Amritnada

Verse 1

शास्त्राण्यधीत्य मेधावी अभ्यस्य च पुनः पुनः । परं ब्रह्म विज्ञाय उल्कावत्तान्यथोत्सृजेत् ॥१॥

Matapos pag-aralan ang mga śāstra at magsanay nang paulit-ulit, ang marunong—kapag natanto na ang Kataas-taasang Brahman—ay dapat bitawan ang mga iyon, na parang itinatapon ang baga ng apoy.

Verse 2

ओङ्कारं रथमारुह्य विष्णुं कृत्वाथ सारथिम् । ब्रह्मलोकपदान्वेषी रुद्राराधनतत्परः ॥२॥

Sumakay sa karwahe ng Oṃkāra at ginawang kutsero si Viṣṇu; ang naghahanap ng kalagayan ng Brahmaloka—na nakatuon sa pagsamba kay Rudra—ay nagpapatuloy sa landas.

Verse 3

तावद्रथेन गन्तव्यं यावद्रथपथि स्थितः । स्थित्वा रथपथस्थानं रथमुत्सृज्य गच्छति ॥३॥

Dapat lamang maglakbay sa karwahe habang nasa daan ng karwahe. Pagdating sa dulo ng daang iyon, iniiwan ang karwahe at nagpapatuloy pa.

Verse 4

मात्रालिङ्गपदं त्यक्त्वा शब्दव्यञ्जनवर्जितम् । अस्वरेण मकारेण पदं सूक्ष्मं च गच्छति ॥४॥

Tinalikuran ang “kalagayan ng salita” na may sukat (mātrā) at tanda (liṅga), na walang ponema at walang bigkas ng katinig; sa pamamagitan ng “m” (makāra) na walang patinig (asvara), tumutungo sa maselang kalagayan.

Verse 5

शब्दादिविषयाः पञ्च मनश्चैवातिचञ्चलम् । चिन्तयेदात्मनो रश्मीन्प्रत्याहारः स उच्यते ॥५॥

Ang limang bagay ng pandama na nagsisimula sa tunog, at ang isip na tunay na napakabalisa—dapat pagnilayan ang mga “sinag” ng Sarili (mga agos na lumalabas); ito ang tinatawag na pratyāhāra.

Verse 6

प्रत्याहारस्तथा ध्यानं प्राणायामोऽथ धारणा । तर्कश्चैव समाधिश्च षडङ्गो योग उच्यते ॥६॥

Ang pag-urong ng mga pandama (pratyāhāra), gayundin ang pagninilay (dhyāna), pagpipigil ng hininga (prāṇāyāma), saka pagtitipon ng isip (dhāraṇā); at pati ang masusing pagsisiyasat (tarka) at samādhi—ito ang Yogang may anim na sangkap.

Verse 7

यथा पर्वतधातूनां दह्यन्ते धमनान्मलाः । तथेन्द्रियकृता दोषा दह्यन्ते प्राणनिग्रहात् ॥७॥

Gaya ng mga mineral sa bundok na ang dumi ay nasusunog sa pag-ihip (sa pugon), gayon din ang mga kapintasan na dulot ng mga pandama ay nasusunog sa pagpipigil ng hininga.

Verse 8

प्राणायामैर्दहेद्दोषान्धारणाभिश्च किल्बिषम् । प्रत्याहारेण संसर्गाद्ध्यानेनानीश्वरान्गुणान् ॥८॥

Sa pamamagitan ng prāṇāyāma ay dapat sunugin ang mga kapintasan; at sa pamamagitan ng dhāraṇā ay sunugin ang kasalanang-dungis (kilbiṣa). Sa pratyāhāra ay napapalaya mula sa pakikisalamuha at pagkakadikit (saṃsarga), at sa dhyāna ay nalalampasan ang mga katangiang di-makapangyarihan (anīśvarān guṇān).

Verse 9

किल्बिषं हि क्षयं नीत्वा रुचिरं चैव चिन्तयेत् ॥९॥

Tunay nga, matapos dalhin ang kasalanan/dungis sa ganap na pagkapuksa, dapat pagnilayan ang ‘rucira’—ang maliwanag at kaaya-ayang pinagtutuunan.

Verse 10

रुचिरं रेचकं चैव वायोराकर्षणं तथा । प्राणायामस्त्रयः प्रोक्ता रेचपूरककुम्भकाः ॥१०॥

Ang ‘rucira’ at ang pagbuga ng hininga (recaka), gayundin ang paghigop ng hangin papaloob (ākarṣaṇa). Ang prāṇāyāma ay sinasabing tatlo: pagbuga (recaka), paglanghap (pūraka), at pagpigil/ paghawak (kumbhaka).

Verse 11

सव्याहृतिं सप्रणवां गायत्रीं शिरसा सह । त्रिः पठेदायतप्राणः प्राणायामः स उच्यते ॥११॥

Kasama ang mga vyāhṛti at ang praṇava (OM), bigkasin ang Gāyatrī kasama ang «Śiras» (karugtong) nang tatlong ulit, na ang hininga ay pinahahaba at inaayos; ito ang tinatawag na prāṇāyāma.

Verse 12

उत्क्षिप्य वायुमाकाशं शून्यं कृत्वा निरात्मकम् । शून्यभावेन युञ्जीयाद्रेचकस्येति लक्षणम् ॥१२॥

Pagkatapos ilabas ang hangin, gawing walang-laman ang kalawakan at alisin ang pakiramdam ng “ako”; ituon ang isip sa diwa ng kawalan—ito ang tanda ng recaka (pagbuga).

Verse 13

वक्त्रेणोत्पलनालेन तोयमाकर्षयेन्नरः । एवं वायुर्ग्रहीतव्यः पूरकस्येति लक्षणम् ॥१३॥

Gaya ng taong sumisipsip ng tubig sa bibig sa pamamagitan ng tangkay ng lotus, gayon ding dapat higupin ang hangin; ito ang tanda ng pūraka (paglanghap).

Verse 14

नोच्छ्वसेन्न च निश्वासेत् गात्राणि नैव चालयेत् । एवं भावं नियुञ्जीयात् कुम्भकस्येति लक्षणम् ॥१४॥

Huwag huminga papasok at huwag huminga palabas, at huwag igalaw ang mga bahagi ng katawan. Manatili sa gayong kalagayan; ito ang tanda ng kumbhaka (pagpigil ng hininga).

Verse 15

अन्धवत्पश्य रूपाणि शब्दं बधिरवत् शृणु । काष्ठवत्पश्य ते देहं प्रशान्तस्येति लक्षणम् ॥१५॥

Tingnan ang mga anyo na parang bulag; pakinggan ang tunog na parang bingi; ituring ang katawan na parang isang pirasong kahoy—ito ang tanda ng mapayapang tao (praśānta).

Verse 16

मनः सङ्कल्पकं ध्यात्वा संक्षिप्यात्मनि बुद्धिमान् । धारयित्वा तथाऽऽत्मानं धारणा परिकीर्तिता ॥१६॥

Matapos pagnilayan ang isip bilang binubuo ng saṅkalpa (pasya/layon), ang marunong ay iniurong at isiniksik ito sa Sarili (Ātman); at sa gayon ay pinanatiling matatag ang Sarili—ito ang ipinahahayag na dhāraṇā (pagtitipon ng diwa).

Verse 17

आगमस्याविरोधेन ऊहनं तर्क उच्यते । समं मन्येत यं लब्ध्वा स समाधिः प्रकीर्तितः ॥१७॥

Ang tarka (pangangatwiran) ay sinasabing ūhana—pagmumuni/paghihinuha na hindi sumasalungat sa āgama (banal na kasulatan). Kapag natamo ang kalagayang dahil dito’y itinuturing na magkakapantay ang lahat—iyon ang ipinahahayag na samādhi.

Verse 18

भूमिभागे समे रम्ये सर्वदोषविवर्जिते । कृत्वा मनोमयीं रक्षां जप्त्वा चैवाथ मण्डले ॥ पद्मकं स्वस्तिकं वापि भद्रासनमथापि वा । बद्ध्वा योगासनं सम्यगुत्तराभिमुखः स्थितः ॥ नासिकापुटमङ्गुल्या पिधायैकेन मारुत...

Sa kapatagan na kaaya-aya at walang kapintasan, matapos likhain ang panloob na pag-iingat (manomayī rakṣā) at magsagawa ng japa sa loob ng maṇḍala, dapat umupo nang wasto sa āsana ng yoga—padmaka, svastika, o bhadrāsana—na nakaharap sa hilaga. Takpan ang isang butas ng ilong sa daliri, higupin ang hininga (māruta) at panatilihin ang apoy (agni) sa loob; pagnilayan ang tunog lamang.

Verse 19

भूमिभागे समे रम्ये सर्वदोषविवर्जिते । कृत्वा मनोमयीं रक्षां जप्त्वा चैवाथ मण्डले ॥ पद्मकं स्वस्तिकं वापि भद्रासनमथापि वा । बद्ध्वा योगासनं सम्यगुत्तराभिमुखः स्थितः ॥ नासिकापुटमङ्गुल्या पिधायैकेन मारुत...

Sa lupang patag, kaaya-aya at walang dungis, matapos itatag ang pag-iingat sa isip at magsagawa ng japa sa maṇḍala, umupo nang wasto sa padmaka, svastika, o bhadrāsana na nakaharap sa hilaga. Takpan ang isang butas ng ilong, higupin ang hininga, panatilihin ang panloob na apoy, at pagnilayan ang tunog lamang.

Verse 20

भूमिभागे समे रम्ये सर्वदोषविवर्जिते । कृत्वा मनोमयीं रक्षां जप्त्वा चैवाथ मण्डले ॥ पद्मकं स्वस्तिकं वापि भद्रासनमथापि वा । बद्ध्वा योगासनं सम्यगुत्तराभिमुखः स्थितः ॥ नासिकापुटमङ्गुल्या पिधायैकेन मारुत...

Sa lupang walang kapintasan, patag at kaaya-aya, matapos itatag ang panloob na pag-iingat at magsagawa ng japa sa maṇḍala, umupo nang wasto sa padmaka, svastika, o bhadrāsana na nakaharap sa hilaga. Takpan ang isang butas ng ilong, higupin ang hininga, panatilihin ang panloob na apoy, at pagnilayan ang tunog lamang.

Verse 21

ॐ इत्येकाक्षरं ब्रह्म ॐ इत्येकेन रेचयेत् । दिव्यमन्त्रेण बहुशः कुर्यादात्ममलच्युतिम् ॥२१॥

“Om”—ang Brahman na iisang pantig. Sa iisang “Om” ay dapat isagawa ang pagbuga ng hininga; sa paulit-ulit na pagsasanay sa banal na mantra, mapapawi at mahuhulog ang dumi ng sarili (ātman).

Verse 22

पश्चाद्ध्यायीत् पूर्वोक्तक्रमशो मन्त्रविद्बुधः । स्थूलातिस्थूलमात्रायं नाभेरूर्ध्वरुपक्रमः ॥२२॥

Pagkaraan nito, ang pantas na nakaaalam ng mantra ay dapat magnilay nang sunud-sunod ayon sa naunang itinakdang kaayusan. Ang sukat (pagsasanay) na ito ay mula sa magaspang tungo sa lubhang magaspang, na nagsisimula sa anyong umaakyat mula sa pusod.

Verse 23

तिर्यगूर्ध्वमधो दृष्टिं विहाय च महामतिः । स्थिरस्थायी विनिष्कम्पः सदा योगं समभ्यसेत् ॥२३॥

Tinalikuran ang pagtingin sa gilid, sa itaas, at sa ibaba, ang may dakilang diwa—matatag, nananatili, at walang panginginig—ay dapat laging magsanay ng yoga.

Verse 24

तालमात्राविनिष्कम्पो धारणायोजनं तथा । द्वादशमात्रो योगस्तु कालतो नियमः स्मृतः ॥२४॥

Ang pagiging hindi nanginginig sa loob ng isang tāla-mātrā ay ang paglalapat ng dhāraṇā; ngunit ang yoga ay sinasabing may labindalawang mātrā—ang ganitong pag-aayos ayon sa panahon ay inaalala bilang tuntunin.

Verse 25

अघोषमव्यञ्जनमस्वरं च अकण्ठताल्वोष्ठमनासिकं च । अरेफजातमुभयोष्मवर्जितं यदक्षरं न क्षरते कदाचित् ॥२५॥

Walang tunog, walang katinig, at walang patinig; walang lalamunan, ngalangala, o labi, at walang pagbigkas sa ilong; hindi nalilikha sa ‘ra’ (repha), at walang kapwa sibilante/aspirado—yaong pantig na hindi kailanman napaparam.

Verse 26

येनासौ पश्यते मार्गं प्राणस्तेन हि गच्छति । अतस्तमभ्यसेन्नित्यं सन्मार्गगमनाय वै ॥२६॥

Sa pamamagitan ng kung ano niya nakikita ang landas, sa pamamagitan din niyon tunay na sumusulong ang prāṇa. Kaya dapat itong isagawa palagi, upang makalakad sa tunay na landas (sanmārga).

Verse 27

हृद्द्वारं वायुद्वारं च मूर्धद्वारमतः परम् । मोक्षद्वारं बिलं चैव सुषिरं मण्डलं विदुः ॥२७॥

Nalalaman nila ang pintuan ng puso, ang pintuan ng hangin (vāyu), at higit pa roon ang pintuan sa tuktok ng ulo. Nalalaman din ang pintuan ng paglaya—ang ‘yungib’, ang siwang, at ang bilog (maṇḍala).

Verse 28

भयं क्रोधमथालस्यमतिस्वप्नातिजागरम् । अत्याहरमनाहरं नित्यं योगी विवर्जयेत् ॥२८॥

Takot, galit, at katamaran; labis na pagtulog at labis na pagpupuyat; labis na pagkain at pag-aayuno—ang yogi ay dapat laging umiwas sa mga ito.

Verse 29

अनेन विधिना सम्यङ्नित्यमभ्यसतः क्रमात् । स्वयमुत्पद्यते ज्ञानं त्रिभिर्मासैर्न संशयः ॥२९॥

Sa pamamaraang ito, ang nagsasanay nang wasto araw-araw, ayon sa pagkakasunod, ay kusang sisibol ang kaalaman (jñāna) sa loob ng tatlong buwan—walang pag-aalinlangan.

Verse 30

चतुर्भिः पश्यते देवान्पञ्चभिस्तुल्यविक्रमः । इच्छयाप्नोति कैवल्यं षष्ठे मासि न संशयः ॥३०॥

Sa apat na buwan, nakikita niya ang mga deva; sa limang buwan, nagiging kapantay ang kanyang lakas. Sa pamamagitan ng kalooban, naaabot niya ang kaivalya sa ikaanim na buwan—walang pag-aalinlangan.

Verse 31

पार्थिवः पञ्चमात्रस्तु चतुर्मात्राणि वारुणः । आग्नेयस्तु त्रिमात्रोऽसौ वायव्यस्तु द्विमात्रकः ॥३१॥

Ang prinsipyong lupa ay may limang mātrā; ang prinsipyong tubig ay may apat na mātrā. Ang prinsipyong apoy ay may tatlong mātrā; ang prinsipyong hangin ay may dalawang mātrā.

Verse 32

एकमात्रस्तथाकाशो ह्यर्धमात्रं तु चिन्तयेत् । सिद्धिं कृत्वा तु मनसा चिन्तयेदात्मनात्मनि ॥३२॥

Gayundin, ang ākāśa (kalawakan) ay may isang mātrā; at dapat pagnilayan ang kalahating-mātrā. Matapos maisakatuparan ang siddhi sa isip, pagnilayan ang Sarili sa pamamagitan ng sarili, sa loob ng Sarili.

Verse 33

त्रिंशत्पर्वाङ्गुलः प्राणो यत्र प्राणः प्रतिष्ठितः । एष प्राण इति ख्यातो बाह्यप्राणस्य गोचरः ॥३३॥

Ang prāṇa ay sinusukat bilang tatlumpung “kasukasuan-at-daliri” (sukat ng haba); kung saan nakatatag ang prāṇa—iyon ang tinatawag na “prāṇa”, ang saklaw ng panlabas na hininga.

Verse 34

अशीतिश्च शतं चैव सहस्राणि त्रयोदश । लक्षश्चैकोननिःश्वास अहोरात्रप्रमाणतः ॥३४॥

Walongpung at isang daan, at labintatlong libo; at isang lakh na kulang ng isa na pagbuga—ayon sa sukat ng isang araw at isang gabi.

Verse 35

प्राण आद्यो हृदिस्थाने अपानस्तु पुनर्गुदे । समानो नाभिदेशे तु उदानः कण्ठमाश्रितः ॥३५॥

Ang prāṇa, ang pangunahing lakas, ay nasa pook ng puso; ang apāna naman ay nasa puwitan. Ang samāna ay nasa pook ng pusod; at ang udāna ay nananahan sa lalamunan.

Verse 36

व्यानः सर्वेषु चाङ्गेषु सदा व्यावृत्य तिष्ठति । अथ वर्णास्तु पञ्चानां प्राणादीनामनुक्रमात् ॥३६॥

Si Vyāna, na lumalaganap, ay laging nananatiling nakabukad sa lahat ng mga sangkap ng katawan. Ngayon ay ilalahad ang mga kulay ng limang prāṇa, mula sa prāṇa, ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 37

रक्तवर्णो मणिप्रख्यः प्राणो वायुः प्रकीर्तितः । अपानस्तस्य मध्ये तु इन्द्रगोपसमप्रभः ॥३७॥

Ipinahahayag na ang Prāṇa-vāyu ay kulay pula, kumikislap na gaya ng hiyas. At ang Apāna, sa gitna nito, ay may ningning na tulad ng insektong indragopa.

Verse 38

समानस्तु द्वयोर्मध्ये गोक्षीरधवलप्रभः । आपाण्डर उदानश्च व्यानो ह्यर्चिस्समप्रभः ॥३८॥

Ang Samāna, sa pagitan ng dalawa, ay may ningning na puti gaya ng gatas ng baka. Ang Udāna ay maputla; at ang Vyāna ay tunay na may liwanag na tulad ng liyab ng apoy.

Verse 39

यस्येदं मण्डलं भित्वा मारुतो याति मूर्धनि । यत्र तत्र म्रियेद्वापि न स भूयोऽभिजायते । न स भूयोऽभिजायत इत्युपनिषत् ॥३९॥

Para sa kanya na ang hangin ng buhay (hiningang mahalaga), matapos butasin ang “bilog/disk” (maṇḍala) na ito, ay umakyat sa tuktok ng ulo—saan man siya mamatay, hindi na siya muling isisilang. “Hindi na muling isisilang”—ganito nagtatapos ang Upaniṣad.