Adhyaya 155: The Efficacy and Sacred Merit of Akrūra Tīrtha
Akrūratīrthaprabhāvaḥ
Ritual-Manual and Ethical-Discourse (Tīrthamāhātmya with Satya-Dharma exemplum)
வராகர் வசுந்தரையிடம்—அனந்த/அக்ரூர தீர்த்தம் அரிதும் நிலைத்ததும்; அயனம், விஷுவம், விஷ்ணுபதீ காலங்களிலும் கிரகண நேரத்திலும் அங்கு நீராடுதல் மிகப் புண்யமும் மோட்சப் பயனும் தரும் என விளக்குகிறார். பின்னர் ஹரிபக்தனான செல்வந்த வணிகன் சுதனன் கதையைச் சொல்கிறார்; அவன் ஏகாதசி விரதம், இரவு ஜாகரம் ஆகியவற்றில் உறுதியானவன். ஜாகரத்தின் போது ஒரு பிரஹ்மராக்ஷசன் அவனைப் பிடிக்க, விரதம் நிறைவேற்ற நேரம் கேட்டு திரும்பி வந்து, நிபந்தனை கொண்ட தன்னழிவு-சாபவாக்குகளால் சத்தியதர்மத்தைப் பாதுகாத்து தன் நம்பிக்கையை நிரூபிக்கிறான். அவன் சத்தியநிஷ்டையால் பிரஹ்மராக்ஷசன் புண்யம் நாடி முன்ஜன்மக் காரணத்தை வெளிப்படுத்தி, சுதனனின் ஜாகரப் புண்யப் பங்கினைப் பெற்று விடுதலை அடைகிறான். இறுதியில் வராகர் கார்த்திக விரதங்கள், வ்ருஷோத்ஸர்கம், ஸ்ராத்தம் போன்ற தீர்த்தசார்ந்த கர்மங்களை விதித்து, தர்மம் நிலைத்தால் பூமியின் நெறி-ஒழுங்கும் காக்கப்படும் என உரைக்கிறார்।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 155
Verse 1
अथाक्रूरतार्थप्रभावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि मर्त्यलोके सुदुर्लभम् ॥ अनन्तं विदितं तीर्थमचलं ध्रुवमव्ययम् ॥
இப்போது ஆக்ரூர தீர்த்தத்தின் மகிமை. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மனித உலகில் மிக அரிதாகக் கிடைக்கும் இன்னொரு தீர்த்தத்தை மீண்டும் விளக்குகிறேன்; ‘அனந்த’ எனப் பெயர்பெற்ற, அசையாத, நிலையான, அழியாத தீர்த்தம்.
Verse 2
तत्र नित्यं स्थितो देवि लोकानां हितकाम्यया ॥ मां दृष्ट्वा मनुजा देवि मुक्तिभाजो भवन्ति ते ॥
ஓ தேவியே! உலகங்களின் நலனைக் கருதி நான் அங்கே எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறேன். ஓ தேவியே! அங்கே என்னைத் தரிசித்த மனிதர்கள் முக்தியின் பங்காளிகளாகிறார்கள்.
Verse 3
अयने विषुवे चैव तथा विष्णुपदीषु च ॥ अनन्तं तं समासाद्य मुच्यते सर्वपातकैः ॥
அயனங்களிலும் விஷுவங்களிலும், மேலும் விஷ்ணுபதீ நாட்களிலும், அந்த அனந்த தீர்த்தத்தை அடைந்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।
Verse 4
अक्रूरेति च विख्यातं मम क्षेत्रं वसुन्धरे ॥ तत्र स्नात्वा महाभागे राहुग्रस्ते दिवाकरे ॥
ஓ வசுந்தரையே! என் க்ஷேத்திரம் ‘ஆக்ரூர’ என்று புகழ்பெற்றது. ஓ மகாபாக்யவதியே! ராகு பிடித்த சூரியன் (சூரிய கிரகணம்) நேரத்தில் அங்கே நீராடினால்…
Verse 5
राजसूयाश्वमेधाभ्यां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ तीर्थराजं हि चाक्रूरं गुह्यानां गुह्यमुत्तमम् ॥
மனிதன் ராஜசூயமும் அஸ்வமேதமும் செய்ததற்குரிய பலனைப் பெறுவான்; ஏனெனில் ஆக்ரூரம் தீர்த்தராஜன், இரகசியங்களில் மிகச் சிறந்த இரகசியம் ஆகும்।
Verse 6
तत्स्नानात्फलमाप्नोति प्रयागस्नानजं फलम् ॥ अस्मिंस्तीर्थे पुरावृत्तं तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥
அங்கே நீராடுவதால் பிரயாகத்தில் நீராடிய பலன் கிடைக்கும். ஓ வசுந்தரையே! இந்த தீர்த்தத்தில் பழங்காலத்தில் நிகழ்ந்த வரலாற்றை கேள்।
Verse 7
नाम्ना तु सुधनो नाम मम भक्तः सदैव हि ॥ धनधान्यसमायुक्तः सुतयुक्तः सदैव हि ॥
அவனுடைய பெயர் சுதனன்; அவன் எப்போதும் என் பக்தன். அவன் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவன்; எப்போதும் புத்திர-குடும்ப வளத்துடன் கூடியவன்।
Verse 8
बन्धुपुत्रकलत्रैश्च गृहे प्रीतिरनुत्तमा ॥ पुत्रदारसमेतस्य मयि भक्तिर्वसुन्धरे ॥
உறவினர், மகன், மனைவி ஆகியோருடன் அவன் இல்லத்தில் ஒப்பற்ற அன்பு நிலவும்; ஆயினும், ஓ வசுந்தரையே, பிள்ளை‑மனைவியுடன் இருந்தாலும் அவன் பக்தி என்னிடமே நிலைத்திருக்கும்।
Verse 9
गच्छन्ति दिवसास्तस्य मासाः संवत्सरास्तथा ॥ करोति गृहकृत्यानि धनोपायेन नित्यशः ॥
அவனுடைய நாட்கள் கடந்து செல்கின்றன; அதுபோல மாதங்களும் ஆண்டுகளும்; நீதியான வாழ்வாதார வழியில் ஈட்டிய செல்வத்தால் அவன் தினமும் இல்லக் கடமைகளைச் செய்கிறான்।
Verse 10
नित्यं कालं च कुरुते हरिपूजनमुत्तमम् ॥ पुष्पदीपप्रदानेन चन्दनेन सुगन्धिना ॥
அவன் தினமும் உரிய காலத்தில் ஹரியைச் சிறந்த முறையில் வழிபடுகிறான்—மலரும் விளக்கும் அர்ப்பணித்து, நறுமணச் சந்தனத்தாலும்।
Verse 11
उपहारॆण दिव्यॆन धूपॆन च सुगन्धिना ॥ एकादश्यां तु कुरुते पक्षयोरुभयोरपि ॥
தெய்வீக உபஹாரங்களாலும் நறுமணத் தூபத்தாலும் அவன் இதைச் செய்கிறான்; மேலும் ஏகாதசி நாளில்—சுக்ல, கிருஷ்ண இரு பக்ஷங்களிலும்—இவ்வழிபாட்டை நடத்துகிறான்।
Verse 12
उपवासं तु कुरुते रात्रौ जागरणं तथा ॥ स गच्छति यथाकालमक्रूरं तीर्थमुत्तमम् ॥
அவன் உபவாசம் மேற்கொள்கிறான்; இரவில் ஜாகரணமும் செய்கிறான்; மேலும் உரிய காலத்தில் ‘அக்ரூர’ எனப்படும் சிறந்த தீர்த்தத்திற்குச் செல்கிறான்।
Verse 13
तत्रागत्य ममाग्रेऽसौ नृत्यते शुभदर्शनः ॥ सुधनस्तु वणिक्श्रेष्ठः कदाचिद्रात्रिजागरे ॥
அங்கே வந்து அவன் என் முன்னே நடனம் செய்கிறான்—மங்களத் தோற்றமுடையவன். மேலும் வணிகரில் சிறந்த சுதனன் ஒருமுறை இரவுக் காவல் (ஜாகர) நேரத்தில்…
Verse 14
चलमानो गृहीतस्तु चरणे ब्रह्मरक्षसा ॥ कृष्णवर्णी महाकाय ऊर्ध्वकेशो भयंकरः ॥
அவன் நடமாடிக் கொண்டிருக்கையில், ஒரு பிரம்மராட்சசன் அவனைப் பாதத்தில் பிடித்தான்—கருநிறம், பெருந்தேகம், நிமிர்ந்த கூந்தல், அச்சமூட்டுபவன்.
Verse 15
पादे गृहीत्वा वसुधे इदं वचनमब्रवीत् ॥
ஓ வசுதே! பாதத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு அவன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
Verse 16
राक्षसोऽहं वणिक्श्रेष्ठ वसामि वनमाश्रितः ॥ त्वामद्य भक्षयिष्यामि तृप्तिं यास्यामि शाश्वतीम् ॥
“ஓ வணிகரில் சிறந்தவனே! நான் ராட்சசன்; காட்டைச் சரணடைந்து வாழ்கிறேன். இன்று உன்னை உண்டு, நிலையான திருப்தியை அடைவேன்.”
Verse 17
सुधन उवाच ॥ प्रतीक्षस्व क्षणं मेऽद्य दास्यामि तव पुष्कलम् ॥ भक्षयिष्यसि मे गात्रं मिष्टान्नपरिपोषितम् ॥
சுதனன் கூறினான்—“இன்று ஒரு கணம் எனக்காக காத்திரு; உனக்கு நிறைவாக அளிப்பேன். பின்னர் இனிய உணவால் போஷிக்கப்பட்ட என் உடலை நீ உண்ணலாம்.”
Verse 18
जागरं देवदेवस्य कर्तुमिच्छामि राक्षस ॥ मम व्रतं सार्वकाळं यज्जागर्मि हरेः पुरः ॥
ஏ ராட்சசா! தேவர்களின் தேவனுக்காக நான் ஜாகரணம் செய்ய விரும்புகிறேன். என் விரதம் எப்போதும்—ஹரியின் முன்னிலையில் நான் விழித்திருப்பேன்.
Verse 19
ततः खादिष्यसे गात्रं विनिवृत्तस्य जागरात् ॥ विष्णुतुष्ट्यै व्रतमिदमारब्धं सर्वकामदम् ॥
பின்னர் ஜாகரணம் முடிந்து நான் விலகிய பின், நீ என் உடலை உண்ணலாம். விஷ்ணுவின் திருப்திக்காக இந்த விரதம் தொடங்கப்பட்டது; இது எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாக கூறப்படுகிறது.
Verse 20
मा कुरु व्रतभङ्गं मे रक्षो नारायणस्य हि ॥ जागरे विनिवृत्ते तु मां भक्षय यथेप्सितम् ॥
ஏ ராட்சசா! என் விரதத்தை முறிக்காதே; இது நாராயணனுக்குரியது. ஆனால் ஜாகரணம் முடிந்த பின், உன் விருப்பப்படி என்னை உண்ணலாம்.
Verse 21
सुधनस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्मरक्षः क्षुधार्दितः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं वणिजं प्रति सादरम् ॥
சுதனனின் சொற்களை கேட்டபின், பசியால் வாடிய பிரம்மராட்சசன் அந்த வணிகரிடம் மரியாதையுடன் இனிய வார்த்தைகளை கூறினான்.
Verse 22
मिथ्या प्रभाषसे साधो त्वं पुनः कथमेष्यसि ॥ को हि रक्षोमुखाद्भ्रष्टो मानुषो यो निवर्तते ॥
ஏ நல்லவரே! நீ பொய் பேசுகிறாய்—நீ மீண்டும் எப்படி வருவாய்? ராட்சசனின் வாயில் விழுந்த மனிதன் யார் திரும்பி வருவான்?
Verse 23
राक्षसस्य वचः श्रुत्वा स वणिग्वाक्यमब्रवीत् ॥ सत्यमूलं जगत्सर्वं सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥
ராக்ஷசனின் சொற்களை கேட்ட வணிகன் கூறினான்—முழு உலகத்தின் வேர் சத்தியமே; அனைத்தும் சத்தியத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன।
Verse 24
सिद्धिं लभन्ते सत्येन ऋषयो वेदपारगाः ॥ यद्यहं च वणिक् पूर्वं कर्मणा न हि दूषितः ॥
சத்தியத்தினாலே வேதப் பாரங்கதமான ரிஷிகள் சித்தியை அடைகிறார்கள். நானும் வணிகன்; முன்பு தீய கர்மத்தால் நான் மாசுபட்டதில்லை।
Verse 25
प्राप्तश्च मानुषो भावो विहितेनान्तरात्मना ॥ शृणु मत्समयं रक्षो येनाहं पुनरागमम् ॥
உள்ளத்திலே விதிக்கப்பட்டதனால் எனக்கு மனித நிலை கிடைத்தது. ஓ ரக்ஷா, நான் மீண்டும் வரும்படியாக உள்ள என் உடன்பாட்டைக் கேள்।
Verse 26
कृत्वा जागरणं तत्र नृत्यं कृत्वा यथासुखम् ॥ पुनरेष्याम्यहं रक्षो नासत्यं विद्यते मयि ॥
அங்கே விழிப்புணர்வை (ஜாகரணம்) செய்து, விருப்பம்போல் நடனம் செய்து, ஓ ரக்ஷா, நான் மீண்டும் வருவேன்; என்னுள் பொய் இல்லை।
Verse 27
सत्येन दीयते कन्या सत्यं जल्पन्ति ब्राह्मणाः ॥ सत्योत्तीर्णा हि राजानः सत्येन वसुधा धृता ॥
சத்தியத்தினாலே கன்யாதானம் செய்யப்படுகிறது; பிராமணர்கள் சத்தியமே பேசுகின்றனர். அரசர்கள் சத்தியத்தால் நிலைபெறுகின்றனர்; சத்தியத்தாலே பூமி தாங்கப்படுகிறது।
Verse 28
यमः सत्येन हरति सत्यादिन्द्रो विराजते ॥ तत्सत्यं मम नश्येत यद्यहं नागमे पुनः ॥
யமன் சத்தியத்தால் தன் கடமையை நிறைவேற்றுகிறான்; சத்தியத்தினாலே இந்திரன் ஒளிர்கிறான். நான் மீண்டும் வராவிட்டால் என் இந்தச் சத்தியம் அழியட்டும்.
Verse 29
परदारांस्तु यो गच्छेत्काममोहप्रपीडितः ।
ஆனால் ஆசையும் மயக்கமும் அழுத்த, பிறனுடைய மனைவியிடம் அணுகுபவன்—
Verse 30
तस्य पापेन लिप्येऽहं यदि नायामि ते पुरः ॥
நான் உன் முன்னிலையில் வராவிட்டால், அந்தப் பாவத்தால் நான் மாசுபடட்டும்.
Verse 31
दत्त्वा च भूमिदानं यो ह्यपकारं करोति च ॥ तेन पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥
நிலதானம் அளித்தபின்பும் தீங்கு செய்பவன்—நான் மீண்டும் வராவிட்டால் அந்தப் பாவத்தால் நான் மாசுபடட்டும்.
Verse 32
पूर्वं भुक्त्वा स्त्रियां यस्तु सुखमाप्य विहृत्य च ॥ द्वेषात्तां यदि चेज्जह्यात्तस्यायं मे भवत्वलम् ॥
ஒருவன் முதலில் ஒரு பெண்ணை அனுபவித்து, இன்பம் பெற்று விளையாடி, பின்னர் வெறுப்பால் அவளை கைவிட்டால்—அந்தச் செயலின் முழுப் பயன் எனக்கே உரியதாகட்டும்.
Verse 33
पङ्क्तिभेदं तु यः कुर्यादेकपङ्क्त्याशिनां ध्रुवम् ॥ तस्य पापेन लिप्येऽहं नागन्ता यदि ते पुरः ॥
ஒரே வரிசையில் உண்பவர்களின் வரிசையைப் பிளப்பவன் யாரோ, நான் உன் முன்னே வராவிட்டால் அவன் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேன்।
Verse 34
अमावस्यां महारक्षः श्राद्धं कृत्वा स्त्रियां व्रजेत् ॥ तेन पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥
ஓ மகா காவலனே, அமாவாசையில் ஸ்ராத்தம் செய்து பின் பெண்ணிடம் செல்பவன்—நான் மீண்டும் வராவிட்டால் அந்தப் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேன்।
Verse 35
अष्टाष्टमी त्वमावास्या उभे पक्षे चतुर्दशी ॥ अस्नातानां गतिं यास्याम्यहं वै नागमे पुनः ॥
அஷ்டமி, அஷ்டாஷ்டமி, அமாவாசை, மேலும் இரு பக்ஷங்களின் சதுர்தசி—நான் மீண்டும் வராவிட்டால், நீராடாதோரின் கதியை நான் அடைவேன்।
Verse 36
गुरोर्भ्रातुः सुतस्यापि सख्युर्वै मातुलस्य च ॥ व्यवस्यति च यन्नारी यो मोहेन विमोहितः ॥
குரு, சகோதரன், மகன், நண்பன், மற்றும் மாமாவின் மனைவி குறித்து—மயக்கத்தால் மயங்கித் தகாத எண்ணத்துடன் அத்தகைய பெண்ணை நாடத் தீர்மானிப்பவன் யாரோ।
Verse 37
तस्य पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ यस्तु कन्यां सकृद्दत्त्वा अन्यस्मै चेत्पुनर्ददेत ॥
நான் மீண்டும் வராவிட்டால் அவன் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேன். மேலும், ஒருமுறை கன்னியைக் கொடுத்து மீண்டும் வேறொருவருக்கு அளிப்பவன்—
Verse 38
तेन पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ राजयाजकयाज्याश्च ये च वै ग्रामयाजकाः ॥
நான் மீண்டும் திரும்பி வராவிட்டால், அந்தப் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக—அரசப் புரோகிதரும் அவர்களுடைய யாஜ்யரும், மேலும் கிராமப் புரோகிதரும் போல।
Verse 39
तेषां पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भग्नव्रते शठे ॥
நான் மீண்டும் வராவிட்டால், அவர்களுடைய பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக—பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானி, திருடன், விரதம் முறித்தவன், வஞ்சகன் ஆகியோரின் பாவத்தால்।
Verse 40
या गतिस्तां प्रपद्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ सुधनस्य वचः श्रुत्वा सन्तुष्टो ब्रह्मराक्षसः ॥
நான் மீண்டும் வராவிட்டால், அந்தzelfde கதியையே நான் அடைவேனாக. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—சுதனனின் சொற்களை கேட்ட பிரஹ்மராக்ஷசன் திருப்தியடைந்தான்।
Verse 41
उवाच मधुरं वाक्यं गच्छ शीघ्रं नमोऽस्तु ते ॥ ब्रह्मराक्षसमुक्तोऽसौ वणिक् तु दृढनिश्चयः ॥
அவன் இனிய சொற்கள் கூறினான்—“விரைவாகச் செல்; உனக்கு வணக்கம்.” பிரஹ்மராக்ஷசனிடமிருந்து விடுபட்ட அந்த வணிகன் உறுதியான தீர்மானத்துடன் இருந்தான்।
Verse 42
पुनर्नृत्यति चैवाग्रे मम भक्तो व्यवस्थितः ॥ अथ प्रभातसमये नृत्यचित्तोऽति कोविदः ॥
என் பக்தன் என் முன்னே மீண்டும் நடனம் ஆடினான். பின்னர் விடியற்காலத்தில், நடனத்தில் மனம் ஒன்றி, அவன் மிகுந்த திறமை பெற்றிருந்தான்।
Verse 43
पुनः पुनर्वै उच्चार्य नमो नारायणाय च ॥ निवृत्ते जागरे सोऽथ कालिन्दीसलिलाप्लुतः ॥
அவன் மீண்டும் மீண்டும் “நமோ நாராயணாய” என்று உச்சரித்தான்; விழிப்பு நிறைந்ததும் காலிந்தி (யமுனை) நீரில் நீராடினான்.
Verse 44
दृष्ट्वा मां दिव्यरूपं तु गतोऽसौ मथुरां पुरीम् ॥ दृष्टश्चाग्रे त्वहं तेन पुरुषो दिव्यरूपवान् ॥
என்னைத் தெய்வீக ரூபத்தில் கண்டபின் அவன் மதுரா நகரத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே அவன் முன்னிலையில் நான் தெய்வீக ரூபமுடைய மனிதனாகக் காணப்பட்டேன்.
Verse 45
स च पृष्टो मया देवि क्व भवान्प्रस्थितो द्रुतम् ॥ पुरुषस्य वचः श्रुत्वा सुधनो वाक्यमब्रवीत् ॥
அப்போது நான் அவனை நோக்கி—“தேவி, நீ இவ்வளவு விரைவாக எங்கே செல்கிறாய்?” என்று கேட்டேன்; அந்த மனிதனின் சொற்களை கேட்ட சுதனன் பதிலளித்தான்.
Verse 46
जीवतो धर्ममाहात्म्यं मृते धर्मः कुतो यशः ॥ पुरुषस्य वचः श्रुत्वा स वणिग्वाक्यमब्रवीत् ॥ (५१) ॥ तत्र सत्यं वदिष्यामि यास्ये राक्षससन्निधौ ॥ आगतोऽहं महाभाग नर्तयित्वा यथासुखम् ॥
“உயிருடன் இருக்கும்போதே தர்மத்தின் மகிமை அறியப்படும்; இறந்தபின் தர்மம் எங்கே, புகழ் எங்கே?” அந்த மனிதனின் சொற்களை கேட்ட வணிகன் கூறினான்—“அங்கே நான் உண்மையையே சொல்வேன்; ராட்சசன் முன்னிலையில் செல்வேன். மகாபாகா, நான் விருப்பம்போல் நடனமாடி வந்தேன்.”
Verse 47
विष्णवे लोकनाथाय चागतो हरिजागरात् ॥ इदं शरीरं मे रक्षो भक्षयस्व यथेप्सितम्
“ஹரியின் ஜாகரத்திலிருந்து வந்து உலகநாதன் விஷ்ணுவைச் சரணடைந்தேன். ராட்சசனே, என் இந்த உடலை உனக்குப் பிடித்தபடி உண்டு விடு.”
Verse 48
यथान्यायं विधानॆन यथा वा तव रोचते ॥ नोक्तपूर्वं मया।असत्यं कदाचिदपि राक्षस
நியாயத்திற்கு ஏற்ற முறையிலும், விதிப்படி—அல்லது உனக்கு விருப்பமானபடியும்—ஓ ராட்சசா, நான் ஒருபோதும் முன்பு பொய் கூறியதில்லை.
Verse 49
तेन सत्येन मां भुङ्क्ष्व ब्रह्मराक्षस दारुण ॥ वणिजस्तु वचः श्रुत्वा ततोऽसौ ब्रह्मराक्षसः
அந்த சத்தியத்தின் வலிமையால் என்னை உண்டு விடு, ஓ கொடிய பிரம்மராட்சசா. வணிகனின் சொற்களை கேட்டபின் அந்த பிரம்மராட்சசன் (அடுத்து) நடந்தான்.
Verse 50
उवाच मधुरं वाक्यं सुधनं तदनन्तरम् ॥ साधु तुष्टोऽस्मि भद्रं ते सत्यं धर्मश्च पालितः
அதன்பின் அவன் சுதனனிடம் இனிய சொற்கள் கூறினான்—“நன்று! நான் திருப்தி அடைந்தேன்; உனக்கு நலம் உண்டாக. சத்தியமும் தர்மமும் காக்கப்பட்டன.”
Verse 51
वणिक् त्वं चातिविज्ञस्तु यस्य ते गतिरीदृशी ॥ जागरस्य समस्तस्य मम पुण्यं प्रयच्छ वै
ஓ வணிகனே, உன் நடைமுறை இவ்வாறு இருப்பதால் நீ மிகுந்த விவேகி. இந்த முழு ஜாகரணத்தின் புண்ணியத்தை எனக்கே நிச்சயமாக அளி.
Verse 52
सत्यपुण्यप्रभावेन यथाहं मुक्तिमाप्नुयाम् ॥ सुधन उवाच॥ नाहं दास्यामि ते पुण्यं नृत्यस्य नरभोजन
“சத்தியமும் புண்ணியமும் கொண்ட சக்தியால் நான் முக்தி அடையும்படியாக.” சுதனன் கூறினான்—“உனக்கு என் புண்ணியத்தை நான் தரமாட்டேன், ஓ நடனக்காரா, மனிதனை உண்ணுபவனே!”
Verse 53
अर्द्धं वाथ समस्तं वा प्रहरं चार्द्धमेव वा ॥ सुधनस्य वचः श्रुत्वा अब्रवीद्ब्रह्मराक्षसः
“பாதி அல்லது முழு; அல்லது ஒரு பிரஹரம்; அல்லது அரைப் பிரஹரம் மட்டும்.” சுதனனின் சொற்களை கேட்ட பிரம்மராக்ஷசன் பேசினான்.
Verse 54
केन त्वं कर्मदोषेण राक्षसत्वमुपागतः ॥ यत्ते गुह्यं महाभाग सर्वं तत्कथयस्व मे
எந்த கர்மதோஷத்தால் நீ ராக்ஷச நிலையை அடைந்தாய்? ஓ மகாபாகா, உனது மறைபொருள் அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லு.
Verse 55
सुधनस्य वचः श्रुत्वा विहसित्वाह राक्षसः ॥ किं त्वं मां च विजानासि प्रतिवासी ह्यहं तव
சுதனனின் சொற்களை கேட்ட ராக்ஷசன் சிரித்து கூறினான்—“என்னை அறியவில்லையா? நான் உன் அயலவன் தான்.”
Verse 56
अग्निदत्तस्तु वै नाम छान्दसो ब्राह्मणोत्तमः ॥ इष्टकांस्तु हरन्नित्यं परकीयांश्च सर्वदा
என் பெயர் அக்னிதத்தன்; நான் சாந்தஸன், சிறந்த பிராமணன். ஆயினும் நான் எப்போதும் பிறருடைய செங்கற்களை தினமும் திருடினேன்.
Verse 57
मृतस्सुगृहकामेन राक्षसत्वमुपागतः ॥ मया त्वं हि यथा प्राप्त उपकारं कुरुष्व मे ॥
நல்ல இல்லத்தின் ஆசையுடன் இறந்து நான் ராக்ஷச நிலையை அடைந்தேன். இப்போது நீ என் அணுகில் வந்துள்ளாய்; எனக்கு ஒரு உதவி செய்.
Verse 58
एकविश्रामपुण्यं मे देहि त्वं वणिगुत्तम ॥ कृपया तु समायुक्तो वणिग्वचनमब्रवीत् ॥
“ஓ சிறந்த வணிகரே, எனக்கு ஒருமுறை ஓய்வின் புண்ணியத்தை அளியுங்கள்.” கருணையுடன் வணிகர் இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 59
साधु राक्षस दत्तं ते एकनृत्यं मया तव ॥ एकनृत्यप्रभावेण राक्षसो मुक्तिमागतः ॥
“நன்று, ஓ ராக்ஷஸா! உனக்கு நான் ஒரு நடனத்தை அளித்தேன்.” அந்த ஒரே நடனத்தின் பலனால் ராக்ஷஸன் முக்தி அடைந்தான்.
Verse 60
श्रीवराह उवाच ॥ सुधनस्तु ततो देवि विश्वरूपं जनार्दनम् ॥ अग्रतस्तु स्थितं देवं दृष्ट्वाऽसौ धरणीं गतः ॥
ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அப்போது, தேவியே, முன் நின்ற உலகுருவான ஜனார்தனனை கண்ட சுதனன் தரையில் விழுந்தான்.
Verse 61
उवाच मधुरं वाक्यं देवदेवो जनार्दनः ॥ चतुर्भुजो दिव्यतनुः शङ्खचक्रगदाधरः ॥
தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனன்—நான்கு கரங்களுடன், தெய்வ ஒளிமிகு திருமேனியுடன், சங்கம் சக்கரம் கதையைக் கொண்டவன்—இனிய சொற்களை உரைத்தான்.
Verse 62
विमानवरमारुह्य मम लोकं व्रजस्व च ॥ इत्युक्त्वा माधवो देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥
“இந்த சிறந்த விமானத்தில் ஏறி என் லோகத்திற்குச் செல்.” என்று கூறி, தேவனான மாதவன் அங்கேயே மறைந்தான்.
Verse 63
एष तीर्थप्रभावो वै कथितस्ते वसुन्धरे ॥ अक्रूराच्च परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति ॥
ஓ வசுந்தரையே! இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமை உனக்குக் கூறப்பட்டது. அக்ரூரரின் தீர்த்தத்தைவிட உயர்ந்த தீர்த்தம் முன்பும் இல்லை; இனியும் இருக்காது.
Verse 64
तस्य तीर्थप्रभावेण सुधनो मुक्तिमाप्तवान् ॥ द्वादशी शुक्लपक्षे तु कुमुदस्य च वा भवेत् ॥
அந்தத் தீர்த்தத்தின் பலனால் சுதனன் மோட்சத்தை அடைந்தான். அது சுக்லபட்சத்தின் த்வாதசி நாளில்—குமுத மாதத்தில் அல்லது வேறு விதமாகவும்—இருக்கலாம்.
Verse 65
तस्मिन्स्नातस्य वसुधे राजसूयफलṃ भवेत् ॥ कार्त्तिकीं समनुप्राप्य तत्तीर्थे तु वसुन्धरे ॥
ஓ வசுதையே! அங்கே நீராடுபவருக்கு ராஜசூய யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும். மேலும் கார்த்திகை மாதம் வந்தபோது, அதே தீர்த்தத்தில், ஓ வசுந்தரையே, …
Verse 66
वृषोत्सर्गं नरः कुर्वंस्तारयेत्सकुलोद्भवान् ॥ श्राद्धं यः कुरुते सुभ्रु कार्तिक्यां प्रयतो नरः ॥
விருஷோத்ஸர்கம் செய்யும் மனிதன் தன் குலத்தில் பிறந்த அனைவரையும் கரை சேர்ப்பான். மேலும் கட்டுப்பாட்டுடன் கார்த்திகையில் ஸ்ராத்தம் செய்பவன், ஓ சுப்ருவே, …
Verse 67
पितरस्तारितास्तेन सदैव प्रपितामहाः
அவனால் பித்ருக்கள் கரை சேர்க்கப்படுவர்; அதுபோலப் பிரபிதாமகர்களும் எப்போதும் கரை சேர்க்கப்படுவர்.
Verse 68
मानकूटं तुलाकूटं न करोति स कर्हिचित् ॥ एवं च वसतस्तस्य बहवो वत्सरा गताः
அவன் அளவிலும் எடையிலும் ஒருபோதும் மோசடி செய்யான். இவ்வாறு தர்மமாக வாழ்ந்தபடியே அவனுக்கு பல ஆண்டுகள் கடந்தன.
Verse 69
तत्र जागरणं कृत्वा प्रभाते तव सन्निधौ ॥ आगमिष्याम्यहं शीघ्रमादित्योदयनं प्रति
அங்கே விழித்திருந்து, விடியற்காலையில் உங்கள் சன்னிதியில் நான் விரைவாக வருவேன்—சூரியோதய நேரத்தை நோக்கி.
Verse 70
स्वर्गमिच्छन्ति सत्येन मोक्षः सत्येन लभ्यते ॥ सत्येन सूर्यस्तपति सोमः सत्येन राजते
சத்தியத்தால் மக்கள் ஸ்வர்கத்தை நாடுகின்றனர்; சத்தியத்தாலேயே மோக்ஷம் கிடைக்கிறது. சத்தியத்தால் சூரியன் வெப்பம் தருகிறான்; சத்தியத்தால் சந்திரன் ஒளிர்கிறான்.
Verse 71
अभिगच्छति मन्दात्मा तत्पापं मे भवेत् तदा ॥ राजपत्नीं ब्रह्मपत्नीं विधवां योऽभिगच्छति
மந்த புத்தியுள்ளவன் அவர்களை அணுகினால், அந்நேரம் அந்தப் பாவம் என்மேல் வந்து சேரும். அரசனின் மனைவி, பிராமணனின் மனைவி அல்லது விதவையை அணுகுபவன்…
Verse 72
अहं गच्छामि त्वरितो ब्रह्मराक्षससन्निधौ ॥ निवारयामास तदा न गन्तव्यं त्वयानघ
“நான் விரைவாக பிரஹ்மராக்ஷஸனின் அருகே செல்கிறேன்.” அப்போது அவனைத் தடுத்தனர்—“ஓ குற்றமற்றவனே, நீ அங்கே செல்லக் கூடாது.”
Verse 73
एकनृत्यस्य मे पुण्यं दद त्वं वणिगुत्तम ॥ सुधन उवाच ॥ नाहं दास्यामि ते पुण्यं यथोक्तं च समाचर
“வணிகர்களில் சிறந்தவனே, ஒரு நடனத்தின் புண்ணியத்தை எனக்குத் தா.” என்று. சுதனன் கூறினான்—“நான் உனக்கு என் புண்ணியத்தைத் தரமாட்டேன்; சொல்லப்பட்ட விதிப்படி ஒழுகு.”
Verse 74
सुधनः सशरीरोऽपि सकुटुम्बो दिवं ययौ ॥ विमानवरमारुह्य विष्णोर्लोकं जगाम ह
சுதனன் உடலோடு, குடும்பத்தோடும் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றான். சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, அவன் நிச்சயமாக விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்தான்.
Frequently Asked Questions
The narrative foregrounds satya (truthfulness) as a foundational ethical principle: Sudhana’s insistence on keeping his vow—even when threatened with death—functions as the chapter’s central ethical demonstration. The text frames satya as socially stabilizing and spiritually efficacious, capable of transforming a predatory encounter into liberation, while also positioning disciplined vow-practice (vrata, jāgaraṇa) as a means of sustaining dharma.
The chapter specifies ayana (solstitial turning points), viṣuva (equinox), and viṣṇupadī days as auspicious times to approach Ananta/Akrūra Tīrtha. It also highlights bathing during a solar eclipse (rāhugraste divākare). Further markers include ekādaśī observance in both fortnights (ubhayapakṣa), dvādaśī in the bright half (śuklapakṣa), and Kārttika-month rites such as vṛṣotsarga and śrāddha.
Pṛthivī (Vasundharā) is the explicit addressee, allowing the text to present tīrtha practice as a dharmic regulation of human behavior that indirectly supports terrestrial order. The emphasis on disciplined conduct (truthfulness, controlled desire, calendrically regulated rites, and respectful engagement with river-water tīrthas such as the Kālindī) can be read as a normative framework that curbs social harm and promotes responsible interaction with sacred landscapes.
The narrative centers on Sudhana (a vaṇikśreṣṭha, ‘leading merchant’) and a brahmarākṣasa who identifies a prior identity as Agnidatta, described as a Chāndasa brāhmaṇa. Royal-sacrificial paradigms are referenced as merit-comparators (rājasūya, aśvamedha), and the setting includes Mathurā and the Kālindī riverine region, indicating a North Indian sacred-geographic horizon rather than a detailed dynastic genealogy.