ النساء أيضاً، وفي حقّ أسمى البراهمة، ولا سيّما في حقّ الزهّاد أهل التنسّك.

Verse 59

ये ये दीनतरा लोका न समर्थाः प्रयोधितुम् । ते मया मुषिताः सर्वे न समर्थाः कदाचन

كلُّ من كان أشدَّ فقراً ولا يقدر على المقاومة أو الردّ—فقد سلبتُهم جميعاً؛ ولم يكونوا قط قادرين على معارضتي.

Verse 60

कुटुम्बार्थं विमूढेन साधुसंगविवर्जिना । यथैव पठता शास्त्रं तन्मेऽद्य पतितं हृदि

مخدوعاً، ومحرومًا من صحبة الصالحين، سعيتُ في الحياة لأجل أهلي فحسب. لكنّ اليوم، كأنّي أتلو الشاسترا، قد سقطت حقيقتها في قلبي.

Verse 61

यदि न स्याद्भवद्भिर्मे दर्शनं चाद्य सत्तमाः । तदन्यान्यपि पापानि कर्ताहं स्यां न संशयः

يا خيرَ أهلِ الصلاح! لولا أني نلتُ اليوم رؤيتكم المقدّسة (دارشان)، لواصلتُ ارتكابَ خطايا أخرى أيضاً، بلا شكّ.

Verse 62

तेषां मध्यगतश्चासीत्पुलहो नाम सन्मुनिः । हास्यशीलः स तं प्राह विप्लवार्थं द्विजोत्तमम्

وكان فيهم حكيمٌ صادق يُدعى بُولَها. وكان ذا طبعٍ مرح، فخاطبَ ذلك البراهمنَ الأسمى قاصداً أن يُحدِثَ انعطافاً في الأمر.

Verse 63

अहं ते कीर्तयिष्यामि मन्त्रमेकं सुशोभनम् । यं ध्यायञ्जप्यमानस्त्वं सिद्धिं यास्यसि शाश्वतीम्

سأُعلن لك مانترا واحدة بالغة الروعة. فإذا تأمّلتها وداومت على ترديدها (جَپا)، نلتَ السِّدهي الدائمة التي لا تخيب ولا تزول.

Verse 64

जाटघोटेतिमन्त्रोऽयं सर्वसिद्धिप्रदायकः तमेनं जप विप्र त्वं दिवारात्रमतंद्रितः

هذه المانترا «jāṭaghoṭe» واهبةٌ لكل السِّدهي. فلهذا، يا براهمن، رَدِّدْ هذه المانترا ليلًا ونهارًا بلا كسل ولا فتور.

Verse 65

ततो यास्यसि संसिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

عندئذٍ ستنال تمام النجاح، وهو نيلٌ عسيرٌ حتى على الآلهة.

Verse 66

एवमुक्त्वाथ ते विप्रास्तीर्थयात्रां ततो ययुः । सोऽपि तत्रैव चौरस्तु स्थितो जपपरायणः

وبعد أن قالوا ذلك، مضى أولئك البراهمة في رحلتهم إلى التيـرثات المقدّسة. أمّا اللصّ فبقي هناك بعينه، مكرّسًا نفسه كلّها لترديد المانترا (جَپا).

Verse 67

अनन्यमनसा तेन प्रारब्धः स तदा जपः । यथाऽभवत्समाधिस्थो येनावस्थां परां गतः

وبقلبٍ لا يلتفت إلى غيره بدأ ذلك الجَپا. وعلى هذا النحو دخل السَّمادهي، وبه بلغ المقام الأعلى.

Verse 68

तस्यैवं स्मरमाणस्य तं मन्त्रं ब्राह्मणस्य च । निश्चलत्वं गतः कायः कार्ये च निश्चलः स्थितः

ولمّا ظلّ يذكر ذلك المانترا الذي لقّنه إيّاه البراهمن، سكن جسده حتى صار لا يتحرّك؛ وفي نفس الممارسة ثبت ثابتًا لا يتزعزع.

Verse 69

ततः कालेन महता वल्मीकेन समावृतः । समंताद्ब्राह्मणश्रेष्ठा ध्यानस्थस्य महात्मनः

ثم بعد زمن طويل جدًّا—يا خيرَ البراهمة—غَطّاه تلّ النمل من كل جانب، بينما ظلّ ذلك العظيم النفس غارقًا في التأمّل.

Verse 70

तौ मातापितरौ तस्य सा च भार्या मनस्विनी । याता मृत्युवशं सर्वे तमन्वेष्य प्रयत्नतः

وأبواه، وزوجته ذات العزم القوي أيضًا، بحثوا عنه بكل جهد؛ غير أنّهم جميعًا وقعوا تحت سلطان الموت.

Verse 71

न विज्ञातश्च तत्रस्थः संन्यस्तः स महाव्रतः । संसारभावनिर्मुक्तस्तस्मान्मुनिसमागमात्

ومكث هناك دون أن يعرفه أحد. وقد اتخذ طريق السَّنْياسا، فصار صاحب النذر العظيم متحرّرًا من ميول الدنيا وأحوال السمسارا، ببركة صحبة الحكماء من المونِيّين.

Verse 72

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन मार्गेण ते पुनः । तीर्थयात्राप्रसंगेन मुनयः समुपस्थिताः

ثم بعد حينٍ من الزمان، حضر المونِيّون مرة أخرى من ذلك الطريق بعينه، بمناسبة رحلتهم للحجّ إلى التيَرثات المقدّسة.

Verse 73

प्रोचुश्चैतद्द्विजाः स्थानं यत्र चौरेण संगमः । आसीद्वस्तेन रौद्रेण ब्राह्मणच्छद्मधारिणा

وأشار الحكماءُ من ذوي الولادتين إلى ذلك الموضع بعينه، حيث وقع لقاءٌ مع لصٍّ شديدٍ قاسٍ، كان متنكّرًا بزيِّ برهمنٍ.

Verse 74

ततो वल्मीकमध्यस्थं शुश्रुवुर्निस्वनं च ते । जाटघोटेतिमंत्रस्य तस्यैव च महात्मनः

ثم سمعوا صوتًا يخرج من داخل كومة النمل؛ وكان ذلك العظيمُ النفس يردّد مانترا تبتدئ بلفظ «jāṭa-ghoṭa».

Verse 75

अथ भूम्यां प्रहारास्ते सस्वनुः सर्वतोदिशम् । ते वल्मीकं ततो दृष्ट्वा तं चौरं तस्य मध्यगम्

ثم دوّت ضرباتهم على الأرض في كل جهة. وبعد ذلك، لما رأوا كومة النمل، أبصروا اللصّ جالسًا في وسطها.

Verse 76

जपमानं तु तं मन्त्रं पुलहेन निवेदितः । हास्यरूपेण यस्तस्य सिद्धिं च द्विजसत्तमाः

يا خيرَ ذوي الولادتين، كان يكرّر تلك المانترا التي لقّنها له بولاها؛ وإن أُعطيت في صورةٍ مازحة، فقد جلبت له أيضًا نيلَ السِّدهي والتمام.

Verse 77

यद्वा सत्यमिदं प्रोक्तमाचार्यैः शास्त्रदृष्टिभिः । स्तोकं सिद्धिकृते तस्य यस्मात्सिद्धिरुपस्थिता

أو إن ما قاله المعلّمون—الذين ينظرون بعين الشاسترا—لَحقٌّ: فحتى الوسيلة اليسيرة قد تُثمر له السِّدهي، إذ إن نيلَ التحقّق قد حضر إليه.

Verse 78

मन्त्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भावना यस्य सिद्धिर्भवति तादृशी

في المانترا، وفي التيرثا (المَغتسل المقدّس)، وفي البراهمن، وفي الإله، وفي المنجّم، وفي الدواء، وفي الغورو—على قدر ما تكون نية المرء وباطنه، يكون ظهورُ نيله وتمامُه.

Verse 79

अथ तं वीक्ष्य संसिद्धं कुमन्त्रेणापि तस्करम् । ते विप्रा विस्मयाविष्टाः कृपाविष्टा विशेषतः

ثم لما رأوا ذلك اللص قد تمّت له المنزلة والإنجاز—even بمانترا معيبة—امتلأ البراهمة دهشةً، وتغلغلت فيهم الرحمة على وجهٍ أخصّ.

Verse 80

समाध्यर्हैस्ततो द्रव्यैस्तैलैस्तद्भेषजैरपि

ثم أخذوا موادّ تليق بمن هو غارق في السامادهي العميقة—من زيوتٍ وتلك الأدوية العلاجية أيضًا—ومضَوا إلى مداواته.

Verse 81

ममर्दुस्तस्य तद्गात्रं समाधिस्थं चिरं द्विजाः । ततः स चेतनां लब्धा आलोक्य च मुहुर्मुहुः । प्रोवाच विस्मयाविष्टस्तान्मुनीन्प्रकृतानिति

ودلّك البراهمة جسده، مع أنه كان قد لبث طويلاً مستغرقًا في السامادهي. ثم استعاد وعيه، وأخذ ينظر مرارًا وتكرارًا، وبدهشةٍ غامرة خاطب أولئك المونِيّين الذين بدَوا كأنهم على حالهم المعتاد.

Verse 82

लोहजंघ उवाच । किमर्थं न गता यूयं मया मुक्ता द्विजोत्तमाः । नाहं किंचिद्ग्रहीष्यामि युष्मदीयं कथंचन । कुटुंबार्थं यतस्तस्माद्व्रजध्वं स्वेच्छयाऽधुना

قال لوهاجَنْغه: «لِمَ لم تذهبوا بعدُ، يا خِيارَ البراهمة، وقد أطلقتُ سراحكم؟ لن آخذ من أموالكم شيئًا على أي وجهٍ كان. ولأن الأمر لأجل بيوتكم وأهليكم، فاذهبوا الآن كما تشاؤون.»

Verse 83

मुनय ऊचुः । चिरकालाद्वयं प्राप्ताः पुनर्भ्रांत्वाऽत्र कानने । समाधिस्थेन न ज्ञातः कालोऽतीतस्त्वया बहु

قال الحكماء: «بعد زمنٍ طويلٍ جدًّا عدنا إلى هنا، نهيم مرةً أخرى في هذه الغابة. وبينما كنتَ غارقًا في السَّمادهي، مضى عليك زمنٌ كثير—وأنت لا تشعر.»

Verse 84

तौ मातापितरौ वृद्धौ त्वया मुक्तौ क्षयं गतौ । त्वं च संसिद्धिमापन्नः परामस्मत्प्रसादतः

«هذان الاثنان—أمّك وأبوك الشيخان—قد أعتقتهما، فبلغا نهايتهما. وأمّا أنت، فبفضل نعمتنا نلتَ أسمى الكمال.»

Verse 85

वल्मीकांतः स्थितो यस्मात्संसिद्धिं परमां गतः । वल्मीकिर्नाम विख्यातस्तस्माल्लोके भविष्यसि

«لأنك أقمتَ عند حافةِ كومةِ النمل وبلغتَ الكمالَ الأسمى، فستُعرَف في العالم باسم “فالمِيكي”.»

Verse 86

अत्रस्थेन यतो मुष्टास्त्वया लोकाः पुरा द्विज । मुखाराख्यं ततस्तीर्थमेतत्ख्यातिं गमिष्यति

«ولأنك إذ أقمتَ هنا قديمًا سلبتَ الناس، أيها البرهمن، فسيشتهر هذا المَعبر المقدّس (تيرثا) باسم “موخارا”.»

Verse 87

येऽत्र स्नानं करिष्यंति श्रावण्यां श्रद्धया द्विजाः । क्षालयिष्यंति ते पापं चौर्य कर्मसमुद्भवम्

«والبرهمة الذين سيغتسلون هنا في شهر شرافَنا بإيمانٍ وخشوع، سيغسلون خطيئةً ناشئةً عن أفعال السرقة.»

Verse 88

सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ ते विप्रास्तमामंत्र्य मुनिं ततः । प्रणतास्तेन संजग्मुर्वांछिताशां ततः परम्

قال سوتا: لما قالوا ذلك، استأذن أولئك البراهمة ذلك المُنيَّ وانصرفوا؛ ثم سجدوا له بخشوع، ومضوا بعد ذلك وقد تحققت مقاصدهم المنشودة.

Verse 89

तपःस्थः सोऽपि तत्रैव वाल्मीकिरिति यः स्मृतः

وهو أيضًا أقام هناك بعينه، ثابتًا في الزهد والتقشف—ذلك الذي يُذكر باسم فالمِيكي.

Verse 90

मुनीनां प्रवरः श्रेष्ठः संजातश्च ततः परम् । अद्यापि तिष्ठते मूर्तः स तत्रस्थो मुनीश्वरः

ثم ظهر بعد ذلك مُنيٌّ هو الأسبق والأفضل بين المنيّين. وحتى اليوم لا يزال سيدُ المنيّين قائمًا هناك، متجسّدًا في صورةٍ محسوسة، مقيمًا في ذلك الموضع بعينه.

Verse 91

यस्तं प्रपूजयेद्भक्त्या स कविर्जायते भुवम् । अष्टम्यां च विशेषेण सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

من يعبده بإخلاصٍ ومحبةٍ يصبح شاعرًا على ظهر الأرض. ولا سيما في يوم الأَشْتَمِي (اليوم القمري الثامن)، إذا اقترن ذلك بإيمانٍ صحيح، فإن الثمرة مضمونة.

Verse 124

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मुखारतीर्थोत्पत्तिवर्णनंनाम चतुर्विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

وهكذا ينتهي، في «سكاندا مهاپورانا» المقدّس—ضمن السamhitā ذات الواحد والثمانين ألف شلوكة—في القسم السادس «ناغارا خَنْدَ»، في «مهاطميا» حقل هاطاكِشْوَرا، الفصل المعنون «وصف نشأة مُخارا تيرثا»، وهو الفصل 124.