Adhyaya 162

Verse 1

सूत उवाच । एवं नाम्नि कृते तस्य भास्करस्यांशुमालिनः । द्विजानां पुरतः पुष्पः कथयामास चेष्टितम्

Sinabi ni Sūta: Nang ang maningning na Araw—si Bhāskara, ang may kuwintas ng mga sinag—ay makatanggap ng gayong pangalan, si Puṣpa, sa harap ng mga Brāhmaṇa, ay nagsimulang magsalaysay ng naganap.

Verse 2

आत्मीयं कुत्सितं तेषां मणिभद्रवधो यथा । विहितो विहिता पत्नी तस्य व्याजेन कृत्स्नशः

Isinalaysay niya nang buo ang sarili nilang kahiya-hiyang pangyayari—kung paanong naidulot ang pagpaslang kay Maṇibhadra, at kung paanong naihanap siya ng asawa—lahat ng ito sa pamamagitan ng isang ginawang dahilan at panlilinlang.

Verse 3

ततस्ते ब्राह्मणाः प्रोचुस्तच्छ्रुत्वा कोपसंयुताः । सीत्कारान्प्रचुरान्कृत्वा धिक्त्वां पाप प्रगम्यताम्

Pagkaraan, nang marinig iyon, ang mga Brahmana ay napuno ng poot; gumawa ng maraming pagsitsit at nagsabi: “Nakakahiya ka, makasalanan—lumayas ka!”

Verse 4

आत्मीयं हेम चादाय न ते शुद्धिर्भविष्यति

“Kahit bawiin mo ang sarili mong ginto, hindi pa rin darating sa iyo ang kadalisayan.”

Verse 5

ब्रह्मघ्नस्त्वं यतः प्रोक्तास्त्रयो वर्णा द्विजोत्तमाः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः स्मृतिशास्त्रप्रपाठकैः

“Sapagkat ipinahayag ng mga guro at tagapagbigkas ng Smṛti-śāstra na ang tatlong varṇa na ‘dalawang ulit isinilang’—Brāhmaṇa, Kṣatriya, at Vaiśya—kapag nilalapastangan ang kabanalan ng Brahmana ay tinatawag na ‘brahmaghna’ (pumapatay sa Brahman); kaya ikaw ay tinatawag na brahmaghna, O pinakadakila sa mga dvija.”

Verse 6

सूत उवाच । ततस्तु दुःखितः पुष्पो बाष्पसंपूरितेक्षणः । ब्रह्मस्थानाद्विनिर्गत्य प्ररुरोद सुदुःखितः

Sinabi ni Sūta: “Pagkaraan, si Puṣpa, lugmok sa dalamhati at punô ng luha ang mga mata, ay lumabas mula sa Brahma-sthāna at umiyak nang mapait, nababalot ng matinding pighati.”

Verse 7

रोरूयमाणमालोक्य ततस्ते नागरा द्विजाः । दयां च महतीं कृत्वा ततः प्रोचुः परस्परम्

Nang makita siyang humahagulhol, ang mga Brahmanang Nāgara ay napukaw ng dakilang habag, at saka nag-usap-usap sa isa’t isa.

Verse 8

नानाविधानि शास्त्राणि स्मृतयश्च पृथग्विधाः । पुराणानि समस्तानि वीक्षध्वं सुसमाहिताः

Suriin ninyo nang maingat at may ganap na pagtuon ang sari-saring śāstra, ang iba’t ibang Smṛti, at ang lahat ng Purāṇa sa kabuuan nito.

Verse 9

कुत्रचित्क्वचिदेवास्य कथंचिच्छुद्धिरस्ति चेत् । न तच्च विद्यते शास्त्रमस्मिन्स्थाने न चास्ति यत्

Kung sa kung saan man—kahit sa anong paraan—may pagdalisay para sa kanya, nararapat na may batayang awtoridad ng śāstra; ngunit dito sa pook na ito, walang gayong aral na masusumpungan.

Verse 10

न स्मृतिर्न पुराणं च वेदांतं वा द्विजोत्तमाः । न चास्ति ब्राह्मणः सोऽत्र सर्वज्ञप्रतिमो न यः

O mga dvijottama, dito’y walang Smṛti, walang Purāṇa, ni maging Vedānta; at dito rin ay walang brāhmaṇa na wari’y tulad ng isang nakaaalam ng lahat.

Verse 11

तस्माच्चिन्तयत क्षिप्रमस्य शुद्धिप्रदं हि यत् । तच्च प्रमाणतां नीत्वा शुद्धिरस्य प्रदीयते

Kaya nga, pag-isipan agad kung alin ang tunay na nagbibigay ng pagdalisay para sa kanya; at kapag naitatag iyon bilang pramāṇa (wastong patunay), ipagkaloob ang kanyang pagdalisay.

Verse 12

अथैको ब्राह्मणः प्राह चंडशर्मेति विश्रुतः । मया स्कांदपुराणेऽस्मिन्पुरश्चरणसंश्रिता

Pagkaraan, isang brāhmaṇa na tanyag sa pangalang Caṇḍaśarman ang nagsalita: “Sa Skanda Purāṇa na ito, ako’y umasa sa isang aral na may kaugnayan sa puraścaraṇa…”

Verse 13

पठिता सप्तमी या च पुरश्चरणसंज्ञिता । पुरश्चरणतः पापं विहितं तु यथा व्रजेत्

Ang Saptamī na binibigkas at kilala bilang “Puraścaraṇa”—sa pamamagitan ng puraścaraṇa, ang kasalanan ay itinakdang lumisan, ayon sa itinadhana.

Verse 14

सम्यक्तथापि विप्रेंद्रास्ततो याति न संशयः । तस्मात्करोतु तामेष पुरश्चरणसप्तमीम्

Gayunman, O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, kung ito’y maisasagawa nang wasto, tiyak na magkakabisa—walang alinlangan. Kaya’t ipagawa sa taong ito ang Saptamī na Puraścaraṇa.

Verse 15

अपरं भूभुजादेशान्मणिभद्रो निपातितः । वधकैस्तस्य तत्पापं यदि पापं प्रजायते

Bukod pa rito, si Maṇibhadra ay pinatay ng mga tagapagpataw ng parusa sa utos ng hari. Kung may anumang kasalanang sumibol mula sa gawaing iyon, ang kasalanang iyon ay tunay na napapasa sa may pananagutan sa di-makatarungang utos.

Verse 16

राजा भूत्वा न यः सम्यग्विचारयति वादिनम् । तस्य तत्पातकं घोरं राज्ञश्चैव प्रजायते

Ang sinumang, bagaman hari, ay hindi nagsisiyasat nang wasto sa panig ng nagsasakdal, sa haring iyon nga sumisibol ang kakila-kilabot na kasalanan.

Verse 17

तथास्य पत्न्यास्तत्पापं जानंत्या यत्तयोदितम् । मत्पित्रा ब्राह्मणैर्दत्तोऽयं पुरा वह्निसंनिधौ

Gayundin, ang kasalanang iyon ay dumadampi rin sa kanyang asawa, sapagkat batid niya ang sinabi nila. “Ang pagsasagawa/panatang ito ay minsang ibinigay ng aking ama, kasama ng mga brāhmaṇa, sa harap ng banal na apoy.”

Verse 18

विडंबितेन चानेन कृतप्रतिकृतं कृतम् । तस्मान्न चास्य दोषः स्याद्यतः प्रोक्तं मुनीश्वरैः

At dahil sa taong ito—na nadaya—ang pagganti ay ginawa ayon sa ginawa sa kanya. Kaya’t walang dapat na kasalanan sa kanya, sapagkat gayon ang ipinahayag ng mga dakilang muni.

Verse 19

कृते प्रतिकृतं कुर्याद्धिंसने प्रतिहिंसनम् । न तत्र जायते दोषो यो दुष्टे दुष्टमाचरेत्

Sa ginawang gawa, dapat gumawa ng katapat; sa pananakit, dapat tumugon ng pagtutol na katapat. Sa gayon, walang kasalanang lilitaw sa taong kumikilos “gaya ng masama” laban sa masama, ibig sabihi’y tumutugon ayon sa ginawa.

Verse 20

ब्राह्मणा ऊचुः । यद्येवं वद विप्रास्य पुरश्चरणसंज्ञिताम् । सप्तमीमद्य विप्रेंद्र वराकस्य विशुद्धये

Wika ng mga brāhmaṇa: “Kung gayon, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, isalaysay mo ngayon ang Saptamī na tinatawag na ‘Puraścaraṇa,’ upang luminis ang dukhang taong ito.”

Verse 21

सूत उवाच । अथास्य कथयामास सप्तमीं तां द्विजोत्तमाः । चंडशर्माभिधानस्तु कृत्वा तस्योपरि कृपाम्

Sinabi ni Sūta: Pagkaraan, isinalaysay sa kanya ng mga pinakadakilang brāhmaṇa ang tungkol sa Saptamī na iyon. Ang isa na nagngangalang Caṇḍaśarmā, sa habag sa kanya, ay nagturo at gumabay.

Verse 22

तेनापि विहिता सम्यग्यथा तस्य मुखाच्छ्रुता । ततः संवत्सरस्यांते विपाप्मा समपद्यत

Ginawa rin niya ito nang wasto, ayon sa narinig niya mula sa bibig ng guro. Pagkaraan, sa pagtatapos ng isang taon, siya’y naging malaya sa kasalanan.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । पुरश्चरणसंज्ञां तु सप्तमीं वद सूतज । विधिना केन कर्तव्या कस्मिन्काल उपस्थिते

Nagsalita ang mga rishi: “O anak ni Sūta, ipahayag mo sa amin ang Saptamī na tinatawag na Puraścaraṇa—sa anong wastong paraan ito isasagawa, at sa anong panahon ito nararapat simulan?”

Verse 24

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि रोहिताश्वस्य भूपतेः । मार्कंडेन पुरा प्रोक्ता पृच्छयमानेन भक्तितः

Sinabi ni Sūta: “Isasalaysay ko sa inyo—ang pagtalima na minsang itinuro ni Mārkaṇḍeya kay Haring Rohitāśva, nang siya’y magtanong nang may debosyon.”

Verse 25

सप्तकल्पस्मरो विप्रा मार्कंडाख्यो महामुनिः । रोहिताश्वेन पृष्टः स हरिश्चंद्रात्मजेन च

O mga brāhmaṇa, ang dakilang pantas na si Mārkaṇḍa—na nakaaalaala ng mga pangyayari sa pitong kalpa—ay tinanong ni Rohitāśva, anak ni Hariścandra.

Verse 26

रोहिताश्व उवाच । अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि यत्पापं कुरुते नरः । उपायं तस्य नाशाय किंचिन्मे वद सन्मुने

Sinabi ni Rohitāśva: “Maging sa kamangmangan o sa may malay na paggawa, kapag ang tao’y nagkakasala, o mabuting pantas, sabihin mo sa akin ang isang paraan upang mapawi ang kasalanang iyon.”

Verse 27

मार्कंडेय उवाच । मानसं वाचिकं चैव कायिकं च तृतीयकम् । त्रिविधं पातकं लोके नराणामिह जायते

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Sa mundong ito, ang kasalanan ay sumisibol sa tao sa tatlong anyo—sa isip, sa salita, at bilang ikatlo, sa katawan at gawa.”

Verse 28

तत्रोपाया विनाशाय तस्य संपरिकीर्तिताः । तानहं ते प्रवक्ष्यामि शृणुष्व नृपसत्तम

Doon, ang mga paraan upang mapuksa ang (tatluhang) kasalanang iyon ay naipahayag nang ganap. Sasabihin ko sa iyo—makinig ka, O pinakadakilang hari.

Verse 29

मानसं चैव यत्पापं नराणामिह जायते । पश्चात्तापे कृते तस्य तत्क्षणादेव नश्यति

Anumang kasalanang sumisilang sa tao rito sa antas ng isip—kapag nagawa ang pagsisisi, sa sandaling iyon din ito naglalaho.

Verse 30

वाचिकं चैव यत्पापं नाभुक्त्वा तत्प्रणश्यति । पुरश्चरणबाह्यं तु सत्यमेतन्मयोदितम्

At anumang kasalanang nagmumula sa salita—nang hindi na kailangang danasin ang bunga nito—ay maaaring mapawi. Ito ang katotohanang aking sinabi, na hindi nangangailangan ng masalimuot na paghahandang pagsasagawa (puraścaraṇa).

Verse 31

निवेद्य ब्राह्मणेंद्राणां तदुक्तं च समाचरेत् । प्रायश्चित्तं यथोक्तं तु ततः शुद्धिमवाप्नुयात्

Matapos ipagtapat ito sa mga pinakadakilang brāhmaṇa, dapat gawin ang ayon sa kanilang ipinayo. Sa pagsasagawa ng prāyaścitta gaya ng itinuro, makakamit ang pagdalisay.

Verse 32

अथवा पार्थिवो ज्ञात्वा कुरुते तस्य निग्र हम् । तेन शुद्धिमवाप्रोति यद्यपि स्यात्स किल्विषी

O kaya, kapag nalaman ng hari ang pagkakasala at ipinataw ang parusa sa kanya, sa pamamagitan ng makatarungang pagpaparusa ay nakakamit niya ang pagdalisay—kahit tunay siyang may sala.

Verse 33

लज्जया ब्राह्मणेंद्राणां यो न ब्रूते कथंचन । न च राजा विजानाति शरीरस्थेन यो म्रियेत् । तस्य निग्रहकर्ता च स्वयं वैवस्वतो यमः

Dahil sa hiya sa harap ng mga pinakadakilang brāhmaṇa, kung ang isang tao ay hindi man lamang umamin, at hindi rin nalalaman ng hari, at siya’y namatay na ang kasalanan ay nananatili sa loob ng kanyang katawan—si Yama Vaivasvata mismo ang tagapagpigil at tagapagparusa sa kanya.

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कृत्वा पापं विजानता । प्रायश्चित्तं तु कर्तव्यं यथोक्तं ब्राह्मणो दितम्

Kaya nga, sa buong pagsisikap, ang taong nakaaalam na siya’y nagkasala ay dapat magsagawa ng prāyaścitta (pagbabayad-sala) nang ayon sa mismong ipinahayag ng mga brāhmaṇa.

Verse 35

रोहिताश्व उवाच । सर्वेषामेव पापानां विहितानां मुनीश्वर । किंचिद्व्रतं समाचक्ष्व दानं वा होममेव वा । विपाप्मा जायते येन पुरश्चरणवर्जितम्

Sinabi ni Rohitāśva: “O panginoon sa mga pantas, upang maalis ang lahat ng kasalanang kumakapit sa tao, ituro mo sa akin ang isang pagsasagawa—maging ito’y vrata (banal na panata), dāna (paglilimos), o homa (handog sa apoy)—na sa pamamagitan nito’y nagiging malinis sa kasalanan ang tao kahit hindi ganap na maisagawa ang puraścaraṇa.”

Verse 36

नित्यं पापानि कुरुते नरः सूक्ष्माणि सर्वतः । प्रायश्चित्तानि सर्वेषां कर्तुं शक्तिः कथं भवेत्

Ang tao ay palaging gumagawa ng maseselang pagkukulang sa lahat ng panig; paano magkakaroon ng kakayahan ang sinuman na isagawa ang mga prāyaścitta para sa lahat ng iyon?

Verse 37

मार्कंडेय उवाच । अस्ति राजन्व्रतं पुण्यं पुरश्चरणसंज्ञितम् । पुरश्चरणसंज्ञा तु सप्तमी सूर्यवल्लभा

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “O Hari, may isang mapagpalang vrata na tinatawag na ‘Puraścaraṇa.’ Ang araw na tinatawag na Puraścaraṇa ay ang Saptamī (ikapitong araw ng buwan), na minamahal ng Araw.”

Verse 38

यया संचीर्णया राज न्कायस्थो यमसंभवः । विचित्रो मार्जयेत्पापं कृतं जन्मनि संचितम्

Sa wastong pagsasagawa nito, O Hari, maging si Vicitra—ang kāyastha na isinilang mula kay Yama—ay nakapawi at nakapaglinis ng kasalanang naipon at nagawa sa buong buhay.

Verse 39

तस्मात्कुरु महाराज तथाशु वचनं मम । येन वा मुच्यते पापा त्सर्वस्मात्कायसंभवात्

Kaya nga, O dakilang Hari, isagawa agad ang aking tagubilin; sa pamamagitan nito, ang tao’y mapapalaya sa lahat ng kasalanang nagmumula sa pagkabuhay na may katawan.

Verse 40

रोहिताश्व उवाच । पुरश्चरणसंज्ञा तु सप्तमी मुनिसत्तम । विधिना केन कर्तव्या कस्मिन्काले वद स्व मे

Wika ni Rohitāśva: “O pinakadakila sa mga pantas, ang Saptamī na tinatawag na Puraścaraṇa—sa anong paraan ito dapat isagawa, at kailan? Ipagbigay-alam mo sa akin.”

Verse 41

मार्कंडेय उवाच । माघमासे सिते पक्षे मकरस्थे दिवाकरे । सूर्यवारेण सप्तम्यां व्रतमेतत्समाचरेत्

Sabi ni Mārkaṇḍeya: “Sa buwan ng Māgha, sa maliwanag na kalahati, kapag ang Araw ay nasa Makara (Capricorn), isagawa ang panatang ito sa Saptamī na tumatapat sa Linggo.”

Verse 42

पाखंडैः पतितैः सार्धं तस्मिन्नहनि नालपेत् । भक्षयित्वा नृपश्रेष्ठ प्रभाते दन्तधावनम् । मंत्रेणानेन पश्चाच्च कर्तव्यो नियमो नृप

Sa araw na iyon, huwag makipag-usap sa mga erehe at sa mga nalugmok. Pagkaraang kumain sa nararapat na oras, O pinakadakilang Hari, sa umaga ay linisin ang mga ngipin; pagkatapos nito, O Hari, isagawa ang niyama sa pamamagitan ng mantrang ito.

Verse 43

पुरश्चरणकृत्यायां सप्तम्यां दिवसाधिप । उपवासं करिष्यामि अद्य त्वं शरणं मम

O Panginoon ng Araw (Surya), sa Saptamī na itinakda para sa ritong Puraścaraṇa, ako’y mag-aayuno; ngayong araw Ikaw ang aking kanlungan.

Verse 44

ततोऽपराह्णसमये स्नात्वा धौतांबरः शुचिः । प्रतिमां पूजयेद्भक्त्या दिनाधिपसमुद्भवाम्

Pagkaraan, sa oras ng hapon, matapos maligo at magsuot ng malilinis na kasuotan, na dalisay, dapat sambahin nang may debosyon ang pratimā (larawan) ng Panginoon ng Araw (Surya).

Verse 45

रक्तैः पुष्पैर्महावीर पादाद्यं पूजयेत्ततः । पतंगाय नमः पादौ मार्तंडायेति जानुनी

O dakilang bayani, pagkatapos ay sambahin ang mga paa at mga bahaging mababa ng katawan gamit ang mga pulang bulaklak. Sa pagbigkas ng “Namah kay Pataṅga,” sambahin ang mga Paa; at sa “(Namah) kay Mārtaṇḍa,” sambahin ang mga Tuhod.

Verse 46

गुह्यं दिवसनाथाय नाभिं द्वादश मूर्तये । बाहू च पद्महस्ताय हृदयं तीक्ष्णदीधिते

Sambahin ang lihim na bahagi sa pangalang “Panginoon ng Araw”; ang pusod sa pangalang “May Labindalawang Anyo”; ang mga bisig sa pangalang “May Kamay na Lotus”; at ang puso sa pangalang “Matatalim ang mga Sinag.”

Verse 47

कंठं पद्मदलाभाय शिरस्तेजोमयाय च । एवं संपूज्य विधिवद्धूपं कर्पूरमाददेत्

Sambahin ang lalamunan sa pangalang “Kumikinang na gaya ng talulot ng lotus,” at ang ulo sa pangalang “Binubuo ng Liwanag.” Pagkatapos sambahin nang ayon sa tuntunin, maghandog ng insenso—lalo na ng kamper.

Verse 48

गुडौदनं च नैवेद्यं रक्तवस्त्राभिवेष्टितम् । रक्तसूत्रेण दीपं च तथैवारार्तिकं नृप

Ihandog bilang naivedya ang matamis na kanin na may jaggery, na binalot sa pulang tela. Maghanda rin ng lampara na may pulang sinulid, at magsagawa ng ārārtika gayundin, O hari.

Verse 49

शंखे तोयं समादाय रक्तचन्दनमिश्रितम् । सफलं च ततः कृत्वा अर्घ्यं दद्यात्ततः परम्

Kumuha ng tubig sa kabibe ng shankha at haluan ng pulang sandal. Pagkatapos ay isama ang prutas, at saka ihandog ang arghya, ang tubig na alay ng paggalang.

Verse 50

कुकृतं यत्कृतं किंचिदज्ञानाज्ज्ञानतोऽपि वा । प्रायश्चित्तं कृतं देव ममार्घ्यश्च प्रगृह्यताम्

Anumang kamaliang nagawa ko—sa kamangmangan man o kahit may malay—ay napagbayaran na sa prāyaścitta. O Panginoon, nawa’y tanggapin Mo rin ang aking arghya.

Verse 51

ततः संपूजयद्विप्रं गन्धपुष्पानुलेपनैः । दत्त्वा तु भोजनं तस्मै दक्षिणां च स्वशक्तितः । प्राशनं कायशुद्ध्यर्थं पञ्चगव्यस्य चाचरेत्

Pagkaraan, parangalan nang wasto ang isang brāhmaṇa sa pabango, mga bulaklak, at mga pamahid. Matapos siyang bigyan ng pagkain at dakṣiṇā ayon sa makakaya, uminom din ng pañcagavya para sa paglilinis ng katawan.

Verse 52

कृतांजलिपुटो भूत्वा समुद्वीक्ष्य दिवाकरम् । दिवाकरं गतश्चैव मन्त्रमेतं समुच्चरेत्

Pagkatapos, mag-anjali na nakatikom ang mga palad at tumingin sa Araw. At paglapit sa Araw sa pagsamba, bigkasin ang mantrang ito.

Verse 53

इदं व्रतं मया देव गृहीतं पुरतस्तव । अविघ्नं सिद्धिमायातु प्रसादात्तव भास्कर

O Panginoon, tinanggap ko ang panatang ito sa mismong harapan Mo. O Bhāskara, sa Iyong biyaya nawa’y maganap ito nang walang balakid.

Verse 54

ततश्च फाल्गुने मासि संप्राप्ते मुनिसत्तम । कुन्देन पूजयेद्देवं तेनैव विधिना ततः

At kapag dumating ang buwan ng Phālguna, O pinakadakila sa mga pantas, sambahin ang Panginoon sa mga bulaklak na kunda, at pagkatapos ay sundin ang gayon ding pamamaraan.

Verse 55

धूपं च गुग्गुलुं दद्यान्नैवेद्यं भक्तमेव च । प्राशनं गोमयं प्रोक्तं सर्वपापविशुद्धये

Maghandog ng usok-insenso na guggulu at mag-alay ng nilutong kanin bilang naivedya. Ang itinakdang ‘prāśana’ ay dumi ng baka, na ipinahayag na nagpapadalisay mula sa lahat ng kasalanan.

Verse 56

चैत्रे मासि तु संप्राप्ते सुरभ्या पूज्येद्धरिम् । नैवेद्यं गुणिकाः प्रोक्ता धूपं सर्जरसोद्भवम्

Kapag dumating ang buwan ng Caitra, sambahin si Hari sa mga handog mula sa mabangong baka na surabhī. Ang inirerekomendang naivedya ay matatamis na keyk (guṇikā), at ang insenso ay mula sa dagta ng punong śarja.

Verse 57

कुशोदकं च संप्राश्य कायशुद्धिमवाप्नुयात् । वैशाखे किंशुकैः पूजां यथावच्च घृताशनैः

Sa ritwal na pag-inom ng tubig na binasbasan ng kuśa, nakakamit ang paglilinis ng katawan. Sa buwan ng Vaiśākha, isagawa ang pagsamba gamit ang mga bulaklak na kiṃśuka, at sa wastong paraan sa itinakdang pagtanggap ng mga handog na may ghee.

Verse 58

नैवेद्यं च सुरामांसं धूपं च विनिवेदयेत् । दधिप्राशनमेवात्र कर्तव्यं कायशुद्धये

Ihandog ang alak at karne bilang naivedya, at mag-alay din ng insenso. Dito, ang itinakdang banal na pag-inom/pagkain ay ang pagkain ng curd (dadhi) upang luminis ang katawan.

Verse 59

पुष्पपाटलया पूजा विधातव्या रवेर्नृप । नैवेद्ये सक्तवः प्रोक्ताः प्राशनं च घृतं स्मृतम्

O Hari, ang pagsamba kay Ravi (Araw) ay dapat isagawa gamit ang mga bulaklak na pāṭalā. Bilang naivedya, itinakda ang saktu (harinang inihaw na butil), at ang banal na pag-inom/pagkain ay ghee (nilinaw na mantikilya).

Verse 60

कपिलाया महावीर सर्वपापविशुद्धये । आषाढे मुनिपुष्पैश्च पूजयेद्भास्करं नृप

O dakilang bayani, upang luminis mula sa lahat ng kasalanan, (ang ritwal) ay isagawa kasama ang kapilā (kayumangging baka/handog na kapilā). Sa buwan ng Āṣāḍha, O Hari, sambahin si Bhāskara gamit ang mga bulaklak na muni.

Verse 61

नैवेद्ये घारिका प्रोक्ता प्राशनं मधुसर्पिषोः । धूपं चैवागरुं दद्यात्परया श्रद्धया युतः

Ang itinakdang naivedya ay ghārikā (pritong keyk). Ang banal na pag-inom/pagkain ay pulot at ghee. Maghandog din ng agaru bilang insenso, na may sukdulang pananampalataya.

Verse 62

श्रावणे तु कदंबेन पूजनं तीक्ष्णदीधितेः । नैवेद्ये मोदकाश्चैव तगरं धूप माददेत्

Sa buwan ng Śrāvaṇa, sambahin ang may matatalim na sinag (Araw) gamit ang mga bulaklak na kadamba. Ihandog ang modaka bilang naivedya, at gamitin ang tagara bilang insenso.

Verse 63

गोशृंगोदकमादाय सद्यः पापात्प्रमुच्यते । जात्या भाद्रपदे पूजा क्षीरनैवेद्यमाददेत्

Ang sinumang uminom ng tubig na pinabanal sa pamamagitan ng sungay ng baka ay agad na napapalaya sa kasalanan. Sa buwan ng Bhādrapada, magsagawa ng pagsamba gamit ang bulaklak na sampagita (jāti) at maghandog ng gatas bilang naivedya.

Verse 64

धूपं नखसमुद्भूतं प्राशनं क्षीरमेव च । आश्विने कमलैः पूजा नैवेद्ये घृतपूरिका

Ihandog bilang insenso ang nagmumula sa “nakhā” (samyo mula sa kuko/hoof), at ang prāśana o ritwal na pag-inom ay gatas lamang. Sa buwan ng Āśvina, magsamba gamit ang mga lotus, at ang ghṛtapūrikā ang itinakdang naivedya.

Verse 65

धूपं कुंकुमजं प्रोक्तं कर्पूरप्राशनं स्मृतम्

Ipinahayag na ang insenso ay yari sa kuṅkuma (saffron), at ang prāśana o ritwal na pag-inom ng kamper ay inaalala bilang wastong pagtalima.

Verse 66

तुलस्या कार्तिके पूजा भास्करस्य प्रकीर्तिता । नैवेद्ये चैव खंडाख्यं धूपं कौसुंभिकं नृप

Sa buwan ng Kārttika, ipinahahayag ang pagsamba kay Bhāskara (Diyos ng Araw) gamit ang tulasī. At bilang naivedya, O hari, ihandog ang matamis na tinatawag na “khaṇḍa” at insensong mula sa safflower (kāusumbhika).

Verse 67

प्राशनं च लवंगाख्यं सर्वपापविशोधनम् । भृंगराजेन पूजा च सौम्ये मासि समाचरेत्

Dapat ding isagawa ang prāśana ng lavaṅga (clove), na naglilinis sa lahat ng kasalanan. At sa buwan ng Saumya, magsagawa ng pagsamba nang wasto gamit ang bhṛṅgarāja.

Verse 68

नैवेद्ये फेणिका देया धूपं गुडसमुद्भवम् । कंकोलप्राशनं चैव भास्करस्य प्रतुष्टये

Para sa naivedya (handog na pagkain), ihandog ang pheṇikā at magsunog ng insensong mula sa jaggery (guda). At isagawa rin ang prāśana ng kankola upang lubos na malugod si Bhāskara.

Verse 69

शतपत्रिकया पूजा पौषे मासि रवेः स्मृता । सहजं धूपमादिष्टं नैवेद्ये शुष्कली तथा

Sa buwan ng Pauṣa, itinakda ang pagsamba kay Ravi sa pamamagitan ng bulaklak na may sandaang talulot. Iniuutos ang likás na insenso, at bilang naivedya ay ihandog din ang śuṣkalī.

Verse 70

प्राशने पूर्वमुक्तानि सर्वाण्येव समाचरेत् । समाप्तौ च ततो दद्यात्षड्भागं गृहसंभवम्

Sa oras ng prāśana, isagawa ang lahat ng naunang binanggit. At pagkatapos, magbigay ng ikaanim na bahagi ng ani o yaman ng tahanan bilang kaloob.

Verse 71

ब्राह्मणाय नृपश्रेष्ठ सर्वपापविशुद्धये । इष्टभोज्यं ततः कार्यं स्वशक्त्या पार्थिवोत्तम

O pinakadakilang hari, upang luminis sa lahat ng kasalanan, maghandog sa isang brāhmaṇa. Pagkaraan, O pangunahing pinuno, maghanda ng nakalulugod na pagkain ayon sa sariling kakayahan.

Verse 72

एवं तु कुरुते योऽत्र सप्तमीं भास्करोद्भवाम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो निर्मलत्वं स गच्छति

Sinumang sa pook na ito ay magmasid ng Saptamī na iniuukol kay Bhāskara sa ganitong paraan, ay mapapalaya sa lahat ng kasalanan at makakamtan ang kadalisayan.

Verse 73

ब्राह्मणा ऊचुः । एवं पुरा वै कथिता रोहिताश्वाय धीमते । मार्कंडेन महाभाग तस्मात्त्वमपि तां कुरु

Wika ng mga Brahmana: “Noong unang panahon, ito’y tunay na itinuro ni Mārkaṇḍa, ang dakilang mapalad, kay Rohitāśva na marunong. Kaya, O pinagpala, gawin mo rin ang ritong iyon.”

Verse 74

येन संजायते सम्यक्पुरश्चरणमेव ते

Sa pamamagitan nito, para sa iyo, ang tunay at wastong puraścaraṇa ay ganap na maisasakatuparan.

Verse 75

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पुष्पोऽपि द्विजसत्तमाः । तां चक्रे सप्तमीं हृष्टो यथा तेन निवेदिता

Sabi ni Sūta: Nang marinig ang kanyang mga salita, si Puṣpa man—O pinakamainam sa mga Brahmana—ay masayang nagsagawa ng ritong Saptamī, ayon mismo sa itinuro sa kanya.

Verse 76

षड्भागं प्रददौ तस्मै ब्राह्मणाय महात्मने । स्ववित्तस्य गृहस्थस्य कुप्याकुप्यस्य कृत्स्नशः

Ibinigay niya sa dakilang-loob na Brahmana ang ikaanim na bahagi ng kanyang sariling yaman bilang isang maybahay—lahat ng ari-arian, maging mga bagay na naililipat at mga naipong kayamanan, nang buo.

Verse 77

सोऽपि जग्राह तद्वित्तं प्रहृष्टेनांतरात्मना । सुवर्णमणि रत्नानि संख्यया परिवर्जितम्

Tinanggap din niya ang yaman na iyon na may kagalakang nasa kaibuturan—ginto, mga hiyas at mga batong mahalaga, na di na mabilang sa dami.

Verse 162

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुरश्चरणसप्तमीव्रतविधानवर्णनंनाम द्विषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

Sa gayon, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā, sa ikaanim na Nāgara Khaṇḍa, sa Māhātmya ng banal na pook na Hāṭakeśvara, nagtatapos ang ika-162 kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Pamamaraan ng Panatang Puraścaraṇa Saptamī.”