Adhyaya 10

Verse 1

ययातिरुवाच । केदारं श्रूयते ब्रह्मन्पर्वते च हिमाचले । गंगा तस्माद्विनिष्क्रान्ता प्रविष्टा पूर्वसागरम्

యయాతి పలికెను— ఓ బ్రాహ్మణా! హిమాచల పర్వతమున కేదారం ప్రసిద్ధమని వినబడుచున్నది. అక్కడినుండి గంగా ఉద్భవించి పూర్వ సముద్రములో ప్రవేశించెను.

Verse 2

तथा सरस्वती देवी चूतवृक्षाद्विनिर्गता । पश्चिमं सागरं प्राप्ता गृहीत्वा वडवानलम्

అదేవిధంగా దేవి సరస్వతి చూతవృక్షమునుండి బయలుదేరి, వడవానలమును ధరించి పశ్చిమ సముద్రమును చేరెను.

Verse 3

कथमत्र समायातः केदारश्चात्र कौतुकम् । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि विचित्रं मम भूसुर

కేదారం ఇక్కడికి ఎలా వచ్చెను? ఇక్కడి ఈ ఆశ్చర్యకౌతుకం ఏమిటి? ఓ పూజ్య బ్రాహ్మణా! నాకు ఇది విచిత్రముగా అనిపించుచున్నది; సమస్తమును విస్తరించి చెప్పుము.

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । सत्यमेतन्महाराज यन्नोऽत्र परिपृच्छसि । शृणुष्वावहितो भूत्वा यथा जातं श्रुतं तु वै

పులస్త్యుడు పలికెను— ఓ మహారాజా! నీవు ఇక్కడ అడుగుచున్నది నిశ్చయంగా సత్యమే. ఏకాగ్రచిత్తుడై వినుము; జరిగినట్లు, వినబడినట్లు నేను వివరిస్తాను.

Verse 5

गंगाद्यानि च तीर्थानि केदाराद्या दिवौकसः । मया सह पुरा देवाः शक्राद्या नृपसत्तमाः

గంగా మొదలైన తీర్థములు, కేదారం మొదలైన స్థలములతో సంబంధమున్న దివ్యదేవగణము— ఓ నృపశ్రేష్ఠా! పూర్వకాలమున శక్రాది దేవతలు నాతో కూడ ఉండిరి.

Verse 6

ब्रह्माणं प्रति राजेन्द्र गताः सर्वे महर्षयः । सर्वे तत्र कथाश्चक्रुर्धर्म्या नाना पृथक्पृथक्

హే రాజేంద్రా! సమస్త మహర్షులు బ్రహ్మదేవుని సమీపానికి వెళ్లిరి. అక్కడ వారు ఒక్కొక్కరు వేర్వేరు విధములుగా ధర్మమయమైన నానా కథలను చెప్పిరి.

Verse 7

समुदाये च देवानां सर्वतीर्थानि पार्थिव । क्षेत्राण्युप स्थितान्येव वनान्युपवनानि च

హే పార్థివా! దేవతలు సమూహంగా కూడినప్పుడు అక్కడ సమస్త తీర్థములు కూడా ప్రత్యక్షమయ్యెను; అలాగే పుణ్యక్షేత్రములు, వనములు, ఉపవనములు కూడ వచ్చెను.

Verse 8

ततः कथाप्रसंगेन इन्द्रः प्राह चतुर्मुखम् । कौतुकेन समायुक्तः पप्रच्छ नृपसत्तम

అనంతరం సంభాషణా ప్రసంగమున ఇంద్రుడు చతుర్ముఖ బ్రహ్మదేవునితో పలికెను. కౌతూహలంతో నిండినవాడై, హే నృపసత్తమా, అతడు ప్రశ్నించెను.

Verse 9

इन्द्र उवाच । भगवन्पुण्यमाहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि सांप्रतम् । प्रमाणं चैव सर्वेषां कृतादीनां पृथग्विधम्

ఇంద్రుడు పలికెను—హే భగవన్! నేను ఇప్పుడు పుణ్యమాహాత్మ్యమును వినదలచితిని; అలాగే కృతాది సమస్త యుగముల ప్రత్యేక ప్రత్యేక ప్రమాణములను కూడా చెప్పుము.

Verse 10

ब्रह्मोवाच । लक्षं सप्तदश प्रोक्तं युगमानं सुराधिप । अष्टाविंशतिभिः सार्द्धं सहस्रैः कृतमुच्यते

బ్రహ్ముడు పలికెను—హే సురాధిపా! యుగమానము లక్షలలో చెప్పబడినది. కృతయుగము పదిహేడు లక్షలతో పాటు ఇరవై ఎనిమిది వేల సంవత్సరములతో కూడినదని చెప్పబడెను.

Verse 11

लक्षद्वादशभिः प्रोक्तं युगं त्रेताभिसंज्ञितम् । षण्णवत्यधिकैश्चैव सहस्रैः परिमाणितम्

త్రేతా యుగమని పిలువబడేది పన్నెండు లక్షలని ప్రకటించబడింది; దానికి మరల తొంభై ఆరు వేల సంవత్సరాలు అదనంగా కొలతగా చెప్పబడింది।

Verse 12

लक्षाण्यष्टौ चतुःषष्टिसहस्रैः परिकीर्तितम् । ततो वै द्वापरं नाम युगं देवप्रकीर्तितम्

తదుపరి దేవులు ప్రఖ్యాతి చేసిన ద్వాపర యుగం ఎనిమిది లక్షలు, అదనంగా అరవై నాలుగు వేల సంవత్సరాలతో కూడినదిగా వర్ణించబడింది।

Verse 13

लक्षैश्चतुर्भिर्विख्यातो द्वात्रिंशद्भिः कलिस्तथा । सहस्रैश्च सुरश्रेष्ठ युगमानमितीरितम्

ఓ దేవశ్రేష్ఠా! కలియుగం నాలుగు లక్షలు, అదనంగా ముప్పై రెండు వేల సంవత్సరాలతో ప్రసిద్ధమైంది; ఇదే యుగ పరిమాణమని చెప్పబడింది।

Verse 14

चतुष्पदः कृते धर्मः शुक्लवर्णो जनार्दनः । न दुर्भिक्षं न च व्याधिस्तस्मिन्भवति वै क्वचित्

కృతయుగంలో ధర్మం నాలుగు పాదాలపై స్థిరంగా నిలుస్తుంది; జనార్దనుడు శ్వేత కాంతితో ప్రకాశిస్తాడు. ఆ కాలంలో ఎక్కడా క్షామం లేదు, వ్యాధి కూడా లేదు।

Verse 15

क्रियते च तदा धर्मो नाकाले मरणं नृणाम् । लांगलेन विना सस्यं भूरिक्षीराश्च धेनवः

అప్పుడు ధర్మం సక్రమంగా ఆచరించబడుతుంది; మనుష్యులకు అకాల మరణం ఉండదు. నాగలి లేకుండానే పంట పండుతుంది, ఆవులు అపారమైన పాలు ఇస్తాయి।

Verse 16

कामः क्रोधो भयं लोभो मत्सरश्चाभ्यसूयता । तस्मिन्युगे सहस्राक्ष न भवंति कदाचन

హే సహస్రాక్ష ఇంద్రా! ఆ యుగంలో కామం, క్రోధం, భయం, లోభం, మత్సరం, అభ్యసూయ—ఇవి ఎప్పుడూ కలుగవు.

Verse 17

ततस्त्रेतायुगे जातस्त्रिपादो धर्म एव च । चिरायुषो नरास्तस्मिन्रक्तवर्णो जनार्दनः

ఆపై త్రేతాయుగంలో ధర్మం త్రిపాదంగా (మూడు పాదాలతో స్థిరంగా) ప్రాదుర్భవిస్తుంది. ఆ యుగంలో మనుష్యులు దీర్ఘాయుష్కులు; జనార్దనుడు (విష్ణువు) రక్తవర్ణుడై ఉంటాడు.

Verse 18

तस्मिन्यज्ञाः प्रवर्त्तंते प्राणिनामिष्टदायिनः । न कामादिप्रवृत्तिश्च तस्मिन्संजायते नृणाम्

ఆ యుగంలో యజ్ఞాలు విరాజిల్లుతాయి; అవి ప్రాణులకు ఇష్టఫలాలను ప్రసాదిస్తాయి. అలాగే మనుష్యుల్లో కామాది ప్రేరిత ప్రవృత్తి జన్మించదు.

Verse 19

तपसा ब्रह्मचर्येण स्नानैर्दानैः पृथग्विधैः । तथा यज्ञैर्जपैर्होमैस्तत्र वृत्तिर्भवेन्नृणाम्

అక్కడ మనుష్యుల జీవనవృత్తి తపస్సు, బ్రహ్మచర్యం, పవిత్రస్నానాలు, నానావిధ దానాలు; అలాగే యజ్ఞాలు, జపం, హోమాలతో రూపుదిద్దుకుంటుంది.

Verse 20

ततस्तु द्वापरं नाम तृतीयं युग मुच्यते । द्विपदो धर्मः सञ्जातः पीतवर्णो जनार्द्दनः

తదుపరి మూడవ యుగం ‘ద్వాపరం’ అని పిలువబడుతుంది. అందులో ధర్మం ద్విపాదంగా (రెండు పాదాలతో) అవతరిస్తుంది; జనార్దనుడు (విష్ణువు) పీతవర్ణుడై ఉంటాడు.

Verse 21

फलाकांक्षाप्रवृत्तानि जपयज्ञतपांसि च । सत्यानृतान्वितो लोको द्वापरे सुरसत्तम

ద్వాపరయుగంలో ఫలాపేక్షతో జపము, యజ్ఞము, తపస్సు చేయబడును; హే దేవశ్రేష్ఠా, లోకము సత్యాసత్యములతో మిశ్రమమై యుండును।

Verse 22

तत्रान्योन्यं महीपाला युयुधुर्वसुधातले । सुपूताश्च दिवं यांति यज्ञैरिष्ट्वा जनार्दनम्

అక్కడ భూపాలులు భూమితలమున పరస్పరము యుద్ధము చేయుదురు; అయినను యజ్ఞములచే జనార్దనుని ఆరాధించి శుద్ధులై స్వర్గమునకు పోవుదురు।

Verse 23

ततः कलियुगं घोरं चतुर्थं तु प्रव र्त्तते । एकपादो भवेद्धर्मः संत्रस्तो नित्यपूजने

ఆపై నాల్గవదైన ఘోర కలియుగము ప్రారంభమగును; ధర్మము ఏకపాదమై నిలుచును, నిత్యపూజ విషయములోనూ జనులు కలతపడుదురు।

Verse 24

कृष्णवर्णो भवेद्विष्णुः पापाधिक्यं प्रवर्तते । माया च मत्सरश्चैव कामः क्रोधस्तथा भयम्

కలియుగమున విష్ణువు కృష్ణవర్ణుడగును, పాపాధిక్యము పెరుగును; మాయ, మత్సరము, కామము, క్రోధము మరియు భయము ప్రబలును।

Verse 25

अर्थलुब्धास्तथा भूपा लोभमोहशतान्विताः । अल्पायुषो नरास्तत्र अल्पसस्या च मेदिनी

రాజులు ధనలోభులై, లోభమోహముల శతరూపములతో బద్ధులగుదురు; అక్కడ మనుష్యులు అల్పాయుష్కులగుదురు, భూమి అల్పసస్యముగా నుండును।

Verse 26

अल्पक्षीरास्तथा गावः सत्यहीना द्विजातयः । तत्र मायाविनो लोका जैह्व्यौपस्थ्यपरायणाः

ఆవులు తక్కువ పాలు ఇస్తాయి; ద్విజులు సత్యరహితులవుతారు. అక్కడ ప్రజలు మాయావులు, జిహ్వాసుఖం మరియు కామభోగాలలో పరాయణులై ఉంటారు।

Verse 27

सत्यहीनास्तथा पापा भविष्यंति कलौ युगे । तत्र षोडशमे वर्षे नराः पलितकुन्तलाः

కలియుగంలో ప్రజలు సత్యరహితులై పాపప్రవృత్తులవుతారు. అక్కడ పదహారేళ్లకే పురుషుల జుట్టు నెరిసిపోతుంది.

Verse 28

नार्यो द्वादशमे वर्षे भविष्यंति सुगर्भिताः । भविष्यति क्रमाद्वर्णसंकरश्च सुराधिप

స్త్రీలు పన్నెండవ ఏటనే గర్భవతులవుతారు. అలాగే క్రమంగా, ఓ సురాధిపా, వర్ణసంకరము—వర్ణాల కలయిక గందరగోళం—ఉద్భవిస్తుంది.

Verse 29

एकाकारा भविष्यंति सर्ववर्णाश्रमाश्च वै । नाशं यास्यंति यज्ञाश्च कुलधर्मः सनातनः

అన్ని వర్ణాశ్రమాలు ఒకే రూపంగా, భేదం లేకుండా మారిపోతాయి. యజ్ఞకర్మలు నశిస్తాయి; కులధర్మమైన సనాతన ఆచారమూ లుప్తమవుతుంది.

Verse 30

व्यर्थानि तत्र तीर्थानि म्लेच्छस्पृष्टानि सर्वशः । भविष्यंति सुरश्रेष्ठ प्रभावरहितानि च

అప్పుడు తీర్థాలు అన్నిచోట్ల మ్లేచ్ఛస్పర్శంతో కలుషితమై ఫలహీనమవుతాయి. ఓ సురశ్రేష్ఠా, అవి తమ దివ్య ప్రభావాన్ని కూడా కోల్పోతాయి.

Verse 31

एतच्छ्रुत्वा ततो वाक्यं ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । तत्र स्थितानि तीर्थानि ब्रह्माणमिदमब्रुवन्

అవ్యక్తజన్ముడైన బ్రహ్మదేవుని ఈ వాక్యాన్ని విని, అక్కడ ఉన్న తీర్థాలు బ్రహ్మునితో ఈ మాటలు పలికాయి।

Verse 32

तीर्थान्यूचुः । कथं वयं भविष्यामः संप्राप्ते दारुणे कलौ । स्थानं नो ब्रूहि देवेश स्थातव्यं च सदैव हि

తీర్థాలు పలికాయి—భయంకరమైన కలియుగం వచ్చినప్పుడు మేము ఎలా నిలబడగలం? దేవేశా, మేము ఎల్లప్పుడూ నివసించగల స్థలాన్ని చెప్పుము।

Verse 33

ब्रह्मोवाच । अर्बुदः पर्वतश्रेष्ठः कलिस्तत्र न विद्यते । अतस्तत्र च गंतव्यं तीर्थैरायतनैः सह

బ్రహ్ముడు పలికెను—అర్బుదుడు పర్వతశ్రేష్ఠుడు; అక్కడ కలి లేదు. కనుక తీర్థాలారా, మీ మీ ఆలయ-ఆయతనాలతో కలిసి అక్కడికి వెళ్లండి।

Verse 34

अपि कृत्वा महत्पापमर्बुदं प्रेक्षते तु यः । कलिदोषविनिर्मुक्तः स यास्यति परां गतिम्

మహాపాపం చేసినవాడైనా అర్బుదాన్ని దర్శించినవాడు కలిదోషాల నుండి విముక్తుడై పరమగతిని పొందును।

Verse 35

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रो ब्रह्मलोकं गतो नृप । ततः सर्वाणि तीर्थानि गतानि च कलौ युगे

పులస్త్యుడు పలికెను—ఓ రాజా, ఇలా చెప్పి చతుర్ముఖ బ్రహ్ముడు బ్రహ్మలోకానికి వెళ్లెను. ఆపై కలియుగంలో అన్ని తీర్థాలు (ఆ ఆశ్రయానికి) వెళ్లిపోయాయి।

Verse 36

भूमावर्बुदशैलेन्द्रे संस्थितानि कलेर्भयात् । गंगा सरस्वती चैव यमुना पुष्कराणि च

కలియుగ భయంతో గంగా, సరస్వతి, యమునా మరియు పుష్కర తీర్థములు భూమిపై పర్వతరాజు అర్బుదునందు నివసించుటకు వచ్చెను।

Verse 37

कुरुक्षेत्रं प्रभासं च ब्रह्मावर्तं तथैव च । तिस्रःकोट्योऽर्द्धकोटिश्च यानि तीर्थानि भूतले

కురుక్షేత్రం, ప్రభాసం, అలాగే బ్రహ్మావర్తం—భూమిపై ఉన్న సమస్త తీర్థములు మూడు కోట్లు మరియు అర్ధకోటి సంఖ్యగా (ఇక్కడ) గణింపబడినవి।

Verse 38

तेषां वासश्च सञ्जातः पर्वतेऽर्बुदसंज्ञिके । एवं तत्र समापन्ना गंगा चैव सरस्वती

వారి నివాసము ‘అర్బుద’ అనే పర్వతమున ఏర్పడెను; ఈ విధంగా అక్కడ గంగ మరియు సరస్వతీ కూడా చేరినవి।

Verse 39

तत्र शांता नराः सम्यक्परं निर्वाणमाप्नुयुः । श्राद्धं कृत्वा महाराज स्वर्गे यांति च पूर्वजाः

అక్కడ శాంతస్వభావులైన మనుష్యులు సమ్యకంగా పరమ నిర్వాణమును పొందుదురు; మరియు మహారాజా, అక్కడ శ్రాద్ధం చేసినచో పితృదేవతలు స్వర్గమునకు వెళ్లుదురు।

Verse 40

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महामते । ऋषिर्मंकणकोनाम सरस्वत्यास्तटे स्थितः

హే మహామతీ, వినుము—అక్కడ పూర్వకాలంలో ఒక ఆశ్చర్యకరమైన సంఘటన జరిగింది: మంకణక అనే ఋషి సరస్వతీ నది తీరమున నివసించుచుండెను।

Verse 41

तपस्तेपे सुधर्मात्मा कामक्रोधविवर्जितः । तस्यैवं वर्तमानस्य क्षुतमासीत्कदाचन

ఆ ధర్మాత్ముడు కామక్రోధరహితుడై తపస్సు చేసెను. అలా ఉండగా ఒక సమయంలో అతనికి ఆకలి కలిగెను.

Verse 42

पित्तं प्रपतितं तत्र तच्च रक्तमयं बभौ । तद्दृष्ट्वाऽतीव हृष्टः स मंकणर्षिर्बभूव ह

అక్కడ అతని పిత్తము పడిపోయి అది రక్తమయమైనట్లు కనిపించింది. అది చూచి మంకణ ఋషి అత్యంత ఆనందించాడు.

Verse 43

सिद्धोऽहमिति विज्ञाय ततो नृत्यं चकार सः । तस्यैवं वर्तमानस्य जगत्स्थावरजंगमम्

“నేను సిద్ధుడను” అని తెలిసికొని అతడు నాట్యం ప్రారంభించాడు. అతడు అలా కొనసాగించగా స్థావరజంగమమయమైన సమస్త జగత్తు (ప్రభావితమైంది).

Verse 44

तत्र संक्षोभमापन्नं सागरा अपि चुक्षुभुः । गृहकृत्यानि संत्यज्य सर्वे विस्मयमा गताः

అక్కడ మహా కలకలం ఏర్పడింది; సముద్రాలుకూడా క్షోభించాయి. గృహకార్యాలను విడిచి అందరూ ఆశ్చర్యంతో అక్కడికి వచ్చారు.

Verse 45

तस्यैवं नृत्यमानस्य सर्वे लोका नृपोत्तम । ननृतुः पार्थिवश्रेष्ठ प्रभावात्तस्य सन्मुनेः

హే నృపోత్తమా! అతడు అలా నాట్యం చేస్తుండగా, హే పార్థివశ్రేష్ఠా, ఆ పవిత్ర ముని ప్రభావంతో సమస్త లోకాలు కూడా నర్తించాయి.

Verse 46

ततो देवगणाः सर्वे गत्वा कामनिषूदनम् । यथाऽयं नृत्यते नैव तथा कुरु महेश्वर

అప్పుడు సమస్త దేవగణములు కామనిషూదనుని సమీపమునకు వెళ్లి పలికిరి— “హే మహేశ్వరా, ఇతడు ఇక ఇలాగ నర్తించకుండునట్లు ఉపాయం చేయుము।”

Verse 47

अथ ब्राह्मणरूपेण शंभुनोक्तो द्विजोत्तमः । त्वया ब्रह्मंस्तपस्तप्तमधुना नृत्यते कथम्

అనంతరం శంభువు బ్రాహ్మణరూపమును ధరించి ఆ శ్రేష్ఠ ద్విజునితో పలికెను— “హే బ్రాహ్మణా, నీవు తపస్సు చేసితివి; ఇప్పుడు నర్తించుట ఎలా?”

Verse 48

मंकण उवाच । किं न पश्यसि हे ब्रह्मन्रक्तं पित्तं च मे स्थितम् । संजातं सिद्धिमापन्नो रक्तं पित्तं यतो मम

మంకణుడు పలికెను— “హే బ్రాహ్మణా, నీవు చూడుటలేదా? నాలో రక్తమును పిత్తమును ఉన్నవి. ఇవి ఉద్భవించినందున నేను సిద్ధిని పొందితిని; అందుకే నేను నర్తించుచున్నాను।”

Verse 49

एतस्मात्कारणाद्धर्षाद्द्विज नृत्यं करोम्यहम् । एवमुक्तस्ततस्तेन देवदेवो महेश्वरः

“ఈ కారణముచేత, హే ద్విజా, హర్షముతో నేను నర్తించుచున్నాను.” అని అతడు చెప్పగా, దేవదేవుడైన మహేశ్వరుడు ప్రత్యుత్తరం పలికెను.

Verse 50

तर्जन्या ताडयामास स्वांगुष्ठं नृपसत्तम । ततोंगुष्ठाद्विनिष्क्रांतं भस्म वै बिसपांडुरम्

హే నృపశ్రేష్ఠా, ఆయన తర్జనీతో తన అంగుష్ఠమును తట్టెను; అప్పుడు ఆ అంగుష్ఠమునుండి పద్మతంతువులవలె తెల్లని భస్మము బయలుదేరెను.

Verse 51

ततो मंकणकं प्राह पश्य विप्र करान्मम । शुभ्रं भस्म विनिष्क्रांतं पश्य मे द्विज कौतुकम्

అప్పుడు ఆయన మంకణునితో అన్నాడు—“ఓ బ్రాహ్మణా, చూడు; నా చేతి నుండి ప్రకాశించే తెల్లని భస్మ బయలుదేరింది. ఓ ద్విజా, నా ఈ ఆశ్చర్య సంకేతాన్ని చూడు।”

Verse 52

पुलस्त्य उवाच । तद्दृष्ट्वा विस्मितो विप्रो ज्ञात्वा तं वृषभध्वजम् । जानुभ्यामवनिं गत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

పులస్త్యుడు అన్నాడు—అది చూసి ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆశ్చర్యపోయాడు; ఆయనను వృషభధ్వజుడైన శివుడిగా గుర్తించి, మోకాళ్లపై నేలపై వంగి ఈ మాటలు పలికాడు.

Verse 53

मंकण उवाच । नूनं भवान्महादेवः साक्षाद्दृष्टः प्रसीद मे । निश्चितं त्वं मया ज्ञात एतन्मे हृदि वर्तते

మంకణుడు అన్నాడు—“నిశ్చయంగా మీరు మహాదేవుడే; నేను మిమ్మల్ని సాక్షాత్తుగా దర్శించాను, నాపై ప్రసన్నులవండి. నేను మిమ్మల్ని ఖచ్చితంగా గుర్తించాను; ఈ నమ్మకం నా హృదయంలో నిలిచింది.”

Verse 54

नान्यस्यायं प्रभावश्च त्वया यो मे प्रदर्शितः । मां समुद्धर देवेश कृपां कृत्वा महेश्वर

“మీరు నాకు చూపిన ఈ ప్రభావం మరెవరిదీ కాదు. ఓ దేవేశా, నన్ను उद्धరించండి; ఓ మహేశ్వరా, కరుణ చూపండి.”

Verse 55

श्रीमहादेव उवाच । सम्यग्ज्ञातोऽस्मि विप्रेन्द्र त्वयाऽहं नात्र संशयः । वरं वरय भद्रं ते नृत्याधिक्यं यतः कृतम्

శ్రీ మహాదేవుడు అన్నాడు—“ఓ విప్రేంద్రా, నీవు నన్ను సరిగ్గా గుర్తించావు; ఇందులో సందేహం లేదు. వరం కోరుకో; నీకు మంగళం కలుగుగాక—ఎందుకంటే నీవు అధిక ఉత్సాహంతో నృత్యం చేశావు.”

Verse 56

मंकण उवाच । येऽत्र स्नानं प्रकुर्वंति सरस्वत्यां समाहिताः । त्वत्प्रसादात्फलं तेषां राजसूयाश्वमेधयोः

మంకణుడు పలికెను—ఇక్కడ సరస్వతీ నదిలో ఏకాగ్రచిత్తంతో స్నానం చేసే వారు, నీ ప్రసాదముచే రాజసూయాశ్వమేధ యజ్ఞఫలంతో సమానమైన పుణ్యాన్ని పొందుదురు.

Verse 57

श्रीमहादेव उवाच । येऽत्र स्नानं करिष्यंति सरस्वत्यां समाहिताः । ते यास्यंति परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

శ్రీమహాదేవుడు పలికెను—ఇక్కడ సరస్వతీ నదిలో ఏకాగ్రచిత్తంతో స్నానం చేయువారు, జరామరణరహితమైన పరమ స్థానాన్ని చేరుదురు.

Verse 58

अत्र गंगासरस्वत्योः संगमे लोकविश्रुते । श्राद्धं कुर्युर्द्विजश्रेष्ठ ते यास्यंति परां गतिम्

లోకవిఖ్యాతమైన ఈ గంగా-సరస్వతీ సంగమంలో, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠులారా, శ్రాద్ధం చేయువారు పరమ గతిని పొందుదురు.

Verse 59

सुवर्णं येऽत्र दास्यंति यथाशक्त्या द्विजोत्तमे । सर्व पापविनिर्मुक्तास्ते यास्यन्ति परां गतिम्

ఓ ద్విజోత్తమా, ఇక్కడ యథాశక్తిగా స్వర్ణదానం చేయువారు, సమస్త పాపాల నుండి విముక్తులై పరమ గతిని పొందుదురు.

Verse 60

इत्युक्त्वांतर्दधे राजन्देवदेवो महेश्वरः

ఇట్లు పలికి, ఓ రాజా, దేవదేవుడైన మహేశ్వరుడు అంతర్ధానమయ్యెను.