Adhyaya 127: Description of the Brāhmaṇa Initiation Procedure (Dīkṣā-sūtra)

Verse 1

अथ ब्राह्मणदीक्षासूत्रवर्णनम्॥ सूत उवाच॥ एवं धर्मांस्ततः श्रुत्वा बहुमोक्षार्थकारणात्॥ प्रत्युवाच ततो भूमिर्लोकनाथं जनार्दनम्

ఇప్పుడు బ్రాహ్మణుల దీక్షాసూత్రాల వర్ణనం. సూతుడు పలికెను—ఇలా అనేక మోక్షమార్గాలకు కారణమైన ధర్మాలను విని, భూమి లోకనాథుడైన జనార్దనునికి ప్రత్యుత్తరం చెప్పింది।

Verse 2

अहो प्रभावः क्षेत्रस्य कथ्यमानोऽतिपुष्कलम्॥ अहं भारभराक्रान्ता लघुर्जातास्मि धावती

అహో! ఈ క్షేత్ర మహిమ వర్ణించబడితే అత్యంత అపారంగా ఉంటుంది. భారభరంతో నలిగిన నేను ఇప్పుడు తేలికై వేగంగా కదులుతున్నాను।

Verse 3

विमोहा च विशुद्धा च शृण्वानाहं त्विमां प्रभो॥ अहं लोकेषु विख्याता मुखात्तव विनिस्सृता

హే ప్రభో! ఈ వాక్యాన్ని వింటూ నేను మోహరహితమై శుద్ధమవుతున్నాను. నేను లోకాల్లో ప్రసిద్ధిని పొందాను, ఎందుకంటే నేను మీ ముఖం నుండి ఉద్భవించాను।

Verse 4

पुनः पृच्छामि ते देव संशयं धर्मसंहितम् ॥ येन धर्मविधानॆन दीक्षा प्राप्यते पुष्कला ॥

హే దేవా! ధర్మసంహితకు సంబంధించిన ఒక సందేహాన్ని నేను మళ్లీ అడుగుతున్నాను—ఏ ధర్మవిధానంతో సంపూర్ణ దీక్ష లభిస్తుంది?

Verse 5

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं च मे ॥ धर्मसंग्रहणार्थाय तद्भवान्वक्तुमर्हसि ॥

ఇది నాకు పరమ రహస్యమూ, పరమ కుతూహలమూ; ధర్మసంగ్రహం/సమ్యగ్బోధం కోసం మీరు దీనిని వివరించవలసినది।

Verse 6

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

అప్పుడు మహీ వచనాలను విని, మేఘ-దుందుభి వంటి గంభీర నాదముగల వరాహరూప భగవాన్ వసుంధరను ప్రత్యుత్తరమిచ్చెను।

Verse 7

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि मम धर्मं सनातनम् ॥ देवा एतन्न जानन्ति ये च योगव्रते स्थिताः ॥

శ్రీవరాహుడు పలికెను—దేవీ, తత్త్వముగా నా నుండి నా సనాతన ధర్మమును వినుము. దీనిని దేవతలూ తెలియరు; యోగవ్రతంలో స్థితులైనవారూ తెలియరు.

Verse 8

एतं धर्मं वरारोहे माङ्गल्यं मुखनिःसृतम् ॥ अहमेको विजानामि मद्भक्ता ये जना भुवि ॥

హే వరారోహే, ఈ ధర్మము మంగళకరమై నోటి నుండి ఉద్భవించినది. దీనిని నేనే ఒక్కడే తెలుసుకొందును; భూమిపై నా భక్తులైన జనులూ (దీనిని) తెలుసుకొందురు.

Verse 9

यच्च पृच्छसि मे भद्रे दीक्षां भागवतीं कथाम् ॥ तच्छृणुष्व वरारोहे कर्मसंसारमोक्षणम् ॥

హే భద్రే, నీవు నన్ను అడిగిన భాగవతీ దీక్షా కథను, హే వరారోహే, వినుము; అది కర్మసంసారచక్రం నుండి మోక్షానికి సాధనం.

Verse 10

हरन्ति मनुजा येन गर्भसंसारसागरात् ॥ मयि शान्तं मनः कृत्वा तदुत्कृष्टं च सुन्दरि ॥

ఈ విధానంతో మనుష్యులు గర్భధారణతో ప్రారంభమయ్యే సంసారసాగరాన్ని దాటుతారు. ఓ సుందరీ, నాలో మనస్సును శాంతంగా స్థిరపరచడం ఉత్తమ మార్గమని చెప్పబడింది.

Verse 11

अभिगच्छेद्गुरुं देवि शाधि शिष्योऽस्मि मां गुरो ॥ तदाज्ञां तु पुरस्कृत्य दीक्षाद्रव्याणथाहरेत् ॥

ఓ దేవీ, గురువును సమీపించి—‘నన్ను ఉపదేశించండి; ఓ గురో, నేను మీ శిష్యుడను’ అని చెప్పాలి. ఆపై గురువాజ్ఞను ముందుంచి దీక్షా ద్రవ్యాలను తెచ్చాలి.

Verse 12

लाजा मधु कुशाश्चैव घृतं चामृतसन्निभम् ॥ गन्धं सुमनसो धूपं दीपं प्रापणकादिकम् ॥

లాజాలు (మురమురాలు), తేనె, కుశగడ్డి; అమృతసమానమైన నెయ్యి; సుగంధ ద్రవ్యాలు, పుష్పాలు, ధూపం, దీపం, ప్రాపణకాది నైవేద్యాలు.

Verse 13

कृष्णाजिनं च पालाशं दण्डं चैव कमण्डलुम् ॥ घटं वासः पादुके च शुक्लयज्ञोपवीतकम् ॥

కృష్ణాజినం, పలాశకఱ్ఱ దండం, కమండలువు; ఘటం, వస్త్రం, పాదుకలు మరియు తెల్ల యజ్ఞోపవీతం.

Verse 14

यन्त्रिकामर्घपात्रं च चरुस्थालीं सदर्विकाम् ॥ तिलव्रीहियवांश्चैव विविधं च फलोदकम्

యంత్రిక, అర్ఘ్యపాత్రం; చరు వండే స్థాలి దర్వితో (చెంచాతో) సహా; నువ్వులు, బియ్యం, యవాలు మరియు వివిధ ఫలజలాలు.

Verse 15

भक्ष्यभोज्यान्नपानं च कर्मण्यांश्चैव सञ्चयान् ॥ दीक्षिताः यदि भुञ्जन्ति मम कर्मपरायणाः

దీక్షితులు నా విధినిర్దిష్ట కర్మాలలో పరాయణులై, భక్ష్యము, భోజ్యము, అన్నము, పానము మరియు కర్మార్థముగా సంగ్రహించిన నిల్వలను మాత్రమే భుజించితే…

Verse 16

यानि कानि च बीजानि रत्नानि विविधानि च ॥ काञ्चकादीनि सुश्रोणि तानि शीघ्रमुपाहरेत्

ఏ ఏ విత్తనములు ఉన్నవో, నానావిధ రత్నములు, స్వర్ణాది పదార్థములు—ఓ సుశ్రోణి—అవన్నీ అతడు త్వరగా తీసుకొని వచ్చి సమర్పించాలి।

Verse 17

एतान्येवोपहार्याणि गुरुमूले ततः परम् ॥ स्नात्वा मङ्गलसंयुक्तो दीक्षाकामश्च ब्राह्मणः

ఇవే గురువుని సమీపంలో సమర్పించవలసినవి; అనంతరం స్నానం చేసి, మంగళాచారములతో యుక్తుడై, దీక్షాకాంక్ష గల బ్రాహ్మణుడు ముందుకు సాగాలి।

Verse 18

गुरोस्तु चरणौ गृहीत्वा ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ ततस्तु गुर्वनुज्ञातो वेदिं कुर्याच्च पुष्कलाम्

గురువు పాదములను పట్టుకొని—‘మీ కోసం నేను ఏమి చేయాలి?’ అని చెప్పాలి; ఆపై గురువు అనుమతి పొందినవాడు విశాలమైన వేదికను నిర్మించాలి।

Verse 19

प्रतिष्ठाप्य विधानॆन धान्योपरीदृढं नवम् ॥ जलेन पूरितं मन्त्रैः पुष्पपल्लवशोभितम्

విధానానుసారంగా ప్రతిష్ఠించాలి—కొత్తదిగా, ధాన్యముపై దృఢంగా నిలిపి; జలంతో నింపి, మంత్రోచ్చారణతో, పుష్ప-పల్లవాలతో శోభింపజేసి।

Verse 20

तस्योपरि तिलैः पूर्णपात्रं स्थाप्य विधानतः ॥ पूजयेनमां गुरुं द्रव्यैः शिष्येणैवोपकल्पितैः

దాని మీద విధిపూర్వకంగా నువ్వులతో నిండిన పాత్రను ఉంచాలి. శిష్యుడు తానే సిద్ధం చేసిన ద్రవ్యాలతో నన్ను—గురువును—పూజించాలి.

Verse 21

तत्रार्चनविधिं कृत्वा गुरुधर्मविनिश्चयः ॥ पूर्वोक्तानि च द्रव्याणि वेदिमध्यमुपाहरेत्

అక్కడ అర్చనావిధిని నిర్వహించి, గురుధర్మాన్ని నిర్ధారించుకొని, ముందుగా చెప్పిన ద్రవ్యాలను వేదిక మధ్యకు తీసుకురావాలి.

Verse 22

चतुरः कलशान्दद्याच्चतुष्पार्श्वेषु सुन्दरि ॥ वारिपूर्णान्द्विजाञ्छुद्धान्सहकारविभूषितान्

ఓ సుందరీ! నాలుగు వైపులా నాలుగు కలశాలను ఉంచాలి—నీటితో నిండినవి, ద్విజుల కొరకు శుద్ధమైనవి, మామిడి ఆకులతో అలంకరించినవి.

Verse 23

सर्वतः शुक्लसूत्रेण वेष्टयेत तथानघे ॥ पूर्णपात्राणि चत्वारि चतुष्पार्श्वेषु स्थापयेत्

ఓ అనఘే! అన్ని వైపులా తెల్లని దారంతో చుట్టాలి; మరియు నాలుగు వైపులా నాలుగు నిండిన పాత్రలను ఉంచాలి.

Verse 24

एवं मन्त्रं ततः कृत्वा दद्याद्दीक्षाप्रयोजकः ॥ स च मन्त्रो यथान्यायं येन वा तुष्यते गुरुः

ఇలా మంత్రాన్ని సిద్ధం చేసి, దీక్షను నిర్వహించే ఆచార్యుడు దానిని ప్రసాదించాలి. ఆ మంత్రం నియమానుసారం ఉండాలి—లేదా గురువు తృప్తి చెందే విధంగా ఉండాలి.

Verse 25

यथान्यायं च सङ्गृह्य गुरुकर्मविनिश्चितः ॥ प्रपद्यावसथं विष्णोर्दीक्षाणां परिकाङ्क्षिणः

విధి ప్రకారం అవసరమైన సామగ్రిని సమకూర్చుకొని, గురుకర్తవ్యాల విషయంలో నిశ్చయంతో, దీక్ష కోరువారు విష్ణువు నివాసస్థానము/మందిరమును ఆశ్రయించాలి।

Verse 26

उपस्पृश्य यथान्यायं भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥ सर्वांस्तु श्रावयेच्छिष्यान्दीक्षाणार्थं न संशयः

విధి ప్రకారం ఉపస్పృశ్య (జలస్పర్శ) చేసి శుద్ధుడై, తరువాత తూర్పు ముఖంగా నిలిచి, దీక్షార్థం అన్ని శిష్యులకు వినిపించాలి—సందేహం లేదు।

Verse 27

यस्तु भागवतांदृष्ट्वा स्वयं भागवतः शुचिः ॥ अभ्युत्थानं न कुर्वीत तेनाहं तु विहिंसितः

తాను శుద్ధ భగవద్భక్తుడై ఉండి కూడా భక్తులను చూచి గౌరవంతో లేచి అభివాదం చేయనివాడు—అతనిచేత నేను నిజంగా అవమానింపబడినవాడనైయున్నాను।

Verse 28

भार्यां प्रियसखीं यस्तु साध्वीं हिंसति निर्घृणः ॥ न तेन तां प्राप्नुवन्ति हिंसका दुष्टयोनिजाः

నిర్ఘృణుడై తన భార్యను—ఆమె ప్రియసఖి, సాధ్వి—హింసించువాడు, అతనికి ఆ (సంబంధపు నిజమైన శ్రేయస్సు/ఫలం) లభించదు; హింసకులు నీచ యోనుల్లో జన్మిస్తారు।

Verse 29

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च गोग्नश्च कृतपातकाः ॥ एताञ्छिष्यान् विवर्जेत उक्ता ये चान्यपातकाः

బ్రహ్మహంతకుడు, కృతఘ్నుడు, గోహంతకుడు, మహాపాతకాలు చేసినవాడు—మరియు చెప్పబడిన ఇతర పాపులు—ఇలాంటి శిష్యులను వర్జించాలి।

Verse 30

बिल्ववृक्षोदुम्बरौ च तथा चान्ये कदाचन ॥ कर्मण्याश्चैव ये वृक्षा न च्छेत्तव्याः कदाचन

బిల్వవృక్షం, ఉదుంబర వృక్షం మరియు ఇతర వృక్షాలు కూడా—ప్రత్యేకంగా కర్మకాండకు సంబంధించిన వృక్షాలు—ఎప్పటికీ నరకూడదు.

Verse 31

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मोक्षधर्मं सनातनम् ॥ भक्ष्याभक्ष्यं च तं शिष्यं वेदितव्यं तदन्तरे

ఎవడు పరమసిద్ధి—సనాతన మోక్షధర్మం—కోరుతాడో, అతనికి ఆ విషయంలో శిష్యునికి భక్ష్యమేమిటి, అభక్ష్యమేమిటి అని బోధించాలి.

Verse 32

करीरस्य वधः शस्तः फलान्यौदुम्बरस्य च ॥ सद्योभक्षा भवत्तेन अभक्ष्या पूतिवासिका

కరీరాన్ని కోయడం (సేకరణ) శ్రేయస్కరం; అలాగే ఉదుంబర ఫలాలు కూడా. ఆ నియమం ప్రకారం అవి వెంటనే భక్ష్యమవుతాయి; కానీ పూతివాసికా అభక్ష్యం.

Verse 33

न भक्षणीयं वाराहं मांसं मत्स्याश्च सर्वशः ॥ अभक्ष्या ब्राह्मणैरेते दीक्षितैश्च न संशयः

వరాహ మాంసం మరియు అన్ని విధాల చేపలు భక్షణీయములు కావు. ఇవి బ్రాహ్మణులకు మరియు దీక్షితులకు నిస్సందేహంగా అభక్ష్యాలు.

Verse 34

परिवादं न कुर्वीत न हिंसां वा कदाचन ॥ पैशुन्यं न च कर्त्तव्यं स्तैन्यं वापि कदाचन ॥

ఎప్పుడూ అపవాదం చేయకూడదు, ఎప్పుడూ హింస చేయకూడదు. పైశున్యం (దుష్ట చాడీ) చేయకూడదు, దొంగతనం కూడా ఎప్పుడూ చేయకూడదు.

Verse 35

अतिथिं चागतं दृष्ट्वा दूराध्वानं गतं क्वचित् ॥ संविभागस्तु कर्त्तव्यो येन केनापि पुत्रक ॥

ఎక్కడినుంచో దూర ప్రయాణం చేసి వచ్చిన అతిథిని చూచి—ఓ కుమారా! ఏ విధంగా సాధ్యమో ఆ విధంగా అతనికి అన్నాదులలో/సాధనాలలో భాగం పంచి ఇవ్వవలెను.

Verse 36

गुरुपत्नी राजपत्नी ब्राह्मणस्त्री कदाचन ॥ मनसापि न गन्तव्या एवं विष्णुः प्रभाषते ॥

గురువు భార్య, రాజు భార్య, బ్రాహ్మణుని భార్య—వారి వద్దకు ఎప్పుడూ, మనసులో కూడా, చేరకూడదు; అని విష్ణువు ప్రకటిస్తున్నాడు.

Verse 37

दृष्ट्वा परस्य भाग्यानि आत्मनो व्यसनं तथा ॥ तत्र मन्युर्न कर्त्तव्यं एवं धर्मः सनातनः ॥

ఇతరుల భాగ్యాన్ని, అలాగే తన దుఃఖస్థితిని చూచినప్పటికీ, ఆ సందర్భంలో కోపం పెంచుకోకూడదు; ఇదే సనాతన ధర్మం.

Verse 38

एवं ततः श्रावयीत दीक्षाकामं वसुन्धरे ॥ छत्रं चोपानहं चैव मनसा चोपकल्पयेत् ॥

తదుపరి ఈ విధంగా, ఓ వసుంధరా! దీక్ష కోరుకునే వాడితో (మంత్రం/వాక్యం) ఉచ్చరింపజేయాలి; అలాగే ఛత్రం మరియు పాదరక్షలను కూడా మనసులో సిద్ధం/సమర్పించాలి.

Verse 39

द्वे द्वे औदुम्बरस्य पत्रे वेदिमध्ये तु स्थापयेत् ॥ क्षुरं चैव वरारोहे जलपूर्णं च भाजनम् ॥

వేదిక మధ్యలో ఉదుంబర వృక్షపు రెండు రెండు ఆకులను స్థాపించాలి; మరియు ఓ సుందరీ! క్షురం (ఉస్తరా) అలాగే నీటితో నిండిన పాత్రను కూడా (ఉంచాలి).

Verse 40

ममावाहनपूर्वं तु मन्त्रेण विधिनार्चयेत् ॥ मन्त्रः— ॐ सप्त सागराश्च सप्तद्वीपानि सप्त पर्वताश्च दश स्वर्गसहस्राश्च समस्ताश्च नमोऽस्तु सर्वास्ते हृदये वसन्ति ॥ यश्चैतद्वर्षति पुनरुन्नमति ॥

ముందుగా నన్ను ఆహ్వానించి, విధి ప్రకారం మంత్రంతో ఆరాధించాలి. మంత్రం—‘ఓం—ఏడు సముద్రాలు, ఏడు ద్వీపాలు, ఏడు పర్వతాలు, పదివేల స్వర్గాలతో కూడిన సమస్తానికి నమస్కారం; అవన్నీ హృదయంలో నివసిస్తాయి.’ మరియు—‘ఇదివల్ల వర్షం కురిపించేవాడు మళ్లీ ఉన్నతిని పొందుతాడు.’

Verse 41

ॐ भगवन् वासुदेव ममैतत्साराय युक्तं वराहरूपसृष्टेन पृथिव्यां तु मन्त्रानुस्मरणं च आज्ञापयानुभावनास्माकमाज्ञप्तमनुचिन्तयित्वा भगवन्नागच्छ दीक्षाकामविप्रस्त्वत्प्रसादात्तु दीक्षति ॥

ఓం. ఓ భగవాన్ వాసుదేవా! వరాహరూపంతో సృష్టించబడిన ఈ భూమిపై నా ఈ కర్మసిద్ధి కోసం మంత్రస్మరణను ఆజ్ఞాపించుము. మాకు విధించబడినదాన్ని మననం చేసి, ఓ ప్రభూ, రమ్ము; నీ కృపవల్ల దీక్ష కోరే బ్రాహ్మణుడు దీక్షితుడవుతాడు.

Verse 42

एतन्मन्त्रं उदाहृत्य शिरसा जानुभ्यामवनीं गतेन भवितव्यम् ॥

ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించి, తల మరియు మోకాళ్లతో నేలపై వాలుతూ (సాష్టాంగ) నమస్కార భంగిమలో ఉండాలి.

Verse 43

ॐ स्वागतम् स्वागत्वानिति ॥

ఓం—‘స్వాగతం, నిజంగా స్వాగతం’—అని పలుకుతారు.

Verse 44

तत एतेन मन्त्रेण आनयित्वा वसुन्धरे ॥ अर्घ्यं पाद्यं च दातव्यं मन्त्रेण विधिनिश्चयात् ॥

తర్వాత, ఓ వసుంధరా! ఈ మంత్రంతో (నిన్ను) ఆహ్వానించి, మంత్రంలో నిర్ణయించిన విధి ప్రకారం అర్ఘ్యము మరియు పాద్యము సమర్పించాలి.

Verse 45

मन्त्रः— अकृतघ्ने देवानसुराकृतघ्नरुद्रेण ब्राह्मणाय च लब्धं सर्वमिमां भगवतेऽस्तु दत्तं प्रतिगृह्णीष्व च लोकनाथ ॥

మంత్రం— హే అకృతఘ్నా! దేవాసుర సంహారకుడైన రుద్రుని ద్వారా బ్రాహ్మణునికి లభించినదంతా భగవంతునికి అర్పితమగుగాక. హే లోకనాథా, దానిని స్వీకరించుము.

Verse 46

मन्त्रः— एवं वरुणः पातु शिष्य ते वपतः शिरः ॥ जलेन विष्णुयुक्तेन दीक्षा संसारमोक्षणम् ॥

మంత్రం— ఈ విధంగా, హే శిష్యా, ముండనం చేయబడుచున్న నీ శిరస్సును వరుణుడు రక్షించుగాక. విష్ణుయుక్తమైన (విష్ణుపావన) జలంతో దీక్ష సంసారబంధ విమోచనమగును.

Verse 47

एकस्य कलशं दद्यात्कर्मकारस्य सुन्दरी ॥ निष्कलं तु शिरः कृत्वा शोणितेन विवर्जितम् ॥

హే సుందరీ, కర్మకారునికి ఒక కలశమును ఇవ్వవలెను. మరియు శిరస్సును పూర్తిగా ముండనం చేసి రక్తం లేకుండా ఉంచవలెను.

Verse 48

पुनः स्नानं ततः कृत्वा शीघ्रमेव न संशयः ॥ एतस्य विधिवत्कृत्वा दीक्षाकामस्य सुन्दरी ॥

తదుపరి మళ్లీ స్నానం చేసి త్వరగానే—సందేహం లేకుండా—హే సుందరీ, దీక్ష కోరువానికై దీనిని విధివిధానంగా చేయవలెను.

Verse 49

दत्त्वा संसारमोक्षाय सर्वकामविनिश्चितः ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

సంసారమోక్షార్థం (అర్పణ) ఇచ్చి, సమస్త కోరికల విషయమై దృఢనిశ్చయంతో, రెండు మోకాళ్లపై నేలపై వాలిపోయి ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించవలెను.

Verse 50

मन्त्रः— ॐ वेदाम्यहं भागवतांश्च सर्वान् सुदीक्षिताः ये गुरवश्च सर्वे ॥ विष्णुप्रसादेन च लब्धदीक्षा मम प्रसीदन्तु नमामि सर्वान् ॥

మంత్రం— ఓం. నేను భగవంతుని సమస్త భక్తులను, సుదీక్షితులైన సమస్త గురువులను గౌరవంగా స్వీకరిస్తున్నాను. విష్ణు ప్రసాదముచే దీక్ష పొందిన వారు నాపై ప్రసన్నులగుదురు; నేను వారందరికీ నమస్కరిస్తున్నాను.

Verse 51

नत्वा तु भगवद्भक्तान् प्रज्वाल्य च हुताशनम् ॥ घृतेन मधुमिश्रेण लाजाकृष्णतिलैस्तथा ॥

భగవద్భక్తులకు నమస్కరించి, హుతాశనమైన యజ్ఞాగ్నిని ప్రజ్వలింపజేసి, తేనె కలిపిన నెయ్యితో, అలాగే లాజాలు (వేపిన ధాన్యం) మరియు నల్ల నువ్వులతో ఆహుతి సమర్పించాలి.

Verse 52

सप्तवारांस्ततो दत्त्वा विंशतिं च तिलोदनम् ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

తదుపరి ఏడు సార్లు ఆహుతి సమర్పించి, తిలోదనము (నువ్వుల అన్నం) ఇరవై ఆహుతులు సమర్పించి, రెండు మోకాళ్లపై నేలపై వాలుతూ ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి.

Verse 53

मन्त्रः— अश्विनौ दिशः सोमसूर्यौ साक्षिमात्रं वयं प्रसन्नाः शृण्वन्तु मे सत्यवाक्यं वदामि ॥

మంత్రం— అశ్వినీదేవులు, దిశలు, సోముడు మరియు సూర్యుడు—సాక్షిరూపంగా—నా మాట వినుగాక. మేము ప్రసన్నులము; నేను సత్యవాక్యమే పలుకుచున్నాను.

Verse 54

सत्येन धार्यते भूमिर्भूमिः सत्येन तिष्ठति ॥ सत्येन गच्छते सूर्यो वायुः सत्येन वाति च ॥

సత్యముచేత భూమి ధారింపబడుతుంది; భూమి సత్యముచేతనే స్థిరంగా నిలుస్తుంది. సత్యముచేత సూర్యుడు గమిస్తాడు, సత్యముచేత వాయువూ వీస్తుంది.

Verse 55

तिस्रः प्रदक्षिणाः कृत्वा देवं भागवतं गुरुम् ॥ गुरुपादौ तु संगृह्य इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

భగవద్భక్తుడైన గురువును మూడు ప్రదక్షిణలు చేసి, తరువాత గురుపాదాలను పట్టుకొని ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి।

Verse 56

मन्त्रः — गुरुदेवप्रसादेन लब्धा दीक्षा यदृच्छया ॥ यच्चैवापकृतं किञ्चिद्गुरुर्मर्षयतां मम ॥

మంత్రం: ‘గురుదేవుని (మరియు ప్రభువు) ప్రసాదంతో సౌభాగ్యవశాత్తు దీక్ష లభించింది. నేను చేసిన ఏ చిన్న అపరాధమైనా గురువు క్షమించుగాక.’

Verse 57

एवं प्रसादयित्वा तु शिष्यो मन्त्रेण सुन्दरी ॥ वेदिमध्ये स्थापयित्वा भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥

ఓ సుందరీ! ఈ విధంగా మంత్రంతో (గురువును) ప్రసన్నం చేసి, శిష్యుణ్ని వేదిక మధ్యలో స్థాపించి, తరువాత తూర్పు ముఖంగా ఉండి కొనసాగాలి।

Verse 58

शिष्यमेव यतो दृष्ट्वा गृहीत्वा च कमण्डलुम् ॥ शुक्लयज्ञोपवीतं च इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

తరువాత శిష్యుణ్ని చూసి, కమండలువును మరియు తెల్ల యజ్ఞోపవీతాన్ని తీసుకొని, ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి।

Verse 59

मन्त्रः — विष्णुप्रसादेन गतोऽसि सिद्धिं प्राप्ता च दीक्षा सकमण्डलुश्च ॥ गृहीत्वा तु कराभ्यां युक्तोऽसि कर्मणा क्रियायां चैव ॥

మంత్రం: ‘విష్ణు ప్రసాదంతో నీవు సిద్ధిని పొందావు; కమండలుతో కూడిన దీక్ష కూడా లభించింది. రెండుచేతులతో దానిని గ్రహించి, ఇప్పుడు నీవు కర్మకూ క్రియకూ—అనుష్ఠానానికి—యోగ్యుడవు.’

Verse 60

ततो मुखपदं कृत्वा दीक्षितो गुरुणा तथा ॥ सर्वप्रदक्षिणं कृत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

అనంతరం ‘ముఖపద’ విధిని నిర్వహించి, గురువిచే విధివిధానంగా దీక్ష పొందినవాడు, సంపూర్ణ ప్రదక్షిణ చేసి ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి।

Verse 61

अधोऽधो भूत्वा यद्यहं भ्राम्यल्लब्धो गुरुर्विष्णुदीक्षा च लब्धा ॥ तव प्रसादाच्च गुरो यथा च ॥

నేను మరింత మరింత వినయంగా మారి సంచరిస్తూ ఉన్నా, అయినా నాకు గురువు లభించాడు, విష్ణు దీక్ష కూడా లభించింది—ఇది మీ ప్రసాదమే, ఓ గురువా, యథాతథంగా।

Verse 62

एतेन मन्त्रेण मुखपदं कारयेत् ॥ शौचसेके वै कुर्याद्देवान्तन्तुवाससम् ॥

ఈ మంత్రంతో ‘ముఖపద’ చేయించాలి. శౌచ-సేక సమయంలో దేవకార్యార్థం వస్త్రాన్ని చివరి వరకు సరిగా అమర్చాలి/బిగించాలి।

Verse 63

एवं वै वास आदत्ते गृह्ण वत्स कमण्डलुम् ॥ इमं लोकेषु विख्यातं शोधनं सर्वकर्मसु ॥

ఇలా అతడు వస్త్రాన్ని స్వీకరిస్తాడు. ‘వత్సా, కమండలువును గ్రహించు; ఈ శోధనం సమస్త కర్మలలో లోకాలలో ప్రసిద్ధమైనది.’

Verse 64

मधुपर्कं गृहीत्वा च त्विमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥ मन्त्रः—गृहाण मधुपर्कं च प्रार्थकाय विशोधनम् ॥

మధుపర్కాన్ని తీసుకొని ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి: ‘మధుపర్కాన్ని స్వీకరించండి; ఇది ప్రార్థకునికి శుద్ధికరం.’

Verse 65

ततो गृहीत्वा चरणौ गुरोर्यत्नात्सुतोषयेत् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा मनश्चैव सुसंयतम् ॥ गुरूपदिष्टं सन्धार्य इमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

అనంతరం శిష్యుడు గురువు పాదాలను యత్నపూర్వకంగా పట్టుకొని భక్తితో ఆయనను సంతోషింపజేయాలి. శిరస్సు వంచి అంజలి ముద్ర చేసి, మనస్సును సుసంయమంగా ఉంచి; గురువు ఉపదేశాన్ని హృదయంలో ధరించి ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్ఛరించాలి.

Verse 66

मन्त्रः—शृण्वन्तु मे भागवतास्तु सर्वे गुरुश्च मे सर्वकामक्षयं चकार ॥ अहं शिष्यो दासभूतस्तथैव देवसमो गुरुश्च मे तथोपपन्नम् ॥

మంత్రం—“సర్వ భాగవత భక్తులు నా మాట వినుగాక; నా గురువు నా సమస్త కోరికల క్షయాన్ని కలిగించాడు. నేను శిష్యుడను, దాసభావంలో ఉన్నవాడను; నా గురువు దేవసముడు—ఇది యథోచితం.”

Verse 67

एषागमे ब्राह्मणस्य दीक्षा भूमे ह्युदाहृता ॥ त्रयाणामथ वर्णानां मम दीक्षाविधीञ्छृणु ॥

ఓ భూమీ! ఈ ఆగమంలో బ్రాహ్మణుని దీక్ష చెప్పబడింది. ఇప్పుడు మిగిలిన మూడు వర్ణాల దీక్షావిధానాన్ని నా నుండి విను.

Verse 68

एतेनैव विधानेन दीक्षयेत वसुन्धरे ॥ उभौ च प्राप्नुताṃ सिद्धिमाचार्यः शिष्य एव च ॥

ఓ వసుంధరా! ఇదే విధానంతో దీక్ష ఇవ్వాలి; ఆచార్యుడు మరియు శిష్యుడు—ఇద్దరూ సిద్ధిని పొందుతారు.

Verse 69

मयोक्तां लभते कश्चिद्दीक्षां चैव सुखावहाम् ॥ चातुर्वर्ण्यविधानेन तां दीक्षां शृणु सुन्दरि ॥

నేను చెప్పిన సుఖావహమైన దీక్షను ఎవరో పొందుతారు. ఓ సుందరీ! చాతుర్వర్ణ్య విధానానుసారం ఆ దీక్షను విను.

Verse 70

ब्राह्मणो दीक्षमाणस्तु चतुरस्रां तु षोडशहस्तां कृत्वा तत्र च कलशोपरी युञ्जेत् ॥

దీక్ష పొందుచున్న బ్రాహ్మణుడు పదహారు హస్తముల పరిమాణముగల చతురస్ర వేదికను నిర్మించి, అక్కడ కలశముపై విధిని యోజించవలెను।

Verse 71

कन्यां दत्त्वा पुनस्तांस्तु कर्मणा नोपपादयेत् ॥ अष्टौ पितृगणास्तेन हिंसिता नात्र संशयः ॥

కన్యను ఇచ్చిన తరువాత మళ్లీ కర్మకాండముల ద్వారా ఆ ఏర్పాటును రద్దు చేయరాదు; అలా చేస్తే ఎనిమిది పితృగణములు హింసింపబడుదురు—సందేహము లేదు।

Verse 72

कनकादीनि रत्नानि यौवनस्था च कामिनी ॥ तत्र चित्तं न कर्तव्यमेवं विष्णुः प्रभाषते ॥

బంగారం మొదలైన ధనము, రత్నములు, యౌవనస్థ కామిని—వీటిపై మనస్సు నిలుపకూడదు; ఇట్లు విష్ణువు ప్రకటించుచున్నాడు।

Verse 73

एवं भूमे ततो दत्त्वा अर्घ्यं पाद्यं च कर्मणा ॥ क्षुरं गृहीत्वा यथान्यायमिमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

హే భూమీ! ఈ విధంగా తరువాత కర్మపూర్వకంగా అర్ఘ్యము, పాద్యము సమర్పించి, క్షురమును గ్రహించి నియమానుసారంగా ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించవలెను।

Verse 74

एवं सत्यं ततः कृत्वा ब्राह्मणा वीक्षणं पुनः॥ गुरुम् प्रसादयत्तत्र मन्त्रेण विधिनार्च्चयन्॥

ఈ విధంగా సత్యవ్రతాన్ని నిర్వహించిన తరువాత బ్రాహ్మణులు మళ్లీ పరిశీలన చేసిరి; అక్కడ మంత్రంతో విధిపూర్వకంగా ఆరాధించి గురువును ప్రసన్నం చేసిరి।

Verse 75

मन्त्रः—गृह्णीष्व गन्धपात्राणि सर्वगन्धं सुखोचितम्॥ सर्ववैष्णवकं शुद्धं सर्वसंसारमोक्षणम्॥

మంత్రం—హే (దేవి), సుగంధ పాత్రలను గ్రహించు—సుఖానికి తగిన సమస్త సుగంధములు. ఇది సంపూర్ణ వైష్ణవమై, శుద్ధమై, సమస్త సంసారబంధ విమోచనకరం.