Adhyaya 58

Verse 1

अर्जुन उवाच । गुप्तक्षेत्रमिदं कस्मात्कस्माद्गुप्तं च नारद । यस्य प्रभावः सुमहान्नैव कस्यापि संस्तुतः

Wika ni Arjuna: O Nārada, bakit tinatawag itong “nakalihim na banal na pook,” at bakit nanatiling natatago, gayong napakadakila ng kapangyarihan nito ngunit walang pumupuri?

Verse 2

नारद उवाच । पुरातनामत्र कथां गुप्तक्षेत्रस्य कारणे । शृणु पांडव शापेन गुप्तमासीदिदं यथा

Wika ni Nārada: Narito ang sinaunang salaysay tungkol sa dahilan ng nakalihim na banal na pook na ito. Makinig ka, O Pāṇḍava—kung paanong dahil sa isang sumpa ay ito’y natago.

Verse 3

पुरा निमित्ते कस्मिंश्चित्सर्वतीर्थाधिदैवताः । प्रणामाय ब्रह्मसदो ब्रह्माणं सहिता ययुः

Noong unang panahon, sa isang pagkakataon, ang mga namumunong diyos ng lahat ng tīrtha ay nagsama-samang nagtungo kay Brahmā, na nakaupo sa kapulungan ng mga diyos, upang magbigay-pugay sa kanya.

Verse 4

पुष्करस्य प्रभासस्य निमिषस्यार्बुदस्य च । कुरुक्षेत्रस्य क्षेत्रस्य धर्मारण्यस्य देवताः

Dumating din ang mga namumunong diyos ng Puṣkara, Prabhāsa, Nimiṣa, at Arbuda, gayundin ng Kurukṣetra at Dharmāraṇya.

Verse 5

वस्त्रापथस्य श्वेतस्य फल्गुतीर्थं स्य चापि याः । केदारस्य तथान्येषां क्षेत्राणां कोटिशोऽपि याः

Gayundin, dumating ang mga namumunong diyos ng Vastrāpatha, Śveta, at Phalgutīrtha; at gayon din ng Kedāra, at ng di-mabilang na iba pang banal na pook.

Verse 6

सिंधुसागरयोगस्य महीसागरकस्य च । गंगासागरयोगस्य अधिपाः सूकरस्य च

Naroon din ang mga panginoon ng banal na tagpuan ng Sindhu at karagatan, ng Mahīsāgaraka, at ng tagpuan ng Gaṅgā at dagat (Gaṅgāsāgara), gayundin ng Sūkara-tīrtha.

Verse 7

गंगारेवामुखीनां तु नदीनामधिदेवताः । शोणह्रदपुरोगाणां ह्रदानां चाधिदेवताः

Dumating ang mga namumunong diyos ng mga ilog na pinangungunahan ng Gaṅgā at Revā, at ang mga namumunong diyos ng mga lawa na pinangungunahan ng Śoṇa-hrada.

Verse 8

ते सर्वे संघशो भूत्वा श्रैष्ठ्य ज्ञानाय चात्मनः । समुपाजग्मुरमला महतीं ब्रह्मणः सभाम्

Silang lahat, nagtipon bilang isang kapulungan; dalisay at walang dungis, lumapit sila sa dakilang bulwagan ni Brahmā upang hanapin ang tunay na kahusayan at wastong pagkaunawa para sa kanilang sarili.

Verse 9

तत्र तीर्थानि सर्वाणि समायातानि वीक्ष्य सः । उत्तस्थौ सहितः सर्वैः सभासद्भिः पितामहः

Doon, nang makita niyang nagtipon ang lahat ng mga tīrtha, tumindig si Pitāmaha (Brahmā), kasama ang lahat ng kasapi ng kaniyang kapulungan.

Verse 10

प्रणम्य सर्वतीर्थेभ्यः प्रबद्धकरसंपुटः । तीर्थानि भगवानाह विस्मयोत्फुल्ललोचनः

Pagkatapos yumukod sa lahat ng mga tīrtha na magkasalikop ang mga kamay sa paggalang, nagsalita ang Mapalad na Panginoon (Brahmā) sa mga tīrtha, na dilat ang mga mata sa pagkamangha.

Verse 11

अद्य नः सद्म सकलं युष्माभिरतिपावितम् । वयं च पाविता भूयो युष्माकं दर्शनादपि

Ngayong araw, ang aming buong tahanan ay lubhang nalinis ninyo; at kami man ay lalo pang nadadalisay, sa pagtanaw lamang sa inyo.

Verse 12

तीर्थानां दर्शनं श्रेयः स्पर्शनं स्नानमेव च । कीर्तनं स्मरणं चापि न स्यात्पुण्यं विना परम्

Tunay na mapalad hinggil sa mga tīrtha: ang pagtanaw, ang paghipo, at ang pagligo; at maging ang pagpupuri at pag-alaala—wala ni isa sa mga ito ang nagaganap nang hindi nagbubunga ng dakilang puṇya (kabanalan).

Verse 13

महापापान्विता रौद्रास्त्वपि ये स्युः सुनिष्ठुराः । तेऽपि तीर्थैः प्रपूयंते किं पुनर्धर्मसंस्थिताः

Kahit yaong nabibigatan ng malalaking kasalanan—mabangis at lubhang malupit—ay nalilinis ng mga banal na tīrtha. Lalo pa kaya ang mga nakatatag sa dharma, gaano pa sila kadalisay!

Verse 14

एवमुक्त्वा पुलस्त्यं स पुत्रमभ्यादिदेश ह । शीघ्रमर्घं तीर्थहेतोः समानय यथार्चये

Pagkasabi nito kay Pulastya, inutusan niya ang kanyang anak: “Dali, dalhin mo ang argha (handog ng pagpupugay) alang-alang sa mga tīrtha, upang masamba ko sila nang wasto.”

Verse 15

पुलस्त्य उवाच । असंख्यानीह तीर्थानि दृश्यंते पद्मसंभव । यथा दिशसि मां तात अर्घमेकमुपानये

Sinabi ni Pulastya: “O Isinilang sa Loto (Brahmā), di-nagmamaliw ang dami ng mga tīrtha rito. Ayon sa iyong utos, ama, magdadala ako ng iisang argha (na iaalay).”

Verse 16

धर्मप्रवचने श्लोको यत एष प्रगीयते

Sapagkat sa mga aral tungkol sa dharma, ang talatang ito mismo ang tradisyunal na binibigkas bilang batayang kasabihan.

Verse 17

भवेयुर्यद्यसंख्याता अर्घयोग्याः समर्चने । ततस्तेषां वरिष्ठाय दातव्योऽर्घः किलैकतः

Kung sa isang pagsamba ay di-mabilang ang karapat-dapat tumanggap ng argha, kung gayon tunay na iisang argha ang dapat ihandog sa pinakadakila sa kanila.

Verse 18

ब्रह्मोवाच । साभिप्रायं साधु वत्स त्वया प्रोक्तमिदं वचः । एवं कुरुष्वैकमर्घमानय त्वं सुशीघ्रतः

Sinabi ni Brahmā: “Mabuti, anak ko; ang sinabi mo ay may layon at mabuting hangarin. Kaya gawin mo nga: magdala ng iisang argha, at dalhin mo ito nang lubhang madali.”

Verse 19

नारद उवाच । ततः पुलस्त्यो वेगेन समानिन्येऽर्घमुत्तमम् । तं च ब्रह्मा करे गृह्य तीर्थान्याहेति भारतीम्

Sinabi ni Nārada: Pagkaraan, mabilis na dinala ni Pulastya ang isang dakilang argha, ang handog na tubig. Tinanggap ito ni Brahmā sa kaniyang kamay at sa banal na pananalita ay kinausap ang mga tīrtha.

Verse 20

सर्वैर्भवद्भिः संहत्य मुख्यस्त्वेकः प्रकीर्त्यताम् । तस्मै चार्घं प्रयच्छामि नैवं मामनयः स्पृशेत्

“Kayong lahat, magtipon at ipahayag ang iisang pinakadakila sa inyo. Sa kaniya ko iaaalay ang argha na ito—upang walang anumang di-karapat-dapat ang dumikit sa akin sa gawaing ito.”

Verse 21

तीर्थान्यूचुः । न वयं श्रेष्ठतां विद्मः कथंचन परस्परम् । अस्माद्धेतोश्च संप्राप्ता ज्ञात्वा देहि त्वमेव तत्

Nagsalita ang mga tīrtha: “Hindi namin nalalaman kung sino ang nakahihigit sa isa’t isa. Dahil dito kami naparito—ikaw na mismo ang magpasya at saka ipagkaloob ang argha.”

Verse 22

ब्रह्मोवाच । नाहं वेद्मि श्रेष्ठतां वः कथंचन नमोऽस्तु वः । सर्वे चापारमाहात्म्यं स्वयं मे वक्तुमर्हथ

Sinabi ni Brahmā: “Hindi ko nalalaman sa anumang paraan ang pagiging pinakadakila ninyo—pagpupugay sa inyong lahat. Bawat isa sa inyo ay may di-masukat na kadakilaan; kaya kayo mismo ang magsalaysay sa akin ng inyong walang-hanggang mahātmya.”

Verse 23

यत्र गंगा गया काशी पुष्करं नैमिषं तथा । कुरुक्षेत्रं तथा रेवा महीसागरसंगमः

“Kung saan naroroon ang Gaṅgā, Gayā, Kāśī, Puṣkara, at Naimiṣa; kung saan naroroon ang Kurukṣetra at ang Revā—naroon din ang pagsasanib ng Mahī, ang Daigdig, at ng Karagatan.”

Verse 24

प्रभासाद्यानि शतशो यत्र नस्तत्र का मतिः

Kung naroon ang daan-daang tīrtha na nagsisimula sa Prabhāsa, anong pag-aalinlangan o pagtutol pa ang mananatili?

Verse 25

नारद उवाच । एवमुक्ते पद्मभुवा कोपि नोवाच किंचन । चिरेणेदं ततः प्राह महीसागरसंगमः

Sinabi ni Nārada: “Nang magsalita nang gayon si Padmabhū (Brahmā), walang sinuman ang nagsabi ng anuman. Pagkaraan ng mahabang panahon, nagsalita ang Mahīsāgara-saṅgama ng mga salitang ito.”

Verse 26

ममैनमर्घं त्वं यच्छ चतुरानन शीघ्रतः । यतः कोटिकलायां वा मम कोऽपि न पूर्यते

“O Apat-ang-Mukha, agad mong ipagkaloob sa akin ang argha, ang handog ng paggalang na ito; sapagkat kahit sa loob ng sampung milyong kalā, wala ni isa mang kapantay ko ang natatagpuan.”

Verse 27

यतश्चेन्द्रद्युम्नराज्ञा ताप्यमाना वसुंधरा । सर्वतीर्थद्रवीभूता महीनामाभवन्नदी

“Sapagkat nang ang Daigdig ay masunog sa tindi ng init ni Haring Indradyumna, siya’y natunaw bilang diwa ng lahat ng tīrtha at naging ilog na tinawag na Mahī.”

Verse 28

सा च सर्वाणि तीर्थानि संयुक्तानि मया सह । सर्वतीर्थमयस्तस्मादस्मि ख्यातो जगत्त्रये

“At ang Mahī na iyon ay taglay ang lahat ng tīrtha na nagkakaisa sa kanya, kasama ko. Kaya ako’y tanyag sa tatlong daigdig bilang ‘binubuo ng lahat ng tīrtha’.”

Verse 29

गुहेन च महालिंगं कुमारेश्वरमीश्वरम् । संस्थाप्य तीर्थमुख्यत्वं मम दत्तं महात्मना

At si Guha (Skanda) ay nagtatag ng Dakilang Liṅga—ang Panginoong Kumāreśvara. Nang maitalaga ito, ipinagkaloob ng dakilang-loob na iyon sa akin ang katayuang pinakapanguna sa mga tīrtha.

Verse 30

नारदेनापि मत्तीरे स्थानं संस्थाप्य शोभनम् । सर्वेभ्यः पुण्यक्षेत्रेभ्यो दत्तं श्रैष्ठ्यं पुरा मम

At si Nārada rin ay nagtatag ng isang maringal na banal na luklukan sa aking pampang. Noong unang panahon, ipinagkaloob sa akin ang pagiging pinakadakila sa lahat ng puṇya-kṣetra.

Verse 31

एवं त्रिभिर्हेतुवरैर्ममेवार्घः प्रदीयताम् । गुणैकदेशेऽपि समं मम तीर्थं न वै परम्

Kaya dahil sa tatlong dakilang dahilan na ito, nawa’y sa akin lamang ihandog ang argha. Kahit sa munting bahagi ng mga katangian nito, walang ibang tīrtha ang kapantay ng aking tīrtha—lalo nang hindi hihigit.

Verse 32

इत्युक्ते वचने पार्थ तीर्थराजेन भारत । सर्वे नोचुः किंचनापि किं ब्रह्मा वक्ष्यतीति यत्

Nang masambit ng Hari ng mga tīrtha ang mga salitang iyon, O Pārtha—O Bhārata—walang sinuman ang nagsalita, iniisip: “Ano kaya ang sasabihin ni Brahmā?”

Verse 33

ततो ब्रह्मसुतो ज्येष्ठः श्वेतमाल्यानुलेपनः । दक्षिणं बाहुमुद्धत्य धर्मो वचनमब्रवीत्

Pagkaraan, si Dharma—ang panganay na anak ni Brahmā, na may puting mga kuwintas ng bulaklak at mga pabango—ay itinaas ang kanang bisig at nagsalita ng mga salitang ito.

Verse 34

अहो कष्टमिदं कूक्तं तीर्थराजेन मोहतः । सन्तोऽपि न गुणा वाच्याः स्वयं सद्भिः स्वका यतः

Ay, napakasakit ng ganitong pananalita, na nasambit sa pagkalito ng “hari ng mga tīrtha”! Sapagkat kahit taglay ang mga kabutihan, ang mga banal ay hindi ipinangangalandakan ang sariling gawi, yamang ito’y sa sarili lamang.

Verse 35

स्वीयान्गुणान्स्वयं यो हि सम्पत्सु प्रक्षिपन्परान् । ब्रवीति राजसस्त्वेष ह्यहंकारो जुगुप्सितः

Sinumang sa panahon ng kasaganaan ay ibinabagsak ang kapwa at ipinagsasabi ang sariling kabutihan—iyan ay rājasic na pagkamakasarili (ahamkāra), isang kasuklam-suklam na pagmamataas.

Verse 36

तस्मादस्मादहंकारात्सत्स्वप्येषु गुणेषु च । अप्रख्यातं ध्वस्तरूपमिदं तीर्थं भविष्यति

Kaya dahil sa pagkamakasariling ito, kahit naroon ang mga kabutihan, ang tīrtha na ito’y magiging di-kilala at mawawasak ang dating ningning nito.

Verse 37

स्तंभतीर्थमिति ख्यातं स्तम्भो गर्वः कृतो यतः । स्तंभस्य हि फलं सद्यो ब्रह्मापि प्राप किं परः

Makikilala ito bilang “Stambhatīrtha,” sapagkat doon ginawang parang haligi (stambha) ang pagmamataas (garva). Tunay, ang bunga ng kayabangan ay dumarating agad—kung si Brahmā man ay nakaranas nito, paano pa ang iba?

Verse 38

इत्युक्ते धर्मदेवेन हाहेति रव उत्थितः । ततः शीघ्रं समायातो योगीशोऽहं च पांडव

Nang masabi ito ni Dharma-deva, umalingawngaw ang sigaw na “Ay! Ay!” Pagkaraan, dumating agad ang Panginoon ng mga Yogin—at ako rin, O Pāṇḍava.

Verse 39

गुहस्ततो वचः प्राह धर्मदेवसमागमे । अयुक्तमेतच्छापोऽयं दत्तो यद्धर्म धार्ष्ट्यतः

Pagkaraan, nagsalita si Guha sa harap ni Dharma-deva: “O Dharma, hindi nararapat ang sumpang ito—sapagkat ibinigay ito dahil sa padalus-dalos na kapangahasan.”

Verse 40

ब्रवीतु कोऽपि सर्वेषां तीर्थानां तेषु वर्तताम् । यद्यैश्वर्यं नार्हतेसौ महीसागरसंगमः

“Hayaan ang sinuman na magsalita tungkol sa lahat ng tīrtha na naroroon—kung ang tagpuan ng lupa (o ilog) at dagat na ito’y hindi karapat-dapat sa kadakilaan, ano pa ang karapat-dapat?”

Verse 41

तिष्ठत्वात्मगुणो यच्च तीर्थराजेन वर्णितः । तत्र को विगुणो नाम मिथ्यावादी यतो गुणः

“Manatili nawa ang likás na kabutihang inilarawan ng ‘hari ng mga tīrtha’ gaya ng dati. Sino roon ang matatawag na ‘walang bisa’? Sapagkat ang kabutihan mismo ang magiging sinungaling.”

Verse 42

अहो न युक्तं पालानां यदि तेऽप्यविमृश्य च । एवमर्थान्करिष्यंति कं यांति शरणं प्रजाः

“Ay, hindi nararapat sa mga tagapangalaga (mga pinuno) kung sila man ay kikilos nang walang pagninilay sa ganitong bagay. Kung ganito sila magpasya, kanino tatakbo ang bayan upang sumilong?”

Verse 43

एवमुक्ते गुहेनाथ धर्मो वचनमब्रवीत् । सत्यमेतद्यदर्होऽयं महीसागरसंगमः

Nang masabi ito ng Panginoong Guha, sumagot si Dharma: “Tunay nga—ang tagpuan ng lupa (o ilog) at dagat na ito ay karapat-dapat sa pinakadakilang kabanalan.”

Verse 44

मुख्यत्वं सर्वतीर्थानामर्घं चापि पितामहात् । किंतु नात्मगुणा वाच्याः सतामेतत्सदा व्रतम् । परोक्षेपि स्वप्रशंसा ब्रह्माणमपि चालयेत्

Bagaman ang pook na ito ang pangunahing tīrtha sa lahat at tumanggap pa ng handog-pagpupugay mula kay Pitāmaha (Brahmā), hindi pa rin nararapat ipahayag ang sariling kabutihan—ito ang walang hanggang panata ng mga banal. Kahit ang di-tuwirang pagpuri sa sarili ay makapagpapayanig maging kay Brahmā.

Verse 45

स्वप्रशंसां प्रकुर्वाणः पराक्षेपसमन्विताम् । किं दिवः पृथिवीं पूर्वं ययातिर्न पपात ह । यानि पूर्वं प्रमाणानि कृतानीशेन धीमता

Ang gumagawa ng pagpuri sa sarili na may halong paghamak sa iba, hindi ba mahuhulog mula sa langit tungo sa lupa gaya ni Haring Yayāti noon? Kaya ang mga tuntuning itinakda noon ng marunong na Panginoon ay dapat kilalaning pamantayang may bisa.

Verse 46

तानि सम्पालनीयानि तानि कोऽति क्रमेद्बुधः । तव पित्रा समादिश्य यदर्थं स्थापिता वयम्

Ang mga tuntuning iyon ay dapat ingatang mabuti—sinong marunong ang lalabag dito? Sa utos ng iyong ama, kami’y itinalaga para sa layuning ito mismo.

Verse 47

पालयामास एतच्च त्वं पालयितुमर्हसि । ईश्वराः स्वप्रमाणेन भवंतो यदि कुर्वते

Iningatan din ito ng nauna; nararapat ding ingatan mo. Kapag ang mga dakilang panginoon ay kumikilos ayon sa sarili nilang kapangyarihan at pamantayan, napapanatili ang kaayusan.

Verse 48

तदस्माभिरिदं युक्तं शासनं दिश्यतां परम् । एवमुक्त्वा स्वीयमुद्रां मोक्तुकामं वृषं तदा

Kaya nararapat na mula sa amin ay ipalabas ang pinakatumpak at kataas-taasang kautusang ito. Pagkasabi nito, noon ding sandali (si Dharma) ay nagnasang pakawalan ang sarili niyang tatak/insignia, at humarap sa toro (vṛṣa), handang palayain ito.

Verse 49

अहं प्रस्तावमन्वीक्ष्य वाक्यमेतदुदैरयम् । नमो धर्माय महते विश्वधात्रे महात्मने

Matapos suriin ang kalagayan, sinabi ko ang mga salitang ito: “Pagpupugay kay Dharma na makapangyarihan—dakilang kaluluwa, tagapagtaguyod ng sansinukob.”

Verse 50

ब्रह्मविष्णुशिवैर्नित्यं पूजितायाघनाशिने । यदि मुद्रां भवान्धर्म परित्यक्ष्यति कर्हिचित्

O Dharma—tagapuksa ng kasalanan, laging sinasamba nina Brahmā, Viṣṇu, at Śiva—kung sakaling iwan mo ang iyong mudrā, ang sagisag ng kapangyarihan…

Verse 51

तदस्माकं कुतो भावो मा विश्वं नाशय प्रभो । योगीश्वरं गुहं चापि संमानयितुमर्हसि

Kung gayon, anong pag-asa pa ang matitira sa amin? O Panginoon, huwag mong wasakin ang daigdig. Nararapat mo ring parangalan si Guha—ang Panginoon ng mga yogin.

Verse 52

शिववन्माननीयो हि यतः साक्षाच्छिवात्मजः । त्वां च देवो गुहः स्वामी संमानयितुमर्हति

Tunay na siya’y dapat parangalan tulad ni Śiva, sapagkat siya mismo ang anak ni Śiva. At si Guha, ang banal na Panginoon, ay karapat-dapat ding magbigay-galang sa iyo bilang tugon.

Verse 53

युवयोरैक्यभावेन सुखं जीवेदिदं जगत् । त्वया प्रदत्तः शापोऽयं मा प्रत्याख्यातिलक्षणः

Sa pagkakaisa at pagkakasundo ninyong dalawa, nawa’y mabuhay sa kaginhawahan ang buong daigdig. At nawa’y ang sumpang binigkas mo ay huwag maging tanda ng pagbawi o pagtanggi.

Verse 54

अनुग्रहश्च क्रियतां तीर्थराजस्य मानद

O tagapagkaloob ng dangal, ipagkaloob mo ang iyong biyaya sa Hari ng mga Tīrtha, ang pinakadakilang banal na tawiran.

Verse 56

एवमुच्चरमाणं मां प्रशस्याहापि पद्मभूः । साध्वेतन्नारदेनोक्तं धर्मैतद्वचनं कुरु । सम्मानय गुहं चापि गुहः स्वामी यतो हि नः । एवमुक्ते ब्रह्मणा च धर्मो वचनमब्रवीत्

Habang ako’y nagsasalita nang gayon, pinuri ako ni Padmabhū (Brahmā) at sinabi: “Mainam—tama ang sinabi ni Nārada. O Dharma, isakatuparan mo ang mga salitang ito. At parangalan mo rin si Guha, sapagkat si Guha ang tunay na Panginoon natin.” Nang masabi ito ni Brahmā, sumagot si Dharma sa mga salitang ito.

Verse 57

नमो गुहाय सिद्धाय किंकरायस्य ते वयम् । मदीयां स्कन्द विज्ञप्तिं नाथैनामवधारय

Pagpupugay kay Guha, ang Ganap na Siddha. Kami ay mga lingkod ng iyong Panginoon. O Nātha Skanda, dinggin mo nawa ang aking pakiusap na ito.

Verse 58

स्तंभादेतन्महातीर्थमप्रसिद्धं भविष्यति । स्तंभतीर्थमिति ख्यातं सुप्रसिद्धं भविष्यति

Mula sa Haliging ito (stambha), ang dakilang tīrtha na ito’y hindi na mananatiling di-kilala. Kikilalanin itong “Stambhatīrtha” at magiging lubhang tanyag.

Verse 59

स्तम्भतीर्थमिति ख्यातं सर्वतीर्थफलप्रदम् । यश्चात्र स्नानदानानि प्रकरिष्यति मानवः

Kilala bilang Stambhatīrtha, ipinagkakaloob nito ang bunga ng lahat ng tīrtha. At sinumang tao na magsagawa rito ng paliligo at pagkakaloob ng kawanggawa—

Verse 60

यथोक्तं च फलं तस्य स्फुटं सर्वं भविष्यति । शनिवारे ह्यमावास्या भवेत्तस्याः फलं च यत्

Ang bungang-pala na sinabi para sa kanya ay mahahayag nang malinaw, walang pag-aalinlangan. At ang anumang kabanalang natatamo kapag ang Amāvāsyā (araw ng bagong buwan) ay tumapat sa Sabado—

Verse 61

महीसागरयात्रायां भवेत्तच्चावधारय । प्रभासदशयात्राभिः सप्तभिः पुष्करस्य च

Tandaan mong mabuti: ang gayunding kabanalan ay nagmumula rin sa paglalakbay-pananampalataya sa Mahīsāgara; at (katumbas) ng sampung paglalakbay sa Prabhāsa at pitong paglalakbay sa Puṣkara—

Verse 62

अष्टाभिश्च प्रयागस्य तत्फलं प्रभविष्यति । पंचभिः कुरुक्षेत्रस्य नकुलीशस्य च त्रिभिः

Ang gayunding bunga ng kabutihan ay lilitaw na para bang nakapaglakbay ng walong ulit sa Prayāga; limang ulit sa Kurukṣetra; at tatlong ulit sa Nakulīśa—

Verse 63

अर्बुदस्य च यत्षड्भिस्तत्फलं च भविष्यति । वस्त्रापथस्य तिसृभिर्गंगायाः पंचभिश्च यत्

At ang gayunding kabanalan ay lilitaw na para bang nakapaglakbay ng anim na ulit sa Arbuda; tatlong ulit sa Vastrāpatha; at nakatamo ng limang ulit na bisa ng banal na Gaṅgā—

Verse 64

कूपोदर्याश्चतुर्भिश्च तत्फलं प्रभविष्यति । काश्याः षड्भिस्तथा यत्स्याद्गोदावर्याश्च पंचभिः

Ang gayunding espirituwal na bunga ay lilitaw dito: ang kabutihang katumbas ng apat na pagdalaw sa Kūpodarī, anim sa Kāśī, at lima sa Godāvarī.

Verse 65

तत्फलं स्तंभतीर्थे वै शनिदर्शे भविष्यति । एवं दत्ते वरे स्कंदस्तदा प्रीतमनाभवत्

Ang gayong bunga ng gantimpala ay tunay na makakamtan sa Staṃbhatīrtha, sa Śanidarśa. Nang maipagkaloob ang biyayang iyon, si Skanda ay nalugod sa kaibuturan ng puso.

Verse 66

ब्रह्मापि स्तंभतीर्थाय ददावर्घं समाहितः । ददौ च सर्वतीर्थानां श्रेष्ठत्वममितद्युतिः

Si Brahmā man ay naghandog din, na may pusong nakatuon, ng arghya sa Staṃbhatīrtha; at ang nilalang na may di-masukat na liwanag ay nagkaloob dito ng kataas-taasang karangalan sa lahat ng tīrtha.

Verse 67

तीर्थानि च गुहं नाथं सम्मान्य विससर्ज सः । एवमेतत्पुरा वृत्तं गुप्तक्षेत्रस्य कारणम्

Matapos parangalan nang nararapat ang mga tīrtha at ang Panginoong Guha bilang Nātha, saka niya sila pinauwi. Ganito nga ang naganap noong unang panahon—ito ang dahilan kung bakit tinawag ang pook na Guptakṣetra, ang “Nakatagong Banal na Lupain.”

Verse 68

भूयश्चापि प्रसिद्ध्यर्थं प्रेषिताप्सरसोऽत्र मे । विमोक्षिता ग्राहरूपात्त्वया ताश्च कुरूद्वह

Bukod pa rito, upang lalong sumikat ang pook na ito, ang aking mga apsaras ay isinugo rito; at ikaw, O pinakamainam sa angkan ng Kuru, ang nagpalaya sa kanila mula sa anyong buwaya.

Verse 69

यतो धर्मस्य सर्वस्य नानारूपैः प्रवर्ततः । परित्राणाय भवतः कृष्णस्य च भवो भवे

Sapagkat mula sa iyo, sa sari-saring anyo, nagmumula at umiiral ang buong Dharma. Para sa iyong pag-iingat—at kay Kṛṣṇa rin—nawa’y si Śiva ang maging tagapagtanggol, sa bawat kapanganakan.

Verse 70

तदिदं वर्णितं तुभ्यं सर्वतीर्थफलं महत् । श्रुत्वैतदादितः पूर्वं पुमान्पापैः प्रमुच्यते

Ganito inilarawan sa iyo ang dakilang “bunga ng lahat ng tīrtha.” Ang sinumang makarinig nito mula sa simula ay mapapalaya sa mga kasalanan.

Verse 71

सूत उवाच । श्रुत्वेति विजयो धीमान्प्रशशंस सुविस्मितः । विसृष्टो नारदाद्यैश्च द्वारकां प्रति जग्मिवान्

Sabi ni Sūta: Nang marinig ito, ang marunong na si Vijaya (Arjuna), labis na namangha, ay nagpuri sa salaysay. Pagkaraan, nang pahintulutan ni Nārada at ng iba pa, siya’y umalis patungong Dvārakā.