Adhyaya 317

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे सकलादिमन्त्रोद्धारो नाम षोडशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ सप्तदशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः गणपूजा इश्वर उवाच विश्वरूपं समुद्धृत्य तेजस्युपरि संस्थितम् नरसिंहं ततो ऽधस्तात् कृतान्तं तदधो न्यसेत्

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa, nagwakas ang ika-317 kabanata na tinatawag na “Pagkuha/Paglalantad ng Sakalādi Mantra.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-318 kabanata: “Gaṇa-pūjā (Pagsamba sa mga Gaṇa).” Sinabi ni Īśvara: “Pagkatapos itaas (at itatag) ang anyong Viśvarūpa, ilagay ito sa ibabaw ng saklaw ng Tejas (ningning/apoy). Pagkaraan, sa ibaba nito ay ilagay si Narasiṃha; at sa ilalim pa niya ay ilagay si Kṛtānta (Kamatayan/Yama).”

Verse 2

प्रणवं तदधःकृत्वा ऊहकं तदधः पुनः अंशुमान् विश्वमूर्तिस्थं कण्ठोष्ठप्रणवादिकम्

Ilagay ang pantig na Oṁ (praṇava) sa ibaba ng naunang inilagay na sangkap, at muling ilagay ang ‘ūhaka’ sa ibaba nito; saka magnilay kay Aṁśumān—na nananahan sa anyo ng sansinukob—kasama ng mga paglalagak na ponetiko na nagsisimula sa praṇava, na nasa lalamunan at mga labi.

Verse 3

नमो ऽन्तः स्याच्चतुर्वर्णो विश्वरूपञ्च कारणम् सूर्यमात्राहतं ब्रह्मण्यङ्गानीह तु पूर्ववत्

Ang mantra ay dapat magwakas sa “namaḥ”. Ito’y may apat na yunit ng pantig, may anyong pangkalahatan, at siyang simulain ng sanhi (kāraṇa). Kapag tinatakan ng Sūrya-mātrā (sukat na solar), dito ay isagawa ang nyāsa: ilagak ang mga sangkap/“mga bahagi” ni Brahman gaya ng naunang itinakda.

Verse 4

उद्धरेत् प्रणवं पूर्वं प्रस्फुरद्वयमुच्चरेत् घोरघोरतरं पश्चात् तत्र रूपमतः स्मरेत्

Una, bigkasin ang Praṇava na Oṁ. Sunod, bigkasin ang pares na “prasphurat” (dalawang pantig na kumikislap/nahahayag). Pagkaraan, bigkasin ang “ghora-ghoratara” (ang kakila-kilabot at ang higit pang kakila-kilabot); saka magnilay sa kaukulang anyo (larawang-diyos) doon.

Verse 5

चटशब्दं द्विधा कृत्वा ततः प्रवरमुच्चरेत् दहेति च द्विधा कार्यं वमेति च द्विधा गतम्

Pagkahati sa salitang-mantra na “caṭa” sa dalawang bahagi, saka bigkasin ang “pravara” (ang pangunahing/ pinakadakila). Gayundin, ang “dahe” ay dapat ituring na dalawahan, at ang “vame” ay nauunawaang dalawahan din sa paglalapat nito.

Verse 6

घातयेति द्विधाकृत्य हूंफडन्तं समुच्चरेत् अघोरास्त्रन्तु नेत्रं स्याद् गायत्री चोच्यते ऽधुना

Hatiin sa dalawa ang pagbigkas na “ghātaya”, at bigkasin ito na nagtatapos sa “hūṃ phaṭ”. Ito ang Aghorāstra; ito’y nagsisilbing “netra” (mata/mantrang tagapagbantay at pananggalang). Ngayon ay binabanggit din ang Gāyatrī.

Verse 7

तन्महेशाय विद्महे महादेवाय धीमहि अप्_३१७*१अब्तत्रः शिवः प्रचोदयात् गायत्री सर्वसाधनी अप्_३१७*१च्द्यात्रायां विजयादौ च यजेत् पूर्वङ्गणं श्रिये तुर्यांशे तु पुरा क्षेत्रे समन्तादर्कभाजिते

Nakikilala at pinagninilayan namin si Mahēśa; minumuni-muni namin si Mahādeva—nawa’y si Śiva ang magpukaw sa aming talino. Ang Gāyatrī na ito ay mantrang nakapagtatamo ng lahat. Sa simula ng paglalakbay at sa pagsisimula ng ritwal ng tagumpay, dapat isagawa ang paunang pagsamba para sa śrī (kasaganaan) sa unang harapang looban; at sa ikaapat na bahagi, sa sinaunang banal na kṣetra/pook-templo na naliliwanagan ng araw sa lahat ng panig.

Verse 8

चतुष्पदं त्रिकोणे तु त्रिदलं कमलं लिखेत् सर्वत इति ख द्विधाकृतमिति ख तत्पृष्ठे पदिकाविथीभागि त्रिदलमश्वयुक्

Sa loob ng isang tatsulok, iguhit ang anyong may apat na paa (apat na batayan) at saka ilarawan ang lotus na may tatlong talulot. Itala ang pantig na “kha” bilang “sarvataḥ” (sa lahat ng panig) at muli ang “kha” bilang “dvidhākṛta” (ginawang dalawang bahagi). Sa likuran nito, iguhit ang anyong tatlong-talulot na hinahati ng landas ng maliliit na hakbang (padikā-vithī), na inuugnay sa motibong aśvayuk (pamatok ng kabayo).

Verse 9

वसुदेवसुतैः साब्जैस्तिदलैः पादपट्टिका तदूर्ध्वे वेदिका देया भगमात्रप्रमाणतः

Ang tuntungang paa (pādapaṭṭikā) ay dapat likhain kasama ang mga (anak ni Vāsudeva), kalakip ang motibong lotus na may tatlong talulot. Sa ibabaw nito, ilagay ang platapormang altar (vedikā), na sinusukat hanggang sa sukat na isang bhaga (pamantayang bahagi sa proporsiyon).

Verse 10

द्वारं पद्ममितं कोष्ठादुपद्वारं विवर्णितम् द्वारोपद्वाररचितं मण्डलं विघ्नसूदनम्

Ang pintuan ay dapat sukatin ayon sa yunit na “padma”; mula sa silid (koṣṭha) ay itinatakda ang subpintuan (upadvāra) gaya ng inilarawan. Ang mandala na binubuo sa pag-aayos ng pintuan at subpintuan ayon sa itinakdang ayos ay tinatawag na “Vighnasūdana”—ang diyagramang pumupuksa sa mga balakid.

Verse 11

आरक्तं कमलं मध्ये वाह्यपद्मानि तद्वहिः सिता तु वीथिका कार्या द्वाराणि तु यथेच्छया

Sa gitna, gumawa ng lotus na mapulang kulay; sa labas nito, ayusin ang mga panlabas na lotus (mga talulot). Dapat likhain ang puting daanan (vīthikā), at ang mga tarangkahan ay maaaring ilagay ayon sa nais.

Verse 12

कर्णिका पीतवर्णा स्यात् केशराणि तथा पुनः मण्डलं विघ्नमर्दाख्यं मध्ये गणपतिं यजेत्

Ang gitnang perikarp (karnikā) ay dapat kulay dilaw, at gayundin ang mga hibla ng stamen (keśara). Ang maṇḍala na ito ay tinatawag na “Vighnamarda” (Tagapagwasak ng mga Hadlang); sa gitna nito ay dapat sambahin si Gaṇapati.

Verse 13

नामाद्यं सवराकं स्याद्देवाच्छक्रसमन्वितम् शिरो हतं तत्पुरुषेण ओमाद्यञ्च नमो ऽन्तकम्

Ang mantra ay dapat magsimula sa pantig na “na” kasama ang patinig nito (svara). Ito’y dapat iugnay sa salitang “deva” at pagyamanin ng sangkap na “śakra” (ayon sa itinakda). Ang bahaging “ulo” (śiras) ay dapat ilagay/itakda sa pamamagitan ng Tatpuruṣa-mantra; at magsimula sa “Oṃ” at magwakas sa “namaḥ”.

Verse 14

गजाख्यं गजशीर्षञ्च गाङ्गेयं गणनायकम् त्रिरावर्तङ्गगनगङ्गोपतिं पूर्वपङ्क्तिगम्

Dapat siyang anyayahan sa mga pangalang ‘Gajākhya’ at ‘Gajaśīrṣa’, bilang ‘Gāṅgeya’, bilang ‘Pinuno ng mga Gaṇa’; at gayundin bilang ‘Trirāvarta’, ‘Panginoon ng makalangit na Gaṅgā’, at ‘Yaong nakatayo sa pinakaunang hanay’.

Verse 15

विचित्रांशं महाकायं लम्बोष्ठं लम्बकर्णकम् लम्बोदरं महाभागं विकृतं पार्वतीप्रियम्

Dapat siyang pagnilayan bilang may kahanga-hangang anyo, may dambuhalang katawan, may mahahabang labi at mahahabang tainga; may malaking tiyan (Lambodara), lubhang mapalad at maringal, may natatanging (di-karaniwan) na anyo, at minamahal ni Pārvatī.

Verse 16

भयावहञ्च भद्रञ्च भगणं भयसूदनम् द्वादशैते दशपङ्क्तौ देवत्रासञ्च पश्चिमे

‘Bhayāvaha’ at ‘Bhadra’, ‘Bhagaṇa’ at ‘Bhayasūdana’—ang labindalawang (pangalan) na ito ay dapat ayusin sa isang hanay na sampu; at ang ‘Devatrāsa’ ay ilalagay sa kanlurang panig.

Verse 17

महानादम्भास्वरञ्च विघ्नराजं गणाधिपम् उद्भटस्वानभश् चण्डौ महाशुण्डञ्च भीमकम्

At (aking pinupuri) si Gaṇapati—na ang tinig ay tulad ng makapangyarihang dagundong, ang Hari ng mga hadlang, ang Panginoon ng mga Gaṇa; ang tinig ay parang kulog na pumupuno sa langit, mabagsik, may malaking nguso, at kahanga-hanga sa pagkatakot at paggalang.

Verse 18

मन्मथं मधुसूदञ्च सुन्दरं भावपुष्टकम् सौम्ये ब्रह्मेश्वरं ब्राह्मं मनोवृत्तिञ्च संलयम्

Dapat pagnilayan (at bigkasin) ang mga ito: Manmatha; Madhusūdana; ang Marikit; ang Tagapagpalusog ng debosyon; ang Maamo; si Brahmeśvara; ang Mala-Brahman (Kataas-taasan); ang mga galaw ng isip; at ang laya, ang pagkalusaw sa pagninilay.

Verse 19

लयं दूत्यप्रियं लौल्यं विकर्णं वत्सलं तथा कृतान्तं कालदडण्च यजेत् कुम्भञ्च पूर्ववत्

Dapat sambahin ang mga diyos na sina Laya, Dūtyapriya, Laulya, Vikarṇa, at Vatsala; gayundin si Kṛtānta at Kāladaṇḍa; at sambahin din ang kumbha (sisidlang pang-ritwal) sa paraang gaya ng nauna.

Verse 20

श्रयुतञ्च जपेन्मन्त्रं होमयेत्तु दशांशतः शेषाणान्तु दशाहुत्या जपाद्धोमन्तु कारयेत्

Dapat bigkasin ang mantra hanggang isang daang libong ulit, at saka magsagawa ng homa sa sukat na ikasampu ng japa. Kung may natitira, tapusin ito sa sampung handog na āhuti; sa gayon, ang homa ay isinasagawa ayon sa japa.

Verse 21

पूर्णां दत्वाभिषेकन्तु कुर्यात्सर्वन्तु सिध्यति भूगो ऽश्वगजवस्त्राद्यैर् गुरुपूजाञ्चरेन्नरः

Pagkatapos maihandog ang pūrṇā (ganap na alay/ang nararapat), isagawa ang abhiṣeka (pagbabasbas o pagwiwisik ng banal na tubig); kung gayon, magtatagumpay ang lahat. Dapat sambahin ng tao ang Guru sa pamamagitan ng mga kaloob gaya ng lupa, baka, kabayo, elepante, kasuotan, at iba pa.