Adhyaya 151

Verse 1

सूत उवाच । अन्धकोऽपि परां विद्यां ज्ञात्वा शुक्रार्जितां तदा । केलीश्वर्याः प्रसादं च भक्तिजं बलवृद्धिदम्

Sinabi ni Suta: Pagkatapos ay si Andhaka rin, na natutunan ang pinakamataas na kaalamang lihim na nakuha sa pamamagitan ni Shukra, at natanggap ang biyaya ni Kelīśvarī—na isinilang sa debosyon at nagbibigay ng dagdag na lakas—(ay naging makapangyarihan).

Verse 2

अवध्यतामात्मनश्च पितामहवरोद्भवम् । महेश्वरं समुद्दिश्य कोपं चक्रे ततः परम्

Pagkatapos noon, sa paniniwalang hindi siya matatalo—bunga ng biyaya ng Lolo (Brahmā)—itinutok niya ang kanyang poot kay Maheśvara, at labis na nagalit.

Verse 3

दूतं च प्रेषयामास कैलासं पर्वतं प्रति । गच्छ दूत हरं ब्रूहि मम वाक्येन सांप्रतम्

Nagpadala siya ng sugo patungo sa Bundok Kailāsa, na nagsasabing: “Humayo ka, sugo—ngayon sabihin mo kay Hara (Śiva) ang mga salitang ito mula sa akin.”

Verse 4

शक्रमेनं परित्यज्य सुखं तिष्ठात्र पर्वते । नो चेद्द्रुतं समागत्य सकैलासं सभार्यकम्

“Iwanan mo ang Indra (Śakra) na ito at manirahan ka nang masaya dito sa bundok. Kung hindi, pumariyan ka agad—kasama ang Kailāsa at ang iyong asawa.”

Verse 5

सगणं च रणे हत्वा सुखी स्थास्यामि नंदने । त्वामहं नाशयिष्यामि सत्येनात्मानमालभे

“At matapos kitang paslangin kasama ang iyong mga gaṇa sa labanan, maninirahan ako nang masaya sa Nandana. Wawasakin kita—sa katotohanang ito ay itinataya ko ang aking sarili.”

Verse 6

एवमुक्तः स दैत्येन दूतो गत्वा द्रुतं ततः । प्रोवाच शंकरं वाक्यैः परुषैः स विशेषतः

Sa gayong utos ng asura, ang sugo ay nagmadaling umalis at saka nagsalita kay Śaṅkara, inihayag ang mga salitang mabagsik at lalo pang mapanghamak.

Verse 7

ततः कोपपरीतात्मा भगवान्वृषभध्वजः । गणान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

Pagkaraan, ang Mapalad na Panginoon, ang Vṛṣabhadhvaja (Śiva, ang may watawat na toro), na napalibutan ang diwa ng matuwid na poot, ay nagsugo ng kaniyang mga gaṇa upang patayin ang masamang-isip na iyon.

Verse 8

वीरभद्रं महाकालं नंदिं हस्तिमुखं तथा । अघोरं घोरनादं च घोरघंटं महाबलम्

Tinawag niya si Vīrabhadra, si Mahākāla, si Nandin, at si Hastimukha; gayundin si Aghora, si Ghoranāda, at ang makapangyarihang si Ghoraghaṇṭa—mga tagapaglingkod ni Śiva na angkop sa nakapanghihilakbot na labanan.

Verse 9

एतेषामनुगाश्चान्ये कोटिरेका पृथक्पृथक् । सर्वान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

Bukod sa mga ito, may iba pang mga tagasunod na hiwa-hiwalay na pangkat, bawat pangkat ay may isang koṭi ang bilang; silang lahat ay isinugo upang lipulin ang masamang-isip na iyon.

Verse 10

अथ संप्रेषितास्तेन गणास्ते विकृताननाः । हर्षेण महताविष्टा गर्जमाना यथा घनाः

Pagkatapos, ang mga gaṇa na yaon, na may mga mukhang kakila-kilabot at isinugo niya, ay sumugod na may dakilang galak, umuugong na parang mga ulap na may kulog.

Verse 11

धृतायुधा गताः सर्वे युद्धार्थं यत्र सा पुरी । शक्रस्यासादिता तेन दानवेन बलीयसा

Silang lahat, tangan ang mga sandata, ay nagtungo sa lungsod na iyon upang makipagdigma—ang lungsod na sinalakay ng makapangyarihang Dānava, kaaway ni Śakra (Indra).

Verse 12

अथ प्राप्तान्गणान्दृष्ट्वा दानवास्ते धृतायुधाः । निश्चक्रमुर्वै सहसा युद्धार्थमतिगर्विताः

Nang makita nilang dumarating ang mga gaṇa, ang mga Dānava na may sandata—punô ng kayabangan—ay biglang sumugod palabas upang makipagdigma.

Verse 13

ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह । परस्परं महारौद्रं मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

Pagkaraan, sumiklab ang digmaan sa pagitan ng mga gaṇa at ng mga Dānava—kapwa nakapangingilabot—na ang kamatayan ang naging kabayaran ng sinumang uurong.

Verse 14

ततो हरगणाः सर्वे दानवैस्तै रणाजिरे । जिता जग्मुर्दिशो भीता हरवीक्षणतत्पराः

Pagkaraan, ang lahat ng gaṇa ni Hara (Śiva), natalo ng mga Dānava sa larangan ng digmaan, ay tumakas sa takot sa iba’t ibang dako—nagnanais masilayan si Hara at makasandig sa Kanya.

Verse 15

हरोऽपि तान्गणान्भग्नान्दृष्ट्वा कोपाद्विनिर्ययौ । हरं दृष्ट्वा ततो दैत्या दुद्द्रुवुस्ते दिशो दश

Si Hara (Śiva) man ay lumabas sa galit nang makita niyang wasak ang kanyang mga gaṇa; at nang masilayan si Hara, ang mga Daitya ay nagtakbuhan sa sindak sa sampung panig.

Verse 16

अन्धकोऽपि हरं दृष्ट्वा युद्धार्थं संमुखो ययौ । ततो युद्धं समभवदंधकस्य हरेण तु । वृत्रवासवयोः पूर्वं यथा युद्धमभून्महत्

Si Andhaka man, nang makita si Hara (Śiva), ay sumugod nang tuwiran upang makipagdigma. Pagkaraan, sumiklab ang isang dakilang labanan sa pagitan ni Andhaka at ni Hara, gaya ng makapangyarihang sagupaan noon nina Vṛtra at Vāsava (Indra).

Verse 17

चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । एवं न शक्यते हंतुं दानवो विविधायुधैः

Sa pamamagitan ng chakra, mga palaso, sibat na bakal, mga espada at mga pamalo—kahit tamaan ng sari-saring sandata—hindi pa rin mapapatay sa ganitong paraan ang Dānava.

Verse 18

अस्त्रयुद्धं परित्यज्य बाहु युद्धमुपागतौ । करं करेण संगृह्य मुष्टिप्रहरणौ तदा

Tinalikuran nila ang labanan sa sandata at lumapit sa suntukang pakikipaghamok. Hinawakan ang kamay sa kamay, at noon ay nagsalitan sila ng mga suntok.

Verse 19

दानवेनाथ देवेशो बंधेनाक्रम्य पीडितः । निष्पंदभावमापन्नस्ततो मूर्च्छामुपागतः

Pagkaraan, ang Panginoon ng mga diyos ay napigil at pinahirapan ng Dānava, na siyang dumurog sa Kanya sa pamamagitan ng pagkakagapos. Naging hindi makakilos Siya, at saka nalugmok sa pagkahimatay.

Verse 20

मूर्छागतं तु तज्ज्ञात्वा ह्यन्धको निर्ययौ गृहात् । तावत्स्थाणुः क्षणाल्लब्ध्वा चेतनामात्तकार्मुकः

Nang malaman ni Andhaka na Siya’y nahimatay, lumabas siya mula sa kanyang tahanan. Samantala, si Sthāṇu (Śiva) ay muling nagkamalay sa isang kisap at kinuha ang kanyang busog.

Verse 21

आयसीं लकुटीं गृह्य प्रभुर्भारसहसि काम् । दानवेन्द्रं ततः प्राप्य ताडयामास मूर्धनि

Hinawakan ng Panginoon ang mabigat at makapangyarihang pamalong bakal; nilapitan Niya ang hari ng mga Dānava at hinampas sa ulo.

Verse 22

सोऽपि खड्गेन देवेशं ताडयामास वेगतः । अथ देवोऽपि सस्मार कौबेरास्त्रं महाहवे

Siya man ay mabilis na humampas sa Panginoon ng mga diyos gamit ang tabak. Pagkaraan, sa dakilang labanan, inalaala ng Diyos at tinawag ang sandatang Kaubera.

Verse 23

अस्त्रेण तेन हृदये ताडयामास दानवम् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्

Sa sandatang iyon, tinamaan Niya ang Dānava sa puso. Nang matamaan, ang demonyo’y nagsuka ng rumaragasang dugo.

Verse 24

पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । शूलाग्रसंस्थितः पापश्चक्रवद्भ्रमते ततः

Bumagsak siyang nakadapa, saka tinuhog ng trisula. Nakapirmi sa dulo ng trisula, ang makasalanan ay umikot na parang gulong.

Verse 25

अन्धकोऽपि तदात्मानं तथावस्थमवेक्ष्य च । ततो वाग्भिः सुपुष्टाभिरस्तौद्देवं महेश्वरम्

Si Andhaka man, nang makita ang sarili sa gayong kalagayan, ay nagpuri sa Diyos na si Maheśvara sa mga salitang mahusay at makapangyarihan.

Verse 26

अन्धक उवाच । नमस्ते जगतां धात्रे शर्वाय त्रिगुणात्मने । वृषभासनसंस्थाय शशांककृतभूषण

Wika ni Andhaka: Nagpupugay ako sa Iyo, Tagapagtaguyod ng mga daigdig—si Śarva, na ang pagkatao’y sumasaklaw sa tatlong guṇa; nakaluklok sa toro (Vṛṣabha), at ang buwan ay suot na palamuti.

Verse 27

नमः खट्वांगहस्ताय नमः शूलधराय च । नमो डमरुकोदण्डकपालानलधारिणे

Pagpupugay sa Iyo na may hawak na khaṭvāṅga; pagpupugay sa Iyo, tagapagdala ng trident; pagpupugay sa Kanya na may ḍamaru, tungkod, bungo, at apoy.

Verse 28

स्मरदेहविनाशाय मूर्त्यष्टकमयात्मने । नमः स्वरूपदेहाय ह्यरूपबहुरू पिणे

Pagpupugay sa Iyo na pumuksa sa katawan ni Smara (Kāma); sa Iyo na ang Sarili ay walong-anyo ng kosmos; pagpupugay sa Iyo na ang katawan ay dalisay na tunay na anyo—ngunit bagaman walang anyo, lumilitaw sa di-mabilang na anyo.

Verse 29

उत्तमांगविनाशाय विरिंचेः सृष्टिकारिणे । स्मशानवासिने नित्यं नमो भैरवरूपिणे

Walang hanggang pagpupugay sa Panginoong may anyong Bhairava—tagapuksa ng “pinakamataas na ulo” (tuktok ng kapalaluan), pinagmulan ng paglikha ni Viriñci (Brahmā), at walang hanggang nananahan sa pook ng pagsusunog ng bangkay.

Verse 30

सर्वगः सर्वकर्ता च त्वं हर्ता नान्य एव हि । त्वं भूमिस्त्वं रजश्चैव त्वं ज्योतिस्त्वं तमस्तथा

Ikaw ay nasa lahat ng dako; Ikaw ang gumagawa ng lahat; Ikaw lamang ang tagapagbalik at tagapag-urong—wala nang iba. Ikaw ang lupa; Ikaw ang rajas; Ikaw ang liwanag; at Ikaw rin ang dilim.

Verse 31

त्वं वपुः सर्वभूतानां जीवभूतो महेश्वर । अस्तौदेवं दानवेन्द्रो देवशूलाग्र संस्थितः

O Maheśvara, ikaw ang katawan ng lahat ng nilalang, naroroon bilang kanilang buhay. Kaya't pinuri ng panginoon ng mga Dānava ang Diyos habang nakatusok sa dulo ng banal na trident.

Verse 32

सूत उवाच । एवं तस्य स्तुतिं श्रुत्वा परितुष्टो महेश्वरः । ततः प्रोवाच तं हर्षाच्छूलाग्रस्थं दनूत्तमम्

Sinabi ni Sūta: Sa pagkarinig ng kanyang himno ng papuri sa ganitong paraan, si Maheśvara ay lubos na nasiyahan. Pagkatapos, nang may kagalakan, kinausap niya ang mahusay na inapo ni Danu na nakatayo sa dulo ng trident.

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नेदं वीरव्रतं दैत्य यच्छत्रुकरपीडनात् । प्रोच्यन्ते सामवाक्यानि विशेषाद्दैत्यजन्मना

Ang Pinagpalang Panginoon ay nagsabi: “O Daitya, hindi ito ang panata ng isang bayani—ang magsalita ng mga salitang mapagkasundo dahil lamang sa ang kamay ng kaaway ay umaapi sa iyo—lalo na't ikaw ay ipinanganak sa mga Daitya.”

Verse 34

अन्धक उवाच । निर्विण्णोऽस्मि सुरश्रेष्ठ त्रिशूलाऽग्रं समाश्रितः । तस्मात्सूदय मां येन द्रुतं स्यान्मे व्यथाक्षयः

Sinabi ni Andhaka: “O pinakamahusay sa mga diyos, ako ay lubos na pagod, nakakapit sa dulo ng trident. Kaya't patayin mo ako, upang ang aking paghihirap ay mabilis na magwakas.”

Verse 35

श्रीभगवानुवाच । न तेऽस्ति मरणं दैत्य कथंचिच्चिंतितं मया । तेनेत्थं विधृतं व्योम्नि भित्त्वा शूलेन वक्षसि

Ang Pinagpalang Panginoon ay nagsabi: “O Daitya, ang kamatayan ay hindi itinakda para sa iyo—ganito ang napagpasyahan ko. Kaya't ikaw ay itinaas sa himpapawid, ang iyong dibdib ay tinusok ng trident.”

Verse 36

तस्मात्त्वं गणतां गच्छ सांप्रतं पापवर्जितः । त्यक्त्वा दानवजं भावं श्रद्धया परया युतः

Kaya ngayon, humayo ka na at maging isa sa aking mga Gaṇa, malaya sa kasalanan—tinalikdan ang likas na demonyo at puspos ng sukdulang pananampalataya.

Verse 37

अन्धक उवाच । गतो मे दानवो भावः सांप्रतं तव किंकरः । भविष्यामि न सन्देहः सत्येनात्मानमालभे

Wika ni Andhaka: “Nawala na ngayon ang aking likas na demonyo; sa sandaling ito ako’y iyong lingkod. Walang alinlangan, magiging gayon ako—isinusumpa ko ang aking sarili sa katotohanan.”

Verse 38

शंकर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स ब्रूहि यत्तेऽभिवांछितम् । प्रार्थयस्व प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

Wika ni Śaṅkara: “Anak, nalulugod Ako sa iyo. Sabihin mo ang tunay mong ninanais. Humiling ka—ipagkakaloob Ko, kahit ito’y lubhang mahirap makamtan.”

Verse 39

अन्धक उवाच । अनेनैव तु रूपेण शृलाग्रस्थितमत्तनुम् । यो मर्त्योर्च्चां प्रकृत्वा ते स्थापयिष्यति भूतले

Wika ni Andhaka: “Sa mismong anyong ito—ang iyong katawan na nakalagay sa dulo ng trident—sinumang mortal ang lumikha ng iyong larawan para sa pagsamba at itatatag ito sa lupa…”

Verse 40

तस्य मोक्षस्त्वया देयो मद्वाक्यात्सुरसत्तम । तथेत्युक्त्वा महेशस्तं शूलाग्रात्प्रमुमोच ह । अस्थिशेषं कृशांगं च चामुण्डासदृशं द्विजाः

“Ipagkaloob mo sa kanya ang mokṣa, O pinakadakila sa mga diyos—sa aking salita.” Pagkasabi nito, tumugon si Maheśa, “Gayon nga,” at pinalaya siya mula sa dulo ng trident. O mga dvija, buto na lamang at payat na balangkas ang natira, na wari’y anyong tulad ni Cāmuṇḍā.

Verse 41

ततः स गणतां प्राप्तो गीतं चक्रे मनोहरम् । पुरतो देवदेवस्य पार्वत्याश्च विशेषतः

Pagkaraan nito, nakamit niya ang kalagayang Gaṇa at umawit ng isang kaaya-ayang himno sa harap ng Diyos ng mga diyos—lalo na sa harapan ni Pārvatī.

Verse 42

भृंगवद्रटनं यस्मात्तस्य श्रोत्रसुखा वहम् । भृंगीरिटि इति प्रोक्तस्ततः स त्रिपुरारिणा

Sapagkat ang kanyang tinig ay tulad ng ugong ng bubuyog—nakalulugod sa pandinig—kaya siya’y tinawag ni Tripurāri (Śiva) na “Bhṛṅgīriṭi”.

Verse 43

एवं स गणतां प्राप्तो देवदेवस्य शूलिनः । विश्वास्यः सर्वकृत्येषु तत्परं समपद्यत

Kaya, nang makamtan niya ang pagka-Gaṇa ng Diyos ng mga diyos, ang may tangan ng trishula, siya’y naging mapagkakatiwalaan sa lahat ng tungkulin at lubos na nakatuon sa paglilingkod na iyon.

Verse 44

ततःप्रभृति लोकेऽत्र देवदेवो महेश्वरः । तादृशेनैव रूपेण स्थाप्यते भूतले जनैः

Mula noon, sa daigdig na ito, si Maheśvara—ang Diyos ng mga diyos—ay itinatalaga at sinasamba ng mga tao sa lupa sa gayon ding anyo.

Verse 45

प्राप्यतेऽत्र परा सिद्धिस्तत्प्रसादादलौ किकी । कस्यचित्त्वथ कालस्य राज्याद्भ्रष्टो महीपतिः

Dito, sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, nakakamit ang kataas-taasang kaganapan—kahit sa Panahong Kali. Pagkaraan, matapos ang ilang panahon, may isang haring napatalsik sa kanyang kaharian.

Verse 46

सुरथाख्यः प्रसिद्धोऽत्र सूर्यवंशसमुद्भवः । ततो वसिष्ठमासाद्य स चात्मीयं पुरो हितम् । प्रोवाच प्रणतो भूत्वा बाष्पव्याकुललोचनः

Doon ay may bantog na haring nagngangalang Suratha, isinilang sa angkang Solar. Pagkaraan, lumapit siya kay Vasiṣṭha, ang sariling pari ng kanilang angkan; yumukod na may pagyukod-pagsamba, at sa mga matang nababalot ng luha ay nagsalita.

Verse 47

त्वया नाथेन मे ब्रह्मन्संस्थितेनाऽपि शत्रुभिः । बलाच्च यद्धृतं राज्यं मन्द भाग्यस्य सांप्रतम्

“O marangal na Brahmana, bagaman ikaw ang aking tagapagtanggol, inagaw ng mga kaaway ang aking kaharian sa pamamagitan ng dahas. Ganito ang aking abang kapalaran sa ngayon.”

Verse 48

तस्मात्कुरु प्रसादं मे येन मे राज्यसंस्थितिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन नान्या मे विद्यते गतिः

“Kaya nga, ipagkaloob mo sa akin ang iyong biyaya upang muling matatag ang aking paghahari. Paulit-ulit man, sa iyong pagpapala lamang—wala na akong ibang masisilungan o landas.”

Verse 49

वसिष्ठ उवाच । यद्येवं ते महाराज मद्वाक्यात्सत्वरं व्रज । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम्

Wika ni Vasiṣṭha: “Kung gayon, O dakilang hari, sa aking salita ay magtungo ka agad sa banal na pook ng Hāṭakeśvara, ang tagapagkaloob ng lahat ng kaganapan.”

Verse 50

तत्र भैरवरूपेण स्थापयित्वा महेश्वरम् । भुजोद्यतोग्रशूलाग्रविद्धान्धककलेवरम्

“Doon, itatag mo si Maheśvara sa anyong Bhairava—nakataas ang bisig, at ang mabagsik na dulo ng trident ay tumutusok sa katawan ni Andhaka, ang asura.”

Verse 51

नारसिंहेन मंत्रेण ततः पूजय तं नृप । रक्तपुष्पैस्तथा धूपै रक्तैश्चैवानुलेपनैः

Pagkatapos, O hari, sambahin Siya sa pamamagitan ng mantra ni Nārasiṃha—na may mga pulang bulaklak, pulang insenso, at pulang pamahid para sa pagpapahid sa Kanya.

Verse 52

ततः सद्वीर्य मासाद्य तेजोवीर्यसमन्वितः । हनिष्यस्यखिलाञ्छत्रूंस्तत्प्रसादादसंशयम्

Pagkatapos, matatamo mo ang tunay na kagitingan, taglay ang ningning at lakas; sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, walang alinlangan, wawasakin mo ang lahat ng kaaway.

Verse 53

परं शौचसमेतेन संपूज्यो भगवांस्त्वया । अन्यथा प्राप्स्यसे विघ्नान्सत्यमेतन्मयोदितम्

Ngunit ang Mapalad na Panginoon ay dapat mong sambahin nang may sukdulang kalinisan; kung hindi, daranas ka ng mga hadlang—ito ang tunay na ipinahahayag ko.

Verse 54

अथ तस्य वचः श्रुत्वा स राजा सत्वरं ययौ । तत्र क्षेत्रे ततो देवं स्थापयामास भैरवम्

Nang marinig ang kanyang mga salita, ang hari ay nagmadaling umalis; at sa banal na pook na iyon, saka niya itinatag ang diyos na Bhairava.

Verse 55

ततः संपूजयामास नारसिंहेन भक्तितः । मन्त्रेण प्रयतो भूत्वा ब्रह्मचर्यपरायणः

Pagkatapos, buong debosyon niyang sinamba (si Bhairava) sa pamamagitan ng mantra ni Nārasiṃha, nang may pag-iingat at kaayusan; at siya’y naging disiplinado at nakatuon sa brahmacarya.

Verse 56

ततो दशसहस्रांते तस्य मंत्रस्य संख्यया । भैरवस्तुष्टिमापन्नः प्रोवा च तदनन्तरम्

Pagkaraan, nang matapos ang pagbilang sa mantrang iyon—sampung libo sa kabuuan—nalugod si Bhairava at agad na nagsalita pagkatapos nito.

Verse 57

श्रीभैरव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते राजन्मंत्रेणानेन पूजितः । तस्मात्प्रार्थय यच्चेष्टं येन सर्वं ददाम्यहम्

Wika ni Śrī Bhairava: “O hari, lubos akong nalugod sa iyo, sapagkat sinamba mo ako sa pamamagitan ng mantrang ito. Kaya humiling ka ng anumang ninanais mo; sa gayon ay ipagkakaloob ko sa iyo ang lahat.”

Verse 58

सुरथ उवाच । शत्रुभिर्मे हृतं राज्यं त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर । तन्मे भवतु भूयोऽपि शत्रुभिः परिवर्ज्जितम्

Sinabi ni Suratha: “O Panginoon ng mga diyos, inagaw ng mga kaaway ang aking kaharian. Sa iyong biyaya, nawa’y ang kahariang iyon ay mapasakin muli—sa pagkakataong ito’y malaya sa panggigipit ng mga kaaway.”

Verse 59

अन्योऽपि यः पुमानित्थं त्वामिहागत्य पूजयेत् । अनेनैव तु मंत्रेण तस्य सिद्धिस्त्वया विभो

“At sinumang iba pa na pumarito at sumamba sa iyo sa gayunding paraan—sa mantrang ito rin—ay magkakamit ng tagumpay sa pamamagitan mo, O Panginoon.”

Verse 60

देया देव सहस्रांते यथा मम सुरेश्वर । तथेति तं प्रतिज्ञाय गतश्चादर्शनं हरः

“O Panginoon ng mga diyos, O Deva, ipagkaloob mo sa akin sa pagtatapos ng isang libo (araw/taon) ayon sa pangako.” Sa pagsasabing, “Gayon nga,” nangako si Hara at saka naglaho sa paningin.

Verse 61

सुरथोऽपि निजं राज्यं प्राप हत्वा रणे रिपून्

Si Suratha man ay muling nagkamit ng sariling kaharian, matapos mapuksa ang mga kaaway sa labanan.