Arunika

Verse 1

ॐ आरुणिः प्राजापत्यः प्रजापतेर्लोकं जगाम। तं गत्वोवाच— केन भगवन् कर्माण्यशेषतो विसृजामीति। तं होवाच प्रजापतिः— तव पुत्रान् भ्रातॄन् बन्ध्वादीन् शिखां यज्ञोपवीतं यागं स्वाध्यायं भूर्लोकं भुवर्लोकं स्वर...

Om. Si Āruṇi, na mula kay Prajāpati, ay nagtungo sa daigdig ni Prajāpati. Pagdating, sinabi niya: “Sa anong paraan, O Mapalad na Panginoon, maiiwan ko nang lubos ang lahat ng mga gawa (karma)?” Sumagot si Prajāpati: “Talikdan niya ang mga anak, mga kapatid, at iba pang kamag‑anak; ang tuktok‑buhok (śikhā), ang banal na sinulid (yajñopavīta), ang paghahandog, ang pagbigkas at pag-aaral ng Veda; ang mga daigdig—Bhūḥ, Bhuvaḥ, Svaḥ, Mahas, Jana, Tapas, Satya—at pati Atala, Talātala, Vitala, Sutala, Rasātala, Mahātala, Pātāla, at ang kosmikong itlog (brahmāṇḍa). Kunin niya ang tungkod, ang telang pantakip, at ang bahag (kaupīna). Ang natitira ay talikdan.”

Verse 2

गृहस्थो ब्रह्मचारी वा वानप्रस्थो वा उपवीतं भूमावप्सु वा विसृजेत्। लौकिकाग्नीनुदराग्नौ समारोपयेत्। गायत्रीं च स्ववाचाग्नौ समारोपयेत्। कुटीचरो ब्रह्मचारी कुटुम्बं विसृजेत्। पात्रं विसृजेत्। पवित्रं विसृ...

Ang maybahay, o ang mag-aaral na brahmacārin, o ang naninirahan sa gubat (vānaprastha) ay dapat itapon ang banal na sinulid (yajñopavīta) sa lupa o sa tubig. Ilagay niya ang mga apoy ng tahanan sa apoy ng tiyan. Ilagay niya ang Gāyatrī sa apoy ng sariling pananalita. Ang brahmacārin na naninirahan sa kubo ay dapat iwan ang sambahayan. Iwan ang mangkok‑limos; iwan ang pampadalisay (pavitra); iwan ang mga tungkod at ang mga daigdig—ganito ang sinabi. Pagkaraan nito, mamuhay siya nang walang (Vedic) mantra. Iwan ang “pag-akyat” (mga ritwal na naglalayong sa mas mataas na daigdig). Tanggapin ang pagkain na parang gamot. Maligo sa tatlong sandali ng pagsasanib (bukang‑liwayway, tanghali, dapithapon). Isagawa ang “sandhi” bilang samādhi sa Sarili. Sa lahat ng Veda, ulit-ulitin ang pag-aaral ng Āraṇyaka; ulit-ulitin ang Upaniṣad—ulit-ulitin ang Upaniṣad.

Verse 3

खल्वहं ब्रह्मसूचनात् सूत्रं ब्रह्मसूत्रमहमेव। विद्वान् त्रिवृत्सूत्रं त्यजेत्। विद्वान् य एवं वेद— संन्यस्तं मया, संन्यस्तं मया, संन्यस्तं मयेति— त्रिरुक्त्वाभयं सर्वभूतेभ्यो (दद्यात्)। मत्तः सर्वं प्...

Tunay, mula sa pagtuturo tungkol sa Brahman, ang “sinulid” ay sinulid ng Brahman; ako mismo iyon. Ang nakaaalam ay dapat iwan ang tatluhang sinulid. Ang nakaaalam na nauunawaan ito, matapos sabihin nang tatlong ulit: “Itinakwil ko na, itinakwil ko na, itinakwil ko na,” ay dapat magbigay ng kawalang‑takot (abhaya) sa lahat ng nilalang. Mula sa akin nagmumula ang lahat. “Kaibigan, ikaw ang pagkalag (pag-alis ng pamatok); ikaw ay kaibigan. Ikaw ang kulog‑sandata ni Indra, ang pumatay kay Vṛtra. Maging kanlungan ka sa akin; hadlangan ang anumang kasalanan”—ganito. Sa mantrang ito, matapos gumawa ng tungkod na kawayan, dapat niyang tanggapin ang bahag (kaupīna). Sanayin ang pagkain na parang gamot; kainin ang pagkain na parang gamot; kumain ayon sa kung ano ang natamo. Ang brahmacarya, ang ahimsa, ang hindi pag-aangkin, at ang katotohanan—ingatan, ingatan, ingatan nang may pagsisikap.

Verse 4

अथातः परमहंसपरिव्राजकानामासनशयनादिकं भूमौ, ब्रह्मचर्यं, मृत्पात्रम् अलाम्बुपात्रं दारुपात्रं वा। यतीनां कामक्रोधहर्षरोषलोभमोहदम्भदर्पेच्छासूयाममत्वाहङ्कारादीनपि परित्यजेत्। वर्षासु ध्रुवशीलोऽष्टौ मासा...

Ngayon, para sa mga naglalakbay na renunsyante na uri ng “paramahaṁsa”: ang pag-upo, pagtulog, at iba pa ay sa lupa; pinananatili ang brahmacarya; at maaaring may mangkok na luwad, mangkok na upo, o mangkok na kahoy. Ang mga yati ay dapat iwan maging ang pagnanasa, galit, labis na tuwa, poot, kasakiman, pagkalito, pagkukunwari, pagmamataas, pananabik, inggit, pag-aangkin, pagkamakasarili, at iba pa. Sa panahon ng tag-ulan, na may matatag na asal, ang asceta ay dapat maglakbay nang mag-isa sa loob ng walong buwan; o kaya’y dalawang tao ang maaaring maglakbay; o kaya’y dalawang tao ang maaaring maglakbay—ganito ang sinasabi.

Verse 5

स खल्वेवं यो विद्वान् सोपनयनादूर्ध्वमेतानि प्राग्वा त्यजेत्। पितरं पुत्रम् अग्निम् उपवीतं कर्म कलत्रं चान्यदपीह यत्। यतयो भिक्षार्थं ग्रामं प्रविशन्ति पाणिपात्रम् उदरपात्रं वा। ॐ हि ॐ हि ॐ हीत्येतदुपन...

Tunay, ang nakaaalam na naturuan nang ganito ay dapat iwan ang mga ito, matapos ang upanayana o kahit bago pa: ama, anak, apoy, banal na sinulid, gawaing ritwal, asawa, at anumang iba pa sa mundong ito. Ang mga yati ay pumapasok sa nayon para sa limos na ang kamay ang mangkok o ang tiyan ang mangkok. Itakda ang Upaniṣad na ito: “Oṁ hi, Oṁ hi, Oṁ hi.” Tunay, ang nakaaalam ng Upaniṣad na ito nang ganito, matapos iwan ang tungkod na palāśa, bilva, aśvattha o udumbara, ang sinturong muñja at ang banal na sinulid, ang bayani na nakaaalam nang ganito ay nagpapatuloy. “Ang pinakamataas na hakbang ni Viṣṇu ay laging minamasdan ng mga pantas, gaya ng matang nakalatag sa langit. Yaon ang pinagniningas ng mga inspiradong marunong, ng mga mapanuri, ng mga gising—ang pinakamataas na hakbang ni Viṣṇu.” Ganito ang tagubilin tungkol sa nirvāṇa; ang tagubilin ng Veda; ang tagubilin ng Veda.