
Sukta 1.142
Dīrghatamas Āucathya (traditional for this adjoining Agni hymn cluster; attribution may vary by tradition)
Agni
Gāyatrī (probable for RV 1.142.1; verify by syllable count)
Ang himalang ito ay pangunahing isang pagsasamo kay Agni na nagbubukas sa sakripisyo: si Agni ay sinisindihan at hinihiling na dalhin ang mga diyos, na "iunat ang sinaunang sinulid" ng rito, at maupo ang mga kapangyarihang diyos sa barhis (damong pang-sakripisyo). Habang nagpapatuloy ang liturhiya, ang mga kaalyadong diyos tulad ng Gabi-at-Bukang-liwayway ay tinatanggap bilang mga tagapag-ingat ng Ṛta (kosmikong kaayusan), at ang himala ay nagtatapos sa pag-imbita sa mga pangunahing panauhin na lumahok sa mga handog na ginawang epektibo ng svāhā.
Mantra 1
समिद्धो अग्न आ वह देवाँ अद्य यतस्रुचे । तन्तुं तनुष्व पूर्व्यं सुतसोमाय दाशुषे ॥
Ningasin, O Agni, dalhin mo ang mga diyos ngayon, O ikaw na ang sandok ay nakatayo sa tamang kilos. Iunat ang sinaunang sinulid ng gawain para sa Soma na pinipiga, para sa nagkakaloob na nag-aalay ng kanyang sarili.
Mantra 2
घृतवन्तमुप मासि मधुमन्तं तनूनपात् । यज्ञं विप्रस्य मावतः शशमानस्य दाशुषः ॥
O Tanunapat, lumapit ka sa handog na ito na yaman sa linaw na liwanag at matamis na kasiyahan; kumpirmahin at itaas ang sakripisyo ng maruruming seer, ng isa nagkakaloob at tumatahimik sa pagpipigil sa sarili, upang ang pagkakaloob ay maging isang matibay na kapangyarihan sa amin.
Mantra 3
शुचिः पावको अद्भुतो मध्वा यज्ञं मिमिक्षति । नराशंसस्त्रिरा दिवो देवो देवेषु यज्ञियः ॥
Dalisay at nagdadalisay, kahanga-hanga sa kanyang gawain, siya ay humahalo sa sakripisyo ng tamis ng kasiyahan; si Narashamsa, ang diyos na dumarating nang tatlong beses mula sa langit, ay nagiging karapat-dapat sa mga diyos at ginagawang angkop ang handog para sa mga kapangyarihang banal sa loob natin.
Mantra 4
ईळितो अग्न आ वहेन्द्रं चित्रमिह प्रियम् । इयं हि त्वा मतिर्ममाच्छा सुजिह्व वच्यते ॥
O Agni, pinuri at ginising, dalhin mo rito si Indra, ang maliwanag at minamahal na kapangyarihan; sapagkat ang aking puwersa ng pag-iisip na ito ay tumatawag sa iyo, O magandang-dila, upang ang Salita ay mabigkas nang tama at ang kalooban sa tagumpay ay dumating sa loob.
Mantra 5
स्तृणानासो यतस्रुचो बर्हिर्यज्ञे स्वध्वरे । वृञ्जे देवव्यचस्तममिन्द्राय शर्म सप्रथः ॥
Ikalat ang banal na upuan at hawakan ang mga sandok sa tamang kontrol, sa maayos na paglalakbay ng sakripisyo, ay inaayos namin ang pinakamalawak na pagbigkas banal para kay Indra, isang sapat na kapayapaan at proteksyon kung saan ang pagkatao ay maaaring lumawak.
Mantra 6
वि श्रयन्तामृतावृधः प्रयै देवेभ्यो महीः । पावकासः पुरुस्पृहो द्वारो देवीरसश्चतः ॥
Sana ang mga dakilang pintuang banal, na nagdadalisay at puno ng iba't ibang pagnanais, ay magbukas nang malawak, pinatibay ng Katotohanan, upang ang landas pasulong ay magawa para sa mga diyos; sana sila ay hindi kumapit pabalik, kundi magpalaya ng daan para sa mga bumababang kapangyarihan.
Mantra 7
आ भन्दमाने उपाके नक्तोषासा सुपेशसा । यह्वी ऋतस्य मातरा सीदतां बर्हिरा सुमत् ॥
Pumarito ang Gabi at Bukang-liwayway, na may magandang anyo, sa kanilang dako ng pagtatagpo, na nagniningning na magkasama; ang dalawang makapangyarihang Ina ng Katotohanan, nang umupo sila sa banal na upuan na may masaya at matuwid na kalooban, na nagtatatag ng ritmo at pagbabago sa atin.
Mantra 8
मन्द्रजिह्वा जुगुर्वणी होतारा दैव्या कवी । यज्ञं नो यक्षतामिमं सिध्रमद्य दिविस्पृशम् ॥
Ang dalawang banal na Hotṛ, ang mga kapangyarihang makakita na may naghahalinaang mga dila at matibay na pag-awit, ay mag-alay para sa atin ng handog na ito, na mabisa ngayon at sumasalangit, upang ang ating gawain ay umakyat sa mas mataas na isipan at makaakit ng tugon mula sa itaas.
Mantra 9
शुचिर्देवेष्वर्पिता होत्रा मरुत्सु भारती । इळा सरस्वती मही बर्हिः सीदन्तु यज्ञियाः ॥
Ang dalisay na salita ng handog ay itatag sa gitna ng mga diyos, si Bhāratī sa kalagitnaan ng mga Marut, kasama sina Iḷā at Sarasvatī, ang mga dakila, ay umupo sa banal na kalawakan; ang mga kapangyarihang karapat-dapat sa yajña ay magtatag sa atin ng inspiradong pananalita, tamang nutrisyon, at agos ng karunungan.
Mantra 10
तन्नस्तुरीपमद्भुतं पुरु वारं पुरु त्मना । त्वष्टा पोषाय वि ष्यतु राये नाभा नो अस्मयुः ॥
Ang kamangha-manghang at mabilis na tumutulong na kapangyarihan ay maging para sa atin isang napakaraming kanlungan, sagana sa sarili nitong pagkatao; si Tvaṣṭṛ ay kalingain ito para sa ating paglago, at sa pusod ng kasaganaang ito ay itali tayo sa espirituwal na kayamanan, na hindi tumatalikod sa atin.
Mantra 11
अवसृजन्नुप त्मना देवान्यक्षि वनस्पते । अग्निर्हव्या सुषूदति देवो देवेषु मेधिरः ॥
Sa pagpapalaya at paglalabas sa pamamagitan ng iyong sariling pagkatao, O Panginoon ng Kahoy, ay mag-alay sa mga diyos; sapagkat si Agni, ang diyos na matalino sa gitna ng mga diyos, ay naghahanda at pinapakinis ang mga handog, na niluluto upang maging angkop na sustansya para sa mas mataas na kapangyarihan sa loob natin.
Mantra 12
पूषण्वते मरुत्वते विश्वदेवाय वायवे । स्वाहा गायत्रवेपसे हव्यमिन्द्राय कर्तन ॥
Ialay ang handog sa paitaas na panawagan kay Pūṣan ang Tagapagtaguyod, sa puwersa ng Marut, sa Lahat ng mga Diyos, at kay Vāyu ang Hininga ng Buhay. Sa pagkasigaw ng "svāhā", hubugin ang handog para kay Indra, ang panginoon ng liwanag na kapangyarihan, sa pamamagitan ng nagvivibrate na impluso ng Gayatrī.
Mantra 13
स्वाहाकृतान्या गह्युप हव्यानि वीतये । इन्द्रा गहि श्रुधी हवं त्वां हवन्ते अध्वरे ॥
Lumapit sa mga handog na inihanda ng svāhā, upang tamasahin at matuwa dito. O Indra, pumarito ka; dinggin ang panawagan, ang mga tao ay tumatawag sa iyo sa sakripisyo bilang kapangyarihang tumutupad sa paitaas na kalooban.
Agni is kindled and requested to bring the gods “today,” establishing the rite’s continuity by stretching the ancient ritual ‘thread.’
The hymn broadens from Agni’s mediation to the orderly arrival and seating of divine powers, emphasizing Ṛta, correct movement of the ritual implements, and the hospitality of the sacrifice.
The divine guests are firmly invited to draw near to svāhā-consecrated offerings, with the call becoming direct and urgent—‘come, hear the invocation.’
The hymn closes in the settled confidence of a functioning sacrifice: gods are invoked as present participants who hear, accept, and empower the adhvara (rite).
tantuṃ tanuṣva pūrvyaṃ
ṛtasya mātarā
svāhākṛtāni
It is an opening-invocation hymn: Agni is kindled and asked to bring the gods, establish the rite’s correct order, and help the offerings reach the divine powers.
Night and Dawn are praised as paired goddesses who embody the daily rhythm of Ṛta (cosmic order). Their presence symbolizes renewal, right timing, and harmony in the sacrifice.
It is a ritual metaphor: the sacrifice is like a woven work. Agni is asked to extend the traditional, time-tested sequence correctly so the yajña proceeds without break or error.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.