Akshi

Verse 1

अथ ह सांकृतिः भगवान् आदित्यलोकं जगाम। तम् आदित्यं नत्वा चाक्षुष्मतीविद्यया तम् अस्तुवत्। ॐ नमो भगवते श्रीसूर्यायाक्षितेजसे नमः। ॐ खेचराय नमः। ॐ महासेनाय नमः। ॐ तमसे नमः। ॐ रजसे नमः। ॐ सत्त्वाय नमः। ॐ ...

அப்போது சாங்கிருதி ஆதித்யனை வினவினான்—“பகவனே, எனக்கு பிரம்மவித்தையை அருள்க.” ஆதித்யன் கூறினான்—“சாங்கிருதீ, கேள்; மிக அரிதான தத்துவஞானத்தைச் சொல்கிறேன். அதை மட்டும் அறிந்தாலே நீ வாழ்ந்தபடியே முக்தி பெறுவாய்.”

Verse 2

अथ ह सांकृतिरादित्यं पप्रच्छ भगवन्- ब्रह्मविद्यां मे ब्रूहीति । तमादित्यो होवाच । सांकृते शृणु वक्ष्यामि तत्त्वज्ञानं सुदुर्लभम् । येन विज्ञातमात्रेण जीवन्मुक्तो भविष्यसि॥१॥

அப்போது சாங்கிருதி ஆதித்யனிடம் கேட்டார் - 'ஓ பகவந், எனக்கு பிரம்மவித்யை உபதேசியும்।' ஆதித்யன் அவரிடம் கூறினான் - 'ஓ சாங்கிருதி, கேள், நான் தத்துவஞானத்தை கூறுவேன் அது மிகவும் அரிதானது, அதை வெறுமனே அறிந்ததுமாத்திரமே நீ ஜீவன்முக்தி அடைவாய்।'

Verse 3

सर्वमेकमजं शान्तमनन्तं ध्रुवमव्ययम्। पश्यन् भूतार्थचिद्रूपं शान्त आस्व यथासुखम्॥ अवेदनं विदुर्योगं चित्तक्षयमकृत्रिमम्। योगस्थः कुरु कर्माणि नीरसो वाथ मा कुरु॥२–३॥

எல்லாம் ஒன்றே—அஜம், சாந்தம், அனந்தம், துருவம், அவ்யயம். உயிர்களின் உண்மையைச் சைதன்ய-ஸ்வரூபமாகக் கண்டு, அமைதியுடன், இயல்பான இன்பத்தில் நிலைபெறு. ஞானிகள் யோகத்தை ‘அவேதனம்’ என்றும் மனத்தின் இயற்கைச் சிதைவு என்றும் அறிவர். யோகத்தில் நிலைத்து, ஆசையற்றுப் பணிகளைச் செய்—அல்லது செய்யாதே.

Verse 4

सर्वमेकमजं शान्तमनन्तं ध्रुवमव्ययम्। पश्यन् भूतार्थचिद्रूपं शान्त आस्व यथासुखम्॥ अवेदनं विदुर्योगं चित्तक्षयमकृत्रिमम्। योगस्थः कुरु कर्माणि नीरसो वाथ मा कुरु॥२–३॥

எல்லாம் ஒன்றே—அஜம், சாந்தம், அனந்தம், துருவம், அவ்யயம். உயிர்களின் உண்மையைச் சைதன்ய-ஸ்வரூபமாகக் கண்டு, அமைதியுடன், இயல்பான இன்பத்தில் நிலைபெறு. ஞானிகள் யோகத்தை ‘அவேதனம்’ என்றும் மனத்தின் இயற்கைச் சிதைவு என்றும் அறிவர். யோகத்தில் நிலைத்து, ஆசையற்றுப் பணிகளைச் செய்—அல்லது செய்யாதே.

Verse 5

विरागमुपयात्यन्तर्वासनास्वनुवासरम्। क्रियासूदररूपासु क्रमते मोदतेऽन्वहम्॥ ग्राम्यासु जडचेष्टासु सततं विचिकित्सते। नोदाहरति मर्माणि पुण्यकर्माणि सेवते॥ अनन्योद्वेगकारीणि मृदुकर्माणि सेवते। पापाद्बिभेति...

உள்ளார்ந்த வாசனைகளின் மீது அவன் நாள்தோறும் வைராக்யம் அடைகிறான். அழகிய வடிவமுடைய நற்கருமங்களில் ஈடுபட்டு தினமும் மகிழ்கிறான். உலகியலான ஜடச் செயல்களில் அவன் எப்போதும் விவேகத்துடன் ஆராய்கிறான். மర్మத்தைத் தாக்கும் சொற்களைச் சொல்லான்; புண்ணியச் செயல்களைப் பயில்கிறான். பிறருக்கு கலக்கம் உண்டாக்காத மென்மையான செயல்களைச் செய்கிறான். பாவத்தை எப்போதும் அஞ்சுகிறான்; போகத்தை நாடான். அன்பும் நட்பும் நிறைந்த, இனியதும் பொருத்தமானதும், இடம்-காலத்திற்கேற்ற சொற்களைப் பேசுகிறான்.

Verse 6

विरागमुपयात्यन्तर्वासनास्वनुवासरम् । क्रियासूदाररूपासु क्रमते मोदतेऽन्वहम् ॥ ग्राम्यासु जडचेष्टासु सततं विचिकित्सते । नोदाहरति मर्माणि पुण्यकर्माणि सेवते ॥ अनन्योद्वेगकारीणि मृदुकर्माणि सेवते । पापाद्...

உள்ளார்ந்த வாசனைகளின் மீது அவன் நாள்தோறும் வைராக்யம் அடைகிறான். தூய்மையும் ஒழுங்கும் கொண்ட கருமங்களில் ஈடுபட்டு தினமும் மகிழ்கிறான். உலகியலான ஜடக் கருமங்களில் அவன் எப்போதும் விவேகமுடன் இருக்கிறான்; மర్మத்தைத் தாக்கும் சொற்களைச் சொல்லான்; புண்ணியச் செயல்களைச் செய்கிறான். பிறருக்கு கலக்கம் உண்டாக்காத மென்மையான செயல்களைச் செய்கிறான்; அதர்மத்தை எப்போதும் அஞ்சுகிறான், போகத்தை நாடான். அன்பும் நல்வாழ்த்தும் நிறைந்த, இனியதும் பொருத்தமானதும், இடம்-காலத்திற்கேற்ற சொற்களைப் பேசுகிறான்.

Verse 7

विरागमुपयात्यन्तर्वासनास्वनुवासरम् । क्रियासूदाररूपासु क्रमते मोदतेऽन्वहम् ॥ ग्राम्यासु जडचेष्टासु सततं विचिकित्सते । नोदाहरति मर्माणि पुण्यकर्माणि सेवते ॥ अनन्योद्वेगकारीणि मृदुकर्माणि सेवते । पापाद्...

அவன் உள்ளார்ந்த வாசனைகளின் மீது நாள்தோறும் வைராக்யம் அடைகிறான்; தூய்மையும் ஒழுங்கும் கொண்ட செயல்களில் நடந்து தினமும் மகிழ்கிறான். உலகியலானவும் ஜடமானவும் செயல்களிலும் எப்போதும் விவேகமாக இருக்கிறான்; மర్మத்தைத் தாக்கும் சொற்களைச் சொல்லான்; புண்ணியச் செயல்களைப் பயில்கிறான். பிறருக்கு கலக்கம் உண்டாக்காத மென்மையான செயல்களைச் செய்கிறான்; பாவத்தை எப்போதும் அஞ்சுகிறான்; போகத்தை நாடான். அன்பும் நேசமும் நிறைந்த, இனிய, பொருத்தமான, இடம்-காலத்திற்கு ஏற்ற சொற்களைப் பேசுகிறான்.

Verse 8

विरागमुपयात्यन्तर्वासनास्वनुवासरम् । क्रियासूदाररूपासु क्रमते मोदतेऽन्वहम् ॥ ग्राम्यासु जडचेष्टासु सततं विचिकित्सते । नोदाहरति मर्माणि पुण्यकर्माणि सेवते ॥ अनन्योद्वेगकारीणि मृदुकर्माणि सेवते । पापाद्...

அவன் உள்ளார்ந்த வாசனைகளின் மீது நாள்தோறும் வைராக்யம் அடைகிறான்; தூய்மையும் ஒழுங்கும் கொண்ட செயல்களில் நடந்து தினமும் மகிழ்கிறான். உலகியலானவும் ஜடமானவும் செயல்களிலும் எப்போதும் விவேகமாக இருக்கிறான்; மర్మத்தைத் தாக்கும் சொற்களைச் சொல்லான்; புண்ணியச் செயல்களைப் பயில்கிறான். பிறருக்கு கலக்கம் உண்டாக்காத மென்மையான செயல்களைச் செய்கிறான்; பாவத்தை எப்போதும் அஞ்சுகிறான்; போகத்தை நாடான். அன்பும் நேசமும் நிறைந்த, இனிய, பொருத்தமான, இடம்-காலத்திற்கு ஏற்ற சொற்களைப் பேசுகிறான்.

Verse 9

मनसा कर्मणा वाचा सज्जनानुपसेवते । यतः कुतश्चिदानीय नित्यं शास्त्राण्यवेक्षते ॥

அவன் மனத்தாலும் செயலாலும் சொல்லாலும் சஜ்ஜனர்களை அணுகி சேவிக்கிறான்; எங்கிருந்து எப்படியாயினும் பெற்றவற்றை கொண்டு வந்து, நித்தம் சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து படிக்கிறான்.

Verse 10

तदासौ प्रथमामेकां प्राप्तो भवति भूमिकाम् । एवं विचारवान्यः स्यात्संसारोत्तरणं प्रति ॥ स भूमिकावानित्युक्तः शेषस्त्वार्य इति स्मृतः । विचारनाम्नीमितरामागतो योगभूमिकाम् ॥ श्रुतिस्मृतिसदाचारधारणाध्यानकर्...

அப்போது அவன் முதல் ஒரே ‘பூமிகா’ நிலையை அடைகிறான். இவ்வாறு விசாரமுடையவனாய் ஸம்ஸாரத்தைத் தாண்டுவதற்குத் திரும்பினவன் ‘பூமிகாவான்’ எனப்படுகிறான்; மற்றவர்கள் ‘ஆர்ய’ என மட்டும் ஸ்மரிக்கப்படுகின்றனர். ‘விசாரம்’ எனப்படும் மற்றொரு யோகநிலையை அடைந்து, ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி, சதாசாரம், தாரணை, தியானம், கர்மம் ஆகியவற்றை முதன்மை விளக்கத்தால் எடுத்துரைக்கும் சிறந்த பண்டித-ஆசாரியர்களை அவன் சார்கிறான்.

Verse 11

तदासौ प्रथमामेकां प्राप्तो भवति भूमिकाम् । एवं विचारवान् यः स्यात् संसारोत्तरणं प्रति ॥ स भूमिकावान् इत्युक्तः शेषस् त्वार्य इति स्मृतः । विचारनाम्नीम् इतराम् आगतो योगभूमिकाम् ॥ श्रुतिस्मृतिसदाचारधारण...

அப்போது அவன் முதல் ஒரே பூமிகாவை அடைகிறான். இவ்வாறு விசாரவானாய் ஸம்ஸாரத்தைத் தாண்டுவதற்காக முன்னேறும் ஒருவன் ‘பூமிகாவான்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; மற்றவர்கள் ‘ஆர்ய’ என மட்டும் ஸ்மரிக்கப்படுகின்றனர். ‘விசாரம்’ எனப்படும் இரண்டாம் யோகபூமிகையை அடைந்த பின், ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி, சதாசாரம், தாரணை, தியானம், நியதகர்மம் ஆகியவற்றின் முதன்மை விளக்கத்தால் புகழ்பெற்ற சிறந்த பண்டிதர்களை அவன் சார்கிறான்.

Verse 12

तदासौ प्रथमामेकां प्राप्तो भवति भूमिकाम् । एवं विचारवान् यः स्यात् संसारोत्तरणं प्रति ॥ स भूमिकावान् इत्युक्तः शेषस् त्वार्य इति स्मृतः । विचारनाम्नीम् इतराम् आगतो योगभूमिकाम् ॥ श्रुतिस्मृतिसदाचारधारण...

அப்போது அவன் முதல் ஒரே நிலை (பூமிகை) யை அடைகிறான். சம்சாரத்தைத் தாண்டுவதற்காக விசாரத்துடன் இருப்பவன் ‘பூமிகாவான்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; மற்றவர்கள் ‘ஆர்யர்’ என மட்டும் நினைக்கப்படுவர். ‘விசாரம்’ எனப்படும் மற்றொரு யோகப் பூமிகையை அடைந்தவன், ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி, சதாசாரம், தாரணை, தியானம், நியதக் கர்மம் ஆகியவற்றின் முதன்மை விளக்கத்தில் புகழ்பெற்ற சிறந்த பண்டிதர்களைச் சார்கிறான்.

Verse 13

पदार्थप्रविभागज्ञः कार्याकार्यविनिर्णयम् । जानात्यधिगतश्चान्यो गृहं गृहपतिर्यथा ॥ मदाभिमानमात्सर्यलोभमोहातिशायिताम् । बहिरप्यास्थितामीषत् त्यजत्यहिरिव त्वचम् ॥ इत्थंभूतमतिः शास्त्रगुरुसज्जनसेवया । सरह...

பதார்த்தப் பிரிவுகளை அறிந்தவன், செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என்ற தீர்மானத்தை அறிகிறான்; இல்லத்தலைவன் தன் இல்லவாழ்வை நன்கு ஆளுவது போல. மதம், அகந்தை, பொறாமை, பேராசை, மிகை மயக்கம்—வெளியில் சிறிது மீதமிருந்தாலும்—பாம்பு தோலை கழற்றுவது போல மெதுவாக விட்டு விடுகிறான். இத்தகைய மனநிலையுடன் சாஸ்திரம், குரு, சஜ்ஜனர்கள் ஆகியோரின் சேவையால், ரகசியத்துடன் கூடிய முழு உபதேசத்தையும் முறையாக அறிகிறான்.

Verse 14

पदार्थप्रविभागज्ञः कार्याकार्यविनिर्णयम् । जानात्यधिगतश्चान्यो गृहं गृहपतिर्यथा ॥ मदाभिमानमात्सर्यलोभमोहातिशायिताम् । बहिरप्यास्थितामीषत् त्यजत्यहिरिव त्वचम् ॥ इत्थंभूतमतिः शास्त्रगुरुसज्जनसेवया । सरह...

பதார்த்தப் பிரிவுகளை அறிந்தவன், செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என்ற தீர்மானத்தை அறிகிறான்; இல்லத்தலைவன் தன் இல்லவாழ்வை நன்கு ஆளுவது போல. மதம், அகந்தை, பொறாமை, பேராசை, மிகை மயக்கம்—வெளியில் சிறிது மீதமிருந்தாலும்—பாம்பு தோலை கழற்றுவது போல மெதுவாக விட்டு விடுகிறான். இத்தகைய மனநிலையுடன் சாஸ்திரம், குரு, சஜ்ஜனர்கள் ஆகியோரின் சேவையால், ரகசியத்துடன் கூடிய முழு உபதேசத்தையும் முறையாக அறிகிறான்.

Verse 15

पदार्थप्रविभागज्ञः कार्याकार्यविनिर्णयम् । जानात्यधिगतश्चान्यो गृहं गृहपतिर्यथा ॥ मदाभिमानमात्सर्यलोभमोहातिशायिताम् । बहिरप्यास्थितामीषत् त्यजत्यहिरिव त्वचम् ॥ इत्थंभूतमतिः शास्त्रगुरुसज्जनसेवया । सरह...

பதார்த்தப் பிரிவுகளை அறிந்தவன், செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என்ற தீர்மானத்தை அறிகிறான்; இல்லத்தலைவன் தன் இல்லவாழ்வை நன்கு ஆளுவது போல. மதம், அகந்தை, பொறாமை, பேராசை, மிகை மயக்கத்தைப் பாம்பு தோலை கழற்றுவது போல மெதுவாக விட்டு விடுகிறான். இத்தகைய மனநிலையுடன் சாஸ்திரம், குரு, சஜ்ஜனர்கள் ஆகியோரின் சேவையால், ரகசியத்துடன் கூடிய முழு உபதேசத்தையும் முழுமையாக முறையாக அறிகிறான்.

Verse 16

असंसर्गाभिधामन्यां तृतीयां योगभूमिकाम् । ततः पतत्यसौ कान्तः पुष्पशय्यामिवामलाम् ॥ यथावच्छास्त्रवाक्यार्थे मतिमाधाय निश्चलाम् । तापसाश्रमविश्रान्तैरध्यात्मकथनक्रमैः । शिलाशय्यासनासीनो जरयत्यायुराततम् ॥...

‘அசம்சர்கம்’ எனப்படும் யோகத்தின் மூன்றாம் பூமிகையை அடைந்த பின், அந்த அன்புடைய சாதகன் மாசற்ற மலர்ப் படுக்கையில் இறங்கியதுபோல் நிலைபெறுகிறான். சாஸ்திர வாக்கியங்களின் யதார்த்த அர்த்தத்தில் அசையாத மனத்தை நிலைநிறுத்தி, தவஸ்விகளின் ஆசிரமங்களில் ஓய்வளிக்கும் ஆத்மிக உரையாடல் வரிசைகளால், கல்-படுக்கை மற்றும் ஆசனத்தில் அமர்ந்து நீண்ட ஆயுளை சாதனையில் கழிக்கிறான். காடுகளிலும் பூமியிலும் உலாவுதல், சித்த-உபசமத்தின் அழகு, மேலும் அசங்கத்தால் பிறக்கும் இன்ப-இலகுமையால் ஒழுக்கமுள்ளவன் காலத்தை நடத்துகிறான். நல்ல சாஸ்திரப் பயிற்சி மற்றும் புண்ணியக் கர்மச் செயலால் உயிரின் யதார்த்த வஸ்து-தரிசனம் தெளிவடைகிறது. மூன்றாம் பூமிகையை அடைந்த விழித்தவன் அதைத் தானே அனுபவிக்கிறான்.

Verse 17

असंसर्गाभिधामन्यां तृतीयां योगभूमिकाम् । ततः पतत्यसौ कान्तः पुष्पशय्यामिवामलाम् ॥ यथावच्छास्त्रवाक्यार्थे मतिमाधाय निश्चलाम् । तापसाश्रमविश्रान्तैरध्यात्मकथनक्रमैः । शिलाशय्यासनासीनो जरयत्यायुराततम् ॥...

‘அசம்சர்க’ எனப்படும் யோகத்தின் மூன்றாம் நிலையை அடைந்த சாதகர், மாசற்ற மலர்ப் படுக்கையில் தங்குவது போல அமைதியடைகிறார். சாஸ்திரவாக்கியங்களின் யதார்த்த அர்த்தத்தில் அசையாத மனத்தை நிலைநிறுத்தி, தவஸ்விகளின் ஆசிரமங்களில் ஆன்மிக உரையாடல்களின் ஒழுங்கான தொடரால் புத்துணர்வு பெற்று, கல்-படுக்கை மற்றும் ஆசனத்தில் அமர்ந்து நீண்ட ஆயுளை அமைதியாகக் கழிக்கிறார். காடுகளிலும் நிலத்திலும் உலாவுதல், சித்த-உபசமத்தின் அழகு, மற்றும் ஆசையின்மையால் பிறக்கும் சுக-சௌக்கியம் ஆகியவற்றால் நெறிமான் காலத்தை நடத்துகிறார். நல்ல சாஸ்திரப் பயிற்சி மற்றும் புண்ணியக் கர்மங்களால் உயிரின் பொருள்-தரிசனம் யதாவத் தெளிவடைகிறது. மூன்றாம் நிலையை அடைந்த விழித்தவன் அதைத் தானே அனுபவிக்கிறான்.

Verse 18

असंसर्गाभिधामन्यां तृतीयां योगभूमिकाम् । ततः पतत्यसौ कान्तः पुष्पशय्यामिवामलाम् ॥ यथावच्छास्त्रवाक्यार्थे मतिमाधाय निश्चलाम् । तापसाश्रमविश्रान्तैरध्यात्मकथनक्रमैः । शिलाशय्यासनासीनो जरयत्यायुराततम् ॥...

‘அசம்சர்க’ என அழைக்கப்படும் யோகத்தின் மூன்றாம் நிலையிலே அவர் மாசற்ற மலர்ப் படுக்கையைச் சார்ந்ததுபோல் ஓய்வடைகிறார். சாஸ்திரவாக்கியங்களின் யதார்த்த அர்த்தத்தில் மனத்தை அசையாததாகச் செய்து, தவஸ்விகளின் ஆசிரமங்களில் ஒழுங்கான ஆன்மிக உபதேசத்தால் போஷிக்கப்பட்டு, கல்-படுக்கையில் அமர்ந்து நீண்ட ஆயுள் மெதுவாகக் கழிய விடுகிறார். காடு-சுற்றலும் நிலத்தில் உலாவலும், சித்த-சாந்தியின் அழகும், ஆசையின்மையால் பிறக்கும் சுக-சௌக்கியமும் கொண்டு நெறிமான் காலத்தை நடத்துகிறார். நல்ல சாஸ்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் பயில்வதும் புண்ணியக் கர்மமும் காரணமாக உடலுடையவனின் பொருள்-தரிசனம் யதாவத் தெளிவாகிறது. மூன்றாம் நிலையை அடைந்த விழித்தவன் அதை நேரடியாகத் தானே அனுபவிக்கிறான்.

Verse 19

असंसर्गाभिधामन्यां तृतीयां योगभूमिकाम् । ततः पतत्यसौ कान्तः पुष्पशय्यामिवामलाम् ॥ यथावच्छास्त्रवाक्यार्थे मतिमाधाय निश्चलाम् । तापसाश्रमविश्रान्तैरध्यात्मकथनक्रमैः । शिलाशय्यासनासीनो जरयत्यायुराततम् ॥...

‘அசம்சர்க’ எனும் யோக-பூமியின் மூன்றாம் நிலையில் அவர் மாசற்ற மலர்ப் படுக்கையில் அமர்ந்ததுபோல் நிலைபெறுகிறார். சாஸ்திரவாக்கியங்களின் யதார்த்த அர்த்தத்தில் அசையாத புத்தியை வைத்து, தவஸ்விகளின் ஆசிரமங்களில் ஆன்மிக விளக்க உரைகளின் ஒழுங்கான ஓட்டத்தால் களைப்பை நீக்கி, கல்-படுக்கையில் அமர்ந்து நீண்ட வாழ்நாளை கழிக்கிறார். காடு-நில உலாவல், சித்த-உபசமத்தின் அழகு, மற்றும் ஆசையின்மையால் எழும் சுக-சௌக்கியம் ஆகியவற்றால் நெறிமான் காலத்தை நடத்துகிறார். நல்ல சாஸ்திரப் பயிற்சி மற்றும் புண்ணியக் கர்மங்களால் உயிரின் பொருள்-தரிசனம் யதாவத் மகிழ்வுடன் தெளிவாகிறது. மூன்றாம் பூமியை அடைந்த விழித்தவன் அதைத் தானே அனுபவிக்கிறான்.

Verse 20

असंसर्गाभिधामन्यां तृतीयां योगभूमिकाम् । ततः पतत्यसौ कान्तः पुष्पशय्यामिवामलाम् ॥ यथावच्छास्त्रवाक्यार्थे मतिमाधाय निश्चलाम् । तापसाश्रमविश्रान्तैरध्यात्मकथनक्रमैः । शिलाशय्यासनासीनो जरयत्यायुराततम् ॥...

‘அசம்சர்க’ எனப்படும் யோகத்தின் மூன்றாம் படியில் அவர் மாசற்ற மலர்ப் படுக்கையில் இறங்கியதுபோல் ஓய்வடைகிறார். சாஸ்திரவாக்கியங்களின் யதார்த்த அர்த்தத்தில் அசையாத மன-புத்தியை நிறுவி, தவஸ்விகளின் ஆசிரமங்களில் ஆன்மிகச் சர்ச்சையின் ஒழுங்கால் ஓய்வு பெற்று, கல்-படுக்கை மற்றும் ஆசனத்தில் அமர்ந்து நீண்ட ஆயுளை கழிக்கிறார். காடு-நில உலாவல், சித்த-உபசமத்தின் அழகு, மற்றும் ஆசையின்மையால் பிறக்கும் சுக-சௌக்கியம் ஆகியவற்றால் நெறிமான் காலத்தை நடத்துகிறார். நல்ல சாஸ்திரப் பயிற்சி மற்றும் புண்ணியக் கர்மங்களால் உயிரின் இந்தப் பொருள்-தரிசனம் யதாவத் தெளிவாகிறது. மூன்றாம் படியை அடைந்த விழித்தவன் அதைத் தானே அனுபவிக்கிறான்.

Verse 21

द्विप्रकारसंसर्गं तस्य भेदमिमं शृणु । द्विविधोऽयमसंसर्गः सामान्यः श्रेष्ठ एव च ॥ नाहं कर्ता न भोक्ता च न बाध्यो न च बाधकः । इत्यसंजनमर्थेषु सामान्यासङ्गनामकम् ॥ प्राक्कर्मनिर्मितं सर्वमीश्वराधीनमेव वा...

சம்சர்கத்தின் வேறுபாட்டை கேள்—அசம்சர்கம் இரண்டு வகை: சாதாரணமும் உத்தமமும். ‘நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; பாதிக்கப்படுபவன் அல்ல, பாதிப்பவன் அல்ல’—இவ்வாறு பொருள்களிடம் ஒட்டாதிருப்பது (அசஞ்சனம்) ‘சாதாரண அசங்கம்’ எனப்படுகிறது. அனைத்தும் முன்கர்மத்தால் உருவானதோ, அல்லது ஈச்வராதீனமோ; சுகமோ துக்கமோ—இங்கே உன் கர்த்தൃത്വம் எங்கே? போகம்-அபோகம் மகாரோகங்கள்; செல்வங்கள் பரமாபத்துகள்; சேர்க்கைகள் பிரிவிற்கே; மனத்தின் ஆதிகள்-வியாதிகள் மனத்திற்கே. காலம் கணக்கிடுவதில் ஈடுபட்டு இடையறாது எல்லா நிலைகளையும் இயக்குகிறது. நிலைகளின் மீது ‘அநாஸ்தை’—அதாவது நிலைகளை கற்பனையாகப் பாவிக்காமை—வாக்கியார்த்தம் பெற்ற மனத்துக்கு இதுவே சாதாரண அசம்சர்கம்.

Verse 22

द्विप्रकारसंसर्गं तस्य भेदमिमं शृणु । द्विविधोऽयमसंसर्गः सामान्यः श्रेष्ठ एव च ॥ नाहं कर्ता न भोक्ता च न बाध्यो न च बाधकः । इत्यसंजनमर्थेषु सामान्यासङ्गनामकम् ॥ प्राक्कर्मनिर्मितं सर्वमीश्वराधीनमेव वा...

சங்கத்தின் இவ்வேறுபாட்டைக் கேள்—அசங்கம் இருவகை: சாதாரணமும், உத்தமமும். ‘நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; பாதிக்கப்படுபவன் அல்ல, பாதிப்பவன் அல்ல’ என்று பொருள்களிடத்தில் பற்றின்மை சாதாரண அசங்கம் எனப்படும். எல்லாம் முன்கர்மத்தால் ஆனதாயினும், அல்லது ஈசுவராதீனமாயினும்—இன்பமோ துன்பமோ—இங்கே உன் கர்த்துத்துவம் எது? போகம்-அபோகம் பெருநோய்கள்; செல்வம் பரமாபத்து; சேர்க்கை பிரிவிற்கே; மனக்கிளேசமும் நோயும் மனத்திற்கே. காலம் இடையறாது எல்லாப் பாவங்களையும் மாற்றுகிறது. பாவங்களின் மீது ‘அநாஸ்தை’—அதாவது பாவனை செய்யாத உள்ள இடைவெளி—உபதேசார்த்தம் பெற்ற மனத்திற்கு சாதாரண அசங்கம்.

Verse 23

द्विप्रकारसंसर्गं तस्य भेदमिमं शृणु । द्विविधोऽयमसंसर्गः सामान्यः श्रेष्ठ एव च ॥ नाहं कर्ता न भोक्ता च न बाध्यो न च बाधकः । इत्यसंजनमर्थेषु सामान्यासङ्गनामकम् ॥ प्राक्कर्मनिर्मितं सर्वमीश्वराधीनमेव वा...

சங்கத்தின் வேறுபாட்டைக் கேள்—அசங்கம் இருவகை: சாதாரணம், உத்தமம். ‘நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; பாதிக்கப்படுபவன் அல்ல, பாதிப்பவன் அல்ல’—பொருள்களிடத்தில் இவ்வனாசக்தி சாதாரண அசங்கம். எல்லாம் முன்கர்மத்தால் ஆனதாயினும் அல்லது ஈசுவராதீனமாயினும்—இன்பமோ துன்பமோ—இங்கே உன் கர்த்துத்துவம் என்ன? போகம்-அபோகம் பெருநோய்; செல்வம் பரமாபத்து; சேர்க்கை பிரிவிற்கே; ஆதி-வ்யாதி மனத்திற்கே. காலம் அளந்து கொண்டே இடையறாது எல்லாப் பாவங்களையும் மாற்றுகிறது. பாவங்களின் மீது ‘அநாஸ்தை’—அதாவது பாவனை செய்யாத உள்ள இடைவெளி—உபதேசார்த்தம் பெற்ற மனத்திற்கு சாதாரண அசங்கம்.

Verse 24

द्विप्रकारसंसर्गं तस्य भेदमिमं शृणु । द्विविधोऽयमसंसर्गः सामान्यः श्रेष्ठ एव च ॥ नाहं कर्ता न भोक्ता च न बाध्यो न च बाधकः । इत्यसंजनमर्थेषु सामान्यासङ्गनामकम् ॥ प्राक्कर्मनिर्मितं सर्वमीश्वराधीनमेव वा...

சங்கத்தின் இவ்வேறுபாட்டைக் கேள்—அசங்கம் இருவகை: சாதாரணமும் உத்தமமும். ‘நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; பாதிக்கப்படுபவன் அல்ல, பாதிப்பவன் அல்ல’—பொருள்களிடத்தில் இவ்வசஞ்சனம் சாதாரண அசங்கம். எல்லாம் முன்கர்மத்தால் உண்டானதாயினும் அல்லது ஈசுவராதீனமாயினும்—இன்பமோ துன்பமோ—இங்கே உன் கர்த்துத்துவம் என்ன? போகம்-அபோகம் பெருநோய்; செல்வம் பரமாபத்து; சேர்க்கை பிரிவிற்கே; ஆதி-வ்யாதி மனத்திற்கே. காலம் இடையறாது எல்லாப் பாவங்களையும் மாற்றுகிறது. பாவங்களின் மீது ‘அநாஸ்தை’—அதாவது பாவனை இல்லாத உள்ள இடைவெளி—உபதேசார்த்தம் அறிந்த மனத்திற்கு சாதாரண அசங்கம்.

Verse 25

द्विप्रकारसंसर्गं तस्य भेदमिमं शृणु । द्विविधोऽयमसंसर्गः सामान्यः श्रेष्ठ एव च ॥ नाहं कर्ता न भोक्ता च न बाध्यो न च बाधकः । इत्यसंजनमर्थेषु सामान्यासङ्गनामकम् ॥ प्राक्कर्मनिर्मितं सर्वमीश्वराधीनमेव वा...

சங்கத்தின் இவ்வேறுபாட்டைக் கேள்—அசங்கம் இருவகை: சாதாரணமும் உத்தமமும். ‘நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; பாதிக்கப்படுபவன் அல்ல, பாதிப்பவன் அல்ல’—பொருள்களிடத்தில் இவ்வனாசக்தி சாதாரண அசங்கம். எல்லாம் முன்கர்மத்தால் உண்டானதாயினும் அல்லது ஈசுவராதீனமாயினும்—இன்பமோ துன்பமோ—இங்கே உன் கர்த்துத்துவம் எங்கே? போகம்-அபோகம் பெருநோய்; செல்வம் பரமாபத்து; சேர்க்கை பிரிவிற்கே; ஆதி-வ்யாதி மனத்திற்கே. காலம் அளவிடும் தொழிலில் ஈடுபட்டு இடையறாது எல்லாப் பாவங்களையும் மாற்றுகிறது. பாவங்களின் மீது ‘அநாஸ்தை’—அதாவது பாவனை இல்லாத உள்ள இடைவெளி—உபதேசார்த்தம் பெற்ற மனத்திற்கு சாதாரண அசங்கம்.

Verse 26

अनेन क्रमयोगेन संयोगेन महात्मनाम् । नाहं कर्तेश्वरः कर्ता कर्म वा प्राक्तनं मम ॥ कृत्वा दूरतरे नूनमिति शब्दार्थभावनम् । यन्मौनमासनं शान्तं तच्छ्रेष्ठासङ्ग उच्यते ॥२५-२६॥

இந்தக் கிரமயோகத்தால், மகாத்மாக்களின் இந்தச் சாதன-சேர்க்கையால் (இவ்வாறு) தியானிக்க வேண்டும்—‘நான் கர்த்தா அல்ல; ஈசுவரே கர்த்தா; நிகழ்காலமோ முன்காலமோ கர்மம் எனது அல்ல।’ ‘நிச்சயமாக (அது) என்னிடமிருந்து மிகத் தொலைவில்’ என்ற சொல்லர்த்த-பாவனையால் உண்டாகும் மௌனமான, அமைதியான நிலை/ஆசனமே உத்தம அசங்கம் எனப்படுகிறது.

Verse 27

अनेन क्रमयोगेन संयोगेन महात्मनाम् । नाहं कर्तेश्वरः कर्ता कर्म वा प्राक्तनं मम ॥ कृत्वा दूरतरे नूनमिति शब्दार्थभावनम् । यन्मौनमासनं शान्तं तच्छ्रेष्ठासङ्ग उच्यते ॥२५-२६॥

இந்தக் கிரமயோகம்—மகாத்மர்களின் இச்சம்யோக ஒழுக்கத்தால்—இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும்: “நான் கர்த்தா அல்ல; ஈசுவரனே கர்த்தா; இப்போதையதோ முன்பதோ எந்தக் கர்மமும் எனது அல்ல।” “நிச்சயமாக எனக்குப் பல தூரம்” என்ற சொல்லர்த்தப் பாவனையால், அமைதியான மௌன ஆசனம் எதுவோ அதுவே உத்தம அசங்கம் எனப்படுகிறது।

Verse 28

सन्तोषामोदमधुरा प्रथमोदेति भूमिका । भूमिप्रोदितमात्रोऽन्तरमृताङ्कुरिकेव सा ॥ एषा हि परिमृष्टान्तः संन्यासा प्रसवैकभूः । द्वितीयां च तृतीयां च भूमिकां प्राप्नुयात्ततः ॥ श्रेष्ठा सर्वगता ह्येषा तृतीया भ...

திருப்தி-ஆனந்தத்தின் இனிமையுடன் முதல் பூமிகை உதயமாகிறது; அது மண்ணிலிருந்து இப்போதுதான் முளைத்த அமிர்த முளைபோல் உள்ளத்தில் தோன்றுகிறது. இதுவே இலக்கைத் தொட்ட சந்நியாசம்; உயர்ந்த உணர்வின் பிறப்புக்கான ஒரே நிலம். அதன் பின் சாதகன் இரண்டாம், மூன்றாம் பூமிகைகளை அடைய வேண்டும். இங்கு மூன்றாம் பூமிகை உத்தமமும் அனைத்திலும் பரவியதுமாகும்; அதில் மனிதன் எல்லாச் சங்கல்ப-கற்பனைகளையும் முற்றிலும் கைவிடுகிறான். மூன்று பூமிகைகளின் பயிற்சியால் அஞ்ஞானம் அழிந்தபின், நான்காம் பூமிகை அடைந்தோர் எங்கும் சமத்துவம் காண்கிறார்கள். அத்வைதத்தில் நிலைபெற்றபோது, த்வைதம் அமைந்தபோது, நான்காம் பூமிகை அடைந்தோர் உலகை கனவுபோல் காண்கிறார்கள்।

Verse 29

सन्तोषामोदमधुरा प्रथमोदेति भूमिका । भूमिप्रोदितमात्रोऽन्तरमृताङ्कुरिकेव सा ॥ एषा हि परिमृष्टान्तः संन्यासा प्रसवैकभूः । द्वितीयां च तृतीयां च भूमिकां प्राप्नुयात्ततः ॥ श्रेष्ठा सर्वगता ह्येषा तृतीया भ...

திருப்தி-ஆனந்தத்தின் இனிமையுடன் முதல் பூமிகை உதயமாகிறது; அது மண்ணிலிருந்து இப்போதுதான் முளைத்த அமிர்த முளைபோல் உள்ளத்தில் தோன்றுகிறது. இதுவே இலக்கைத் தொட்ட சந்நியாசம்; உயர்ந்த உணர்வின் பிறப்புக்கான ஒரே நிலம். அதன் பின் சாதகன் இரண்டாம், மூன்றாம் பூமிகைகளை அடைய வேண்டும். இங்கு மூன்றாம் பூமிகை உத்தமமும் அனைத்திலும் பரவியதுமாகும்; அதில் மனிதன் எல்லாச் சங்கல்ப-கற்பனைகளையும் முற்றிலும் கைவிடுகிறான். மூன்று பூமிகைகளின் பயிற்சியால் அஞ்ஞானம் அழிந்தபின், நான்காம் பூமிகை அடைந்தோர் எங்கும் சமத்துவம் காண்கிறார்கள். அத்வைதத்தில் நிலைபெற்றபோது, த்வைதம் அமைந்தபோது, நான்காம் பூமிகை அடைந்தோர் உலகை கனவுபோல் காண்கிறார்கள்।

Verse 30

सन्तोषामोदमधुरा प्रथमोदेति भूमिका । भूमिप्रोदितमात्रोऽन्तरमृताङ्कुरिकेव सा ॥ एषा हि परिमृष्टान्तः संन्यासा प्रसवैकभूः । द्वितीयां च तृतीयां च भूमिकां प्राप्नुयात्ततः ॥ श्रेष्ठा सर्वगता ह्येषा तृतीया भ...

திருப்தி-ஆனந்தத்தின் இனிமையுடன் முதல் பூமிகை உதயமாகிறது; அது மண்ணிலிருந்து இப்போதுதான் முளைத்த அமிர்த முளைபோல் உள்ளத்தில் தோன்றுகிறது. இதுவே இலக்கைத் தொட்ட சந்நியாசம்; உயர்ந்த உணர்வின் பிறப்புக்கான ஒரே நிலம். அதன் பின் சாதகன் இரண்டாம், மூன்றாம் பூமிகைகளை அடைய வேண்டும். இங்கு மூன்றாம் பூமிகை உத்தமமும் அனைத்திலும் பரவியதுமாகும்; அதில் மனிதன் எல்லாச் சங்கல்ப-கற்பனைகளையும் முற்றிலும் கைவிடுகிறான். மூன்று பூமிகைகளின் பயிற்சியால் அஞ்ஞானம் அழிந்தபின், நான்காம் பூமிகை அடைந்தோர் எங்கும் சமத்துவம் காண்கிறார்கள். அத்வைதத்தில் நிலைபெற்றபோது, த்வைதம் அமைந்தபோது, நான்காம் பூமிகை அடைந்தோர் உலகை கனவுபோல் காண்கிறார்கள்।

Verse 31

सन्तोषामोदमधुरा प्रथमोदेति भूमिका । भूमिप्रोदितमात्रोऽन्तरमृताङ्कुरिकेव सा ॥ एषा हि परिमृष्टान्तः संन्यासा प्रसवैकभूः । द्वितीयां च तृतीयां च भूमिकां प्राप्नुयात्ततः ॥ श्रेष्ठा सर्वगता ह्येषा तृतीया भ...

திருப்தி-ஆனந்தத்தின் இனிமையுடன் முதல் பூமிகை உதயமாகிறது; அது மண்ணிலிருந்து இப்போதுதான் முளைத்த அமிர்த முளைபோல் உள்ளத்தில் தோன்றுகிறது. இதுவே இலக்கைத் தொட்ட சந்நியாசம்; உயர்ந்த உணர்வின் பிறப்புக்கான ஒரே நிலம். அதன் பின் சாதகன் இரண்டாம், மூன்றாம் பூமிகைகளை அடைய வேண்டும். இங்கு மூன்றாம் பூமிகை உத்தமமும் அனைத்திலும் பரவியதுமாகும்; அதில் மனிதன் எல்லாச் சங்கல்ப-கற்பனைகளையும் முற்றிலும் கைவிடுகிறான். மூன்று பூமிகைகளின் பயிற்சியால் அஞ்ஞானம் அழிந்தபின், நான்காம் பூமிகை அடைந்தோர் எங்கும் சமத்துவம் காண்கிறார்கள். அத்வைதத்தில் நிலைபெற்றபோது, த்வைதம் அமைந்தபோது, நான்காம் பூமிகை அடைந்தோர் உலகை கனவுபோல் காண்கிறார்கள்।

Verse 32

सन्तोषामोदमधुरा प्रथमोदेति भूमिका । भूमिप्रोदितमात्रोऽन्तरमृताङ्कुरिकेव सा ॥ एषा हि परिमृष्टान्तः संन्यासा प्रसवैकभूः । द्वितीयां च तृतीयां च भूमिकां प्राप्नुयात्ततः ॥ श्रेष्ठा सर्वगता ह्येषा तृतीया भ...

திருப்தியின் ஆனந்தம் இனிமையாய் முதல் பூமிகை உதயமாகிறது; அது உதயமானவுடன் உள்ளே அமர்தத்தின் முளைபோல் ஒன்று தோன்றுகிறது. இதுவே முடிவு நன்கு தொடப்பட்ட சந்நியாசம்; ஆன்மீகப் பிறவிக்கான ஒரே நிலம்; அதிலிருந்து இரண்டாம், மூன்றாம் பூமிகைகளை அடைய வேண்டும். இங்கு மூன்றாம் பூமிகை சிறந்ததும் அனைத்திலும் பரவியதும்; அதில் மனிதன் எல்லாச் சங்கல்ப-கற்பனைகளையும் துறக்கிறான். மூன்று பூமிகைகளின் பயிற்சியால் அஞ்ஞானம் அழிந்தபின், நான்காம் பூமிகை அடைந்தோர் எங்கும் சமத்துவம் காண்கிறார்கள். அத்வைதத்தில் நிலைபெற்று, த்வைதம் அமைந்தபோது, நான்காம் பூமிகையினர் உலகை கனவுபோல் காண்கிறார்கள்.

Verse 33

भूमिकात्रितयं जाग्रच्चतुर्थी स्वप्न उच्यते ॥ चित्तं तु शरदभ्रांशविलयं प्रविलीयते । सत्त्वावशेष एवास्ते पञ्चमीं भूमिकां गतः ॥ जगद्विकल्पो नोदेति चित्तस्यात्र विलापनात् । पञ्चमीं भूमिकामेत्य सुषुप्तपदना...

மூன்று பூமிகைகள் ‘ஜாக்ரத்’ எனவும், நான்காவது ‘ஸ்வப்னம்’ எனவும் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் சித்தம் சரத்கால மேகத் துண்டுகள் கரைவதுபோல் லயமாகிறது; ஐந்தாம் பூமிகை அடைந்தவன் சத்த்வ அவசேஷத்தில் மட்டும் நிலைக்கிறான். இங்கு சித்த லயத்தால் உலக-விகல்பம் எழாது; ‘சுஷுப்த-பதம்’ எனப்படும் ஐந்தாம் பூமிகையை அடைந்து, மீதமுள்ள விசேஷங்கள் அமைந்தபின், அவன் அத்வைதமாத்திரமாக நிலைக்கிறான். த்வைதப் பாவம் கரைந்ததால் மகிழ்ந்து உள்ளுணர்வால் விழித்தவனாய், ஐந்தாம் பூமிகையில் சுஷுப்தி போன்ற மனத்துடன் இருக்கிறான். உள்ள்நோக்கி நிலைத்திருந்தும் வெளிப்புறச் செயலில் ஈடுபட்டாலும், களைப்பால் எப்போதும் தூக்கமுற்றவனாய் தோன்றுகிறான். இப்பூமிகையில் பயிற்சி செய்து வாசனையற்றவனாய், படிப்படியாக ‘துர்ய’ எனப்படும் ஆறாம் பூமிகையில் நுழைகிறான். அங்கே அசத்-ரூபமும் இல்லை, சத்-ரூபமும் இல்லை; ‘நான்’ இல்லை, ‘அஹங்காரச் செயல்’ கூட இல்லை; க்ஷீணமான மனனம் மட்டும் மீதமாய்—அத்வைதத்தில் அச்சமற்றவனாய் நிலைக்கிறான். முடிச்சற்றவன், சந்தேகம் அமைந்தவன், ஜீவன்முக்தன், தியானத்தில் தெளிவானவன்—வெளியில் அணையாதபோல இருந்தாலும் உள்ளே நிர்வாணன்; வரையப்பட்ட விளக்குபோல் நிலைத்திருப்பான். ஆறாம் பூமியில் நிலைத்து ஏழாம் பூமியை அடைய வேண்டும்.

Verse 34

भूमिकात्रितयं जाग्रच्चतुर्थी स्वप्न उच्यते ॥ चित्तं तु शरदभ्रांशविलयं प्रविलीयते । सत्त्वावशेष एवास्ते पञ्चमीं भूमिकां गतः ॥ जगद्विकल्पो नोदेति चित्तस्यात्र विलापनात् । पञ्चमीं भूमिकामेत्य सुषुप्तपदना...

மூன்று பூமிகைகள் ‘ஜாக்ரத்’ என்றும் நான்காவது ‘ஸ்வப்னம்’ என்றும் கூறப்படுகின்றன. இருப்பினும் சித்தம் சரத்கால மேகத் துண்டுகள் கரைவதுபோல் லயமாகிறது; ஐந்தாம் பூமிகை அடைந்தவன் சத்த்வ அவசேஷத்தில் மட்டும் நிலைக்கிறான். இங்கு சித்த லயத்தால் உலக-விகல்பம் எழாது; ‘சுஷுப்த-பதம்’ எனப்படும் ஐந்தாம் பூமிகையை அடைந்து, மீதமுள்ள விசேஷங்கள் அமைந்தபின், அவன் அத்வைதமாத்திரமாக நிலைக்கிறான். த்வைதப் பாவம் கரைந்ததால் மகிழ்ந்து உள்ளுணர்வால் விழித்தவனாய், ஐந்தாம் பூமிகையில் சுஷுப்தி போன்ற மனத்துடன் இருக்கிறான். உள்ள்நோக்கி இருந்தும் வெளிப்புறச் செயலில் ஈடுபட்டால், களைப்பால் எப்போதும் தூக்கமுற்றவனாய் தோன்றுகிறான். இப்பூமிகையில் பயிற்சி செய்து வாசனையற்றவனாய், படிப்படியாக ‘துர்ய’ எனப்படும் ஆறாம் பூமிகையில் நுழைகிறான். அங்கே அசத் அல்ல, சத் அல்ல; ‘நான்’ இல்லை, ‘அஹங்காரச் செயல்’ இல்லை; க்ஷீணமான மனனம் மட்டும் மீதமாய்—அத்வைதத்தில் அச்சமற்றவனாய் நிலைக்கிறான். முடிச்சற்றவன், சந்தேகம் அமைந்தவன், ஜீவன்முக்தன், தியானத்தில் தெளிவானவன்—வெளியில் அணையாதபோல இருந்தாலும் உள்ளே நிர்வாணன், வரையப்பட்ட விளக்குபோல் நிலைத்திருப்பான். ஆறாம் பூமியில் நிலைத்து ஏழாம் பூமியை அடைகிறான்.

Verse 35

भूमिकात्रितयं जाग्रच्चतुर्थी स्वप्न उच्यते ॥ चित्तं तु शरदभ्रांशविलयं प्रविलीयते । सत्त्वावशेष एवास्ते पञ्चमीं भूमिकां गतः ॥ जगद्विकल्पो नोदेति चित्तस्यात्र विलापनात् । पञ्चमीं भूमिकामेत्य सुषुप्तपदना...

மூன்று பூமிகைகள் ‘ஜாக்ரத்’ என்றும் நான்காவது ‘ஸ்வப்னம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. மனம் சரத்கால மேகத் துண்டுகள் கரைவதுபோல் லயமாகிறது; ஐந்தாம் பூமிகை அடைந்தவன் சத்த்வ அவசேஷத்தில் மட்டும் நிலைக்கிறான். சித்த லயத்தால் உலகக் கற்பனை எழாது; ‘சுஷுப்த-பதம்’ எனப்படும் ஐந்தாம் பூமிகையை அடைந்து, மீதமுள்ள விசேஷங்கள் அமைந்தபின், அவன் அத்வைதமாத்திரமாக நிலைக்கிறான். த்வைதப் பாவம் கரைந்ததால் மகிழ்ந்து உள்ளுணர்வால் விழித்தவனாய், ஐந்தாம் பூமிகையில் சுஷுப்தி போன்ற மனத்துடன் இருக்கிறான். வெளிப்புறச் செயலில் ஈடுபட்டாலும் உள்ள்நோக்கி இருந்து, களைப்பால் எப்போதும் தூக்கமுற்றவனாய் தோன்றுகிறான். இப்பூமிகையில் பயிற்சி செய்து வாசனையற்றவனாய், படிப்படியாக ‘துர்ய’ எனப்படும் ஆறாம் பூமிகையில் நுழைகிறான்; அங்கே சத் அல்ல, அசத் அல்ல; ‘நான்’ இல்லை, ‘அஹங்காரச் செயல்’ இல்லை; க்ஷீணமான மனனம் மட்டும் மீதமாய்—அத்வைதத்தில் அச்சமற்றவனாய் நிலைக்கிறான். முடிச்சற்றவன், சந்தேகம் அமைந்தவன், ஜீவன்முக்தன்—வரையப்பட்ட விளக்குபோல் நிலைத்து, ஆறாம் நிலையில் இருந்து ஏழாம் நிலையை அடைகிறான்.

Verse 36

भूमिकात्रितयं जाग्रत् चतुर्थी स्वप्न उच्यते॥ चित्तं तु शरदभ्रांशविलयं प्रविलीयते। सत्त्वावशेष एवास्ते पञ्चमीं भूमिकां गतः॥ जगद्विकल्पो नोदेति चित्तस्यात्र विलापनात्। पञ्चमीं भूमिकामेत्य सुषुप्तपदनामिक...

மூன்று பூமிகைகள் ‘ஜாக்ரத்’ என்றும் நான்காவது ‘ஸ்வப்னம்’ என்றும் சொல்லப்படுகின்றன. சித்தம் சரத்கால மேகத் துண்டுகள் கரைவதுபோல் லயமாகிறது; ஐந்தாம் பூமிகை அடைந்தவன் சத்த்வ அவசேஷத்தில் மட்டும் நிலைக்கிறான். இங்கு சித்த லயத்தால் உலக-விகல்பம் எழாது; ‘சுஷுப்த-பதம்’ எனப்படும் ஐந்தாம் பூமிகையை அடைந்து, மீதமுள்ள விசேஷங்கள் அமைந்தபின், அவன் அத்வைதமாத்திரமாக நிலைக்கிறான். த்வைதப் பாவம் கரைந்ததால் மகிழ்ந்து உள்ளுணர்வால் விழித்தவனாய், ஐந்தாம் பூமிகையில் சுஷுப்தி போன்ற மனத்துடன் இருக்கிறான். உள்ள்நோக்கி நிலைத்திருந்தும் வெளிப்புறச் செயலில் ஈடுபட்டால், களைப்பால் எப்போதும் தூக்கமுற்றவனாய் தோன்றுகிறான். இப்பூமிகையில் பயிற்சி செய்து வாசனையற்றவனாய், படிப்படியாக ‘துர்ய’ எனப்படும் ஆறாம் பூமிகையில் நுழைகிறான். அங்கே அசத்-ரூபமும் இல்லை, சத்-ரூபமும் இல்லை; ‘நான்’ இல்லை, ‘அஹங்காரச் செயல்’ இல்லை; க்ஷீணமான மனனம் மட்டும் மீதமாய்—அத்வைதத்தில் மிக அச்சமற்றவனாய் நிலைக்கிறான். முடிச்சற்றவன், சந்தேகம் அமைந்தவன், ஜீவன்முக்தன், தியானத்தில் தெளிவானவன்—வெளியில் அணையாதபோல இருந்தாலும் உள்ளே நிர்வாணன், வரையப்பட்ட விளக்குபோல் நிலைத்திருப்பான். ஆறாம் பூமியில் நிலைத்து ஏழாம் பூமியை அடைய வேண்டும்.

Verse 37

भूमिकात्रितयं जाग्रत् चतुर्थी स्वप्न उच्यते॥ चित्तं तु शरदभ्रांशविलयं प्रविलीयते। सत्त्वावशेष एवास्ते पञ्चमीं भूमिकां गतः॥ जगद्विकल्पो नोदेति चित्तस्यात्र विलापनात्। पञ्चमीं भूमिकामेत्य सुषुप्तपदनामिक...

முதல் மூன்று நிலைகள் விழிப்பு நிலை, நான்காவது கனவு நிலை எனப்படும். ஐந்தாவது நிலையில் மனம் சரத்கால மேகங்களைப் போல கரைகிறது, தூய சத்வம் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.

Verse 38

भूमिकात्रितयं जाग्रत् चतुर्थी स्वप्न उच्यते॥ चित्तं तु शरदभ्रांशविलयं प्रविलीयते। सत्त्वावशेष एवास्ते पञ्चमीं भूमिकां गतः॥ जगद्विकल्पो नोदेति चित्तस्यात्र विलापनात्। पञ्चमीं भूमिकामेत्य सुषुप्तपदनामिक...

மனம் கரைவதால் உலகத்தைப் பற்றிய கற்பனைகள் எழுவதில்லை. சுஷுப்தி எனப்படும் ஐந்தாவது நிலையை அடைந்து, அனைத்து வேறுபாடுகளும் அமைதியடைந்த நிலையில், அவர் அத்வைதத்தில் நிலைபெறுகிறார்.

Verse 39

भूमिकात्रितयं जाग्रत् चतुर्थी स्वप्न उच्यते॥ चित्तं तु शरदभ्रांशविलयं प्रविलीयते। सत्त्वावशेष एवास्ते पञ्चमीं भूमिकां गतः॥ जगद्विकल्पो नोदेति चित्तस्यात्र विलापनात्। पञ्चमीं भूमिकामेत्य सुषुप्तपदनामिक...

துவைத உணர்வு மறைந்ததால் அவர் மகிழ்ச்சியும் ஞானமும் பெற்றவர். ஐந்தாவது நிலையில் அவர் மனம் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பது போல இருக்கும். வெளி உலகச் செயல்களில் ஈடுபட்டாலும் உள்ளுக்குள் அவர் உள்முகமாகவே இருப்பார்.

Verse 40

भूमिकात्रितयं जाग्रत् चतुर्थी स्वप्न उच्यते॥ चित्तं तु शरदभ्रांशविलयं प्रविलीयते। सत्त्वावशेष एवास्ते पञ्चमीं भूमिकां गतः॥ जगद्विकल्पो नोदेति चित्तस्यात्र विलापनात्। पञ्चमीं भूमिकामेत्य सुषुप्तपदनामिक...

அவர் எப்போதும் களைப்படைந்தவர் போலவும் தூக்க கலக்கத்தில் இருப்பவர் போலவும் தோன்றுவார். இந்த நிலையில் ஆசைகளற்றுப் பயிற்சி செய்து, அவர் படிப்படியாக 'துர்ய' எனப்படும் ஆறாவது நிலையை அடைகிறார்.

Verse 41

भूमिकात्रितयं जाग्रच्चतुर्थी स्वप्न उच्यते॥ चित्तं तु शरदभ्रांशविलयं प्रविलीयते। सत्त्वावशेष एवास्ते पञ्चमीं भूमिकां गतः॥ जगद्विकल्पो नोदेति चित्तस्यात्र विलापनात्। पञ्चमीं भूमिकामेत्य सुषुप्तपदनामिका...

அங்கே மெய் இல்லை, பொய் இல்லை, 'நான்' இல்லை, அகங்காரமும் இல்லை. எண்ணங்கள் ஒடுங்கிய நிலையில் அவர் அச்சமின்றி அத்வைதத்தில் இருக்கிறார். முடிச்சுகள் அவிழ்ந்து, சந்தேகங்கள் தீர்ந்த அந்த ஜீவன்முக்தர் ஓவியத் தீபம் போல அசையாமல் இருப்பார்.

Verse 42

विदेहमुक्ततात्रोक्ता सप्तमी योगभूमिका। अगम्या वचसां शान्ता सा सीमा सर्वभूमिषु॥ लोकानुवर्तनं त्यक्त्वा त्यक्त्वा देहानुवर्तनम्। शास्त्रानुवर्तनं त्यक्त्वा स्वाध्यासापनयं कुरु॥ ओङ्कारमात्रमखिलं विश्वप्र...

ஏழாம் யோகநிலை ‘விதேஹமுக்தி’ என உரைக்கப்படுகிறது; அது சொல்லால் எட்டாத அமைதி, எல்லா நிலைகளின் பரம எல்லை. உலகப் பின்பற்றுதலையும், உடல் பின்பற்றுதலையும், சாஸ்திரப் பின்பற்றுதலையும் கூட விட்டு, அத்யாசத்தை நீக்குக. அனைத்தும் ஓங்காரமாத்திரமே—விஷ்வ, தைஜஸ, பிராஜ்ஞ முதலிய இலக்கணங்களுடன்; வாச்ய‑வாசக வேத‑அவேதம் உணரப்படாமையால் அது ஒன்றே. ‘அ’ விஷ்வம், ‘உ’ தைஜஸம், ‘ம’ பிராஜ்ஞம்—இவ்வாறு வரிசையாக தியானிக்க. சமாதிக்காலத்திற்கு முன்பே பெருமுயற்சியுடன் விசாரித்து, ஸ்தூலத்திலிருந்து ஸூக்ஷ்மம் வரை அனைத்தையும் சிதாத்மாவில் லயப்படுத்துக. சிதாத்மா நித்திய சுத்த‑புத்த‑முக்த‑சத்‑அத்வய, பரமானந்தஸ்வரூபம்—“நான் வாசுதேவன், ஓம்” என உறுதிசெய். ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அனைத்திலும் இது துக்கமே; ஆகவே அனைத்தையும் துறந்து, ஹே பாவமற்றவனே, தத்துவத்தில் நிலைபெறு. அவித்யை இருளைத் தாண்டி, எல்லா ஆபாசங்களும் அற்ற, நிர்மல சுத்த ஆனந்தம், மனம்‑வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது—“ப்ரஜ்ஞானகன ஆனந்தஸ்வரூப பிரம்மம் நான்” என பாவனை செய்.

Verse 43

विदेहमुक्ततात्रोक्ता सप्तमी योगभूमिका। अगम्या वचसां शान्ता सा सीमा सर्वभूमिषु॥ लोकानुवर्तनं त्यक्त्वा त्यक्त्वा देहानुवर्तनम्। शास्त्रानुवर्तनं त्यक्त्वा स्वाध्यासापनयं कुरु॥ ओङ्कारमात्रमखिलं विश्वप्र...

ஏழாம் யோகநிலை ‘விதேஹமுக்தி’ என உரைக்கப்படுகிறது; அது சொல்லால் எட்டாத அமைதி, எல்லா நிலைகளின் பரம எல்லை. உலகப் பின்பற்றுதலையும், உடல் பின்பற்றுதலையும், சாஸ்திரப் பின்பற்றுதலையும் கூட விட்டு, அத்யாசத்தை நீக்குக. அனைத்தும் ஓங்காரமாத்திரமே—விஷ்வ, தைஜஸ, பிராஜ்ஞ முதலிய இலக்கணங்களுடன்; வாச்ய‑வாசக வேத‑அவேதம் உணரப்படாமையால் அது ஒன்றே. ‘அ’ விஷ்வம், ‘உ’ தைஜஸம், ‘ம’ பிராஜ்ஞம்—இவ்வாறு வரிசையாக தியானிக்க. சமாதிக்காலத்திற்கு முன்பே பெருமுயற்சியுடன் விசாரித்து, ஸ்தூலத்திலிருந்து ஸூக்ஷ்மம் வரை அனைத்தையும் சிதாத்மாவில் லயப்படுத்துக. சிதாத்மா நித்திய சுத்த‑புத்த‑முக்த‑சத்‑அத்வய, பரமானந்தஸ்வரூபம்—“நான் வாசுதேவன், ஓம்” என உறுதிசெய். ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அனைத்திலும் இது துக்கமே; ஆகவே அனைத்தையும் துறந்து, ஹே பாவமற்றவனே, தத்துவத்தில் நிலைபெறு. அவித்யை இருளைத் தாண்டி, எல்லா ஆபாசங்களும் அற்ற, நிர்மல சுத்த ஆனந்தம், மனம்‑வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது—“ப்ரஜ்ஞானகன ஆனந்தஸ்வரூப பிரம்மம் நான்” என பாவனை செய்.

Verse 44

विदेहमुक्ततात्रोक्ता सप्तमी योगभूमिका। अगम्या वचसां शान्ता सा सीमा सर्वभूमिषु॥ लोकानुवर्तनं त्यक्त्वा त्यक्त्वा देहानुवर्तनम्। शास्त्रानुवर्तनं त्यक्त्वा स्वाध्यासापनयं कुरु॥ ओङ्कारमात्रमखिलं विश्वप्र...

ஏழாம் யோகநிலை ‘விதேஹமுக்தி’ என உரைக்கப்படுகிறது; அது சொல்லால் எட்டாத அமைதி, எல்லா நிலைகளின் பரம எல்லை. உலகப் பின்பற்றுதலையும், உடல் பின்பற்றுதலையும், சாஸ்திரப் பின்பற்றுதலையும் கூட விட்டு, அத்யாசத்தை நீக்குக. அனைத்தும் ஓங்காரமாத்திரமே—விஷ்வ, தைஜஸ, பிராஜ்ஞ முதலிய இலக்கணங்களுடன்; வாச்ய‑வாசக வேத‑அவேதம் உணரப்படாமையால் அது ஒன்றே. ‘அ’ விஷ்வம், ‘உ’ தைஜஸம், ‘ம’ பிராஜ்ஞம்—இவ்வாறு வரிசையாக தியானிக்க. சமாதிக்காலத்திற்கு முன்பே பெருமுயற்சியுடன் விசாரித்து, ஸ்தூலத்திலிருந்து ஸூக்ஷ்மம் வரை அனைத்தையும் சிதாத்மாவில் லயப்படுத்துக. சிதாத்மா நித்திய சுத்த‑புத்த‑முக்த‑சத்‑அத்வய, பரமானந்தஸ்வரூபம்—“நான் வாசுதேவன், ஓம்” என உறுதிசெய். ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அனைத்திலும் இது துக்கமே; ஆகவே அனைத்தையும் துறந்து, ஹே பாவமற்றவனே, தத்துவத்தில் நிலைபெறு. அவித்யை இருளைத் தாண்டி, எல்லா ஆபாசங்களும் அற்ற, நிர்மல சுத்த ஆனந்தம், மனம்‑வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது—“ப்ரஜ்ஞானகன ஆனந்தஸ்வரூப பிரம்மம் நான்” என பாவனை செய்.

Verse 45

विदेहमुक्ततात्रोक्ता सप्तमी योगभूमिका। अगम्या वचसां शान्ता सा सीमा सर्वभूमिषु॥ लोकानुवर्तनं त्यक्त्वा त्यक्त्वा देहानुवर्तनम्। शास्त्रानुवर्तनं त्यक्त्वा स्वाध्यासापनयं कुरु॥ ओङ्कारमात्रमखिलं विश्वप्र...

ஏழாம் யோகநிலை ‘விதேஹமுக்தி’ என உரைக்கப்படுகிறது; அது சொல்லால் எட்டாத அமைதி, எல்லா நிலைகளின் பரம எல்லை. உலகப் பின்பற்றுதலையும், உடல் பின்பற்றுதலையும், சாஸ்திரப் பின்பற்றுதலையும் கூட விட்டு, அத்யாசத்தை நீக்குக. அனைத்தும் ஓங்காரமாத்திரமே—விஷ்வ, தைஜஸ, பிராஜ்ஞ முதலிய இலக்கணங்களுடன்; வாச்ய‑வாசக வேத‑அவேதம் உணரப்படாமையால் அது ஒன்றே. ‘அ’ விஷ்வம், ‘உ’ தைஜஸம், ‘ம’ பிராஜ்ஞம்—இவ்வாறு வரிசையாக தியானிக்க. சமாதிக்காலத்திற்கு முன்பே பெருமுயற்சியுடன் விசாரித்து, ஸ்தூலத்திலிருந்து ஸூக்ஷ்மம் வரை அனைத்தையும் சிதாத்மாவில் லயப்படுத்துக. சிதாத்மா நித்திய சுத்த‑புத்த‑முக்த‑சத்‑அத்வய, பரமானந்தஸ்வரூபம்—“நான் வாசுதேவன், ஓம்” என உறுதிசெய். ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அனைத்திலும் இது துக்கமே; ஆகவே அனைத்தையும் துறந்து, ஹே பாவமற்றவனே, தத்துவத்தில் நிலைபெறு. அவித்யை இருளைத் தாண்டி, எல்லா ஆபாசங்களும் அற்ற, நிர்மல சுத்த ஆனந்தம், மனம்‑வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது—“ப்ரஜ்ஞானகன ஆனந்தஸ்வரூப பிரம்மம் நான்” என பாவனை செய்.

Verse 46

विदेहमुक्ततात्रोक्ता सप्तमी योगभूमिका । अगम्या वचसां शान्ता सा सीमा सर्वभूमिषु ॥ लोकानुवर्तनं त्यक्त्वा त्यक्त्वा देहानुवर्तनम् । शास्त्रानुवर्तनं त्यक्त्वा स्वाध्यासापनयं कुरु ॥ ओङ्कारमात्रमखिलं विश्...

ஏழாம் யோகநிலை ‘விதேஹமுக்தி’ என உரைக்கப்படுகிறது; அது சொல்லால் எட்டாத அமைதி, எல்லா நிலைகளின் பரம எல்லை. உலகப் பின்பற்றுதலையும், உடல் பின்பற்றுதலையும், சாஸ்திரப் பின்பற்றுதலையும் கூட விட்டு, அத்யாசத்தை நீக்குக. அனைத்தும் ஓங்காரமாத்திரமே—விஷ்வ, தைஜஸ, பிராஜ்ஞ முதலிய இலக்கணங்களுடன்; வாச்ய‑வாசக வேத‑அவேதம் உணரப்படாமையால் அது ஒன்றே. ‘அ’ விஷ்வம், ‘உ’ தைஜஸம், ‘ம’ பிராஜ்ஞம்—இவ்வாறு வரிசையாக தியானிக்க. சமாதிக்காலத்திற்கு முன்பே பெருமுயற்சியுடன் விசாரித்து, ஸ்தூலத்திலிருந்து ஸூக்ஷ்மம் வரை அனைத்தையும் சிதாத்மாவில் லயப்படுத்துக. சிதாத்மா நித்திய சுத்த‑புத்த‑முக்த‑சத்‑அத்வய, பரமானந்தஸ்வரூபம்—“நான் வாசுதேவன், ஓம்” என உறுதிசெய். ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அனைத்திலும் இது துக்கமே; ஆகவே அனைத்தையும் துறந்து, ஹே பாவமற்றவனே, தத்துவத்தில் நிலைபெறு. அவித்யை இருளைத் தாண்டி, எல்லா ஆபாசங்களும் அற்ற, நிர்மல சுத்த ஆனந்தம், மனம்‑வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது—“ப்ரஜ்ஞானகன ஆனந்தஸ்வரூப பிரம்மம் நான்” என பாவனை செய்.

Verse 47

विदेहमुक्ततात्रोक्ता सप्तमी योगभूमिका । अगम्या वचसां शान्ता सा सीमा सर्वभूमिषु ॥ लोकानुवर्तनं त्यक्त्वा त्यक्त्वा देहानुवर्तनम् । शास्त्रानुवर्तनं त्यक्त्वा स्वाध्यासापनयं कुरु ॥ ओङ्कारमात्रमखिलं विश्...

யோகத்தின் ஏழாம் நிலை ‘விதேஹமுக்தி’ என உரைக்கப்படுகிறது—அது அமைதியானது, சொற்களுக்கு எட்டாதது, எல்லா நிலைகளிலும் பரம எல்லை. உலகப் பின்பற்றுதலையும், உடல் பின்பற்றுதலையும், சாஸ்திரப் பின்பற்றுதலையும் விட்டுவிட்டு, அத்யாசம் (ஆரோபம்) நீக்குக. அனைத்தும் ஓங்காரமாத்திரமே; விஸ்வ, தைஜஸ, பிராஜ்ஞ முதலிய இலக்கணங்களால் அறியப்படும்—வாச்ய-வாசக வேத-அவேதம் புலப்படாததால். ‘அ’ விஸ்வம்; ‘உ’ தைஜஸம் என நினைவு; ‘ம’ பிராஜ்ஞ—இவ்வாறு வரிசையாகக் காண்க. சமாதிக்கு முன்பே மிகுந்த முயற்சியுடன் விசாரித்து, ஸ்தூலத்திலிருந்து ஸூக்ஷ்மம் வரை அனைத்தையும் சிதாத்மாவில் லயப்படுத்துக. சிதாத்மா நித்ய சுத்த, புத்த, முக்த, சத், அத்வயம்; பரமானந்த நிச்சயம்—‘நான் வாசுதேவன், ஓம்’. ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அனைத்திலும் இதெல்லாம் துக்கமே; ஆகையால் அனைத்தையும் துறந்து தத்துவத்தில் நிலைபெறு, ஹே பாவமற்றவனே. அவித்யா இருளைத் தாண்டியது, எல்லா ஆபாசங்களும் அற்றது, நிர்மல சுத்த ஆனந்தம், மனம்-வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது—‘நான் பிரஜ்ஞானகன ஆனந்தஸ்வரூப பிரம்மம்’ என தியானிக்க.

Verse 48

विदेहमुक्ततात्रोक्ता सप्तमी योगभूमिका । अगम्या वचसां शान्ता सा सीमा सर्वभूमिषु ॥ लोकानुवर्तनं त्यक्त्वा त्यक्त्वा देहानुवर्तनम् । शास्त्रानुवर्तनं त्यक्त्वा स्वाध्यासापनयं कुरु ॥ ओङ्कारमात्रमखिलं विश्...

யோகத்தின் ஏழாம் நிலை ‘விதேஹமுக்தி’—அமைதியானது, வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது, எல்லா நிலைகளின் பரம எல்லை. உலகம், உடல், சாஸ்திரம் ஆகியவற்றின் பின்பற்றுதலை விட்டுவிட்டு அத்யாசம் (ஆரோபம்) நீக்குக. அனைத்தும் ஓங்காரமாத்திரமே—விஸ்வ, தைஜஸ, பிராஜ்ஞ முதலிய இலக்கணங்களால்; வாச்ய-வாசக வேத-அவேதம் புலப்படாது. ‘அ’ விஸ்வம், ‘உ’ தைஜஸம், ‘ம’ பிராஜ்ஞ—இவ்வாறு வரிசையாகக் காண்க. சமாதிக்கு முன்பே பெருமுயற்சியுடன் விசாரித்து ஸ்தூலத்திலிருந்து ஸூக்ஷ்மம் வரை அனைத்தையும் சிதாத்மாவில் லயப்படுத்துக. சிதாத்மா நித்ய சுத்த, புத்த, முக்த, சத், அத்வயம்; பரமானந்த நிச்சயம்—‘நான் வாசுதேவன், ஓம்’. ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அனைத்திலும் இதெல்லாம் துக்கமே; ஆகையால் அனைத்தையும் துறந்து தத்துவத்தில் நிலைபெறு, ஹே பாவமற்றவனே. அவித்யா இருளைத் தாண்டியது, எல்லா ஆபாசங்களும் அற்றது, நிர்மல சுத்த ஆனந்தம், மனம்-வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது—‘நான் பிரஜ்ஞானகன ஆனந்தஸ்வரூப பிரம்மம்’ என தியானிக்க.

Verse 49

विदेहमुक्ततात्रोक्ता सप्तमी योगभूमिका । अगम्या वचसां शान्ता सा सीमा सर्वभूमिषु ॥ लोकानुवर्तनं त्यक्त्वा त्यक्त्वा देहानुवर्तनम् । शास्त्रानुवर्तनं त्यक्त्वा स्वाध्यासापनयं कुरु ॥ ओङ्कारमात्रमखिलं विश्...

யோகத்தின் ஏழாம் நிலை ‘விதேஹமுக்தி’ என அறிவிக்கப்படுகிறது—அது அமைதியானது, சொற்களுக்கு எட்டாதது, எல்லா நிலைகளிலும் இறுதி எல்லை. உலகம், உடல், சாஸ்திரம் ஆகியவற்றின் பின்பற்றுதலை விட்டுவிட்டு அத்யாசம் (ஆரோபம்) நீக்குக. அனைத்தும் ஓங்காரமாத்திரமே—விஸ்வ, தைஜஸ, பிராஜ்ஞ முதலிய இலக்கணங்களால்; வாச்ய-வாசக வேத-அவேதம் புலப்படாது. ‘அ’ விஸ்வம், ‘உ’ தைஜஸம், ‘ம’ பிராஜ்ஞ—இவ்வாறு வரிசையாக விவேகிக்க. சமாதிக்கு முன்பே பெருமுயற்சியுடன் விசாரித்து ஸ்தூலத்திலிருந்து ஸூக்ஷ்மம் வரை அனைத்தையும் சிதாத்மாவில் லயப்படுத்துக. சிதாத்மா நித்ய சுத்த, புத்த, முக்த, சத், அத்வயம்; பரமானந்த நிச்சயம்—‘நான் வாசுதேவன், ஓம்’. ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அனைத்திலும் இதெல்லாம் துக்கமே; ஆகையால் அனைத்தையும் துறந்து தத்துவத்தில் நிலைபெறு, ஹே பாவமற்றவனே. அவித்யா இருளைத் தாண்டியது, எல்லா ஆபாசங்களும் அற்றது, நிர்மல சுத்த ஆனந்தம், மனம்-வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது—‘நான் பிரஜ்ஞானகன ஆனந்தஸ்வரூப பிரம்மம்’ என தியானிக்க.