Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 45
जन्मानि संतु मम देव शताधिकानि माया न मे वि शतु चित्तमबोधहेतुः । किंचित्क्षणार्धमपि ते चरणारविन्दान्नापैतु मे हृदयमीश नमोनमस्ते
janmāni saṃtu mama deva śatādhikāni māyā na me vi śatu cittamabodhahetuḥ | kiṃcitkṣaṇārdhamapi te caraṇāravindānnāpaitu me hṛdayamīśa namonamaste
హే దేవా! నాకు వందల జన్మలు కలుగనివ్వు; కానీ అజ్ఞానహేతువైన మాయ నా చిత్తంలో ప్రవేశించనీయకు. అర్ధక్షణమైనా నా హృదయం నీ చరణారవిందాలనుండి దూరం కాకూడదు. హే ఈశా, నమో నమస్తే.
Śabarī
Scene: A devotee prostrates repeatedly before Īśa, while a shadowy Māyā figure is kept outside the mind’s threshold; the heart is shown tethered to lotus-feet by a luminous thread of remembrance.
FAQs
Unbroken remembrance of Śiva protects the mind from Māyā; devotion is valued above the count of births.
No geographical tīrtha is mentioned; the verse emphasizes inner pilgrimage—abiding at the Lord’s feet in the heart.
A devotional discipline is implied: continuous smaraṇa (remembrance) and namaskāra (salutation) to Īśa.