Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 43
शबर्युवाच । पुष्पाणि संतु तव देव ममेंद्रियाणि धूपोऽगुरुर्वपुरिदं हृदयं प्रदीपः । प्राणा हवींषि करणानि तवाक्षताश्च पूजाफलं व्रजतु सांप्रतमेष जीवः
śabaryuvāca | puṣpāṇi saṃtu tava deva mameṃdriyāṇi dhūpo'gururvapuridaṃ hṛdayaṃ pradīpaḥ | prāṇā havīṃṣi karaṇāni tavākṣatāśca pūjāphalaṃ vrajatu sāṃpratameṣa jīvaḥ
శబరి పలికింది—ఓ దేవా! నా ఇంద్రియాలు నీకు పుష్పాలై ఉండుగాక; ఈ దేహం సుగంధ ధూపమై ఉండుగాక; హృదయం దీపమై వెలుగుగాక. ప్రాణాలు ఆహుతులై, నా కరణాలు నీ అక్షతలై ఉండుగాక; ఇప్పుడు ఈ జీవం పూజాఫలంగా ప్రస్థానమగుగాక।
Śabarī
Tirtha: Mānasa-pūjā-kṣetra (inner worship-field)
Type: kshetra
Scene: Śabarī, hands folded, speaks a luminous inner-pūjā hymn: flowers become her senses, incense her body, lamp her heart; subtle icons of these offerings appear as symbolic overlays around her, while Śiva’s presence is felt beyond the flames.
FAQs
The highest worship is inner self-offering—transforming senses, mind, and prāṇa into sacred articles of pūjā for Śiva.
No tīrtha is mentioned; the verse glorifies the inner sanctuary of the heart where Sadāśiva is worshipped.
It teaches a symbolic ‘mānasa-pūjā’: flowers (senses), incense (body), lamp (heart), oblations (prāṇa), and akṣata (faculties).