Adhyaya 26

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे स्नानविधिर्नाम पञ्चविंशो ऽध्यायः नन्द्युवाच आवाहयेत्ततो देवीं गायत्रीं वेदमातरम् आयातु वरदा देवीत्य् अनेनैव महेश्वरीम्

Sa gayon, sa Śrī Liṅga Mahāpurāṇa, sa Pūrvabhāga, nagsisimula ang kabanatang tinatawag na “Pamamaraan ng Ritwal na Pagligo” (ika-25 kabanata). Sinabi ni Nandī: “Pagkaraan, dapat anyayahan ang Diyosa Gāyatrī, Ina ng mga Veda, sa mismong pormulang ito: ‘Nawa’y dumating ang Diyosa na nagbibigay ng biyaya—ang Maheśvarī, ang Dakilang Ginang.’”

Verse 2

पाद्यमाचमनीयं च तस्याश्चार्घ्यं प्रदापयेत् प्राणायामत्रयं कृत्वा समासीनः स्थितो ऽपि वा

Dapat niyang ihandog ang tubig sa paghuhugas ng paa (pādya) at ang tubig para sa pag-inom na panglinis (ācamanīya), at saka ialay ang arghya bilang paggalang sa Śiva-Liṅga. Matapos isagawa ang tatluhang prāṇāyāma, maaari siyang sumamba nang nakaupo sa kapanatagan o kahit nakatayo.

Verse 3

सहस्रं वा तदर्धं वा शतमष्टोत्तरं तु वा गायत्रीं प्रणवेनैव त्रिविधेष्वेकमाचरेत्

Dapat niyang isagawa ang japa ng Gāyatrī na kaisa ng Pranava (Oṃ): alinman sa isang libong ulit, o kalahati niyon, o isang daan at walo—pumili ng isa sa tatlong sukat. Sa ganitong disiplinadong pag-uulit, ang paśu (kaluluwang nakagapos) ay inaakay sa kadalisayan at nagiging karapat-dapat sa biyaya ni Pati (Śiva).

Verse 4

अर्घ्यं दत्त्वा समभ्यर्च्य प्रणम्य शिरसा स्वयम् उत्तमे शिखरे देवीत्य् उक्त्वोद्वास्य च मातरम्

Matapos ihandog ang arghya, sambahin siya nang may nararapat na paggalang, at yumukod na ang ulo’y nakadapa, siya mismo—na nagsasabi, “O Devī, (manahan) sa dakilang tuktok na ito”—ay saka maayos na nagpaalam at nagwakas sa ritwal, pinalalaya ang Ina (udvāsa).

Verse 5

प्राच्यालोक्याभिवन्द्येशां गायत्रीं वेदमातरम् कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्रार्थयेद्भास्करं तथा

Nakaharap sa silangan, dapat niyang sambahin at igalang ang kagalang-galang na Gāyatrī—ang Ina ng mga Veda. Pagkaraan, na magkasalikop ang mga kamay sa añjali, dapat din siyang manalangin kay Bhāskara (ang Araw), bilang bahagi ng disiplinang naglilinis sa paśu at naghahanda sa pagsamba kay Śiva.

Verse 6

उदुत्यं च तथा चित्रं जातवेदसमेव च अभिवन्द्य पुनः सूर्यं ब्रह्माणं च विधानतः

Matapos bigkasin nang ayon sa tuntunin ang mga himnong “Ud utyam,” “Citra,” at “Jātavedas,” dapat siyang muling maghandog ng pagpupugay—ayon sa wastong paraan—kay Sūrya at kay Brahmā. Sa ganito, iniaayon ng sumasamba ang panlabas na pagsunod sa Veda sa panloob na disiplina ng Śaiva, inihahanda ang paśu na lumapit kay Pati (Śiva) sa pamamagitan ng pagluwag sa pasha (gapós) na dulot ng kapabayaan sa ritwal.

Verse 7

तथा सौराणि सूक्तानि ऋग्यजुःसामजानि च जप्त्वा प्रदक्षिणं पश्चात् त्रिः कृत्वा च विभावसोः

Gayundin, matapos bigkasin ang mga himnong ukol kay Sūrya at ang mga mantra na nagmula sa mga Veda na Ṛg, Yajus, at Sāma, dapat magsagawa ng pradakṣiṇā; pagkaraan nito, dapat umikot sa banal na apoy na si Vibhāvasu (Agni) nang tatlong ulit.

Verse 8

आत्मानं चान्तरात्मानं परमात्मानमेव च अभिवन्द्य पुनः सूर्यं ब्रह्माणं च विभावसुम्

Matapos munang yumuk sa Sarili (Ātman), sa Panloob na Sarili (Antarātman), at sa Kataas-taasang Sarili (Paramātman), dapat muling maghandog ng paggalang kay Sūrya, kay Brahmā, at kay Vibhāvasu (Agni), upang ang pashu (kaluluwang indibidwal) ay maihanay sa Pati (Śiva) sa pamamagitan ng dalisay na kamalayan at ritong Veda.

Verse 9

मुनीन् पितॄन् यथान्यायं स्वनाम्नावाहयेत्ततः सर्वानावाहयामीति देवानावाह्य सर्वतः

Pagkaraan, ayon sa wastong ritwal, dapat niyang anyayahan (āvāhana) ang mga muni at ang mga pitṛ sa kani-kanilang pangalan. Pagkatapos nito, sa pagsasabing, “Inaanyayahan ko ang lahat,” dapat niyang anyayahan ang mga deva mula sa lahat ng dako, upang maitatag ang banal na kapulungan para sa pagsamba kay Śiva.

Verse 10

तर्पयेद्विधिना पश्चात् प्राङ्मुखो वा ह्युदङ्मुखः ध्यात्वा स्वरूपं तत्तत्त्वम् अभिवन्द्य यथाक्रमम्

Pagkaraan, nakaharap sa silangan o sa hilaga, dapat niyang isagawa nang wasto ang tarpaṇa (pag-aalay ng tubig). Matapos magnilay sa sariling anyo ng Panginoon bilang mismong prinsipyo ng Katotohanan (Śiva-tattva), dapat siyang maghandog ng pagpupugay ayon sa tamang pagkakasunod.

Verse 11

देवानां पुष्पतोयेन ऋषीणां तु कुशांभसा पितॄणां तिलतोयेन गन्धयुक्तेन सर्वतः

Para sa mga deva, maghandog ng tubig na may halong bulaklak; para sa mga ṛṣi, tubig na pinabanal ng damong kuśa; at para sa mga pitṛ, tubig na may halong linga (sesame)—sa lahat ng dako ay may kasamang halimuyak. Sa gayon, nagiging ganap ang pagsamba, sapagkat ang lahat ng handog ay sa huli’y nagtitipon sa iisang Panginoon, ang Pati (Śiva), na tumatanggap nito sa pamamagitan ng wastong ritwal.

Verse 12

यज्ञोपवीती देवानां निवीती ऋषितर्पणम् प्राचीनावीती विप्रेन्द्र पितॄणां तर्पयेत् क्रमात्

Kapag isinusuot ang banal na sinulid (yajñopavīta) sa paraang upavīta, maghandog ng tarpaṇa sa mga Deva; kapag sa paraang nivīta, magtarpaṇa sa mga Ṛṣi; at kapag sa paraang prācīnāvīta, O pinakamainam sa mga Brahmin, magtarpaṇa sa mga Pitṛ ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 13

अङ्गुल्यग्रेण वै धीमांस् तर्पयेद्देवतर्पणम् ऋषीन् कनिष्ठाङ्गुलिना श्रोत्रियः सर्वसिद्धये

Ang matalino at sinanay sa Veda ay maghandog ng tarpaṇa sa mga Deva gamit ang dulo ng mga daliri; at sa mga Ṛṣi gamit ang kalingkingan—upang sa disiplina ng pagsamba kay Śiva, matupad ang lahat ng espirituwal na kaganapan.

Verse 14

पितॄंस्तु तर्पयेद् विद्वान् दक्षिणाङ्गुष्ठकेन तु तथैवं मुनिशार्दूल ब्रह्मयज्ञं यजेद् द्विजः

Ang marunong ay magtarpaṇa sa mga Pitṛ gamit ang kanang hinlalaki. Sa gayon ding paraan, O tigre sa mga pantas, ang dvija ay magsagawa ng Brahma-yajña—pinananatili ang banal na kaalaman bilang handog na kaayon ng Pati, ang Panginoong nagpapalaya sa paśu mula sa tali ng pāśa.

Verse 15

देवयज्ञं च मानुष्यं भूतयज्ञं तथैव च पितृयज्ञं च पूतात्मा यज्ञकर्मपरायणः

Dalisay ang puso at matatag sa tungkuling pang-yajña, isinasagawa niya ang Deva-yajña, ang ritwal para sa tao na pag-aanyaya at pag-aaruga sa panauhin, ang Bhūta-yajña para sa mga nilalang, at ang Pitṛ-yajña rin—sa gayon ay pinananatili ang dharma at inaakay ang paśu patungo kay Pati, si Śiva.

Verse 16

स्वशाखाध्ययनं विप्र ब्रह्मयज्ञ इति स्मृतः अग्नौ जुहोति यच्चान्नं देवयज्ञ इति स्मृतः

O brāhmaṇa, ang pag-aaral ng sariling sangay ng Veda ay kinikilalang Brahma-yajña. At anumang handog na pagkain na ibinubuhos sa banal na apoy ay kinikilalang Deva-yajña.

Verse 17

सर्वेषामेव भूतानां बलिदानं विधानतः भूतयज्ञ इति प्रोक्तो भूतिदः सर्वदेहिनाम्

Ang handog na bali sa lahat ng nilalang, ayon sa itinakdang tuntunin, ay tinatawag na Bhūta-yajña; ito ang banal na gawaing nagkakaloob ng kagalingan at ikabubuhay sa lahat ng may katawan (paśu).

Verse 18

सदारान् सर्वतत्त्वज्ञान् ब्राह्मणान् वेदपारगान् प्रणम्य तेभ्यो यद्दत्तम् अन्नं मानुष उच्यते

Ang pagkaing iniaalay—pagkatapos yumukod at magbigay-galang—sa mga Brahmana na namumuhay kasama ang kanilang asawa, nakaaalam ng lahat ng tattva, at nakatawid sa kabilang pampang ng mga Veda, ay tinatawag na handog na “mānuṣa” (uri ng tao).

Verse 19

पितॄन् उद्दिश्य यद्दत्तं पितृयज्ञः स उच्यते एवं पञ्च महायज्ञान् कुर्यात् सर्वार्थसिद्धये

Anumang inihahandog na may pag-alaala sa mga Ninuno (Pitṛ) ay tinatawag na Pitṛ-yajña. Sa ganitong paraan, dapat isagawa ang limang dakilang yajña upang matamo ang lahat ng layunin—pagtataguyod ng dharma at paglilinis sa paśu (kaluluwang nakagapos) upang tumanggap ng biyaya ng Pati, ang Panginoong Śiva.

Verse 20

सर्वेषां शृणु यज्ञानां ब्रह्मयज्ञः परः स्मृतः ब्रह्मयज्ञरतो मर्त्यो ब्रह्मलोके महीयते

Pakinggan ang tungkol sa lahat ng yajña: ang Brahma-yajña ang itinuturing na pinakamataas. Ang mortal na nakatuon sa Brahma-yajña ay pinararangalan sa Brahma-loka—sa pamamagitan ng disiplina ng banal na kaalaman at pagbigkas/pag-aaral na naglilinis sa paśu (kaluluwang nakagapos) at inihaharap ito sa Kataas-taasang Pati.

Verse 21

ब्रह्मयज्ञेन तुष्यन्ति सर्वे देवाः सवासवाः ब्रह्मा च भगवान्विष्णुः शङ्करो नीललोहितः

Sa pamamagitan ng Brahma-yajña (ang banal na handog ng pagbigkas at pag-aaral ng Veda), nasisiyahan ang lahat ng mga diyos—kasama si Indra; gayundin sina Brahmā, ang Panginoong Viṣṇu, at si Śaṅkara, ang Nīlalohita na Rudra na bughaw-at-pulang kulay. Kaya ang Brahma-yajña ay nagiging daan upang pagkaisahin ang mga diyos sa ilalim ng paghahari ng Pati (Śiva), at paluwagin ang pāśa ng pagpapabaya sa dharma para sa paśu (kaluluwang nakagapos).

Verse 22

वेदाश् च पितरः सर्वे नात्र कार्या विचारणा ग्रामाद्बहिर्गतो भूत्वा ब्राह्मणो ब्रह्मयज्ञवित्

Ang mga Veda at ang lahat ng Pitṛ ay tunay na naroroon doon—huwag mag-alinlangan. Kaya ang Brahmana na nakauunawa sa Brahma-yajña ay lumabas sa nayon at magsagawa ng banal na pagbigkas, iginagalang ang Veda bilang salalayan ng dharma.

Verse 23

यावत् त्वदृष्टम् अभवद् उटजानां छदं नरः प्राच्यामुदीच्यां च तथा प्रागुदीच्यामथापि वा

Hangga’t hindi pa nakikita ng lalaki ang mga bubong na pawid ng mga kubong dahon ng mga asceta—sa silangan man, sa hilaga, o maging sa hilagang‑silangan—nagpatuloy siya sa paghahanap.

Verse 24

पुण्यमाचमनं कुर्याद् ब्रह्मयज्ञार्थमेव तत् प्रीत्यर्थं च ऋचां विप्राः त्रिः पीत्वा प्लाव्य प्लाव्य च

Para sa Brahma-yajña lamang dapat gawin ang nagpapadalisay na ācamana. At, O mga Brahmana, upang ikalugod ng mga ṛc-taludtod ng Veda, sumimsim ng tubig nang tatlong ulit, at sa bawat ulit ay magbanlaw ng bibig nang paulit-ulit.

Verse 25

यजुषां परिमृज्यैवं द्विः प्रक्षाल्य च वारिणा प्रीत्यर्थं सामवेदानाम् उपस्पृश्य च मूर्धनि

Kaya, matapos punasan ayon sa pamamaraan ng Yajur-Veda at maghugas nang dalawang ulit sa tubig, upang ikalugod ng Sāma-Veda ay idampi ang (banal na tubig) sa tuktok ng ulo; sa gayon natatapos ang panloob at panlabas na paglilinis bago lumapit sa pagsamba kay Pati, Panginoong Śiva.

Verse 26

स्पृशेदथर्ववेदानां नेत्रे चाङ्गिरसां तथा नासिके ब्राह्मणो ऽङ्गानां क्षाल्य क्षाल्य च वारिणा

Matapos banlawan nang paulit-ulit ang mga sangkap ng katawan sa tubig, ang Brahmana ay magsagawa ng Vedic nyāsa: hipuin ang mga mata sa pag-aanyaya sa Atharva-Veda at gayundin sa tradisyong Aṅgiras; at hipuin ang ilong bilang bahagi ng pagtalaga sa mga sangkap, upang luminis ang mga pandama para sa pagsamba kay Śiva.

Verse 27

अष्टादशपुराणानां ब्रह्माद्यानां तथैव च तथा चोपपुराणानां सौरादीनां यथाक्रमम्

Ayon sa wastong pagkakasunod (yathākramam), ilalahad ko ang labingwalong Mahāpurāṇa na nagsisimula sa Brahma (Brahmādyāḥ); at gayundin ang mga Upapurāṇa, na nagsisimula sa Saura, ayon sa pagkakasunod.

Verse 28

पुण्यानामितिहासानां शैवादीनां तथैव च श्रोत्रे स्पृशेद्धि तुष्ट्यर्थं हृद्देशं तु ततः स्पृशेत्

Kapag nakikinig sa mga banal at mapagpalang salaysay—lalo na sa mga salaysay na Śaiva—dapat hipuin ang mga tainga upang maging bukás at mapanatag ang loob; pagkatapos ay hipuin ang dibdib sa tapat ng puso, upang maitatag sa puso ang dharmang narinig, na siyang luklukan ng bhakti sa Pati (Śiva).

Verse 29

कल्पादीनां तु सर्वेषां कल्पवित्कल्पवित्तमाः एवमाचम्य चास्तीर्य दर्भपिञ्जूलम् आत्मनः

Ngunit ang pinakamahuhusay sa mga nakaaalam ng mga kalpa—yaong dalubhasa sa lahat ng tuntuning pang-ritwal—ay nagsasagawa ng ācamana (pag-inom ng kaunti para sa paglilinis) at saka inilalatag para sa sarili ang bigkis ng damong darbha, inihahanda ang upuan para sa pagsamba kay Śiva.

Verse 30

कृत्वा पाणितले धीमान् आत्मनो दक्षिणोत्तरम् हेमाङ्गुलीयसंयुक्तो ब्रह्मबन्धयुतो ऽपि वा

Ang marunong na sumasamba ay dapat ayusin ang ritwal sa sariling mga palad, kanan at kaliwa ayon sa wastong ayos—nakasuot ng gintong singsing, at kung nanaisin, nakabigkis din ng banal na panali (brahma-bandha).

Verse 31

विधिवद्ब्रह्मयज्ञं च कुर्यात्सूत्री समाहितः अकृत्वा च मुनिः पञ्च महायज्ञान्द्विजोत्तमः

Sa isip na nakatuon, ang Sūtrī (tagapagbigkas ng banal na tradisyon) ay dapat magsagawa nang wasto ng Brahma-yajña. O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, kahit ang isang muni ay hindi itinuturing na ganap sa kanyang dharma kung hindi niya naisagawa ang limang dakilang handog (pañca mahāyajña)—mga tungkuling naglilinis sa paśu (nakagapos na kaluluwa) at nag-aakay dito tungo sa Pati, ang Panginoong Śiva.

Verse 32

भुक्त्वा च सूकराणां तु योनौ वै जायते नरः तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कर्तव्याः शुभमिच्छता

Matapos danasin ang bunga ng karma ng gayong mga gawa, ang tao ay tunay na isinisilang sa sinapupunan ng baboy. Kaya ang naghahangad ng pagpapala—kalayaan mula sa pāśa at biyaya ng Pati, si Śiva—ay dapat magsikap nang buong lakas na gawin lamang ang mabuti at ayon sa dharma.

Verse 33

ब्रह्मयज्ञादथ स्नानं कृत्वादौ सर्वथात्मनः तीर्थं संगृह्य विधिवत् प्रविशेच्छिबिरं वशी

Pagkatapos ganapin ang Brahma-yajña, dapat muna siyang maligo nang ganap na dalisay ang sarili. Pagkaraan, ayon sa tuntunin, tipunin ang banal na tubig-tīrtha; at ang taong may pagpipigil-sa-sarili ay pumasok sa kampo o bakod ng ritwal sa nararapat na paraan.

Verse 34

बहिरेव गृहात्पादौ हस्तौ प्रक्षाल्य वारिणा भस्मस्नानं ततः कुर्याद् विधिवद् देहशुद्धये

Sa labas ng bahay, hugasan muna ng tubig ang mga paa at mga kamay. Pagkatapos, gawin ayon sa itinakdang paraan ang bhasma-snāna—ang paliligo sa banal na abo—para sa paglilinis ng katawan, upang ang paśu na may katawan ay maging karapat-dapat sa pagsamba kay Śiva.

Verse 35

शोध्य भस्म यथान्यायं प्रणवेनाग्निहोत्रजम् ज्योतिः सूर्य इति प्रातर् जुहुयादुदिते यतः

Pagkatapos linisin ayon sa tuntunin ang banal na abo na mula sa Agnihotra, sa umaga sa pagsikat ng araw ay maghandog ng homa gamit ang Pranava (Oṃ), at bigkasin ang mantra na “Liwanag—Araw,” sapagkat mula sa Kanya nagmumula ang sumisikat na ningning.

Verse 36

ज्योतिरग्निस् तथा सायं सम्यक् चानुदिते मृषा तस्मादुदितहोमस्थं भसितं पावनं शुभम्

Ang apoy na sinisindihan sa bukang-liwayway ang siyang tunay na banal na apoy; ang apoy sa dapithapon, kung hindi naitatag nang wasto, ay di mapagkakatiwalaan. Kaya ang abong mula sa homa sa bukang-liwayway ay nagpapadalisay at mapalad, nararapat dalhin sa pagsamba kay Śiva bilang tanda ng Pati na nagpapalaya sa paśu mula sa pāśa.

Verse 37

नास्ति सत्यसमं यस्माद् असत्यं पातकं च यत् ईशानेन शिरोदेशं मुखं तत्पुरुषेण च

Sapagkat walang kapantay ang katotohanan, at ang kasinungalingan ay tunay na mabigat na kasalanan, alamin: si Īśāna ang namamahala sa bahagi ng ulo, at si Tatpuruṣa ang namamahala sa mukha—sa gayon, ang Panginoon, ang Pati (Śiva), ang siyang naghahari sa mga sangkap ng katawan sa pamamagitan ng Kanyang mga kosmikong anyo.

Verse 38

उरोदेशमघोरेण गुह्यं वामेन सुव्रताः सद्येन पादौ सर्वाङ्गं प्रणवेनाभिषेचयेत्

O mga debotong may mabuting disiplina, italaga at linisin (sa abhiṣeka) ang bahagi ng dibdib sa pamamagitan ng mantrang Aghora, ang lihim na bahagi sa mantrang Vāma, ang dalawang paa sa mantrang Sadyojāta, at ang buong katawan sa Praṇava (Oṁ).

Verse 39

ततः प्रक्षालयेत्पादं हस्तं ब्रह्मविदां वरः व्यपोह्य भस्म चादाय देवदेवमनुस्मरन्

Pagkaraan nito, ang pinakamainam sa mga nakakabatid sa Brahman ay dapat maghugas ng mga paa at mga kamay; saka alisin ang karumihan at kumuha ng bhasma (banal na abo), habang inaalaala ang Diyos ng mga diyos, si Śiva.

Verse 40

मन्त्रस्नानं ततः कुर्याद् आपोहिष्ठादिभिः क्रमात् पुण्यैश्चैव तथा मन्त्रैर् ऋग्यजुःसामसंभवैः

Pagkatapos, isagawa ang mantra-bath (mantra-snāna) ayon sa wastong pagkakasunod, simula sa himnong “Āpo hi ṣṭhā…”, at gayundin sa iba pang mapagpalang mantra na nagmumula sa Ṛg, Yajur, at Sāma Veda—upang ang sumasamba ay luminis sa ritwal at sa kalooban para sa pagsamba kay Pati, Panginoong Śiva.

Verse 41

द्विजानां तु हितायैवं कथितं स्नानमद्य ते संक्षिप्य यः सकृत्कुर्यात् स याति परमं पदम्

Kaya para sa kapakanan ng mga dvija (dalawang ulit na isinilang), itinuro sa inyo ngayon ang banal na tuntunin ng pagligo. Sinumang magsagawa nito kahit minsan—ayon sa maikling tagubiling ito—ay makaaabot sa Kataas-taasang Kalagayan (parama pada), ang dako ni Pati, Panginoong Śiva.