Adhyaya 54
Ang kabanatang ito ay umuusad sa pamamagitan ng magkakapatong na pag-uusap at salaysay na ipinapasa sa paraang purāṇiko. Nagsisimula ito kay Nārada na binabanggit ang sariling pagsamba sa pagdiriwang ng Kārttika sa maliwanag na kalahating buwan (Prabodhinī), at iniuugnay ang debosyon sa paglaya mula sa mga kapinsalaang dulot ng Kali. Ibinubukas ni Arjuna ang matagal na pagdududa: paano nagiging tila balisa at “parang hangin” ang paggalaw ni Nārada—na pinupuri bilang pantay ang loob, disiplinado, at nakatuon sa mokṣa—sa mundong sinasaktan ng Kali? Nagbabago ang balangkas nang isalaysay ni Sūta ang palitan at ipakilala si Bābhravya (isang brāhmaṇa mula sa lahing Hārīta) na nagpapaliwanag ayon sa narinig niya kay Kṛṣṇa. Sa nakapaloob na pangyayari, naglakbay si Kṛṣṇa sa pook na tagpuan ng dagat, nagsagawa ng piṇḍa-dāna at masaganang kaloob, maingat na sumamba sa mga liṅga (kabilang ang Guheśvara), naligo sa Koṭitīrtha, at pinarangalan si Nārada. Tinanong ni Ugrasena kung bakit walang tigil ang paglalagalag ni Nārada; ipinaliwanag ni Kṛṣṇa na isinumpa siya ni Dakṣa dahil sa paghadlang sa mga landas ng paglikha, kaya’t itinakda ang walang hanggang paglalakbay at ang reputasyong nagpapakilos sa iba; gayunman, nananatili siyang di-nadudungisan dahil sa katotohanan, iisang layon, at bhakti. Binibigkas din ni Kṛṣṇa ang mahabang stotra na naglilista ng mga birtud ni Nārada (pagpipigil-sa-sarili, di-panlilinlang, katatagan, karunungan, kawalan ng masamang-loob), at nangangakong tatanggap ng biyaya ang palagiang bumibigkas. Pagkaraan, itinatakda ang ritwal sa kalendaryo: sa Kārttika Śukla Dvādaśī (Prabodhinī), maligo sa balong itinatag ni Nārada, magsagawa ng śrāddha nang may pag-iingat, at magsanay ng tapas, dāna, at japa—na ipinahahayag na akṣaya sa pook na ito. Inuutusan ang nagsasagawa na “gisingin” si Viṣṇu sa mantra na “idaṁ viṣṇu”, at gayundin gisingin at sambahin si Nārada, maghandog ng mapalad na bagay at magbigay sa mga brāhmaṇa ayon sa kakayahan ng payong (chatra), damit (dhotra), at kamaṇḍalu. Ang bunga: napapawi ang kasalanan, hindi sumisibol ang mga pighati ng Kali, at nababawasan ang dalamhating makamundo.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । ममापि पार्थ तत्रास्ति मूर्तिर्ब्राह्मणकाम्यया । तत्र नाहं त्यजाम्यंग च्छत्रदण्डविभूषिताम्
Wika ni Nārada: “O Pārtha, naroon din ang aking sariling pagpapakita, na minimithi ng mga brāhmaṇa. O mahal ko, doon ay hindi ko ito iniiwan—pinalalamutian ng payong at tungkod.”
Verse 2
कार्तिकस्य तु या शुक्ला भवत्येकादशी शुभा । तस्यां मदर्चनं कृत्वा कलिदोषैर्विमुच्यते
Sa mapalad na maliwanag na Ekādaśī ng Kārtika, kapag sumamba sa akin, ang tao’y napapalaya sa mga kapintasan ng Panahong Kali.
Verse 3
अर्जुन उवाच । बाल्यात्प्रभृति संदेहो ममायं हृदि वर्तते । पृच्छतस्तं च मे विप्र न क्रोधं कर्तुमर्हसि
Sinabi ni Arjuna: “Mula pa pagkabata, ang pag-aalinlangang ito’y nananatili sa aking puso. Habang itinatanong ko ito, O kagalang-galang na brāhmaṇa, huwag kang magalit.”
Verse 4
सदा त्वं मोक्षधर्मेषु परिनिष्ठां परां गतः । सर्वभूतसमो दांतो रागद्वेषविवर्जितः
Ikaw ay laging matatag sa mga dharma na nagdadala sa mokṣa, na naabot ang pinakamataas na kapanatagan. Pantay ka sa lahat ng nilalang, mapagpigil sa sarili, at malaya sa pagkapit at pag-ayaw.
Verse 5
त्यक्तनिंदास्तुतिर्मौनी मोक्षस्थः परिकीर्त्यसे । त्वं च नारद लोकेषु वायुवच्चपलो मुने
Ikaw ay pinupuri bilang yaong tumalikod sa paninisi at papuri, nananahimik at nakatatag sa kalayaan. Ngunit, O Nārada, gumagala ka sa mga daigdig na di-mapakali na parang hangin, O pantas.
Verse 6
सौदामिनीव विचरन्दृश्यसे प्राज्ञसंमतः । सदा कलिकरो लोके निर्दयः सर्वप्राणिषु
Nakikita kang gumagalaw na parang kidlat, at iginagalang ka ng mga marurunong. Ngunit lagi kang tagapagpasiklab ng alitan sa daigdig, walang habag sa lahat ng nilalang.
Verse 7
बहूनां हि सहस्राणि देवगंधर्वरक्षसाम् । राज्ञां मुनीन्द्रदैत्यानां कलेर्नष्टानि तेऽभवन्
Tunay nga, dahil sa iyong pagkilos, libu-libo—mga deva, Gandharva, at Rākṣasa, gayundin ang mga hari, dakilang mga pantas, at mga Daitya—ang napahamak sa alitan ng Kali.
Verse 8
कस्मात्तदेषा चेष्टा ते संदेहं मे हर द्विज । संदेहान्न सुखं शेते बाणविद्धो मृगो यथा
Bakit nga ba ganyan ang iyong pagkilos? Alisin mo ang aking pag-aalinlangan, O dalawang-ulit na isinilang. Sapagkat ang may pagdududa ay hindi makapahinga nang masaya—gaya ng usang tinamaan ng palaso.
Verse 9
सूत उवाच । शौनकेदं वचः श्रुत्वा फाल्गुनान्नारदो मुनिः । प्रहसन्निव बाभ्रव्यवदनं स निरैक्षत
Sinabi ni Sūta: O Śaunaka, nang marinig ang mga salitang ito mula kay Phālguna, ang pantas na si Nārada—nakangiting wari’y tumatawa—ay tumingin sa mukha ni Bābhravya.
Verse 10
स च बाभ्रव्यनामा वै हारीतस्यान्वयोद्भवः । ब्राह्मणो नारदमुनेः समीपे वर्तते सदा
At siya nga ay isang brāhmaṇa na nagngangalang Bābhravya, isinilang sa angkan ni Hārīta; lagi siyang nananatili sa piling ng pantas na si Nārada.
Verse 11
स च ज्ञात्वा महाबुद्धिर्नारदस्य मनीषितम् । प्रहसन्निव प्रोवाच फाल्गुनं स्निग्धया गिरा
At siya, na may dakilang pag-unawa, nang maunawaan ang layon ni Nārada, ay nagsalita kay Phālguna sa banayad na tinig, na waring nakangiti.
Verse 12
बाभ्रव्य उवाच । सत्यमेतद्यथात्थ त्वं नारदं प्रति पांडव । सर्वोऽपि चात्र वृत्तांते संशयं याति मानवः
Sinabi ni Bābhravya: “O Pāṇḍava, tunay ang sinabi mo kay Nārada. Sa bagay na ito, bawat tao ay napapasa-ilalim sa pag-aalinlangan.”
Verse 13
तदहं ते प्रवक्ष्यामि यथा कृष्णान्मया श्रुतम् । स्तोककालांतरे पूर्वं सर्वं यादवनंदनः
Kaya ipaliliwanag ko sa iyo, ayon sa aking narinig mula kay Kṛṣṇa. Kamakailan lamang, ang kagalakan ng mga Yādava—si Śrī Kṛṣṇa—ang nagsalaysay ng lahat ng ito.
Verse 14
महीसागरयात्रायां कृष्णस्तत्राययौ प्रभुः । उग्रसेनेन सहितो वसुदेवेन बभ्रुणा
Nang isagawa ang banal na paglalakbay sa Mahīsāgara, dumating doon ang Panginoong Kṛṣṇa mismo, kasama si Ugrasena at si Vasudeva (Babhru).
Verse 15
रामेण रौक्मिणेयेन युयुधानादिभिस्तदा । स च ज्ञात्वा ज्ञातिसमं महीसागरसंगमे
Noong panahong iyon, kasama niya si Rāma, si Raukmiṇeya, at si Yuyudhāna at iba pa; at nang malaman niyang ang kanyang mga kamag-anak ay nagtipon din sa tagpuan ng Mahīsāgara, siya’y tumungo roon ayon sa nararapat.
Verse 16
पिंडदानादिकं कृत्वा दत्त्वा दानानि भूरिशः । गुहेश्वरादिलिंगानि यत्नतः प्रतिपूज्य च
Matapos isagawa ang mga ritwal na nagsisimula sa pag-aalay ng piṇḍa, at matapos magbigay ng saganang kawanggawa, maingat niyang sinamba ang mga banal na liṅga gaya ng Guheśvara at iba pa.
Verse 17
स्नानं कृत्वा कोटितीर्थे जयादित्यं समर्च्य च । पूजयन्नारदमुनिं युक्तः कृष्णो महामनाः
Pagkatapos maligo sa Koṭitīrtha at marapat na sambahin si Jayāditya, si Kṛṣṇa na dakila ang loob—payapa at deboto—ay nagbigay-galang din sa pantas na si Nārada.
Verse 19
उग्रसेन उवाच । कृष्ण प्रक्ष्यामि त्वामेकं संशयं वद तं मम
Wika ni Ugrasena: “Kṛṣṇa, nais kitang tanungin tungkol sa isang pag-aalinlangan; ipaliwanag mo ito sa akin.”
Verse 20
योऽयं नाम महाबुद्धिर्नारदो विश्ववंदितः । कस्मादेषोऽतिचपलो वायुवद्भ्रमते जगत्
“Ang Nārada na ito ay tanyag na lubhang marunong at iginagalang ng buong daigdig; bakit siya napakabalisa, gumagala sa mundo na parang hangin?”
Verse 21
श्रीकृष्ण उवाच । सत्यं राजंस्त्वया पृष्टमेतत्सर्वं वदामि ते । दक्षेण तु पुरा शप्तो नारदो मुनिसत्तमः
Wika ni Śrī Kṛṣṇa: “Tunay, O hari—ang iyong itinanong ay nararapat. Isasalaysay ko sa iyo ang lahat. Noong unang panahon, ang dakilang muni na si Nārada ay isinumpa ni Dakṣa.”
Verse 22
सृष्टिमार्गांस्तु तान्वीक्ष्य नारदेन विचालितान् । नावस्थानं च लोकेषु भ्रमतस्ते भविष्यति
Nang makita ni Dakṣa ang mga landas ng paglikha na ginulo at pinakilos ni Nārada, sinabi niya: “Ikaw na pagala-gala, hindi magkakaroon ng tiyak na tahanan sa alinmang daigdig.”
Verse 23
पैशुन्य वक्ता च तथा द्वितीयानां प्रचालनात् । इति शापद्वयं प्राप्य द्विविधात्मजचालनात्
At muli: “Ikaw ay magiging tagapagsalita ng paninirang-puri,” sapagkat inuudyukan mo ang iba. Kaya, nang matamo niya ang dalawang sumpa dahil sa pag-udyok sa dalawang uri ng supling, si Nārada ay naitalagang magpagala-gala.
Verse 24
निराकर्तुं समर्थोऽपि मुनिर्मेने तथैव तत् । एतावान्साधुवादो हि यतश्च क्षमते स्वयम्
Bagaman kayang pawalang-bisa ng muni ang sumpa, tinanggap niya iyon gaya ng naroon. Sapagkat ito ang sukatan ng tunay na kabanalan: ang kusang pagtitiis at pagpapatawad.
Verse 25
विनाशकालं चावेक्ष्य कलिं वर्धयते यतः । सत्यं च वक्ति तस्मात्स न च पापेन लिप्यते
Sapagkat natatanaw niya ang itinakdang panahon ng pagkalusaw at hinahayaang umiral ang Kali ayon sa takbo nito, at sapagkat katotohanan lamang ang kanyang sinasabi, hindi siya nadudungisan ng kasalanan.
Verse 26
भ्रमतोऽपि च सर्वत्र नास्य यस्मात्पृथङ्मनः । ध्येयाद्भवति नैव स्याद्भ्रमदोषस्ततोस्य च । यच्च प्रीतिर्मयि तस्य परमा तच्छृणुष्व च
Kahit siya’y gumagala sa lahat ng dako, ang kanyang isip ay hindi nahahati, sapagkat nananatiling nakatuon sa pinagninilayan; kaya’t hindi sumisibol sa kanya ang kamalian ng pagkalihis. At dinggin mo rin ang kanyang sukdulang pag-ibig sa akin.
Verse 27
अहं हि सर्वदा स्तौमि नारदं देवदर्शनम् । महेंद्रगदितेनैव स्तोत्रेण शृणु तन्नृप
Tunay nga, lagi kong pinupuri si Nārada, ang nakakakita sa mga deva. O hari, pakinggan mo ang himnong iyon na mismong binigkas ni Mahendra.
Verse 28
श्रुतचारित्रयोर्जाता यस्याहंता न विद्यते । अगुप्तश्रुत चारित्रं नारदं तं नमाम्यहम्
Ako’y yumuyukod kay Nārada, na bagama’t may karunungan at marangal na asal, ay walang pagkamakasarili; at ang kanyang pagkatuto at pagkatao ay lantad, hindi ikinukubli.
Verse 29
अरतिक्रोधचापल्ये भयं नैतानि यस्य च । अदीर्घसूत्रं धीरं च नारदं तं नमाम्यहम्
Ako’y yumuyukod kay Nārada, na hindi natatakot sa pagkabalisa, galit, at pabagu-bago; hindi siya nagpapaliban, at siya’y matatag at panatag.
Verse 30
कामाद्वा यदि वा लोभाद्वाचं यो नान्यथा वदेत् । उपास्यं सर्वजंतूनां नारदं तं नमाम्यहम्
Ako’y yumuyukod kay Nārada, na hindi kailanman nagsasalita nang taliwas—maging dahil sa pagnanasa o kasakiman—at karapat-dapat sambahin ng lahat ng nilalang.
Verse 31
अध्यात्मगतितत्त्वज्ञं क्षांतं शक्तं जितेंद्रियम् । ऋजुं यथार्थ वक्तारं नारदं तं नमाम्यहम्
Ako’y yumuyuko at sumasamba kay Nārada—ang nakaaalam ng katotohanan ng landas ng ātman, matiisin at may kakayahan, nagwawagi sa mga pandama, tuwid, at nagsasalita ng mga bagay ayon sa tunay na kalagayan.
Verse 32
तेजसा यशसा बुद्ध्या नयेन विनयेन च । जन्मना तपसा वृद्धं नारदं तं नमाम्यहम्
Ako’y yumuyuko kay Nārada—na hinog sa tejas (liwanag na espirituwal), sa dangal at katanyagan, sa talino, sa wastong asal at kababaang-loob; kagalang-galang sa kapanganakan at sa tapas (pag-aayuno at pagninilay).
Verse 33
सुखशीलं सुखं वेषं सुभोजं स्वाचरं शुभम् । सुचक्षुषं सुवाक्यं च नारदं तं नमाम्यहम्
Ako’y yumuyuko kay Nārada—maamo ang likas, payak ang kasuotan, katamtaman sa pagkain, mapalad ang asal at gawi; malinaw ang paningin at matamis ang pananalita.
Verse 34
कल्याणं कुरुते गाढं पापं यस्य न विद्यते । न प्रीयते परानर्थे यो ऽसौ तं नौमि नारदम्
Pinupuri ko ang Nārada na yaon—na gumagawa ng malalim na kabutihan, na walang bahid ng kasalanan, at hindi kailanman nalulugod sa kapahamakan ng kapwa.
Verse 35
वेदस्मृतिपुराणोक्तधर्मे यो नित्यमास्थितः । प्रियाप्रियविमुक्तं तं नारदं प्रणमाम्यहम्
Ako’y yumuyuko kay Nārada—na laging nananatili sa dharma na itinuro sa Veda, Smṛti, at Purāṇa; at malaya sa pagkakapit sa kaaya-aya at sa pag-ayaw sa di-kaaya-aya.
Verse 36
अशनादिष्वलिप्तं च पंडितं नालसं द्विजम् । बहुश्रुतं चित्रकथं नारदं प्रणमाम्यहम्
Ako’y yumuyukod at nagpupugay kay Nārada—ang marunong na dalawang-beses-na-ipinanganak, hindi nadudungisan ng mga bagay gaya ng pagkain at iba pa; hindi kailanman tamad; malawak ang kaalaman; at kahanga-hangang tagapagsalaysay ng maraming salaysay.
Verse 37
नार्थे क्रोधे च कामे च भूतपूर्वोऽस्य विभ्रमः । येनैते नाशिता दोषा नारदं तं नमाम्यहम्
Ako’y yumuyukod kay Nārada na yaon, na sa kanya’y hindi kailanman sumibol ang pagkalito tungkol sa yaman, galit, o pagnanasa—sapagkat winasak niya ang mga kapintasang ito.
Verse 38
वीतसंमोहदोषो यो दृढभक्तिश्च श्रेयसि । सुनयं सत्रपं तं च नारदं प्रणमाम्यहम्
Ako’y yumuyukod kay Nārada na nagwaksi sa kasalanan ng pagkalito, matatag ang debosyon sa landas ng pinakamataas na kabutihan, mahusay sa asal at patnubay, at may kahinhinan sa kilos.
Verse 39
असक्तः सर्वसंगेषु यः सक्तात्मेति लक्ष्यते । अदीर्घसंशंयो वाग्ग्मी नारदं तं नमाम्यहम्
Ako’y yumuyukod kay Nārada—hindi nakakapit sa lahat ng ugnayan, ngunit kinikilalang ang isip ay nakatuon sa Kataas-taasan; walang mahabang pag-aalinlangan; at mahusay magsalita.
Verse 40
न त्यजत्यागमं किंचिद्यस्तपो नोपजीवति । अवंध्यकालो यस्यात्मा तमहं नौमि नारदम्
Pinupuri ko si Nārada, na hindi kailanman tumatalikod sa mga banal na aral sa anumang paraan, hindi ginagawang kabuhayan ang pag-aayuno at pag-austeridad, at ang kanyang buong panahon ng buhay ay hindi nasasayang.
Verse 41
कृतश्रमं कृतप्रज्ञं न च तृप्तं समाधितः । नित्यं यत्नात्प्रमत्तं च नारदं तं नमाम्यहम्
Ako’y yumuyukod kay Nārada, na nagtiyaga at naglinang ng karunungan; hindi nasisiyahan nang kampante sa kanyang samādhi, at laging mapagmatyag sa walang humpay na pagsisikap.
Verse 42
न हृष्यत्यर्थलाभेन योऽलाभे न व्यथत्यपि । स्थिरबुद्धिरसक्तात्मा तमहं नौमि नारदम्
Pinupuri ko si Nārada, na hindi nagagalak sa pagkamit ng yaman at hindi rin nalulumbay sa kawalan nito; matatag ang pag-unawa at hindi nakakapit ang isipan.
Verse 43
तं सर्वगुणसंपन्नं दक्षं शुचिमकातरम् । कालज्ञं च नयज्ञं च शरणं यामि नारदम्
Kay Nārada ako dumudulog bilang kanlungan—puspos ng lahat ng kabutihan, mahusay at masinop, dalisay at hindi nababalisa; marunong sa tamang panahon at sa wastong landas ng asal.
Verse 44
इमं स्तवं नारदस्य नित्यं राजन्पठाम्यहम् । तेन मे परमा प्रीतिं करोति मुनिसत्तमः
O Hari, araw-araw kong binibigkas ang himnong ito para kay Nārada; dahil dito, ang pinakadakilang muni ay nagkakaloob sa akin ng pinakamataas na biyaya at ligaya.
Verse 45
अन्योपि यः शुचिर्भूत्वा नित्यमेतां स्तुतिं जपेत् । अचिरात्तस्य देवर्षिः प्रसादं कुरुते परम्
At sinumang iba pa, na nagpakadalisay at palagiang bumibigkas ng papuring ito, ang devarṣi na si Nārada ay agad na maggagawad sa kanya ng pinakamataas na biyaya.
Verse 46
एतान्गुणान्नारदस्य त्वमथाकर्ण्य पार्थिव । जप नित्यं स्तवं पुण्यं प्रीतस्ते भविता मुनिः
O hari, matapos mong marinig ang mga kabutihan ni Nārada, bigkasin araw-araw ang banal at mapagpalang himnong ito; malulugod sa iyo ang pantas na muni.
Verse 47
बाभ्रव्य उवाच । इति कृष्णमुखाच्छ्रुत्वा नारदस्य गुणान्नृपः । बभूव परमप्री तश्चक्रे तच्च तथा वचः
Sinabi ni Bābhravya: Sa gayon, nang marinig ng hari mula sa sariling bibig ni Kṛṣṇa ang mga kabutihan ni Nārada, siya’y labis na nagalak at ginawa nang ganap ayon sa mga salitang iyon.
Verse 48
ततो नारदमानर्च दत्त्वा दानं च पुष्कलम् । नारदीयद्विजाग्र्याणां नारदः प्रीयतामिति
Pagkaraan, sinamba niya si Nārada at nagkaloob ng saganang kawanggawa, na nagsasabing, “Nawa’y malugod si Nārada,” at inialay iyon sa mga pangunahing Brāhmaṇa na tapat sa tradisyong Nāradiya.
Verse 49
ययौ द्वारवतीं कृष्णः सभ्रातृजातिबांधवः । तीर्थयात्रामिमां कृत्वा विधिवत्पुरुषोत्तमः
Pagkatapos, si Kṛṣṇa—ang Puruṣottama, ang Kataas-taasang Persona—matapos ganap na maisagawa nang wasto ang banal na paglalakbay na ito, ay tumungo sa Dvāravatī kasama ang kanyang mga kapatid, kaangkan, at mga kamag-anak.
Verse 50
तथा त्वमपि कौरव्य नारदस्य गुणानिमान् । श्रुत्वा श्रद्धामयो भूत्वा शृणु कृत्यं यदत्र च
Kaya ikaw man, O inapo ng mga Kuru: matapos marinig ang mga kabutihang ito ni Nārada at mapuno ng pananampalataya, pakinggan mo rin ang tungkuling dapat isagawa rito.
Verse 51
कार्तिके शुक्लद्वादश्यां प्रबोधिन्यामसौ मुनिः । विष्णोर्ध्यानसमाधेश्च प्रबुद्धो जायते सदा
Sa maliwanag na Dvādaśī ng Kārttika—Prabodhinī—ang pantas na si Narada, sa pamamagitan ng pagninilay at samādhi kay Viṣṇu, ay laging nagigising sa banal na pagkaunawa.
Verse 52
तस्मिन्दिने नारदेन निर्मितेऽत्रैव कूपके । स्नानं कृत्वा प्रयत्नेन श्राद्धं कुर्यात्समाहितः
Sa araw na iyon, sa balong ito na itinayo ni Narada rito, dapat maligo nang maingat at, sa payapang isip, magsagawa ng śrāddha nang buong pagsisikap.
Verse 53
तपो दानं जपश्चात्र कूपे भवति चाक्षयम्
Ang pag-aayuno at pagtiis (tapas), pagkakawanggawa (dāna), at pagbigkas ng mantra (japa) na ginagawa rito sa balong ito ay nagiging di-nasisira ang bunga.
Verse 54
इदं विष्ण्विति मंत्रेण ततो विष्णुं प्रबोधयेत् । नारदं च मुनिं पश्चान्मन्त्रेणानेन पांडव
Pagkatapos, sa pamamagitan ng mantrang “Idaṃ Viṣṇu,” dapat gisingin si Viṣṇu; at pagkaraan nito, O Pāṇḍava, dapat ding tawagin at parangalan ang pantas na si Narada sa kaparehong mantra.
Verse 55
योगनिद्रा यथा त्यक्ता हरिणा मुनिसत्तम । तथा लोकोपकाराय भवानपि परित्यज
O pinakadakilang pantas, kung paanong iniwan ni Hari ang Kanyang yogic na pag-idlip, gayon din, alang-alang sa kapakanan ng daigdig, iwan mo rin ito.
Verse 56
इति मंत्रेण चोत्थाप्य नारदं परिपूजयेत् । कृष्णप्रोदितया स्तुत्या छत्रधोत्रार्चनैः शुभैः
Sa gayon, pagbangunin si Nārada sa pamamagitan ng mantrang ito, at siya’y sambahin nang wasto—gamit ang himnong itinuro ni Kṛṣṇa, at mga mapalad na handog gaya ng payong at telang alay.
Verse 57
शक्त्या द्विजानां देयं च छत्रं धोत्रं कमंडलुम् । प्रणम्य ब्राह्मणान्भक्त्या नारदः प्रीयतामिति
Ayon sa kaya, magbigay sa mga dvija (dalawang ulit na isinilang) ng payong, tela, at kamaṇḍalu (banga ng tubig). Yumukod sa mga brāhmaṇa nang may debosyon at sabihin: “Nawa’y malugod si Nārada.”
Verse 58
एवं कृते प्रसादात्स मुनेः पापेन मुच्यते । जायते न कलिस्तस्य न चासौख्यं भवेदिह
Kapag nagawa ito, sa biyaya ng banal na muni, napapalaya ang tao sa kasalanan. Para sa kanya, hindi sumisibol ang Kali, at walang kapahamakan na darating sa buhay na ito.