Maitreya

Verse 1.1

ॐ बृहद्रथो वै नाम राजा राज्ये ज्येष्ठं पुत्रं निधापयित्वेदमशाश्वतं मन्यमानः शरीरं वैराग्यमुपेतोऽरण्यं निर्जगाम । स तत्र परमं तप आस्थायादित्यमीक्षमाण ऊर्ध्वबाहुः तिष्ठत्यन्ते सहस्रस्य मुनिरन्तिकमाजगामा...

ஓம். ப்ருஹத்ரதன் என்னும் அரசன், அரசியலில் தன் மூத்த மகனை நிறுவி, இவ்வுடல் நிலையற்றது என எண்ணி, வைராக்யம் அடைந்து காடினுள் சென்றான். அங்கே பரமத் தவத்தை மேற்கொண்டு, சூரியனை நோக்கி, இரு கரங்களையும் உயர்த்தி நிலைத்திருந்தான். ஆயிரம் (நாட்கள்) முடிவில், ஆத்மவித் பகவான் ஶாகாயன்ய முனிவர் அருகே வந்தார்—புகையற்ற அக்கினிபோல், தமது தேஜஸால் எரிப்பதுபோல். அவர் அரசனை நோக்கி—“எழு, எழு; வரம் தேர்ந்தெடு” என்றார். அரசன் வணங்கி—“பகவனே, ஆத்மவித்யையும் தத்த்வவித்தும் பற்றி நாம் கேட்டோம்; நீங்களே எங்களுக்கு உரையுங்கள்” என்றான். முனிவர்—“இந்தப் பழம்பெரும் நிகழ்வை கேட்பது கடினம்; இக்ஷ்வாகு வம்சத்தார்க்குரிய பிற ஆசைகள், கேள்விகளைத் தேர்ந்தெடு” என்றார். அப்போது அரசன் ஶாகாயன்யரின் பாதங்களைத் தொட்டு இந்தக் காதையை உரைத்தான்॥१॥

Verse 1.2

अथ किमेतैर्मान्यानां शोषणं महार्णवानां शिखरिणां प्रपतनं ध्रुवस्य प्रचलनं स्थानं वा तरूणां निमज्जनं पृथिव्याः स्थानादपसरणं सुराणां सोऽहमित्येतद्विधेऽस्मिन्संसारे किं कामोपभोगैर्यैरेवाश्रितस्यासकृदुपावर...

அப்போது இவைகளால் என்ன பயன்—மதிக்கத்தக்கோரின் சுருங்குதல், பேர்கடல்கள் வற்றுதல், மலைச் சிகரங்கள் வீழ்தல், துருவநட்சத்திரம் அசைதல், மரங்கள் மூழ்குதல், பூமி தன் இடத்திலிருந்து விலகுதல், தேவர்களும் வீழ்தல்? ‘ஸோऽஹம்’ எனும் அகங்காரப் பாவம் நிலவும் இத்தகைய ஸம்ஸாரத்தில், ஆசை-போகங்களால் என்ன பயன்? அவற்றைச் சார்ந்தால் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புதல் (புனர்ஜன்மம்) தான் காணப்படுகிறது. நீங்கள் என்னை இதிலிருந்து உயர்த்தி விட வேண்டும். பகவனே, நான் இச்சம்ஸாரத்தில் குருட்கிணற்றிலுள்ள தவளையைப் போல; நீங்களே எங்கள் கதி॥२॥

Verse 1.3

भगवन्, शरीरमिदं मैथुनादेवोद्भूतं संविदपेतं निरय एव मूत्रद्वारेण निष्क्रान्तम्। अस्थिभिश्चितं मांसेनानुलिप्तं चर्मणावबद्धं विण्मूत्रवातपित्तकफमज्जामेदोवसाभिरन्यैश्च मलैर्बहुभिः परिपूर्णम्। एतादृशे शरीर...

பகவன், இந்த உடல் உண்மையிலே மைதுனத்திலிருந்து தோன்றியது; சைதன்யமற்றது; நரகத்திலிருந்து போல மூத்திரவழியாக வெளிவந்தது. எலும்புகளால் குவிக்கப்பட்டது, மாம்சத்தால் பூசப்பட்டது, தோலால் கட்டப்பட்டது; மலம்‑மூத்திரம், வாயு, பித்தம், கபம், மஜ்ஜை, மேதம், வசை முதலிய பல மாசுகளால் நிரம்பியது. இத்தகைய உடலில் இருப்போர்க்கு, பகவன், நீரே எங்கள் கதி மற்றும் சரணம்॥௩॥

Verse 1.4

अथ भगवाञ्छाकायन्यः सुप्रीतोऽब्रवीद्राजानं—महाराज, बृहद्रथेक्ष्वाकुर्वंशध्वजशीर्ष, आत्मज्ञः कृतकृत्यस्त्वं मरुन्नाम्नो विश्रुतोऽसि। अयं खल्वात्मा ते कतमो, भगवान्, वर्ण्य इति तं होवाच॥४॥

அப்போது மிக மகிழ்ந்த பகவான் ஷாகாயன்யர் அரசனை நோக்கி கூறினார்—மகாராஜா ப்ருஹத்ரதா, இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் த்வஜ‑சிரோமணி, நீ ஆத்மஞானி, க்ருதக்ருத்யன்; ‘மருத்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன். பகவான், உன் ஆத்மங்களில் உண்மையில் எதை விவரிக்க வேண்டும்?—என்று அவர் அவனைச் सम्बோதித்தார்॥௪॥

Verse 1.5

शब्दस्पर्शमया येऽर्था अनर्था इव ते स्थिताः । येषां सक्तस्तु भूतात्मा न स्मरेच्च परं पदम् ॥५॥

சப்தமும் ஸ்பர்ஷமும் மயமான விஷயங்கள், அனர்த்தங்களாகவே நிலைபெற்றதுபோல் உள்ளன. அவற்றில் பற்றுடைய ஜீவாத்மா பரம பதத்தை நினைவுகூர இயலாது॥௫॥

Verse 1.6

तपसा प्राप्यते सत्त्वं सत्त्वात् सम्प्राप्यते मनः । मनसा प्राप्यते ह्यात्मा ह्यात्मापत्त्या निवर्तते ॥६॥

தவத்தால் சத்த்வ-சுத்தி பெறப்படுகிறது; சத்த்வத்தால் மனம் நன்கு நிலைபெறுகிறது. மனத்தினாலேயே ஆத்ம சாக்ஷாத்காரம் கிடைக்கிறது; ஆத்மலாபத்தால் சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுதல் உண்டாகிறது॥

Verse 1.7

यथा निरिन्धनो वह्निः स्वयोनावुपशाम्यति । तथा वृत्तिक्षयाच्चित्तं स्वयोनावुपशाम्यति ॥७॥

எரிபொருள் இல்லாத தீ தன் மூலத்திலேயே அணைந்து அமைதியடைவதுபோல், வ்ருத்திகள் க்ஷயமடைந்தால் சித்தம் தன் சொந்த மூலத்தில் உபசமம் அடைகிறது॥

Verse 1.8

स्वयोनावुपशान्तस्य मनसः सत्यगामिनः । इन्द्रियार्थविमूढस्यानृताः कर्मवशानुगाः ॥८॥

தன் மூலத்தில் உபசாந்தமடைந்து சத்தியத்தை நோக்கிச் செல்லும் மனத்திற்கு சத்தியமே வெளிப்படும்; ஆனால் புலன்விஷயங்களில் மயங்கியவனுக்கு கர்மவசத்தால் தொடரும் அசத்தியங்களே தோன்றும்॥

Verse 1.9

चित्तमेव हि संसारस् तत्प्रयत्नेन शोधयेत् । यच्चित्तस् तन्मयो भवति गुह्यमेतत् सनातनम् ॥९॥

மனமே உண்மையில் சம்சாரம்; அதை முயற்சியால் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். மனம் எதில் நிலைபெறுகிறதோ, அதே வடிவமாய் ஆகிறது—இது சனாதனமான மறை இரகசியம்.

Verse 1.10

चित्तस्य हि प्रसादेन हन्ति कर्म शुभाशुभम् । प्रसन्नात्मात्मनि स्थित्वा सुखमक्षयमश्नुते ॥१०॥

மனத்தின் தெளிவு/பிரசன்னத்தால் நல்-தீய கர்மங்கள் இரண்டும் அழிகின்றன. அமைதியான ஆத்மா ஆத்மாவில் நிலைத்து, அழியாத ஆனந்தத்தை அடைகிறது.

Verse 1.11

समासक्तं यदा चित्तं जन्तोर्विषयगोचरम् । यद्येवं ब्रह्मणि स्यात् तत्को न मुच्येत बन्धनात् ॥११॥

ஜீவனின் மனம் பொருள்களின் வட்டத்தில் முழுமையாகப் பற்றுடன் அலைகிறது. அதேபோல் அது பிரம்மத்தில் நிலைத்தால், பந்தத்திலிருந்து யார் விடுதலை பெறாமல் இருப்பார்?

Verse 1.12

हृत्पुण्डरीकमध्ये तु भावयेत् परमेश्वरम् । साक्षिणं बुद्धिवृत्तस्य परमप्रेमगोचरम् ॥ अगोचरं मनोवाचाम् अवधूतादिसम्प्लवम् । सत्तामात्रप्रकाशैकप्रकाशं भावनातिगम् ॥ अहेयम् अनुपादेयम् असामान्यविशेषणम् । ध्रु...

இதயத் தாமரையின் நடுவில் பரமேஸ்வரனைத் தியானிக்க வேண்டும்—புத்திவிருத்திகளின் சாட்சி, பரம அன்பின் பொருள்; மனமும் வாக்கும் எட்டாதவன், அவதூதாதிகளின் லய-பெருக்குச் சங்கமஸ்வரூபன்; வெறும் சத்தையின் ஒரே ஒளி, எண்ணத்தைக் கடந்தவன். அவன் துறக்கத்தக்கதுமல்ல, ஏற்கத்தக்கதுமல்ல; பொதுவான சிறப்பணைகளால் வரையறுக்க இயலாதவன்; நிலைபெற்ற, அசையா, ஆழமானவன்; ஒளியும் அல்ல, இருளும் அல்ல; நிர்விகல்ப, நிராபாச—நிர்வாணமய சைதன்யஸ்வரூபன்।

Verse 1.13

हृत्पुण्डरीकमध्ये तु भावयेत् परमेश्वरम् । साक्षिणं बुद्धिवृत्तस्य परमप्रेमगोचरम् ॥ अगोचरं मनोवाचाम् अवधूतादिसम्प्लवम् । सत्तामात्रप्रकाशैकप्रकाशं भावनातिगम् ॥ अहेयम् अनुपादेयम् असामान्यविशेषणम् । ध्रु...

இதயப் புண்டரீகத்தின் உள்ளே பரமேஸ்வரனைத் தியானிக்க வேண்டும்—புத்தி விருத்திகளின் சாட்சி, உன்னத அன்பின் பொருள்; மனம்-வாக்கு கடந்தவன், அவதூதாதிகளின் லயமூட்டும் சங்கமப் பெருக்குச் சுரூபன்; சத்தாமாத்திரத்தை ஒளிரச் செய்யும் ஒரே ஜோதி, கற்பனை கடந்தவன். அவன் துறக்கத்தக்கதுமல்ல, ஏற்கத்தக்கதுமல்ல; பொதுச் சிறப்பணைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன்; நிலைபெற்ற, ஸ்தப்த, ஆழமானவன்; ஒளியும் அல்ல, இருளும் அல்ல; நிர்விகல்ப, நிராபாச—நிர்வாணமய சைதன்யம்।

Verse 1.14

हृत्पुण्डरीकमध्ये तु भावयेत् परमेश्वरम् । साक्षिणं बुद्धिवृत्तस्य परमप्रेमगोचरम् ॥ अगोचरं मनोवाचाम् अवधूतादिसम्प्लवम् । सत्तामात्रप्रकाशैकप्रकाशं भावनातिगम् ॥ अहेयम् अनुपादेयम् असामान्यविशेषणम् । ध्रु...

இதயத் தாமரையில் பரமேஸ்வரனைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவன் புத்திவிருத்திகளின் சாட்சி; பரம அன்பினாலேயே அணுகத்தக்கவன்; மனமும் வாக்கும் கடந்தவன், அவதூதாதிகளின் லய-பெருக்குச் சுரூபன்; சத்தாமாத்திரத்தின் ஒரே ஒளி, எண்ணத்தைக் கடந்தவன். அவன் ஹேயமுமல்ல, உபாதேயமுமல்ல; பொதுச் சிறப்பணைகளால் கட்டுப்படாதவன்; நிலைபெற்ற, அசையா, ஆழமானவன்; ஒளியும் அல்ல, இருளும் அல்ல; நிர்விகல்ப, நிராபாச—நிர்வாணமய சைதன்யஸ்வரூபன்।

Verse 1.15

नित्यः शुद्धो बुद्धमुक्तस्वभावः सत्यः सूक्ष्मः संविभुश्चाद्वितीयः । आनन्दाब्धिर्यः परः सोऽहमस्मि प्रत्यग्धातुर्नात्र संशीतिरस्ति ॥१५॥

நான் நித்தியன், தூயவன், சைதன்ய-முக்த ஸ்வபாவன், சத்தியன், சூட்சுமன், சர்வவ்யாபி, அத்வைதன். பரமானந்தப் பெருங்கடலான அந்த பரம் அதுவே நான்; அந்தராத்மா குறித்து இங்கு ஐயமில்லை.

Verse 1.16

आनन्दमन्तर्निजमाश्रयं त- माशापिशाचीमवमनयन्तम् । आलोकयन्तं जगदिन्द्रजाल- मापत्कथं मां प्रविशेदसङ्गम् ॥१६॥

நான் உள்ளே உறையும் இயல்பான ஆதாரம்—ஆனந்தஸ்வரூபம்; ஆசை எனும் பிசாசினியைத் தாழ்த்தி, உலகை இந்திரஜாலம் போல மாயையாகக் காண்பவன். அசங்கனான என்னுள் துன்பம் எவ்வாறு புகும்?

Verse 1.17

वर्णाश्रमाचारयुता विमूढाः कर्मानुसारेण फलं लभन्ते । वर्णादिधर्मं हि परित्यजन्तः स्वानन्दतृप्ताः पुरुषा भवन्ति ॥१७॥

வர்ண-ஆச்ரம ஒழுக்கங்களில் மூழ்கிய மயக்கமுற்றோர் கர்மத்திற்கேற்ப பலன் பெறுவர். ஆனால் வர்ணாதி தர்மங்களைத் துறந்து, அவர்கள் தம் சொந்த ஆனந்தத்தில் நிறைவு பெற்ற புருஷர்களாவர்.

Verse 1.18

वर्णाश्रमं सावयवं स्वरूपम् आद्यन्तयुक्तं ह्यतिकृच्छ्रमात्रम् । पुत्रादिदेहेष्वभिमानशून्यं भूत्वा वसेत्सौख्यतमे ह्यनन्त इति ॥१८॥

மகன் முதலியோரின் உடல்களில் ‘எனது’ என்ற பற்றுக்‑கற்பனை (அபிமானம்) நீங்கி, சாதகன் பரம ஆனந்தமிகு நிலையிலே தங்க வேண்டும்; ஏனெனில் அனந்தனே உண்மையில் அதுவே. வர்ண‑ஆச்ரமத்தின் அங்கங்களுடன் கூடிய, ஆதியும் அந்தமும் உடைய வடிவம் வெறும் மிகுந்த துன்பமட்டுமே.

Verse 2.1

अथ भगवान् मैत्रेयः कैलासं जगाम । तं गत्वोवाच—भो भगवन् परमतत्त्वरहस्यम् अनुब्रूहीति ॥ स होवाच महादेवः—देहो देवालयः प्रोक्तः स जीवः केवलः शिवः । त्यजेदज्ञाननिर्माल्यं सोऽहंभावेन पूजयेत् ॥१॥

பின்னர் பகவான் மைத்ரேயர் கைலாசத்திற்குச் சென்றார். அங்கே சென்று—‘ஓ பகவனே, பரமத் தத்துவத்தின் இரகசியத்தை எனக்கு உபதேசியுங்கள்’ என்றார். மகாதேவர் கூறினார்—‘இந்த உடல் தேவாலயம் எனப் புகழப்படுகிறது; இந்த ஜீவன் உண்மையில் சிவனே. அஞ்ஞானம் எனும் நிர்மால்யத்தைத் துறந்து, “ஸோ’ஹம்” என்ற உணர்வோடு வழிபட வேண்டும்.’

Verse 2.2

अभेददर्शनं ज्ञानं ध्यानं निर्विषयं मनः। स्नानं मनोमलत्यागः शौचमिन्द्रियनिग्रहः ॥२॥

அபேத தரிசனமே ஞானம்; விஷயமற்ற மனநிலைதான் தியானம். மனமலத்தைத் துறப்பதே ஸ்நானம்; இந்திரியக் கட்டுப்பாடே சௌசம்॥२॥

Verse 2.3

ब्रह्मामृतं पिबेद्भैक्षमाचरेद्देहरक्षणे। वसेदेकान्तिको भूत्वा चैकान्ते द्वैतवर्जिते। इत्येवमाचरेद्धीमान्स एवं मुक्तिमाप्नुयात् ॥३॥

அவன் பிரம்மரூப அமிர்தத்தைப் பருகட்டும்; உடல் காப்பிற்காக பிக்ஷை வாழ்வை மேற்கொள்ளட்டும். ஏகாந்தநிஷ்டனாய், த்வைதமற்ற ஏகாந்தத்தில் வாசிக்கட்டும். இவ்வாறு நடக்கும் ஞானி முக்தியை அடைவான்॥३॥

Verse 2.4

जातं मृतमिदं देहं मातापितृमलात्मकम्। सुखदुःखालयामेध्यं स्पृष्ट्वा स्नानं विधीयते ॥४॥

இந்த உடல் பிறந்ததுமாகவும் இறந்ததுமாகவும் உள்ளது; தாய்-தந்தை மலத்தால் ஆனது. இது இன்ப-துன்பத்தின் இருப்பிடம், அசுத்தம்; இதைத் தொடுதலால் ஸ்நானம் விதிக்கப்படுகிறது॥४॥

Verse 2.5

धातुबद्धं महारोगं पापमन्दिरमध्रुवम् । विकाराकारविस्तीर्णं स्पृष्ट्वा स्नानं विधीयते ॥५॥

இந்த உடல் தாதுக்களால் கட்டுண்டது; மகாரோகமெனும் தன்மை உடையது; பாவத்தின் ஆலயம்; நிலையற்றது; விகாரங்களின் பல வடிவங்களில் விரிந்துள்ளது. இதைத் தொட்ட பின் ஸ்நானம் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 2.6

नवद्वारमलस्रावं सदा काले स्वभावजम् । दुर्गन्धं दुर्मलोपेतं स्पृष्ट्वा स्नानं विधीयते ॥६॥

இந்த உடல் ஒன்பது வாசல்கள் உடையது; மலம் சுரக்கும் தன்மை உடையது; எப்போதும்—காலத்திற்கேற்ப—இயல்பாகவே நிகழ்வது; துர்நாற்றமுடையது, தீய மாசுகளால் நிறைந்தது. இதைத் தொட்ட பின் ஸ்நானம் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 2.7

मातृसूतकसम्बन्धं सूतके सह जायते । मृतसूतकजं देहं स्पृष्ट्वा स्नानं विधीयते ॥७॥

இந்த உடல் தாயின் சூதகத் தொடர்புடன் இணைந்தது; சூதகத்துடனே பிறக்கிறது; இது மரண-சூதகத்திலிருந்து எழுந்த உடல். இதைத் தொட்ட பின் ஸ்நானம் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 2.8

अहम्ममेति विण्मूत्रलेपगन्धादिमोचनम् । शुद्धशौचमिति प्रोक्तं मृज्जलाभ्यां तु लौकिकम् ॥८॥

‘நான்’ ‘என்’ என்ற பாவத்தை நீக்குதல், மேலும் மலம்‑மூத்திரம், பூச்சு, துர்நாற்றம் முதலியவற்றை அகற்றுதல்—இதுவே ‘சுத்த சௌசம்’ என உரைக்கப்படுகிறது; உலகிய சௌசம் மண்ணும் நீரும் கொண்டு செய்யப்படுகிறது।

Verse 2.9

चित्तशुद्धिकरं शौचं वासनात्रयनाशनम् । ज्ञानवैराग्यमृत्तोयैः क्षालनाच्छौचमुच्यते ॥९॥

எது சித்தத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறதோ அதுவே வாசனைகளின் மும்மையை அழிப்பதாகும். ஞானம்‑வைராக்யம் எனும் ‘மண்‑நீர்’ கொண்டு கழுவுவதால் அதனைச் சௌசம் என்கிறார்கள்।

Verse 2.10

अद्वैतभावनाभैक्षमभक्ष्यं द्वैतभावनम् । गुरुशास्त्रोक्तभावेन भिक्षोर्भैक्षं विधीयते ॥१०॥

அத்வைதப் பாவனையால் ஆன பிக்ஷையே உண்ணத்தக்கது; த்வைதப் பாவனை உண்ணத் தகாதது. குரு மற்றும் சாஸ்திரம் உரைத்த பாவத்தின்படி பிக்ஷுவுக்குப் பிக்ஷை விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 2.11

विद्वान् स्वदेशम् उत्सृज्य संन्यासानन्तरं स्वतः । कारागारविनिर्मुक्तचोरवद् दूरतो वसेत् ॥११॥

ஞானி தன் சொந்த நாட்டைத் துறந்து, சந்நியாசம் ஏற்ற பின், தானே விரும்பி தொலைநாட்டில் வாழ வேண்டும்—சிறையிலிருந்து விடுதலையான திருடன் தொலைவில் தங்குவது போல.

Verse 2.12

अहङ्कारसुतं वित्तभ्रातरं मोहमन्दिरम् । आशापत्नी त्यजेद् यावत् तावन् मुक्तो न संशयः ॥१२॥

அஹங்காரம் மகனாகவும், செல்வம் சகோதரனாகவும் உள்ள மோகமாளிகையையும், ‘ஆசை’ எனும் மனைவியையும் ஒருவர் எவ்வளவு வரை துறக்கிறானோ, அவ்வளவு வரை அவன் முக்தன்; ஐயமில்லை.

Verse 2.13

मृता मोहमयी माता जातो बोधमयः सुतः । सूतकद्वयसम्प्राप्तौ कथं सन्ध्यामुपास्महे ॥१३॥

மோகமயமான தாய் இறந்தாள்; போதமயமான மகன் பிறந்தான். இருவகை சூதகங்கள் (அசௌசம்) ஏற்பட்டபோது, நாம் சந்த்யா-உபாசனையை எவ்வாறு செய்வோம்?

Verse 2.14

हृदाकाशे चिदादित्यः सदा भासति भासति । नास्तमेति न चोदेति कथं सन्ध्यामुपास्महे ॥१४॥

இதய-ஆகாசத்தில் சைதன்ய சூரியன் எப்போதும் ஒளிர்கின்றான்—ஒளிர்கின்றான். அவன் அஸ்தமிக்கவும் இல்லை, உதிக்கவும் இல்லை; அப்படியிருக்க சந்த்யா உபாசனை எவ்வாறு செய்வோம்?

Verse 2.15

एकमेवाद्वितीयं यद्गुरोर्वाक्येन निश्चितम् । एतदेकान्तमित्युक्तं न मठो न वनान्तरम् ॥१५॥

குருவின் வாக்கினால் ‘ஒன்றே, இரண்டற்றது’ என்று உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டதே ‘ஏகாந்தம்’ எனப்படுகிறது; அது மடமல்ல, வனத்தின் உள்ளகமும் அல்ல.

Verse 2.16

असंशयवतां मुक्तिः संशयाविष्टचेतसाम् । न मुक्तिर्जन्मजन्मान्ते तस्माद्विश्वासमाप्नुयात् ॥१६॥

சந்தேகமற்றவர்களுக்கு மோக்ஷம் உண்டு; சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்த மனத்தார்க்கு பிறவி பிறவியாகவும் மோக்ஷம் இல்லை. ஆகவே உறுதியான விசுவாசத்தை அடைய வேண்டும்.

Verse 2.17

कर्मत्यागान्न संन्यासो न प्रेषोच्चारणेन तु । सन्धौ जीवात्मनोरैक्यं संन्यासः परिकीर्तितः ॥१७॥

வெறும் கர்மத் தியாகத்தால் சந்நியாசம் அல்ல; சந்நியாச வாக்கியத்தை உச்சரிப்பதாலுமல்ல; ஜீவாத்மா-பரமாத்மா ஒன்றே எனச் சந்தியில் வெளிப்படும் இடமே சந்நியாசம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 2.18

वमनाहारवद्यस्य भाति सर्वेषणादिषु । तस्याधिकारः संन्यासे त्यक्तदेहाभिमानिनः ॥१८॥

யாருக்கு எல்லா ஏஷணைகள் முதலியனவும் வாந்தியும் உணவும் போல சமமாக அருவருப்பாகத் தோன்றுகின்றனவோ, மேலும் தேகாபிமானத்தைத் துறந்தவரோ—அவருக்கே சந்நியாசத்திற்குரிய அதிகாரம் உண்டு.

Verse 2.19

यदा मनसि वैराग्यं जातं सर्वेषु वस्तुषु । तदैव संन्यसेद्विद्वानन्यथा पतितो भवेत् ॥१९॥

மனத்தில் எல்லாப் பொருள்களின்மேலும் வைராக்யம் எழும்பும் பொழுதே ஞானி சந்நியாசம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில் அவன் பதிதனாகிவிடுவான்.

Verse 2.20

द्रव्यार्थमन्नवस्त्रार्थं यः प्रतिष्ठार्थमेव वा । संन्यसेद्दुभयभ्रष्टः स मुक्तिं नाप्तुमर्हति ॥२०॥

செல்வத்திற்காகவோ, அன்னம்-ஆடை பெறுவதற்காகவோ, அல்லது வெறும் சமூகப் பெருமைக்காகவோ துறவறம் ஏற்கிறவன்—உலகக் கடமையும் உண்மைத் துறவுமாகிய இரண்டிலும் வழுவி, மோக்ஷம் அடையத் தகுதியற்றவன்.

Verse 2.21

उत्तमा तत्त्वचिन्तैव मध्यमं शास्त्रचिन्तनम् । अधमा मन्त्रचिन्ता च तीर्थभ्रान्त्यधमाधमा ॥२१॥

மிகச் சிறந்தது தத்துவத்தை மட்டுமே சிந்தித்தல்; நடுத்தரம் சாஸ்திரச் சிந்தனை; தாழ்ந்தது மந்திரச் சிந்தனை; தீர்த்தங்களில் மயக்கத்தால் அலைதல் தாழ்ந்ததிலும் தாழ்ந்தது.

Verse 2.22

अनुभूतिं विना मूढो वृथा ब्रह्मणि मोदते । प्रतिबिम्बितशाखाग्रफलास्वादनमोदवत् ॥२२॥

நேரடி அனுபவம் இன்றிப் பேதைவன் பிரம்மத்தில் வீணாகவே மகிழ்கிறான்—நீரில் பிரதிபலித்த கிளையின் நுனியில் உள்ள பழத்தைச் சுவைத்த மகிழ்ச்சிபோல்.

Verse 2.23

न त्यजेच्चेद्यतिर्मुक्तो यो माधुकरमातरम् । वैराग्यजनकं श्रद्धाकलत्रं ज्ञाननन्दनम् ॥२३॥

முக்த யதி ‘மாதுகர’ எனும் தாயைத் துறக்கக் கூடாது—அவள் வைராக்யத்தைப் பிறப்பிப்பவள்; அவளின் துணை ‘சிரத்தை’, அவளின் மகன் ‘ஞானம்’.

Verse 2.24

धनवृद्धा वयोवृद्धा विद्यावृद्धास्तथैव च । ते सर्वे ज्ञानवृद्धस्य किंकराः शिष्यकिंकराः ॥२४॥

செல்வத்தில், வயதில், கல்வியில் உயர்ந்தவர்களெல்லாம் ஞானத்தில் உயர்ந்தவனின் பணியாளர்களே; சீடராகிய சேவகர்கள்.

Verse 2.25

यन्मायया मोहितचेतसो मामात्मानमापूर्णमलब्धवन्तः । परं विदग्दोधरपूरणाय भ्रमन्ति काका इव सूरयोऽपि ॥२५॥

மாயையால் மயங்கிய மனத்தினர், என்னை—முழுமையான ஆத்மாவை—அடையாமல், கூர்மையான வயிற்றை நிரப்புவதற்காக, ‘ஞானிகள்’ எனினும் காகங்களைப் போல அலைகிறார்கள்।

Verse 2.26

पाषाणलोहमणिमृण्मयविग्रहेषु पूजा पुनर्जननभोगकरी मुमुक्षोः । तस्माद्यतिः स्वहृदयार्चनमेव कुर्याद्बाह्यार्चनं परिहरेदपुनर्भवाय ॥२६॥

கல், உலோகம், மணிக்கல் அல்லது மண்ணால் செய்யப்பட்ட விக்ரகங்களுக்கு செய்யும் பூஜை, முமுக்ஷுவுக்கு மறுபிறப்பும் போகமும் தரும் காரணமாகும். ஆகவே யதி தன் இதயத்திலேயே ஆராதனை செய்ய வேண்டும்; அபுனர்பவத்திற்காக வெளிப்பூஜையை விலக்க வேண்டும்.

Verse 2.27

अन्तःपूर्णो बहिःपूर्णः पूर्णकुम्भ इवार्णवे । अन्तःशून्यो बहिःशून्यः शून्यकुम्भ इवाम्बरे ॥२७॥

உள்ளே நிறைந்தும், வெளியே நிறைந்தும்—கடலில் நிறைந்த குடம்போல்; உள்ளே வெறுமையும், வெளியே வெறுமையும்—வானில் வெற்றுக் குடம்போல்.

Verse 2.28

मा भव ग्राह्यभावात्मा ग्राहकात्मा च मा भव । भावनामखिलं त्यक्त्वा यच्छिष्टं तन्मयो भव ॥२८॥

‘கிராஹ்ய’ (பொருள்) இயல்பாகவும் ஆகாதே; ‘கிராஹக’ (பொருளைப் பற்றுபவன்) இயல்பாகவும் ஆகாதே. எல்லா பாவனா-கற்பனைகளையும் விட்டுவிட்டு, எது மீதமிருக்கிறதோ அதனோடு தத்ரூபமாக இரு.

Verse 2.29

द्रष्टृदर्शनदृश्यानि त्यक्त्वा वासनया सह । दर्शनप्रथमाभासमात्मानं केवलं भज ॥२९॥

த்ரஷ்டா, தரிசனம், த்ருஷ்யம்—இம்மூன்றையும் வாசனைகளுடன் துறந்து, தரிசனத்தின் முதல் ஆபாசமாக விளங்கும் கேவல ஆத்மாவையே சரணடைந்து, அதையே வழிபடு।

Verse 2.30

संशान्तसर्वसंकल्पा या शिलावदवस्थितिः । जाग्रन्निद्राविनिर्मुक्ता सा स्वरूपस्थितिः परा ॥३०॥

எல்லா சங்கல்பங்களும் முற்றிலும் அமைதியடையும் நிலை, பாறைபோல் அசையாமல் நிலைக்கும் நிலை, விழிப்பு மற்றும் நித்திரையிலிருந்து விடுபட்ட நிலை—அதுவே சுயரூபத்தில் பரம நிலை।

Verse 2.31

अहमस्मि परश्चास्मि ब्रह्मास्मि प्रभवोऽस्म्यहम् । सर्वलोकगुरुश्चास्मि सर्वलोकेऽस्मि सोऽस्म्यहम् ॥१॥

நானே இருக்கிறேன்; நானே பரமனும். நானே பிரம்மம்; நானே அனைத்தின் ஆதிமூலம். நானே எல்லா உலகங்களின் குரு; நானே எல்லா உலகங்களிலும் வியாபித்தவன். நானே அந்த ‘தத்’; நானே நானே.

Verse 3.1

अहमेवास्मि सिद्धोऽस्मि शुद्धोऽस्मि परमोऽस्म्यहम् । अहमस्मि सोमोऽस्मि नित्योऽस्मि विमलोऽस्म्यहम् ॥२॥

நானே ஒருவனாய் இருக்கிறேன். நான் சித்தன் (பூர்ணன்); நான் சுத்தன்; நான் பரமன். நானே இருக்கிறேன்; நானே சோமன். நான் நித்தியன்; நான் விமலன் (மாசற்றவன்).