దేవి in the Narada Purana

కొందరు ఆమెను ‘ఉమా’ అంటారు; మరికొందరు ‘శక్తి’, ఇంకొందరు ‘లక్ష్మీ’ అంటారు. కొందరు ‘భారతి’ అని, మరికొందరు ‘గిరిజా’ మరియు ‘అంబికా’ అని కూడా స్తుతిస్తారు.

ఆయన శక్తియే మహామాయ, జగత్తు విస్తారాన్ని ధారించేది; విశ్వోత్పత్తికి కారణమై ఉండుటవలన జ్ఞానులు దానిని ‘ప్రకృతి’ అని అంటారు.

వేదసమానమైన, హరిభక్తిని వృద్ధిచేయు ఆ భాగవతీ శాస్త్రాన్ని, విరక్తిలో నిమగ్నుడైన తన కుమారుడు శుకునికి కూడా ఆయన బోధించెను.

సదాశివస్వరూపుడై పరాశక్తితో యుక్తుడైన గురుదేవునికి నమస్కారం; సహస్రార మహాపద్మంలో నాద-బిందు ద్వయతత్త్వాలతో సమన్వితుడై నివసించువాడు।

సంవర్తకాలంలో ఆయనే లక్ష్మీయుతుడైన ‘లకులీశుడు’, వ్యాపినీయుతుడైన ‘శివేశుడు’; అలాగే ‘శ్రీకంఠమాతృకా’గా ప్రసిద్ధమైన ‘మహామాయ’ అని ప్రకటించబడతాడు।

యముని ఆశ్రయించి జగత్తును నిత్యం మోహింపజేసే మహామాయ కార్యమగుచున్నది; అందువల్ల హే పరమేశ్వరా, నీకు ఈ ఉత్తరీయము (పై వస్త్రము) నేను సమర్పిస్తున్నాను।

ప్రణవం (ఓం)తో ప్రారంభమై భువనేశానీ స్వబీజంతో ముగిసే ఈ నవాక్షరి మంత్రం. దీనిని “హస్తీ”, “పిశాచీ” అనే పదాలతో పాటు, “అగ్రిం-సుందరీ”తో కూడ రాయాలి.

ఈ మంత్రానికీ ధ్యాన, పూజ, ప్రయోగాది విధానాలను ముందుగా చెప్పినట్లే ఏర్పాటు చేయాలి. మొదట ప్రణవం ‘ఓం’కు ఙే (దత్తి) విభక్తిని జోడించి, తరువాత ‘భగవతీ’ పదాన్ని పలికి; ఆపై ‘ధరణి’ యొక్క రెండు అక్షరాలు, చివరగా ‘హరే’ యొక్క రెండు అక్షరాలు ఉచ్చరించాలి।

పాంచరాత్ర ప్రయోగంలో “దితిజ” తరువాత “-వినిధన” ప్రత్యయం జోడించగా “కరేతి” రూపం ఏర్పడుతుంది. అలాగే “మహామాయా” తరువాత “-అమోఘ” ప్రత్యయం, “దర్యం” తరువాత “దైత్యేంద్ర” పదం సిద్ధమవుతుంది—ఇది శబ్ద-ప్రమాణాధారంగా బోధించబడింది.

షడ్దీర్ఘస్వరయుక్తమైన శక్తి-బీజముతో అంగన్యాసాన్ని ఏర్పాటు చేయాలి. అనంతరం త్రైలోక్యపూజిత మహాదేవి సీతను ధ్యానించాలి.

ఆమె భద్రా, భగవతీ, శాంతా, కుముదా, సుందరీ, ప్రియా; శ్రీకృష్ణరతియై నిత్యం శ్రీకృష్ణ సహచారిణి।

కృష్ణదాత్రి, ప్రేమాన్ని పోషించునది, స్వర్ణదేహి మనోహరి; పర్వతధారిణి, యశోధారిణి—ఆ మహాదేవి శుభమును కలిగించునది।

అక్కడ నివసించే జగన్మాత తపస్సు, నియమాలలో స్థిరంగా ఉండి, త్రికాలములలో నిరంతరం తన వివిధ అవతారాలను ప్రదర్శిస్తుంది.

ఏకాక్షరీ బీజమంత్రానికి ఋషి ‘శక్తి’ అని ప్రకటించబడింది; ఛందస్సు గాయత్రీ; అధిష్ఠాత్రీ దేవత భువనేశ్వరీ.

వేదములు ఆమెకు ఆదిగా; గిరిజా, పద్మా ఆమె రూపములు; భృగువు ఆమె హృదయమని భావించబడును. ఓ భగవతి మహేశ్వరీ, ఓ అన్నపూర్ణా, ఓ అగ్నిదేవుని ప్రియసి—మా వాక్కులోను కర్మకాండలోను నిత్యం సన్నిధానమై ఉండుము।

‘వేద-బిందు’స్థానంలో నాలుగు శక్తులు—పరా, భువనేశ్వరీ, కమలా, సుభగా. బ్రాహ్మీ మొదలైనవిగా అవి అష్టదళ పద్మంలో స్థితమై ఉంటాయి।

పసుపు పుష్పాలతో దేవిని పూజించాలి, పసుపు (హరిద్ర) మాలతో జపం చేయాలి. పీతవర్ణ భగవతిని ధ్యానిస్తూ, పాల మధ్యలో ఆసీనుడై పదివేల జపం చేయాలి।

‘మాయా’ యుగ్మాన్ని అస్త్ర-మంత్రాంగంగా ఏర్పాటు చేసి, ప్రణవం ‘ఓం’తో ప్రారంభమై ‘స్వాహా’తో ముగియు మంత్రాలను వివిధ అంగ-న్యాసాలుగా స్థాపించి—ఆపై భక్తితో అంబికను ధ్యానించాలి।

ఇలా భైరవీని వివరించాము. ఇప్పుడు మరొక అవతారాన్ని వినుము—ఓ భగవతీ! వాంగ్మాయా, కమలా, తారా—నీకు నమస్కారం.

జగదంబా దుర్గాదేవి విషయమై మరల ఏమి ప్రశ్నించదలచితివి?