Adhyaya 17

Verse 1

ऋषय ऊचुः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञैर्गुरुभिर्ब्रह्मवादिभिः । नृणां कृतोपदेशानां सद्यः सिद्धिर्हि जायते

ఋషులు పలికిరి—వేదవేదాంగ తత్త్వజ్ఞులైన, బ్రహ్మవాదులైన గురువులు మనుష్యులకు ఉపదేశం చేసినప్పుడు, తక్షణమే సిద్ధి కలుగుతుంది।

Verse 2

अथान्यजनसामान्यैर्गुरुभिर्नीतिकोविदैः । नृणां कृतोपदेशानां सिद्धिर्भवति कीदृशी

కానీ సాధారణ జనులైన, లోకనీతిలో నిపుణులైన గురువులు ఉపదేశం చేస్తే—అప్పుడు ఎలాంటి సిద్ధి కలుగుతుంది?

Verse 3

सूत उवाच । श्रद्धैव सर्वधर्मस्य चातीव हितकारिणी । श्रद्धयैव नृणां सिद्धिर्जायते लोकयोर्द्वयोः

సూతుడు పలికెను—శ్రద్ధయే సమస్త ధర్మానికి పరమ హితకారిణి; శ్రద్ధ ద్వారానే మనుష్యులకు ఇహలోక పరలోకాలలో సిద్ధి కలుగుతుంది.

Verse 4

श्रद्धया भजतः पुंसः शिलापि फलदायिनी । मूर्खोऽपि पूजितो भक्त्या गुरुर्भवति सिद्धिदः

శ్రద్ధతో భజించే పురుషునికి రాయి కూడా ఫలదాయినిగా మారుతుంది; మూర్ఖుడైనా భక్తితో పూజింపబడితే సిద్ధినిచ్చే గురువుగా అవతరిస్తాడు.

Verse 6

श्रद्धया पठितो मन्त्रस्त्वबद्धोपि फलप्रदः । श्रद्धया पूजितो देवो नीचस्यापि फलप्रदः

శ్రద్ధతో జపించిన మంత్రం సరిగా సంధి కాకపోయినా ఫలప్రదమవుతుంది; శ్రద్ధతో పూజించిన దేవుడు నీచునికీ ఫలాన్ని ప్రసాదిస్తాడు.

Verse 7

सर्वत्र संशयाविष्टः श्रद्धाहीनोऽतिचंचलः । परमार्थात्परिभ्रष्टः संसृतेर्न हि मुच्यते

ఎవడు ఎక్కడైనా సందేహంలో మునిగిపోయి, శ్రద్ధలేని వాడై, అతిచంచలుడై—పరమార్థం నుండి తప్పిపోయాడో—అతడు నిజంగా సంసారబంధం నుండి విముక్తి పొందడు.

Verse 8

मन्त्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भावना यत्र सिद्धिर्भवति तादृशी

మంత్రంలో, తీర్థంలో, ద్విజునిలో, దేవునిలో, దైవజ్ఞునిలో, ఔషధంలో, గురువులో—ఎక్కడ ఏ విధమైన భావన ఉంటే, అక్కడ అలాంటి సిద్ధియే కలుగుతుంది.

Verse 9

अतो भावमयं विश्वं पुण्यं पापं च भावतः । ते उभे भावहीनस्य न भवेतां कदाचन

అతః ఈ సమస్త జగత్తు భావమయమే; పుణ్యమూ పాపమూ కూడా భావమునుండే పుడతాయి. నిజమైన భావం లేనివానికి అవి రెండూ ఎప్పటికీ స్థిరపడవు.

Verse 10

अत्रेदं परमाश्चर्यमाख्यानमनुवर्ण्यते । अश्रद्धा सर्वमर्त्यानां येन सद्यो निवर्तते

ఇక్కడ ఒక పరమ ఆశ్చర్యకరమైన కథనం వర్ణించబడుతోంది—మర్త్యులలోని అశ్రద్ధ వల్ల ధర్మలాభమూ సాధనాగతియూ వెంటనే వెనుదిరుగుతాయి.

Verse 11

आसीत्पांचालराजस्य सिंहकेतुरिति श्रुतः । पुत्रः सर्वगुणोपेतः क्षात्रधर्मरतः सदा

పాంచాల రాజుకు ‘సింహకేతు’ అని ప్రసిద్ధుడైన ఒక కుమారుడు ఉండెను—సర్వగుణసంపన్నుడు, నిత్యం క్షాత్రధర్మంలో నిమగ్నుడు.

Verse 12

स एकदा कतिपयैर्भृत्यैर्युक्तो महाबलः । जगाम मृगयाहेतोर्बहु सत्त्वान्वितं वनम्

ఒకసారి ఆ మహాబలుడు కొద్దిమంది సేవకులతో కలిసి వేటకై అనేక జీవులతో నిండిన అడవికి వెళ్లెను.

Verse 13

तद्भृत्यः शबरः कश्चिद्विचरन्मृगयां वने । ददर्श जीर्णं स्फुटितं पतितं देवतालयम्

వేట సమయంలో అడవిలో తిరుగుచుండగా అతని ఒక శబర సేవకుడు జీర్ణమై పగిలి కూలిపోయిన దేవాలయాన్ని చూచెను.

Verse 14

तत्रापश्यद्भिन्नपीठं पतितं स्थंडिलोपरि । शिवलिंङ्गमृजुं सूक्ष्मं मूर्तं भाग्यमिवात्मनः

అక్కడ అతడు విరిగిన పీఠం (ఆధారం) బోసిన నేలపై పడివున్నదాన్ని చూచెను; అలాగే మృదువైన, సూక్ష్మమైన, మృదులమైన శివలింగం—తన సౌభాగ్యమే మూర్తిమంతమై కనిపించినట్లుగా।

Verse 15

स समादाय वेगेन पूर्वकर्मप्रचोदितः । तस्मै संदर्शयामास राज पुत्राय धीमते

పూర్వకర్మ ప్రేరణచేత అతడు వేగంగా దానిని ఎత్తుకొని, ధీమంతుడైన రాజపుత్రునికి—రాజు కుమారునికి—అది చూపెను।

Verse 16

पश्येदं रुचिरं लिंगं मया दृष्टमिह प्रभो । तदेतत्पूजयिष्यामि यथाविभवमादरात्

“ప్రభో, చూడండి—ఇక్కడ నేను చూచిన ఈ రుచిరమైన లింగం. నా సామర్థ్యానుసారంగా భక్తి-ఆదరాలతో దీనిని పూజించెదను।”

Verse 17

अस्य पूजाविधिं ब्रूहि यथा देवो महेश्वरः । अमंत्रज्ञैश्च मन्त्रज्ञैः प्रीतो भवति पूजितः

“దీనికి పూజావిధానాన్ని నాకు చెప్పండి; పూజించబడినప్పుడు దేవుడు మహేశ్వరుడు ప్రసన్నుడగునట్లు—మంత్రం తెలియనివారిచేతనూ, మంత్రజ్ఞులచేతనూ।”

Verse 18

इति तेन निषादेन पृष्टः पार्थिवनंदनः । प्रत्युवाच प्रहस्यैनं परिहास विचक्षणः

ఆ నిషాదుడు ఇలా అడుగగా, పరిహాసంలో నిపుణుడైన రాజనందనుడు అతనిని చూసి నవ్వుతూ ప్రత్యుత్తరం చెప్పెను।

Verse 19

संकल्पेन सदा कुर्यादभिषेकं नवांभसा । उपवेश्यासने शुद्धे शुभैर्गंधाक्षतैर्नवैः । वन्यैः पत्रैश्च कुसुमैर्धूपैर्दीपैश्च पूजयेत

సంకల్పం చేసి ఎల్లప్పుడూ తాజా జలంతో అభిషేకం చేయాలి. శుద్ధమైన శుభాసనంపై భగవంతుని కూర్చోబెట్టి, నూతన గంధం-చందనం, అక్షతలు, అరణ్యపత్రాలు-పుష్పాలు, ధూపదీపాలతో పూజించాలి.

Verse 20

चिताभस्मोपहारं च प्रथमं परिकल्पयेत् । आत्मोपभोग्येनान्नेन नैवद्यं कल्पयेद्बुधः

మొదట చితాభస్మాన్ని ఉపహారంగా సమర్పించే ఏర్పాటుచేయాలి. తరువాత జ్ఞాని భక్తుడు తనకు భోగ్యమైన అన్నంతోనే నైవేద్యాన్ని సిద్ధం చేయాలి.

Verse 21

पुनश्च धूपदीपादीनुपचारान्प्रकल्पेत् । नृत्यवादित्रगीतादीन्यथावत्परिकल्पयेत्

మళ్లీ ధూపం, దీపం మొదలైన ఉపచారాలను విధివిధానంగా ఏర్పాటు చేయాలి. నృత్యం, వాద్యము, గానం మొదలైనవీ శాస్త్రోక్తంగా యథావిధిగా సమకూర్చాలి.

Verse 22

नमस्कृत्वा तु विधिवत्प्रसादं धारयेद्बुधः । एष साधारणः प्रोक्तः शिवपूजाविधिस्तव

విధివిధానంగా నమస్కరించి జ్ఞాని ప్రసాదాన్ని స్వీకరించి ధరించాలి. ఇది నీకు శివపూజ యొక్క సాధారణ విధానమని ప్రకటించబడింది.

Verse 23

चिताभस्मोपहारेण सद्यस्तुष्यति शंकरः

చితాభస్మ ఉపహారంతో శంకరుడు తక్షణమే ప్రసన్నుడవుతాడు.

Verse 24

सूत उवाच । परिहासरसेनेत्थं शासितः स्वामिनाऽमुना । स चंडकाख्यः शबरो मूर्ध्ना जग्राह तद्वचः

సూతుడు పలికెను—స్వామి పరिहासరసంతో యథావిధిగా శాసించగా, చండకనామ శబరుడు ఆ వచనాన్ని శిరస్సుపై ధరించినట్లు పరమభక్తితో స్వీకరించాడు।

Verse 25

ततः स्वभवनं प्राप्य लिंगमूर्ति महेश्वरम् । प्रत्यहं पूजयामास चिताभस्मोपहारकृत्

తర్వాత తన గృహానికి చేరి, లింగమూర్తి మహేశ్వరుని ప్రతిరోజు పూజించెను; చితాభస్మాన్ని నైవేద్యంగా సమర్పించెను।

Verse 26

यच्चात्मनः प्रियं वस्तु गन्धपुष्पाक्षतादिकम् । निवेद्य शंभवे नित्यमुपायुंक्त ततः स्वयम्

తనకు ప్రియమైన గంధం, పుష్పం, అక్షత మొదలైనవన్నీ నిత్యం శంభువుకు నివేదించి, ఆపై తానే వాటిని స్వీకరించెను।

Verse 27

एवं महेश्वरं भक्त्या सह पत्न्याभ्यपूजयत् । शबरः सुखमासाद्य निनाय कतिचित्समाः

ఈ విధంగా ఆ శబరుడు భార్యతో కలిసి భక్తితో మహేశ్వరుని పూజించెను; సంతృప్తి పొందీ కొన్ని సంవత్సరాలు సుఖంగా గడిపెను।

Verse 28

एकदा शिवपूजायै प्रवृत्तः शबरोत्तमः । न ददर्श चिताभस्म पात्रे पूरितमण्वपि

ఒకసారి శివపూజకు సిద్ధమైన ఆ శబరశ్రేష్ఠుడు, తన పాత్రలో చితాభస్మం అణుమాత్రమూ నిండినట్లు చూడలేదు।

Verse 29

अथासौ त्वरितो दूरमन्विष्यन्परितो भ्रमन् । न लब्धवांश्चिताभस्म श्रांतो गृहमगात्पुनः

అప్పుడు అతడు త్వరగా దూరంగా వెళ్లి అన్ని దిశలలో తిరుగుతూ వెదికెను; కానీ చితాభస్మ దొరకక అలసిపోయి మళ్లీ ఇంటికి వచ్చెను।

Verse 30

तत आहूय पत्नीं स्वां शबरो वाक्यमब्रवीत् । न लब्धं मे चिताभस्म किं करोमि वद प्रिये

తర్వాత శబరుడు తన భార్యను పిలిచి ఇలా అన్నాడు—“నాకు చితాభస్మ లభించలేదు. ఇప్పుడు నేను ఏమి చేయాలి? ప్రియే, చెప్పు.”

Verse 31

शिवपूजांतरायो मे जातोद्य बत पाप्मनः । पूजां विना क्षणमपि नाहं जीवितुमुत्सहे

“అయ్యో! నా పాపం వల్ల ఈ రోజు నా శివపూజకు అంతరాయం కలిగింది. పూజ లేక క్షణమాత్రమూ జీవించడానికి నాకు ధైర్యం లేదు.”

Verse 32

उपायं नात्र पश्यामि पूजोपकरणे हते । न गुरोश्च विहन्येत शासनं सकलार्थदम्

“పూజా సామగ్రి నశించినప్పుడు ఇక్కడ నాకు ఏ ఉపాయం కనిపించడం లేదు. సమస్త ఫలప్రదమైన గురువు ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించకూడదు.”

Verse 33

इति व्याकुलितं दृष्ट्वा भर्त्तारं शबरांगना । प्रत्यभाषत मा भैस्त्वमुपायं प्रवदामि ते

భర్తను ఇలా వ్యాకులంగా చూసిన శబరి ఇలా పలికింది—“భయపడకు; నీకు ఉపాయాన్ని చెబుతాను.”

Verse 34

इदमेव गृहं दग्ध्वा बहुकालोपबृंहितम् । अहमग्निं प्रवेक्ष्यामि चिताभस्म भवेत्ततः

చాలా కాలంగా నిర్మించుకున్న ఈ ఇంటిని కాల్చివేసి, నేను అగ్నిలో ప్రవేశిస్తాను; అప్పుడు (పూజకు) చితాభస్మం లభిస్తుంది.

Verse 35

शबर उवाच । धर्मार्थकाममोक्षाणां देहः परमसाधनम् । कथं त्यजसि तं देहं सुखार्थं नवयौवनम्

శబరుడు పలికెను: ధర్మ, అర్థ, కామ, మోక్షములకు దేహమే పరమ సాధనము. నవయవ్వనంతో కూడిన ఆ శరీరాన్ని సుఖం కోసం నీవు ఎలా త్యాగం చేస్తున్నావు?

Verse 36

अधुना त्वनपत्या त्वमभुक्तविषयासवा । भोगयोग्यमिमं देहं कथं दग्धुमिहेच्छसि

ప్రస్తుతం నీకు సంతానం లేదు, నీవు ఇంకా ప్రాపంచిక సుఖాలను అనుభవించలేదు. భోగాలకు, అనుభవాలకు అర్హమైన ఈ శరీరాన్ని కాల్చాలని నీవు ఎలా కోరుకుంటున్నావు?

Verse 37

शबर्युवाच । एतावदेव साफल्यं जीवितस्य च जन्मनः । परार्थे यस्त्यजेत्प्राणाञ्छिवार्थे किमुत स्वयम्

శబరి పలికెను: పరుల కోసం ప్రాణాలను త్యాగం చేయడమే జీవితానికి, జన్మకు నిజమైన సాఫల్యం; ఇక సాక్షాత్తు శివుని కోసం అయితే చెప్పేదేముంది!

Verse 38

किं नु तप्तं तपो घोरं किं वा दत्तं मया पुरा । किं वार्चनं कृतं शंभोः पूर्वजन्मशतांतरे

పూర్వం నేను ఏ ఘోర తపస్సు చేశానో, లేక ఏమి దానం చేశానో? లేదా వందలాది పూర్వజన్మలలో శివుని ఎటువంటి అర్చన చేశానో (అందుకే ఈ భాగ్యం కలిగింది)?

Verse 39

किं वा पुण्यं मम पितुः का वा मातुः कृतार्थता । यच्छिवार्थे समिद्धेऽग्नौ त्यजाम्येतत्कलेवरम्

శివార్థంగా ప్రజ్వలించిన అగ్నిలో నేను ఈ దేహాన్నే ఆహుతిగా సమర్పించకపోతే, నా తండ్రికి ఏ పుణ్యం? నా తల్లికి ఏ కృతార్థత?

Verse 40

इत्थं स्थिरां मतिं दृष्ट्वा तस्या भक्तिं च शंकरे । तथेति दृढसंकल्पः शबरः प्रत्यपूजयत्

ఆమె అచంచలమైన నిర్ణయాన్ని, శంకరునిపై ఉన్న దృఢభక్తిని చూసి, దృఢసంకల్పుడైన శబరుడు ‘తథాస్తు’ అని సమ్మతించి ఆమె నిర్ణయాన్ని గౌరవించాడు।

Verse 41

सा भर्त्तारमनुप्राप्य स्नात्वा शुचिरलंकृता । गृहमादीप्य तं वह्निं भक्त्या चक्रे प्रदक्षिणम्

ఆమె భర్తను చేరి స్నానం చేసి శుద్ధురాలై అలంకరించుకొని, గృహాగ్నిని ప్రజ్వలింపజేసి భక్తితో ఆ జ్వలంత అగ్నికి ప్రదక్షిణ చేసింది।

Verse 42

नमस्कृत्वात्मगुरवे ध्यात्वा हृदि सदाशिवम् । अग्निप्रवेशाभिमुखी कृतांजलिरिदं जगौ

ఆత్మగురువుకు నమస్కరించి, హృదయంలో సదాశివుని ధ్యానించి, అగ్నిప్రవేశం వైపు ముఖం చేసి, కృతాంజలిగా ఆమె ఈ మాటలు పలికింది।

Verse 43

शबर्युवाच । पुष्पाणि संतु तव देव ममेंद्रियाणि धूपोऽगुरुर्वपुरिदं हृदयं प्रदीपः । प्राणा हवींषि करणानि तवाक्षताश्च पूजाफलं व्रजतु सांप्रतमेष जीवः

శబరి పలికింది—ఓ దేవా! నా ఇంద్రియాలు నీకు పుష్పాలై ఉండుగాక; ఈ దేహం సుగంధ ధూపమై ఉండుగాక; హృదయం దీపమై వెలుగుగాక. ప్రాణాలు ఆహుతులై, నా కరణాలు నీ అక్షతలై ఉండుగాక; ఇప్పుడు ఈ జీవం పూజాఫలంగా ప్రస్థానమగుగాక।

Verse 44

वांछामि नाहमपि सर्वधनाधिपत्यं न स्वर्गभूमिमचलां न पदं विधातुः । भूयो भवामि यदि जन्मनिजन्मनि स्यां त्वत्पादपंकजलसन्मकरंदभृंगी

నాకు సమస్త ధనాధిపత్యం కావదు; అచలమైన స్వర్గలోకమూ కావదు; సృష్టికర్త పదవీ కావదు. జన్మ జన్మాంతరాలు కలగవలసి వచ్చినా, ప్రతి జన్మలో నీ పాదపద్మాల సత్య మకరందాన్ని పానముచేసే భ్రమరినై ఉండనీ.

Verse 45

जन्मानि संतु मम देव शताधिकानि माया न मे वि शतु चित्तमबोधहेतुः । किंचित्क्षणार्धमपि ते चरणारविन्दान्नापैतु मे हृदयमीश नमोनमस्ते

హే దేవా! నాకు వందల జన్మలు కలుగనివ్వు; కానీ అజ్ఞానహేతువైన మాయ నా చిత్తంలో ప్రవేశించనీయకు. అర్ధక్షణమైనా నా హృదయం నీ చరణారవిందాలనుండి దూరం కాకూడదు. హే ఈశా, నమో నమస్తే.

Verse 46

इति प्रसाद्य देवेशं शबरी दृढनिश्चया । विवेश ज्वलितं वह्निं भस्मसादभवत्क्षणात्

ఇలా దేవేశుని ప్రసన్నం చేసుకొని, దృఢనిశ్చయముగల శబరీ మండుతున్న అగ్నిలో ప్రవేశించింది; క్షణమాత్రంలోనే భస్మమైంది.

Verse 48

अथ सस्मार पूजांते प्रसादग्रहणोचिताम् । दयितां नित्यमायांतीं प्रांजलिं विनयान्विताम्

ఆపై ఆయన పూజాంతంలో, ప్రసాదం స్వీకరించుటకు యోగ్యమైన తన ప్రియురాలిని స్మరించాడు—ఆమె నిత్యం వచ్చేది, అంజలి ఘటించి, వినయంతో నిండినది.

Verse 49

स्मृतमात्रां तदापश्यदागतां पृष्ठतः स्थिताम् । पूर्वेणावयवेनैव भक्तिनम्रां शुचिस्मिताम्

స్మరించిన వెంటనే ఆయన ఆమెను చూశాడు—ఆమె వచ్చి ఆయన వెనుక నిలిచింది; పూర్వపు అదే దేహంతో, భక్తితో వంగి, పవిత్రమైన చిరునవ్వుతో మెరిసింది.

Verse 50

तां वीक्ष्य शबरः पत्नीं पूर्ववत्प्रांजलिं स्थिताम् । भस्मावशेषितगृहं यथापूर्वमवस्थितम्

మునుపటిలాగే అంజలి ముద్రతో నిలిచిన భార్యను చూసి శబరుడు, ఇల్లు బూడిదై మిగిలినా అది పూర్వంలాగానే యథాస్థానంలో నిలిచినట్లు చూచెను।

Verse 51

अग्निर्दहति तेजोभिः सूर्यो दहति रश्मिभिः । राजा दहति दंडेन ब्राह्मणो मनसा दहेत्

అగ్ని తన తేజస్సుతో దహిస్తుంది, సూర్యుడు తన కిరణాలతో దహిస్తుంది; రాజు దండంతో దహిస్తాడు, కాని బ్రాహ్మణుడు మనశ్శక్తితో దహించగలడు।

Verse 52

किमयं स्वप्न आहोस्वित्किं वा माया भ्रमात्मिका । इति विस्मयसंभ्रातस्तां भूयः पर्यपृच्छत

“ఇది స్వప్నమా? లేక మనస్సును భ్రమింపజేసే మాయనా?” అని ఆశ్చర్యంతో కలవరపడి అతడు ఆమెను మళ్లీ ప్రశ్నించాడు।

Verse 53

अपि त्वं च कथं प्राप्ता भस्मभूतासि पावके । दग्धं च भवनं भूयः कथं पूर्व वदास्थितम्

“నీవు మళ్లీ ఎలా వచ్చావు? అగ్నిలో నీవు ఎలా బూడిదయ్యావు? ఇల్లు కాలిపోయింది కదా—అది మళ్లీ పూర్వంలాగానే ఎలా నిలిచింది?”

Verse 54

शबर्युवाच । यदा गृहं समुद्दीप्य प्रविष्टाहं हुताशने । तदात्मानं न जानामि न पश्यामि हुताशनम्

శబరీ చెప్పింది—“ఇల్లు జ్వలించి నేను హుతాశనంలో ప్రవేశించినప్పుడు, అప్పుడు నాకు నా స్వరూపం తెలియలేదు; అగ్నినీ నేను చూడలేదు।”

Verse 55

न तापलेशोप्यासीन्मे प्रविष्टाया इवोदकम् । सुषुप्तेव क्षणार्धेन प्रबुद्धास्मि पुनः क्षणात्

నాకు వేడి యొక్క లేశమాత్రమూ తాకలేదు—నేను నీటిలో ప్రవేశించినట్లుగా. నిద్రించినట్టే అర్ధక్షణంలోనే, మరుక్షణంలో మళ్లీ మేల్కొన్నాను.

Verse 56

तावद्भवनमद्राक्षमदग्धमिव सुस्थितम् । अधुना देवपूजांते प्रसादं लब्धुमागता

అప్పుడు నేను ఆ గృహాన్ని స్థిరంగా నిలిచినదిగా చూశాను—అది కాలిపోలేదన్నట్లుగా. ఇప్పుడు దేవపూజాంతంలో, ప్రసాదం పొందుటకు నేను వచ్చాను.

Verse 57

एवं परस्परं प्रेम्णा दंपत्योर्भाषमाणयोः । प्रादुरासीत्तयोरग्रे विमानं दिव्यमद्भुतम्

ఇలా దంపతులు ప్రేమతో పరస్పరం మాట్లాడుకుంటుండగా, వారి ముందర ఒక అద్భుతమైన దివ్య విమానం ప్రత్యక్షమైంది.

Verse 58

तस्मिन्विमाने शतचन्द्रभास्वरे चत्वार ईशानुचराः पुरःसराः । हस्ते गृहीत्वाथ निषाददंपती आरोपयामासुरमुक्तविग्रहौ

వంద చంద్రుల వలె ప్రకాశించే ఆ విమానంలో ఈశానుని (శివుని) నాలుగు ప్రధాన అనుచరులు ఉన్నారు. వారు నిషాద దంపతుల చేతులు పట్టుకొని, ఇంకా విముక్తి పొందని మానవ దేహాలతోనే, వారిని అందులో ఎక్కించారు.

Verse 59

तयोर्निषाददंपत्योस्तत्क्षणादेव तद्वपुः । शिवदूतकरस्पर्शात्तत्सारूप्यमवाप ह

ఆ క్షణమే నిషాద దంపతుల దేహాలు—శివదూతల చేతి స్పర్శతో—వారితో సమానమైన రూపాన్ని (సారూప్యాన్ని) పొందాయి.

Verse 60

तस्माच्छ्रद्धैव सर्वेषु विधेया पुण्यकर्मसु । नीचोपि शबरः प्राप श्रद्धया योगिनां गतिम्

అందుచేత సమస్త పుణ్యకర్మలలో శ్రద్ధనే దృఢంగా స్థాపించాలి. ఎందుకంటే నీచజన్ముడైన శబరుడుకూడా శ్రద్ధవల్ల యోగుల పరమగతిని పొందెను.

Verse 61

किं जन्मना सकलवर्णजनोत्तमेन किं विद्यया सकलशास्त्रविचारवत्या । यस्यास्ति चेतसि सदा परमेशभक्तिः कोऽन्यस्ततस्त्रिभुवने पुरुषोस्ति धन्यः

సర్వవర్ణాలలో శ్రేష్ఠకులంలో జన్మించినా ఏమి ప్రయోజనం? సమస్త శాస్త్రాలను విచారించగల విద్యతో ఏమి లాభం? ఎవరి హృదయంలో నిత్యం పరమేశ్వరభక్తి ఉందో—త్రిభువనంలో అతనికన్నా ధన్యుడు మరెవరు?