Adhyaya 24

Verse 1

शौनक उवाच । विदुषांवर तत्त्वज्ञ कथयस्व महामते । इदानीं मम दानानां माहात्म्यं क्रमतो मुने

శౌనకుడు పలికెను—హే విద్యావంతులలో శ్రేష్ఠా, హే తత్త్వజ్ఞా, హే మహామతే మునీ! ఇప్పుడు నా దానముల మహాత్మ్యమును క్రమముగా చెప్పుము।

Verse 2

सूत उवाच । क्षितिदानं मुनिश्रेष्ठ दानानामुत्तमं मतम् । येन कृतं वै तद्दानं सर्वदानफलं मतम्

సూతుడు పలికెను—హే మునిశ్రేష్ఠా! భూమిదానం దానములలో ఉత్తమమని చెప్పబడింది; ఆ దానం చేసినవాడు సమస్త దానఫలమును పొందునని భావించబడును।

Verse 3

क्षितिं ससस्यां यो दद्याद्ब्राह्मणाय द्विजोत्तम । विष्णुलोके सुखं भुंक्ते यावदिंद्राश्चतुर्दश

హే ద్విజోత్తమా! పంటలతో కూడిన సారవంతమైన భూమిని బ్రాహ్మణునికి దానమిచ్చినవాడు, పద్నాలుగు ఇంద్రులు నిలిచినంతకాలం విష్ణులోకంలో సుఖమును అనుభవించును।

Verse 4

पृथिव्यां जन्म चासाद्य सार्वभौमस्ततो नृपः । महीं सर्वां चिरं भुक्त्वा व्रजेद्वै श्रीहरेर्गृहम्

పృథివిలో జన్మ పొందిన ఆ రాజు సార్వభౌముడగును; సమస్త భూమిని దీర్ఘకాలం అనుభవించి, నిశ్చయంగా శ్రీహరి గృహమునకు చేరును।

Verse 5

गोचर्ममात्रां भूमिं यः प्रयच्छति द्विजातये । स गच्छति हरेर्गेहं सर्वपापविवर्जितः

ద్విజునికి గోచర్మమాత్రమైన భూమినైనా దానమిచ్చినవాడు, సమస్త పాపముల నుండి విముక్తుడై హరి గృహమునకు చేరును।

Verse 6

शतं गावो वृषश्चैको यत्र तिष्ठंत्ययंत्रिताः । गोचर्ममात्रां तां भूमिं प्रवदंति महर्षयः

ఎక్కడ వంద ఆవులు మరియు ఒక్క ఎద్దు నిర్బంధం లేక స్వేచ్ఛగా నిలువగలవో, ఆ భూమిని మహర్షులు గోచర్మమాత్ర పరిమాణమని ప్రకటిస్తారు।

Verse 7

भूमिनेता भूमिदाता द्वौ चापि स्वर्गगामिनौ । ग्राह्या भूमिर्द्विजैः प्राज्ञैस्त्यक्त्वा दानशतान्यपि

భూమిని పొందేందుకు దారి చూపేవాడు మరియు భూమిని దానం చేసేవాడు—ఇద్దరూ స్వర్గగాములు. అందువల్ల జ్ఞానులైన ద్విజులు వందల దానాలను పక్కనబెట్టి కూడా భూమిని స్వీకరించాలి।

Verse 8

अज्ञानी भूसुरो यस्तु त्यजेद्भूमिं विमोहितः । प्रतिजन्मन्यसौ विप्रो भवेच्चात्यंत दुःखभाक्

మోహగ్రస్తుడైన అజ్ఞాని భూసురుడు (బ్రాహ్మణుడు) భూమిని త్యజిస్తే, అతడు ప్రతి జన్మలోనూ బ్రాహ్మణుడిగానే పుట్టి అత్యంత దుఃఖభాగి అవుతాడు।

Verse 9

अन्यतो यः समासाद्य दद्याद्भूमिं द्विजातये । तस्मै विप्र जगन्नाथो ददाति परमं पदम्

హే బ్రాహ్మణా, ఎవడు ఇతరత్ర నుండి పొందిన భూమిని ద్విజునికి దానం చేస్తాడో, అతనికి జగన్నాథుడు పరమపదాన్ని ప్రసాదిస్తాడు।

Verse 10

स्वदत्तां परदत्तां च मेदिनीं यो हरेद्द्विज । युक्तः कोटिकुलैर्याति नरकं चातिदारुणम्

హే ద్విజా, తనిచ్చినదైనా ఇతరుడు ఇచ్చినదైనా భూమిని ఎవడు హరించుకుంటాడో, అతడు కోటి కోటి వంశాలతో కూడ బంధింపబడి అత్యంత భయంకర నరకానికి పోతాడు।

Verse 11

हरेद्यो वै महीं विप्र देवब्राह्मणयोरपि । न दृष्टा निष्कृतिस्तस्य कोटिकल्पशतैर्मुने

హే విప్రా! దేవులకైనా బ్రాహ్మణులకైనా చెందిన భూమిని ఎవడు అపహరిస్తాడో, హే మునీ, ఆ పాపానికి కోటి కల్పాల శతకాలములలోనూ ప్రాయశ్చిత్తం కనబడదు।

Verse 12

भूमिं यो परदत्तां च रक्षति क्ष्मापतिर्द्विज । पुण्यं कोटिगुणं स्याद्वै तस्य दानं जनादपि

హే ద్విజా! ఇతరుడు దానమిచ్చిన భూమిని రాజు రక్షిస్తే, అతనికి పుణ్యం కోటిగుణమవుతుంది—తానే దానం చేసిన పుణ్యానికన్నా కూడా అధికం।

Verse 13

सप्तद्वीपां महीं दत्त्वा यत्पुण्यं प्राप्यते द्विज । तत्पुण्यं प्राप्नुयान्मर्त्यो धेनुं यच्छन्द्विजातये

హే ద్విజా! సప్తద్వీపాలతో కూడిన భూమిని దానం చేసిన పుణ్యం ఎంతయో, అదే పుణ్యాన్ని మానవుడు ద్విజాతికి ఒక ధేనువును (ఆవును) దానం చేయడం ద్వారా పొందగలడు।

Verse 14

ददाति वृषभं यस्तु दरिद्राय कुटुंबिने । सर्वपापविनिर्मुक्तो शिवलोकं स गच्छति

ఎవడు దరిద్ర గృహస్థునికి వృషభాన్ని దానమిస్తాడో, అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై శివలోకాన్ని చేరుతాడు।

Verse 15

तिलप्रमाणं स्वर्णं यो ब्राह्मणाय प्रयच्छति । हरेर्निकेतनं याति युक्तः कोटिकुलैरपि

ఎవడు బ్రాహ్మణునికి నువ్వంత పరిమాణంలో బంగారాన్ని దానమిస్తాడో, అతడు కోటి కులాలతో కూడి హరి నికేతనాన్ని (ధామాన్ని) చేరుతాడు।

Verse 16

यो दद्याद्रजतं विप्र साधवे भूसुराय वै । प्राप्नोति चंद्रलोकं च पिबेत्तत्रामृतं सदा

హే బ్రాహ్మణా! ఎవడు సద్గుణసంపన్నుడైన భూసుర బ్రాహ్మణునికి రజతాన్ని (వెండి) దానం చేస్తాడో, అతడు చంద్రలోకాన్ని పొందీ అక్కడ నిత్యం అమృతాన్ని పానము చేస్తాడు।

Verse 17

प्रवालं मौक्तिकं चैव हीरकं च मणिं तथा । यो ददाति द्विजश्रेष्ठ स्वर्गलोकं स गच्छति

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! ఎవడు ప్రవాళం, మౌక్తికం (ముత్యం), హీరకం (వజ్రం) మరియు ఇతర మణిరత్నాలను దానం చేస్తాడో, అతడు స్వర్గలోకాన్ని పొందుతాడు।

Verse 18

तुलापुरुषदानेन यत्पुण्यं लभते जनः । शालग्रामशिलां दत्त्वा तस्मात्कोटिगुणं लभेत्

తులాపురుషదానంతో మనిషి పొందే పుణ్యమేదైతే ఉందో, శాలగ్రామశిలను దానం చేస్తే దానికంటే కోటిగుణ పుణ్యం లభిస్తుంది।

Verse 19

सप्तद्वीपां क्षितिं दत्वा सशैलवनकाननाम् । यत्पुण्यं लभते तद्वै शालग्रामशिलाप्रदः

పర్వతాలు, వనాలు, ఉపవనాలతో కూడిన సప్తద్వీప భూమిని దానం చేసినంత పుణ్యం ఏదైతే లభిస్తుందో, అదే పుణ్యం శాలగ్రామశిల దాతకు లభిస్తుంది।

Verse 20

शालग्रामशिलां यो वै दद्याद्भूमिसुराय च । तेन विप्र प्रदत्तानि भुवनानि चतुर्दश

హే బ్రాహ్మణా! ఎవడు నిజంగా భూసుర బ్రాహ్మణునికి శాలగ్రామశిలను దానం చేస్తాడో, ఆ కర్మచేత అతడు చతుర్దశ భువనాలను దానం చేసినవాడిగా భావించబడతాడు।

Verse 21

तुलापुरुषदानं यः करोति द्विजपुंगव । जनन्याश्चोदरे तस्य पुनर्जन्म न विद्यते

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! ఎవడు తులాపురుషదానం చేస్తాడో, అతనికి తల్లి గర్భంలో మళ్లీ జన్మ ఉండదు.

Verse 22

सालंकारां द्विजश्रेष्ठ कन्यां यच्छति यो नरः । स गच्छेद्ब्रह्मसदनं पुनर्जन्म न विद्यते

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! ఆభరణాలతో అలంకరించిన కన్యను దానం చేసే పురుషుడు బ్రహ్మసదనాన్ని పొందుతాడు; అతనికి పునర్జన్మ లేదు.

Verse 23

कन्याविक्रयिणो नास्ति नरकान्निष्कृतिः पुनः । कन्यादानकृतो नास्ति स्वर्गादागमनं पुनः

కన్యను అమ్మేవానికి నరకం నుండి మళ్లీ విముక్తి లేదు; కన్యాదానం చేసేవానికి స్వర్గం నుండి మళ్లీ తిరిగి రావడం లేదు.

Verse 24

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे । चतुर्विंशतितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మ మహాపురాణం బ్రహ్మఖండంలో సూత-శౌనక సంభాషణలో ఇరవై నాలుగవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.

Verse 25

वस्त्रं यच्छति यो दिव्यं साधवे वै द्विजायते । स्वर्गे दिव्यांबरधरश्चिरं तिष्ठेद्द्विजोत्तम

హే ద్విజోత్తమా! సద్గుణసంపన్న సాధువుకు దివ్య వస్త్రాన్ని దానం చేసేవాడు బ్రాహ్మణత్వాన్ని పొందుతాడు; స్వర్గంలో దివ్యాంబరధారిగా దీర్ఘకాలం నివసిస్తాడు.

Verse 26

धेनुं पुरातनीं यच्छेद्वस्त्रं च जरितं द्विज । नूत्नां रजोवतीं कन्यां स गच्छेन्निरयं तथा

హే ద్విజా! ఎవడు పాత ఆవును, చిరిగిన వస్త్రాన్ని దానం చేస్తాడో, అలాగే నూతనవివాహిత రజస్వల కన్యను కూడా ఇస్తాడో, అతడు నిశ్చయంగా నరకానికి పోతాడు।

Verse 27

कन्याविक्रयिणो ब्रह्मन्न पश्येल्लपनं बुधः । दृष्ट्वा चाज्ञानतो वापि कुर्य्यान्मार्तंड दर्शनम्

హే బ్రాహ్మణా! జ్ఞాని కన్యావిక్రయ కార్యాన్ని చూడకూడదు. అజ్ఞానవశాత్తు చూసినచో, ప్రాయశ్చిత్తంగా మార్తాండుడు (సూర్యుడు) దర్శనం చేయాలి।

Verse 28

फलदाता नरो गच्छेत्त्रिदिवं च द्विजोत्तम । भुंक्ते कल्पसहस्राणि फलं तत्रामृतोपमम्

హే ద్విజోత్తమా! ఫలదానం చేసే మనిషి త్రిదివానికి వెళ్తాడు; అక్కడ సహస్ర కల్పముల వరకు అమృతసమానమైన ఫలాన్ని అనుభవిస్తాడు।

Verse 29

शाकं यच्छति यो मर्त्यो शिवस्यभवनं द्विज । याति कल्पद्वयं भुंक्ते दुर्ल्लभं पायसं सुरैः

హే ద్విజా! శివుని భవనంలో శాకము (కూరగాయలు) అర్పించే మానవుడు స్వర్గానికి వెళ్తాడు; రెండు కల్పముల వరకు దేవులకు కూడా దుర్లభమైన పాయసాన్ని అనుభవిస్తాడు।

Verse 30

घृतदो दधिदश्चैव तक्रदो दुग्धदस्तथा । विष्णोर्निकेतनं गत्वा सुधापानं करोति सः

ఎవడు నెయ్యి, పెరుగు, మజ్జిగ మరియు పాలను దానం చేస్తాడో, అతడు విష్ణుని నివాసానికి వెళ్లి సుధా (అమృత) పానఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 31

गंधदः पुष्पदश्चैव मर्त्यो याति सुरालयम् । तिष्ठेद्युगसहस्राणि गंधपुष्पविभूषितः

సుగంధమును, పుష్పములను అర్పించే మానవుడు దేవలోకమును పొందును; సుగంధ–పుష్పాలతో అలంకృతుడై అక్కడ సహస్ర యుగములు నివసించును।

Verse 32

शय्यादानं दानसारं ब्राह्मणाय ददाति यः । स याति ब्रह्मसदनं पर्य्यंके शेरते चिरम्

బ్రాహ్మణునికి శయ్యాదానము—దానముల సారము—ఇచ్చేవాడు బ్రహ్మసదనమును చేరును; అక్కడ పర్యంకముపై దీర్ఘకాలము శయనించును।

Verse 33

पीठदाता दीपदाता सर्वदुष्कृतवर्जितः । स्वर्गे सिंहासने तिष्ठेज्ज्वलद्दीपावलीवृतः

ఆసనదానము మరియు దీపదానము చేసే వాడు సమస్త దుష్కృతముల నుండి విముక్తుడగును; స్వర్గమందు సింహాసనముపై కూర్చుండి, జ్వలించే దీపమాలలతో పరివృతుడై ఉంటాడు।

Verse 34

तांबूलं यो नरो दद्याद्भूमिं भुंक्तेऽखिलां सुखम् । स्वर्गे देवांगनाक्रोडे सुप्तस्तांबूलमत्ति वै

తాంబూలమును దానం చేసే మనిషి సమస్త భూమిని సుఖముగా అనుభవించును; స్వర్గమందు దేవాంగనల ఒడిలో నిద్రించుచున్నప్పటికీ నిజముగా తాంబూలమును ఆస్వాదించును।

Verse 35

विद्यादानं दानवरं करोति यो नरोत्तमः । प्रेत्य स सन्निधिं विष्णोस्तिष्ठेद्युगशतत्रयम्

విద్యాదానము—దానములలో శ్రేష్ఠము—చేసే నరోత్తముడు, మరణానంతరం విష్ణువు సన్నిధిలో మూడు వందల యుగములు నిలిచియుండును।

Verse 36

प्राप्य ज्ञानं ततस्तत्र दुर्ल्लभं वै द्विजर्षभ । दुर्ल्लभं मोक्षमाप्नोति श्रीहरेः कृपया द्विज

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! అక్కడ ఆ దుర్లభ జ్ఞానాన్ని పొందినవాడు, శ్రీహరి కృపవలన దుర్లభమైన మోక్షాన్ని పొందుతాడు, హే బ్రాహ్మణా।

Verse 37

अनाथं दुःखितं विप्रं पाठयेद्वै नरोत्तमः । श्रीहरेर्भवनं याति पुनर्जन्मविवर्जितः

అనాథుడై దుఃఖితుడైన బ్రాహ్మణునికి విద్య బోధించే ఉత్తముడు, పునర్జన్మరహితుడై శ్రీహరి ధామానికి చేరుతాడు।

Verse 38

यो नरः पुस्तकं दद्याद्भक्तिश्रद्धासमन्वितः । प्रतिवर्णं लभेत्पुण्यं कपिलाकोटिदानजम्

భక్తి-శ్రద్ధలతో పుస్తకాన్ని దానం చేసే వాడు, ప్రతి అక్షరానికి కపిలా-కోటి దానఫలంతో సమానమైన పుణ్యాన్ని పొందుతాడు।

Verse 39

मधुदो गुडदश्चैव मर्त्यो यातीक्षुसागरम् । लवणप्रदो नरो याति वारुणं लोकमेव च

మధు మరియు బెల్లం దానం చేసే మర్త్యుడు ఇక్షుసాగరానికి చేరుతాడు; ఉప్పు దానం చేసే నరుడు వరుణలోకానికే వెళ్తాడు।

Verse 40

सर्वेषामेव दानानामन्नं वारि द्विजोत्तम । तत्त्वज्ञैर्मुनिभिः सर्वैः प्रवरं वै प्रकीर्त्तितम्

హే ద్విజోత్తమా! అన్ని దానాలలో అన్నదానం మరియు జలదానం తత్త్వజ్ఞులైన మునులందరిచే శ్రేష్ఠమని ప్రకటించబడింది।

Verse 41

अन्नं वारि द्विजश्रेष्ठ येन दत्तं महीतले । तेन दत्तानि दानानि सर्वाणि च द्विजर्षभ

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! ఈ భూమిపై ఎవడు అన్నం మరియు నీటిని దానం చేస్తాడో, అతడు సమస్త దానములన్నిటినీ చేసినవాడే—హే ద్విజర్షభా।

Verse 42

अन्नदो यो नरो विप्र प्राणदश्च प्रकीर्त्तितः । तस्मात्समस्तदानानामन्नदो लभते फलम्

హే విప్రా! అన్నం దానం చేసే మనిషి ప్రాణదాత అని కూడా కీర్తించబడతాడు; అందుచేత అన్నదాత సమస్త దానముల ఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 43

यथाचान्नं तथा वारि द्वे तुल्ये च प्रकीर्त्तिते । वारिणा च विना चान्नं सिद्धं न स्याद्द्विजोत्तम

అన్నం ఎలా ఉంటుందో నీరు కూడా అలాగే—ఈ రెండూ సమానమని కీర్తించబడినవి; నీరు లేకుండా అన్నం సిద్ధించదు, హే ద్విజోత్తమా।

Verse 44

क्षुधा तृषा द्विज व्याघ्र द्वे च तुल्ये प्रकीर्त्तिते । अतश्चान्नं च तोयं च श्रेष्ठं प्रोक्तं बुधैरपि

హే ద్విజవ్యాఘ్రా! ఆకలి మరియు దాహం రెండూ సమానమని చెప్పబడినవి; అందుచేత అన్నం, నీరు—ఇవే బుధులు కూడా శ్రేష్ఠ అవసరములని పలికారు।

Verse 45

अन्नदानं क्षितौ ब्रह्मन्ये कुर्वंति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता गच्छंति हरिमंदिरम्

హే బ్రహ్మన్! భూమిపై అన్నదానం చేసే నరోత్తములు సమస్త పాపముల నుండి విముక్తులై హరి మందిరమునకు చేరుదురు।

Verse 46

यावंत्यन्नानि भो विप्र यच्छति क्षितिमंडले । ब्रह्महत्याश्च तावंत्यो नश्यंत्येव तपोधन

హే విప్రా! భూమిమండలమందు మనిషి ఎంతెన్ని అన్నభాగాలు దానం చేస్తాడో, అంతెన్ని బ్రహ్మహత్యా పాపాలు నిశ్చయంగా నశిస్తాయి, హే తపోధన।

Verse 47

यच्छतां चान्नदानानि शरीराणि च पातकम् । गात्राणि गृह्णतां त्यक्त्वा सहसा यांति शौनक

హే శౌనకా! దానం చేసేవారి అన్నదానాలు, వారి శరీరాలూ పాతకంతో కలుషితమవుతాయి; గ్రహించేవారి అవయవాలను విడిచి పుణ్యం అకస్మాత్తుగా వెళ్లిపోతుంది।

Verse 48

अतः पापिष्ठ चान्नानि न गृह्णंति मनीषिणः । गृह्णंति मोहाद्ये मूढा भवंति पापभागिनः

కాబట్టి అత్యంత పాపిష్ఠుని అన్నాన్ని మేధావులు గ్రహించరు; మోహంతో గ్రహించే మూఢులు ఆ పాపంలో భాగస్వాములు అవుతారు।

Verse 49

कुर्याद्भूमिष्ठमुदकं चैकं भो द्विजसत्तम । सर्वपापैर्विनिर्मुक्तो व्रजेत्स हरिमंदिरम्

హే ద్విజసత్తమా! నేలపై ఉంచిన జలంతో ఒక్క అర్ఘ్యమైనా సమర్పించాలి; అతడు సర్వపాపాల నుండి విముక్తుడై హరి మందిరం (ధామం) చేరుతాడు।

Verse 50

प्रयत्नेन द्विजश्रेष्ठ कर्त्तव्यो धनसंचयः । संचितं च धनं ब्रह्मन्दानकर्मणि विक्षिपेत्

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! ప్రయత్నపూర్వకంగా ధనసంచయం చేయాలి; హే బ్రాహ్మణా! సঞ্চితమైన ధనాన్ని దానధర్మ కార్యంలో వినియోగించాలి।

Verse 51

रणंति ये च कार्पण्याद्धनं ते चातिदुःखिनः । अंते सर्वधनं त्यक्वा निःस्वा गच्छंति भो मुने

కార్పణ్యంతో ధనాన్ని దాచుకొని కాపాడేవారు నిజంగా అత్యంత దుఃఖితులు. చివరికి సమస్త ధనాన్ని విడిచి, నిర్ధనులై వెళ్లిపోతారు, ఓ మునీంద్రా.

Verse 52

मानवा ये सदा दानं दत्त्वा दत्त्वा दरिद्रति । दरिद्रास्तेन विज्ञेया नरलोके महेश्वराः

ఎవరు పదేపదే దానం చేసినా ఇంకా దరిద్రులుగానే ఉంటారో, అలాంటి వారినే మనుష్యలోకంలో ‘దరిద్రులు’ అని తెలుసుకోవాలి, ఓ మహేశ్వరులారా.

Verse 53

परलोके द्विजव्याघ्र साधुसंयमवर्जिते । निर्दये बंधुहीने च न दत्तं नोपतिष्ठते

హే ద్విజవ్యాఘ్రా! పరలోకంలో—సద్గుణధర్మం, సంయమం లేనివాడై, నిర్దయుడై, బంధువుల్లేనివాడై ఉన్నప్పుడు—దానం చేయనిది ఏదీ తోడుగా నిలవదు.

Verse 54

स्थिते धने नरो यो वै नाश्नाति न ददाति सः । दरिद्र इव विज्ञेयः प्रेत्य निश्वासमुत्सृजेत्

ధనం దగ్గర ఉన్నా, ఎవడు దానిని అనుభవించడు, దానం చేయడూ లేదు, అతడు నిజంగా దరిద్రుడే అని భావించాలి; మరణానంతరం అతడు కేవలం చివరి శ్వాసనే విడిచిపెడతాడు.

Verse 55

तपसोऽपि वरं दानं प्रोक्तं च तत्त्वदर्शिभिः । अतो यत्नाद्द्विजश्रेष्ठ दानकर्म समाचरेत्

తపస్సుకన్నా దానం శ్రేష్ఠమని తత్త్వదర్శులు ప్రకటించారు. అందువల్ల, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, యత్నపూర్వకంగా దానధర్మాన్ని ఆచరించుము.

Verse 56

दाता दानं न दद्याद्वै समुत्सृज्य द्विजातये । स याति निरयं घोरं सर्वजंतुभयावहम्

దాత ప్రతిజ్ఞ చేసి కూడా ద్విజునికి దానాన్ని ఇవ్వకపోతే, అతడు సమస్త జీవులకు భయంకరమైన ఘోర నరకానికి పోతాడు.

Verse 57

दानं दाता प्रतिग्राही न स्मरेच्च न याचते । निरये चोभयोर्वासो यावच्चंद्र दिवाकरौ

దాన విషయములో దాత గానీ ప్రతిగ్రాహి గానీ మళ్లీ దానిని ప్రస్తావించకూడదు, అడగకూడదు; లేకపోతే చంద్రసూర్యులు ఉన్నంతకాలం ఇద్దరికీ నరకవాసమే.

Verse 58

ब्रह्महत्यादि पापानि यानि वै द्विजसत्तम । तानि दानेन हन्यंते तस्माद्दानं समाचरेत्

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! బ్రహ్మహత్య మొదలైన ఏ పాపాలైనా దానముచేత నశిస్తాయి; అందువల్ల శ్రద్ధతో దానధర్మాన్ని ఆచరించాలి.