Adhyaya 259

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे ऋग्विधानं नामाष्टपञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथोनषष्ट्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः यजुर्विधानं पुष्कर उवाच यजुर्विधानं वक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदं शृणु ओंकारपूर्विका राम महाव्याहृतयो मताः

Kaya nga, sa Agni Mahāpurāṇa, ang kabanatang tinatawag na “Ṛg-vidhāna” ay ang ika-258. Ngayon ay nagsisimula ang ika-259 na kabanata: “Yajur-vidhāna.” Wika ni Puṣkara: “Ituturo ko ang Yajur-vidhāna—makinig, sapagkat nagbibigay ito ng kapakinabangang makamundo at ng paglaya. O Rāma, ang mga dakilang Vyāhṛti ay itinuturing na pinangungunahan ng pantig na Oṃ.”

Verse 2

सर्वकल्मषनाशिन्यः सर्वकामप्रदास् तथा आज्याहुतिसहस्रेण देवानाराधयेद्बुधः

Winawasak nila ang lahat ng dungis (kalmaṣa) at nagbibigay rin ng bawat minimithing layon. Kaya ang marunong ay dapat magpalugod sa mga diyos sa pamamagitan ng isang libong handog na ghee (nilinaw na mantikilya).

Verse 3

मनसः काङ्क्षितं राम मनसेप्सितकामदं शान्तिकामो यवैः कुर्यात्तिलैः पापापनुत्तये

O Rāma, ang minimithi ng isipan—na nagbibigay ng ninanais na bunga—ay dapat isagawa ng naghahangad ng kapayapaan gamit ang sebada (barley); at gamit ang linga (sesame) naman upang maalis ang kasalanan.

Verse 4

धान्यैः सिद्धार्थकैश् चैव सर्वकाम करैस् तथा औदुम्बरीभिरिध्माभिः पसुकामस्य शस्यते

Para sa nagnanais ng mga baka at alagang hayop, itinakda ang pag-aalay gamit ang mga butil at puting buto ng mustasa (siddhārthaka), at gayundin ang mga sangkap na tumutupad sa lahat ng hangarin, na gumagamit ng mga panggatong na patpat mula sa punong udumbara (cluster fig).

Verse 5

दध्ना चैवान्नकामस्य पयसा शान्तिमिच्छतः अपामार्गसमिद्धस्तु कामयन् कनकं बहु

Para sa nagnanais ng pagkain, ang handog ay dapat sa pamamagitan ng gatas-maasim (curd); para sa naghahangad ng kapayapaan, sa pamamagitan ng gatas. At ang nagnanais ng saganang ginto ay magsagawa ng ritwal gamit ang banal na apoy na sinindihan ng panggatong na apāmārga.

Verse 6

कन्याकामो घृताक्तानि युग्मशो ग्रथितानि तु जातीपुष्पाणि जुहुयाद्ग्रामार्थी तिलतण्डुलान्

Ang nagnanais ng isang dalaga (bilang asawa) ay maghandog sa apoy ng mga bulaklak na jāti (sampaguita), pinahiran ng ghee at pinagkabit nang magkapares; at ang naghahangad ng isang nayon o lupang paninirahan ay maghandog ng linga at mga butil ng bigas.

Verse 7

वश्यकर्मणि शाखोढवासापामार्गमेव च विषासृङ्मिश्रसमिधो व्याधिघातस्य भार्गव

Sa mga ritwal ng vaśyakarma (pagpapasunod o pagsupil), gamitin ang mga panggatong (samidh) na mula sa śākhōḍha, vāsa, at apāmārga; at para sa pagwasak ng karamdaman, O Bhārgava, gamitin ang mga panggatong na inihalo sa lason at dugo.

Verse 8

क्रुद्धस्तु जुहुयात्सम्यक् शत्रूणां बधकाम्यया सर्वव्रीहिमयीं कृत्वा राज्ञः प्रतिकृतिं द्विज

Ngunit kapag nagngangalit, O Brahmin, dapat maghandog nang wasto, na may hangaring mapuksa ang mga kaaway, matapos likhain ang isang anyong-larawan ng hari na lubos na yari sa mga butil ng bigas.

Verse 9

सहस्रशस्तु जुहुयाद्राजा वशगतो भवेत् वस्त्रकामस्य पुष्पाणि दर्वा व्याधिविनाशिनी

Kung maghandog ng isang libong ulit, maging ang hari ay mapapasailalim sa impluwensiya ng nagsasagawa. Para sa nagnanais ng kasuotan, maghandog ng mga bulaklak; at ang damong darvā ay tagapagpuksa ng mga karamdaman.

Verse 10

ब्रह्मवर्चसकामस्य वासोग्रञ्च विधीयते प्रत्यङ्गिरेषु जुहुयात्तुषकण्टकभस्मभिः

Para sa nagnanais ng brahma-varcas (banal na ningning at espirituwal na kislap), itinatakda ang panlabas na kasuotan; at sa mga ritong iniaalay sa Praty-aṅgirasa, dapat maghandog ng alay na sinusunog gamit ang abo ng ipa at mga tinik.

Verse 11

विद्वेषणे च पक्ष्माणि काककौशिकयोस् तथा कापिलञ्च घृतं हुत्वा तथा चन्द्रग्रहे द्विज

Sa ritong vidveṣaṇa na naglalayong magpasiklab ng poot, ihandog bilang alay ang pakṣmāṇi (pilantik/balahibong pinong) ng uwak at ng kuwago; gayundin, ihandog ang kāpila na ghṛta (ghee na kayumanggi), lalo na sa panahon ng pag-eclipse ng buwan, O dwija.

Verse 12

वचाचूर्णेन सम्पातात्समानीय च तां वचां सहस्रमन्त्रितां भुक्त्वा मेधावी जायते नरः

Sa pamamagitan ng pagbalot dito ng pulbos na vacā, at paghahanda sa vacā na iyon matapos itong mapuspos ng isang libong pagbigkas ng mantra, ang lalaking kakain nito ay magiging matalas ang isip at may talino.

Verse 13

एकादशाङ्गुलं शङ्कु लौहं खादिरमेव च द्विषतो बधोसीति जपन्निखनेद्रिपुवेश्मनि

Habang binibigkas ang mantra, “Ikaw ang pagpatay sa kaaway,” dapat ibaon sa tahanan ng kaaway ang isang tulos na bakal na may habang labing-isang lapad ng daliri, na yari sa kahoy na khadira.

Verse 14

उच्चाटनमिदं कर्म शत्रूणां कथितं तव चक्षुष्या इति जप्त्वा च विनष्टञ्चक्षुराप्नुयात्

Ang gawaing uccāṭana (pagpapalayas/pagtaboy) laban sa mga kaaway ay naipahayag na sa iyo. At sa pagbigkas ng mantra na nagtatapos sa “cakṣuṣyā”, maaaring maibalik ang paningin na nawala.

Verse 15

उपयुञ्जत इत्य् एदनुवाकन्तथान्नदं तनूनपाग्ने सदिति दूर्वां हुत्वार्तिवर्जितः

Sa pagbigkas ng anuvāka na nagsisimula sa “upayuñjata”, at gayundin ng mga pormulang “annada”, “tanūnapāgne”, at “sad iti”, dapat ihandog ang damong dūrvā bilang āhuti sa apoy; matapos nito, siya’y napapalaya sa dalamhati at kapighatian.

Verse 16

भेषजमसीति दध्याज्यैर् होमः पशूपसर्गनुत् खादिरमेव वेति ग , घ , ञ च पशूपसर्गहेति क , छ च त्र्यम्वकं यजामहे होमः सौभाग्यवर्धनः

Sa pamamagitan ng curds at ghee, magsagawa ng homa habang binibigkas ang “Ikaw ang gamot”; inaalis nito ang masasamang salot na dumarapo sa mga alagang hayop. Para sa gayon ding layon, itinatakda rin ang mga pormulang “Khādira nga…”—para sa mga pangkat ga, gha, at ña—at “(Ikaw ay) lunas sa mga salot ng hayop”—para sa ka at cha. Ang homa na may mantrang “Tryambakaṃ yajāmahe” ay nagpapalago ng mabuting kapalaran.

Verse 17

कन्यानाम गृहीत्वा तु कन्यलाभकरः परः भयेषु तु जपन्नित्यं भयेभ्यो विप्रमुच्यते

Sa pagbigkas ng mga pangalan ng mga dalaga, ito’y nagiging pinakamataas na paraan upang makamit ang isang dalaga bilang mapapangasawa. At ang sinumang palaging umuulit nito sa oras ng pangamba ay agad na napapalaya mula sa mga takot.

Verse 18

धुस्तूरपुष्पं सघृतं हुत्वा स्यात् सर्वकामभाक् हुत्वा तु गुग्गुलं राम स्वप्ने पश्यति शङ्करं

Kapag inihandog sa apoy ang mga bulaklak ng dhustūra kasama ang ghee, ang tao’y nagkakamit ng katuparan ng lahat ng hangarin. Ngunit kapag guggulu ang inihandog, O Rāma, makikita si Śaṅkara sa panaginip.

Verse 19

युञ्जते मनो ऽनुवाकं जप्त्वा दीर्घायुराप्नुयात् विष्णोरवाटमित्येतत् सर्वबाधाविनाशनं

Sa pagsasagawa ng japa ng pormulang tinatawag na “Mano-’nuvāka”, nakakamit ang mahabang buhay. Ang mantrang nagsisimula sa “viṣṇor avāṭam” ay tagapagwasak ng lahat ng kapinsalaan at balakid.

Verse 20

रक्षोघ्नञ्च यशस्यञ्च तथैव विजयप्रदं अयत्नो अग्निरित्येतत् संग्रामे विजयप्रदं

(Ang pormulang ito) ay pumupuksa sa mga rākṣasa (mapanirang/demonyong puwersa), nagbibigay ng katanyagan, at gayundin ay nagkakaloob ng tagumpay. Ang pagbigkas ng “ayatno ’gnir”—ang mismong pormulang ito—ay nagbibigay ng panalo sa labanan.

Verse 21

इदमापः प्रवहत स्नाने पापापनोदनं विश्वकर्मन्नु हविषा सूचीं लौहीन्दशाङ्गुलाम्

“O mga Tubig, dumaloy kayo”—kapag naliligo, (ang ritong ito) ay nagiging tagapag-alis ng kasalanan. At (tawagin) si Viśvakarman; sa pamamagitan ng handog (havis), ihandog ang isang karayom na bakal na may habang sampung aṅgula.

Verse 22

कन्याया निखनेद्द्वारि सान्यस्मै न प्रदीयते देव सवितरेतेन जुहुयाद्बलकामो द्विजोत्तम

Dapat niyang ibaon (ang ritong ito/anting) sa may pintuan para sa dalaga; kung gayon, hindi siya maibibigay sa iba. O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, ang nagnanais ng lakas ay dapat maghandog ng homa sa diyos na Savitṛ sa pamamagitan ng (mantra/ritong) ito.

Verse 23

अग्नौ स्वाहेति जुहुयाद्बलकामो द्विजोत्तम तिलैर् यवैश् च धर्मज्ञ तथापामार्गतण्डुलैः

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, ang nagnanais ng lakas ay dapat maghandog sa apoy na may pagbigkas na “svāhā,” gamit ang linga at sebada; O nakaaalam ng dharma, gayundin ay gamitin ang mga butil ng apāmārga.

Verse 24

सहस्रमन्त्रितां कृत्वा तथा गोरोचनां द्विज तिलकञ्च तथा कृत्वा जनस्य प्रियतामियात्

O dalawang-ulit na isinilang, matapos bigyan ng bisa ang gorocanā sa pamamagitan ng pagbigkas ng mantra nang isang libong ulit, at saka ipahid din bilang tilaka, ang tao ay magiging kaibig-ibig sa mga tao.

Verse 25

रुद्राणाञ्च तथा जप्यं सर्वाघविनिसूदनं सर्वकर्मकरो होमस् तथा सर्वत्र शन्तिदः

Gayundin, dapat isagawa ang japa (paulit-ulit na pagbigkas) ng mga mantra ni Rudra; winawasak nito ang lahat ng kasalanan. Ang homa (handog sa apoy) ay tumutupad sa bawat ritwal at nagkakaloob ng kapayapaan sa lahat ng dako.

Verse 26

अजाविकानामश्वानां कुञ्जराणां तथा गवां मनुष्याणान्नरेन्द्राणां बालानां योषितामपि

Tungkol sa mga kambing at tupa, sa mga kabayo, sa mga elepante, at gayundin sa mga baka—tungkol sa mga tao, sa mga hari, sa mga bata, at pati sa mga babae (ang mga sumusunod na palatandaan/bunga ay dapat unawain ayon dito).

Verse 27

ग्रामाणां नगरानाञ्च देशानामपि भार्गव विष्णोर्विराटमित्येतदिति घ , ञ च विष्टोरराटमित्येतदिति क , ज , ट च उपद्रुतानां धर्मज्ञ व्याधितानां तथैव च

O Bhārgava, para sa pag-iingat sa mga nayon, mga lungsod, at maging sa buong lupain, gamitin ang pormulang “(kay) Viṣṇu—Virāṭ” kasama ang mga pantig na gha at ña; at ang pormulang “(kay) Viṣṭora—Rāṭ” kasama ang mga pantig na ka, ja, at ṭa—gayundin para sa mga dinadapuan ng kapahamakan, O nakaaalam ng dharma, at para rin sa mga maysakit.

Verse 28

मरके समनुप्राप्ते रिपुजे च तथा भये रुद्रहोमः परा शान्तिः पायसेन घृतेन च

Kapag dumarating ang nakamamatay na salot, at gayundin kapag may takot na dulot ng kaaway o sa oras ng panganib, ang Rudra-homa ang kataas-taasang ritwal ng pagpapayapa—isinagawa gamit ang pāyasa (gatas-na-kanin) at ghee (linaw na mantikilya).

Verse 29

कुष्माण्डघृतहोमेन सर्वान् पापान् व्यपोहति शक्तुयावकभैक्षाशी नक्तं मनुजसत्तम

Sa pamamagitan ng pag-aalay ng homa na may ghee kasama ang kuṣmāṇḍa (puting kalabasa/winter melon), naaalis ang lahat ng kasalanan. O pinakamainam sa mga tao, ang nagsasagawa ay dapat mabuhay sa śaktu (harina), yāvaka (lugaw na sebada), at bhaikṣa (pagkaing limos), at kumain lamang sa gabi.

Verse 30

बहिःस्नानरतो मासान्मुच्यते ब्रह्महत्यया मधुवातेति मन्त्रेण होमादितो ऽखिलं लभेत्

Sa pananatiling masigasig sa pagligo sa labas sa loob ng isang buwan, napapalaya ang tao mula sa kasalanang pagpatay sa brahmana. At sa pagsasagawa ng homa (handog sa apoy) at mga kaugnay na ritwal gamit ang mantrang nagsisimula sa “madhu-vāta…”, natatamo niya nang ganap ang lahat ng bunga ng paglilinis.

Verse 31

दधि क्राव्नेति हुत्वा तु पुत्रान् प्राप्नोत्यसंशयं तथा घृतवतीत्येतदायुष्यं स्यात् घृतेन तु

Sa paghahandog (huta) gamit ang mantrang “dadhi krāvṇe”, tiyak na magkakamit ng mga anak na lalaki. Gayundin, ang mantrang “ghṛtavatī” ay para sa mahabang buhay, at inihahandog ito kasama ng ghee (nilinaw na mantikilya).

Verse 32

स्वस्तिन इन्द्र इत्य् एतत्सर्वबाधाविनाशनं इह गावः प्रज्यायध्वमिति पुष्टिविवर्धनम्

Ang mantrang nagsisimula sa “svastina indra” ay pumupuksa sa lahat ng hadlang at kapighatian. At ang pagbigkas na “iha gāvaḥ prajyāyadhvam” ay mantrang nagpapalago ng sustansiya, kasaganaan, at kagalingan.

Verse 33

घृताहुतिसहस्रेण तथा लक्ष्मीविनाशनं श्रुवेण देवस्य त्वेति हुत्वापामार्गतण्डुलं

Gayundin, para sa pagwasak ng kasaganaan (Lakṣmī), dapat maghandog ng isang libong oblation ng ghee. At matapos ihandog ang mga butil ng bigas na apāmārga gamit ang sandok habang binibigkas ang “devasya tvā”, natatapos at natutupad ang ritwal.

Verse 34

मुच्यते विकृताच्छीघ्रमभिचारान्न संशयः रुद्र पातु पलशस्य समिद्भिः कनकं लभेत्

Ang tao ay agad na napapalaya mula sa pagdurusa at pagbaluktot na dulot ng salamangka (abhicāra)—walang pag-aalinlangan. Nawa’y ingatan siya ni Rudra; sa paghahandog ng mga panggatong na palāśa sa ritwal ng apoy, nakakamit ang ginto.

Verse 35

शिवो भवेत्यग्न्युत्पाते व्रीहिभिर्जुहुयान्नरः याः सेना इति चैतच्च तस्करेभ्यो भयापहम्

Kapag may masamang palatandaang kaugnay ng apoy (agni-utpāta), ang tao ay dapat maghandog ng mga butil ng bigas (vrīhi) sa apoy habang binibigkas, “śivo bhavet” (nawa’y maging mapalad). Gayundin, gamitin ang pormulang “yāḥ senāḥ”; ang ritong ito’y nag-aalis ng takot sa mga magnanakaw.

Verse 36

यो अस्मभ्यमवातीयाद्धुत्वा कृष्णतिलान्नरः सहस्रशो ऽभिचाराच्च मुच्यते विकृताद्द्विज

O dvija (dalawang-ulit na isinilang), kung ang isang tao’y maghandog ng itim na linga (kṛṣṇa-tila) sa apoy upang palugdan si Agni, siya’y mapapalaya—na parang sanlibo—mula sa mga bunga ng abhicāra (kulam/mahikang masama) at mula sa mapaminsalang pagbaluktot at pagdurusa.

Verse 37

अन्नेनान्नपतेत्येवं हुत्वा चान्नमवाप्नुयात् हंसः शुचिः सदित्येतज्जप्तन्तोये ऽघनाशनं

Pagkatapos maghandog habang binibigkas, “annena annapate” (“sa pamamagitan ng pagkain, sinasamba ko ang Panginoon ng pagkain”), nakakamit ang pagkain at kasaganaan. At ang mantrang “Haṃsaḥ, Śuciḥ, Sat” kapag binubulong sa ibabaw ng tubig ay nagiging tagapuksa ng kasalanan.

Verse 38

चत्वारि भङ्गेत्येतत्तु सर्वपापहरं जले देवा यज्ञेति जप्त्वा तु ब्रह्मलोके महीयते

Ngunit ang mantrang nagsisimula sa “catvāri bhaṅge…” kapag binibigkas sa tubig ay nag-aalis ng lahat ng kasalanan. At kapag binigkas ang “devā yajñe…”, ang tao’y pinararangalan at itinataas sa daigdig ni Brahmā (Brahmaloka).

Verse 39

वसन्तेति च हुत्वाज्यं आदित्याद्वरमाप्नुयात् सुपर्णोसीति चेत्यस्य कर्मव्याहृतिवद्भवेत्

Sa pag-aalay ng ghee (ā́jya) habang binibigkas ang mantrang nagsisimula sa “vasanta-”, nakakamit ang biyaya mula kay Āditya (Araw). Tungkol naman sa “suparṇo ’si”, ang paggamit nito sa ritwal ay dapat isagawa ayon sa paraan ng karmavyāhṛti (mga vyāhṛti na panggawa sa mga seremonya).

Verse 40

नमः स्वाहेति त्रिर्जप्त्वा बन्धनान्मोक्षमाप्नुयात् अन्तर्जले त्रिरावर्त्य द्रुपदा सर्वपापमुक्

Sa pagbigkas ng mantra na “namaḥ svāhā” nang tatlong ulit, nakakamit ang paglaya mula sa pagkakagapos. At habang nasa tubig, sa paglusong o pag-ikot nang tatlong beses, nagiging matatag ang hakbang at napapawi ang lahat ng kasalanan.

Verse 41

इह गावः प्रजायध्वं मन्त्रोयं बुद्धिवर्धनः हुतन्तु सर्पिषा दध्ना पयसा पायसेन वा

“Dito, O mga baka, magbunga at dumami.” Ang mantrang ito’y nagpapalago ng talino. Ihandog ang alay sa homa gamit ang ghee, o curd (gatas na pinaasim), o gatas, o pāyasa (kaning-lugaw na may gatas).

Verse 42

शतम् य इति चैतेन हुत्वा पर्णफलाणि च आरोग्यं श्रियमाप्नोति जीवितञ्च चिरन्तथा

Sa pag-aalay sa apoy ng mga dahon at bunga gamit ang mantrang “śatam ya…”, nakakamit ang kalusugan at kasaganaan, at gayundin ang mahabang buhay.

Verse 43

ओषधीः प्रतिमोदग्ध्वं वपने लवने ऽर्थकृत् अश्वावती पायसेन होमाच्छान्तिमवाप्नुयात्

Matapos pausukan (o bahagyang sunugin) nang wasto ang mga halamang-gamot, gamitin ang mga ito sa paghahasik at sa pag-aani upang makamit ang kasaganaan. Sa pag-aalay ng homa gamit ang pāyasa (kaning-lugaw na may gatas) kasama ang halamang tinatawag na Aśvāvatī, nakakamit ang kapayapaan at pagpapatahimik (śānti).

Verse 44

तस्मा इति च मन्त्रेन बन्धनस्थो विमुच्यते युवा सुवासा इत्य् एव वासांस्याप्नोति चोत्तमम्

Sa mantra na nagsisimula sa “tasmā…”, ang taong nasa pagkakagapos ay napapalaya. At sa (mantra) na “yuvā suvāsā…”, nakakamit ang mararangyang kasuotan, ang pinakamainam na damit.

Verse 45

मुञ्चन्तु मा शपथ्यानि सर्वान्तकविनाशनम् मा माहिंसीस्तिलाज्येन हुतं रिपुविनाशनं

Nawa’y pakawalan ako ng lahat ng sumpa at panunumpang may kasamang parusa; ang ritwal/mantrang ito ang pumupuksa sa bawat nakamamatay na kapahamakan. Huwag ninyo akong saktan—sapagkat ang handog na inihahain na may linga at ghee ay tagapuksa ng mga kaaway.

Verse 46

नमो ऽस्तु सर्वसर्पेभ्यो घृतेन पायसेन तु कृणुधवं राज इत्य् एतदभिचारविनाशनं

Pagpupugay sa lahat ng ahas. Maghandog ng ghee at pāyasa (matamis na kaning may gatas), na binibigkas: “Isagawa ito, O Hari”—ito ang ritwal/mantra sa pagwasak ng mapanirang salamangka (abhicāra).

Verse 47

दूर्वाकाण्डायुतं हुत्वा काण्डात् काण्डेति मानवः ग्रामे जनपदे वापि मरकन्तु शमन्नयेत्

Pagkatapos maghandog sa apoy ng sampung libong tangkay ng damong dūrvā, at magsagawa ng oblation sa mantrang “kāṇḍāt kāṇḍe”, ang isang tao ay makapagdudulot ng pagpapatahimik sa kamatayang dulot ng salot sa isang nayon o maging sa buong lalawigan/rehiyon.

Verse 48

रोगार्तो मुच्यते रोगात् तथा दुःखात्तु दुःखितः शतञ्चेति ट शतं वेति क औषधयः प्रतिमोदध्यमिति ज सर्वकिल्विषनाशनमिति घ , ञ च विघ्नविनाशनमिति क , छ च औडुम्बरीश् च समिधो मधुमान्नो वनस्पतिः

Ang maysakit ay mapapalaya mula sa sakit; gayundin, ang nagdurusa sa dalamhati ay mapapalaya mula sa dalamhati. Sa itinakdang pagkakasunod ng titik/salita: ang ‘śatam’ ay ipinahihiwatig ng ṭa; ang ‘śatam’ ng ka; ang ‘auṣadhayaḥ’ (mga halamang-gamot) ng ja; ang ‘pratimodadhyam’ ng ja; ang ‘tagapuksa ng lahat ng kasalanan’ ng gha (at ña); ang ‘tagapuksa ng mga balakid’ ng ka (at cha). Ang panggatong na samidh ay auḍumbarī (udumbara/cluster fig); at ang handog na pagkain/halaman ay madhumānna (matamis na may pulot).

Verse 49

हुत्वा सहस्रशो राम धनमाप्नोति मानवः सौभाग्यं महदाप्नोति व्यवहारे तथा त्रयम्

O Rāma, ang taong nagsasagawa ng oblation nang isang libong ulit ay magkakamit ng yaman; magkakamit siya ng dakilang magandang kapalaran, at sa mga pakikitungong pangmundo ay magkakaroon din ng tatluhang tagumpay.

Verse 50

अपां गर्भमिति हुत्वा देवं वर्षापयेद्ध्रुवम् अपः पिवेति च तथा हुत्वा दधि घृतं मधु

Pagkatapos maghandog ng oblation (homa) sa pamamagitan ng mantra na “apāṃ garbham” (“binhi/embriyo ng mga tubig”), tiyak na napapadalhan ang diyos ng ulan. Gayundin, matapos maghandog sa mantra na “apaḥ pive” (“inumin ang mga tubig”), dapat ihandog ang dadhi (maasim na gatas), ghee, at pulot bilang mga oblation.

Verse 51

प्रवर्तयति धर्मज्ञ महावृष्टिमनन्तरं नमस्ते रुद्र इत्य् एतत् सर्वोपद्रवनाशनं

O nakaaalam ng dharma, kaagad pagkatapos nito ay napapagalaw ang isang malaking pagbuhos ng ulan. Ang pormulang “namas te rudra” (“pagpupugay sa iyo, O Rudra”) ay tagapagwasak ng lahat ng kapahamakan.

Verse 52

सर्वशान्तिकरं प्रोक्तं महापातकनाशनं अध्यवोचदित्यनेन रक्षणं व्याधितस्य तु

Ito’y ipinahayag na tagapaghatid ng ganap na pagpapayapa at tagapagwasak ng malalaking kasalanan. Sa pagbigkas ng “adhyavocad” na ito, natitiyak ang pag-iingat—lalo na para sa maysakit.

Verse 53

रक्षोघ्नञ्च यशस्यञ्च चिरायुःपुष्टिवर्धनम् सिद्धार्थकानां क्षेपेण पथि चैतज्जपन् सुखी

Ang japa na ito’y pumupuksa sa mga rākṣasa (mapaminsalang puwersa) at nagdudulot ng katanyagan; pinahuhusay nito ang mahabang buhay at pagkatustos. Kahit sa simpleng pagkalat ng mga binhing siddhārthaka (buto ng mustasa) at pagbigkas nito habang nasa daan, ang tao’y nagiging masaya at ligtas.

Verse 54

असौ यस्ताम्र इत्य् एतत् पठन्नित्यं दिवाकरं उपतिष्ठेत धर्मज्ञ सायं प्रातरतन्द्रितः

O nakaaalam ng dharma, dapat laging tumindig sa mapitagang pagdalo sa Araw (Divākara), na binibigkas ang pormulang nagsisimula sa “asau yaḥ tāmraḥ …”, nang masikap kapwa sa gabi at sa umaga.

Verse 55

अन्नमक्षयमाप्नोति दीर्घमायुश् च विन्दति प्रमुञ्च धन्वन्नित्येतत् षड्भिरायुधमन्त्रणं

Nakakamit niya ang hindi nauubos na suplay ng pagkain at nagkakamit din ng mahabang buhay. “Pakawalan, O mamamana, lagi!”—ito ang tagubiling mantra ng sandata na binubuo ng anim na pantig/salita.

Verse 56

रिपूणां भयदं युद्धेनात्रकार्या विचारणा मानो महान्त इत्य् एवं बालानां शान्तिकारकं

Sa bagay na ito, hindi dapat mag-atubiling magmuni-muni tungkol sa digmaan, sapagkat ito’y nagiging pinagmumulan ng takot sa mga kaaway. Ang pagsasabi, “Dakila ang aking dangal,” sa ganitong paraan ay nagiging paraan ng pagpapatahimik sa mga di-pa-hinog (mga batang-isip).

Verse 57

नमो हिरण्यवाहवे इत्य् अनुवाकसप्तकम् राजिकां कटुतैलाक्तां जुहुयाच्छत्रुनाशनीं

Sa pagbigkas ng pitong ulit na anuvāka na nagsisimula sa “namo hiraṇyavāhave,” dapat maghandog sa apoy ng mga butil ng mustasa na pinahiran ng maanghang na langis; ang ritong ito’y itinuturo bilang tagapuksa ng mga kaaway.

Verse 58

नमो वः किरिकेभ्यश् च पद्मलक्षाहुतैर् नरः राज्यलक्ष्मीमवाप्नोति तथा बिल्वैः सुवर्णकम्

“Namo vaḥ kirikebhyaś ca”—pagpupugay sa inyo, O mga Kirikā. Sa pag-aalay ng isang daang libong āhuti ng mga bulaklak ng lotus, nakakamit ng tao ang maharlikang kapalaran (kasaganaan ng paghahari); gayundin, sa pag-aalay ng bilva (dahon/bunga), nakakamit niya ang ginto.

Verse 59

इमा रुद्रायेति तिलैर् होमाच्च धनमाप्यते प्रयुञ्जेति ग , घ , ञ च दूर्वाहोमेन चान्येन सर्वव्याधिविवर्जितः

Sa pag-aalay sa apoy ng mga butil ng linga (sesame) kasama ang mantra na “imā rudrāya…”, nakakamit ang kayamanan. At sa isa pang ritwal—pag-aalay ng damong dūrvā na sinasabayan ng mga pantig/titik na “ga, gha, ña” (gaya ng gamit sa pormulang “prayuñje…”)—nagiging malaya siya sa lahat ng karamdaman.

Verse 60

आशुः शिशान इत्य् एतदायुधानाञ्च रक्षणे संग्रामे कथितं राम सर्वशत्रुनिवर्हणं

Ang mantrang nagsisimula sa “āśuḥ śiśāna” ay itinuro para sa pag-iingat ng mga sandata sa digmaan, O Rāma; ito ang panangga at pantaboy sa lahat ng kaaway.

Verse 61

राजसामेति जुहुयात् सहस्रं पञ्चभिर्द्विज आज्याहुतीनां धर्मज्ञ चक्षूरोगाद्विमुच्यते

O marunong na dvija (dalawang ulit na isinilang), maghandog ng isang libong alay na ghee sa apoy gamit ang mantrang “rājasāmeti”; sa gayon, ang nakaaalam ng dharma ay napapalaya sa mga sakit ng mata.

Verse 62

शन्नो वनस्पते गेहे होमः स्याद्वास्तुदोषनुत् अग्न आयूंसि हुत्वाज्यं द्वेषं नाप्नोति केनचित्

Sa loob ng tahanan, ang pag-aalay sa apoy na may mantrang “śaṃ no vanaspate” ay nag-aalis ng mga kapintasan ng tirahan (vāstu-doṣa). At, O Agni, sa paghahandog ng ghee sa apoy para sa mahabang buhay, hindi siya magkakamit ng poot mula kaninuman.

Verse 63

अपां फेनेति लाजाभिर्हुत्वा जयमवाप्नुयात् भद्रा इतीन्द्रियैर् हीनो जपन् स्यात् सकलेन्द्रियः

Sa pag-aalay ng lājā (binusang butil) sa apoy gamit ang mantrang “apāṃ phena” (“bula ng mga tubig”), nakakamit ang tagumpay. At ang kulang sa mga indriya, sa pagbigkas ng mantrang “bhadrā”, ay nagkakaroon ng ganap na mga kakayahan.

Verse 64

अग्निश् च पृथिवी चेति वशीकरणमुत्तमम् अध्वनेति जपन् मन्त्रं व्यवहारे जयी भवेत्

Ang pormulang “Agni at Pṛthivī” ang pinakadakilang paraan ng vasi-karaṇa (pagpapasunod o pagsupil). Sa pagbigkas ng mantra na may pag-usal na “adhvane”, nagiging matagumpay sa mga usaping pangmundo (transaksiyon at pagtatalo).

Verse 65

ब्रह्म राजन्यमिति च कर्मारम्भे तु सिद्धिकृत् संवत्सरोसीति धृतैर् लक्षहोमादरोगवान्

Sa pagsisimula ng isang ritwal, ang mantra na nagsisimula sa “brahma rājanyam …” ay tagapagkaloob ng siddhi (tagumpay). At sa mantra na “saṃvatsaro ’si—Ikaw ang Taon,” kapag isinagawa nang may katatagan, ang tao’y nagiging malaya sa karamdaman sa pamamagitan ng pag-aalay ng isang daang libong oblation (homa).

Verse 66

केतुं कृण्वन्नितीत्येतत् संग्रामे जयवर्धनम् इन्द्रोग्निर्धर्म इत्य् एतद्रणे धर्मनिबन्धनम्

“ketuṃ kṛṇvan nīti”—ang pormulang “paglikha ng watawat (ketu)” ay sinasabing nagpapalago ng tagumpay sa digmaan. At “indra agni dharma”—ang pormulang ito, kapag ginamit sa labanan, ay panawagang nagbubuklod sa dharma (katuwiran) sa gitna ng sagupaan.

Verse 67

धन्वा नागेति मन्त्रश् च धनुर्ग्राहनिकः परः यजीतेति तथा मन्त्रो विज्ञेयो ह्य् अभिमन्त्रणे

Ang mantra na nagsisimula sa “dhanvā nāga …” ang dakilang pormula para sa pagdakma at pag-angat ng busog. Gayundin, ang mantra na nagsisimula sa “yajīta …” ay dapat maunawaan bilang pormulang ginagamit sa abhimantraṇa, ang ritwal ng pagbasbas at paglalagay ng bisa sa pamamagitan ng mantra.

Verse 68

मन्त्रश्चाहिरथेत्येतच्छराणां मन्त्रणे भवेत् वह्नीनां पितरित्येतत्तूर्णमन्त्रः प्रकीर्तितः

Ang mantra na nagsisimula sa “āhirathe …” ay dapat gamitin sa mantrikong pagpapalakas at pagbabasbas sa mga palaso. At ang pormulang “vahnīnāṃ pitar …” ay ipinahahayag bilang “tūrṇa” na mantra, ang mabilis umiral ang bisa.

Verse 69

युञ्जन्तीति तथाश्वानां योजने मन्त्र उच्यते आशुः शिशान इत्य् एतद्यत्रारम्भणमुच्यते

“yuñjantī …” ang sinasabing mantra na ginagamit kapag iniuugnay at itinatali ang mga kabayo sa pamatok. At “āśuḥ śiśāna …” ang pormulang binibigkas sa sandaling pasimulan ang pagkilos, ibig sabihin, sa mismong pagsisimula ng gawain.

Verse 70

धर्मविवर्धनमिति ज मन्त्रश् च हि रथ ह्य् एतच्छराणामिति क , छ ,च विष्णोः क्रमेति मन्त्रश् च रथारोहणिकः परः आजङ्घेतीति चाश्वानां ताडनीयमुदाहृतं

“Dharmavivardhana”—ito ang ja-mantra. “Ang karwaheng ito ay tunay na may mga palasong ito”—ito ang ka-, cha-, at ca-mantra. “Sa hakbang ni Viṣṇu”—ang mantrang ito ang nakahihigit na pormula sa pagsakay sa karwahe. “Ājaṅgheti” ay itinuturo bilang panawag na pamalo/pang-udyok upang paandarin ang mga kabayo.

Verse 71

याः सेना अभित्वरीति परसैन्यमुखे जपेत् दुन्दुभ्य इति चाप्येतद्दुन्दुभीताड्नं भवेत्

Nakaharap sa unahang hanay ng hukbo ng kaaway, dapat bigkasin ang (mantrang nagsisimula sa) “yāḥ senā abhitvarīti”; at bigkasin din ang “dundubhya”—ito ang nagiging ritwal ng pagtugtog/pagpalo sa tambol ng digmaan.

Verse 72

एतैः पूर्वहुतैर् मन्त्रैः कृत्वैवं विजयी भवेत् यमेन दत्तमित्यस्य कोटिहोमाद्विचक्षणः

Sa pagsasagawa nang ganito sa pamamagitan ng mga mantrang ito na naihandog na sa apoy noon pa, nagiging matagumpay ang tao. Sinasabing ang isang may matalas na pag-unawa ay nagkakamit ng tagumpay sa pag-aalay ng isang koṭi (crore) na homa gamit ang mantrang nagsisimula sa “ibinigay ni Yama.”

Verse 73

रथमुत्पादयेच्छीघ्रं संग्रामे विजयप्रदम् आ कृष्णेति तथैतस्य कर्मव्याहृतिवद्भवेत्

Dapat na agad ilabas/ilunsad ang karwahe—na nagbibigay ng tagumpay sa labanan. Para rito, gamitin ang pagbigkas na “ā kṛṣṇa”; ito’y gumaganap na parang ritwal na vyāhṛti na idinaragdag sa isang gawain (karman).

Verse 74

शिवसंकल्पजापेन समाधिं मनसो लभेत् पञ्चनद्यः पञ्चलक्षं हुत्वा लक्ष्मीमवाप्नुयात्

Sa japa (paulit-ulit na pagbigkas) ng “Śiva-saṅkalpa”—ang panata/mantrang nakatuon kay Śiva—nakakamit ang samādhi ng isipan. At sa pag-aalay ng 500,000 na homa sa ritwal ng “limang ilog,” natatamo ang Lakṣmī—kasaganaan at magandang kapalaran.

Verse 75

यदा बधून्दक्षायणां मन्त्रेणानेन मन्त्रितम् सहस्रकृत्वः कनकं धारयेद्रिपुवारणं

Kapag ang isang babaing ikakasal na mula sa angkang Dakṣāyaṇa (isang dalagang Dakṣāyaṇī) ay nagbasbas sa ginto sa pamamagitan ng mantrang ito sa pagbigkas nito nang isang libong ulit, dapat isuot ang gintong iyon bilang panangga laban sa mga kaaway.

Verse 76

इमं जीवेभ्य द्रति च शिलां लोष्ट्रञ्चतुर्दिशं क्षिपेद्गृहे तदा तस्य न स्याच्चौरभयं निशि

Matapos ihagis ang (pananggalang na bagay/pagsasagawa) na ito para sa mga nilalang na may buhay, at ihagis din ang isang bato at isang tipak ng lupa sa apat na direksiyon sa loob ng bahay, kung gayon ang taong iyon ay hindi magkakaroon ng takot sa magnanakaw sa gabi.

Verse 77

परिमेगामनेनेति वशीकरणमुत्तमं हन्तुमभ्यागतस्तत्र वशीभवति मानवः

Sa pamamagitan ng mantrang nagsisimula sa “parimegāmanena iti” itinuturo ang pinakamataas na ritwal ng vasīkaraṇa (pagpapasunod): maging ang taong dumarating na may layong pumatay ay nagiging masunurin at napapasailalim sa kapangyarihan.

Verse 78

भक्ष्यताम्वूलपुष्पाद्यं मन्त्रितन्तु प्रयच्छति यस्य धर्मज्ञ वशगः सोम्य शीघ्रं भविष्यति

Ngunit kung magbigay (sa taong pinatutungkulan) ng mga pagkaing makakain—mga ugat, bulaklak, at iba pa—matapos basbasan sa mga mantra, kung gayon, O mahinahong isa, ang taong iyon ay mabilis na mapapasailalim sa impluwensiya ng nagbibigay, O nakaaalam ng dharma.

Verse 79

शन्नो मित्र इतीत्येतत् सदा सर्वत्र शान्तिदं गणानां त्वा गणपतिं कृत्वा होमञ्चतुष्पथे

“śaṃ no mitraḥ …” — ang mantrang ito ay laging at saanman nagbibigay ng kapayapaan. Matapos tawagin ang “gaṇānāṃ tvā gaṇapatiṃ” (si Gaṇapati), magsagawa ng homa (handog sa apoy) sa sangandaan (catuṣpatha).

Verse 80

वशीकुर्याज्जगत्सर्वम् सर्वधान्यैर् असंशयम् शिवसंकल्प इत्य् एतदिति घ , ज च पराङ्ने गायनेनेतीति क हिरण्यवर्णाः शुचयो मन्त्रोयमभिषेचने

Sa pamamagitan ng lahat ng uri ng butil, walang pag-aalinlangan na maaaring mapasailalim sa impluwensiya ang buong daigdig. Ang mantrang nagsisimula sa “śiva-saṃkalpa” ang dapat ilapat dito (ayon sa mga salin ng teksto). Sa ibang resensiyon, itinakda rin ang mantrang nagsisimula sa “parāṅne gāyanena.” Ang mantrang “hiraṇyavarṇāḥ śucayaḥ” ay mantrang para sa ritwal na pagwiwisik ng banal na tubig, ang abhiṣeka.

Verse 81

शन्नो देवीरभिष्टये तथा शान्तिकरः परः एकचक्रेति मन्त्रेण हुतेनाज्येन भागशः

“Nawa’y maging mapalad sa amin ang mga Diyosa upang makamtan ang ninanais”—sa gayon ay tinatawag ang kataas-taasang tagapagpayapa. Sa pamamagitan ng mantrang “ekacakra,” maghandog ng ghee sa apoy ayon sa nakatalagang bahagi-bahagi.

Verse 82

ग्रहेभ्यः शान्तिमाप्नोति प्रसादं न च संशयः गावो भग इति द्वाभ्यां हुत्वाज्यङ्गा अवाप्नुयात्

Nakakamit ang pagpapayapa mula sa mga graha (mga planeta) at ang kanilang biyaya—walang pag-aalinlangan. Matapos maghandog ng ghee gamit ang dalawang mantrang nagsisimula sa “gāvo” at “bhaga,” makakamtan ang ninanais na mapalad na bunga.

Verse 83

प्रवादांशः सोपदिति गृहयज्ञे विधीयते देवेभ्यो वनस्पत इति द्रुमयज्ञे विधीयते

Ang pormula/pagbigkas na tinatawag na “pravādāṃśaḥ, sopad” ay itinakda para sa gṛhya-yajña, ang handog na pangtahanan; at ang pormulang “devebhyo vanaspate” ay itinakda para sa druma-yajña, ang handog para sa puno.

Verse 84

गायत्री वैष्णवी ज्ञेया तद्विष्णोः परमम्पदं सर्वपापप्रशमनं सर्वकामकरन्तथा

Ang Gāyatrī ay dapat maunawaang Vaiṣṇavī; iyon ang kataas-taasang kalagayan ni Viṣṇu—na nagpapawi ng lahat ng kasalanan at gayundin ay tumutupad ng lahat ng ninanais.