बाभ्रव्य उवाच । इति कृष्णमुखाच्छ्रुत्वा नारदस्य गुणान्नृपः । बभूव परमप्री तश्चक्रे तच्च तथा वचः
bābhravya uvāca | iti kṛṣṇamukhācchrutvā nāradasya guṇānnṛpaḥ | babhūva paramaprī taścakre tacca tathā vacaḥ
Sinabi ni Bābhravya: Sa gayon, nang marinig ng hari mula sa sariling bibig ni Kṛṣṇa ang mga kabutihan ni Nārada, siya’y labis na nagalak at ginawa nang ganap ayon sa mga salitang iyon.
Bābhravya
Listener: a Kaurava (Kuru-descended) king
Scene: A king, seated respectfully, listens as Kṛṣṇa speaks of Nārada’s virtues; the king’s face brightens with devotion and resolve, attendants and sages witnessing the moment of inner turning.
True śravaṇa (hearing sacred teaching) culminates in anuṣṭhāna—faithful action aligned with dharma.
This verse is narrative; the site-focused mahātmya in the chapter centers on Nārada’s sacred well (Nārada-kūpa).
Not a specific rite here; it emphasizes following the given instruction exactly.