Adhyaya 1

Verse 1

अयोध्यामाहात्म्यं प्रारभ्यते । जयति पराशरसूनुः सत्यवतीहृदयनंदनो व्यासः । यस्यास्यकमलगलितं वाङ्मयममृतं जगत्पिबति

இப்போது அயோத்தியா-மாஹாத்மியம் தொடங்கப்படுகிறது. பராசரரின் புதல்வனும், சத்தியவதியின் இதய மகிழ்வுமான வியாசருக்கு ஜயம்; அவர் முகத் தாமரையிலிருந்து வழியும் வாக்கமுதத்தை உலகம் பருகுகிறது।

Verse 2

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं चैव ततो जयमुदीरयेत्

நாராயணனை வணங்கி, நரோத்தமனான நரனையும், தேவியான சரஸ்வதியையும் வணங்கி, அதன் பின் ‘ஜயம்’ என்று உரைக்க வேண்டும்।

Verse 3

व्यास उवाच । हिमवद्वासिनः सर्वे मुनयो वेदपारगाः । त्रिकालज्ञा महात्मानो नैमिषारण्यवासिनः

வியாசர் கூறினார்—இமயத்தில் வாழ்ந்த அந்த எல்லா முனிவர்களும் வேதப் பாரங்கதர்கள், முக்காலமும் அறிந்த மகாத்மாக்கள்; அவர்கள் நைமிஷாரண்யத்தில் வாசம் செய்தவர்கள்.

Verse 4

येऽर्बुदारण्यनिरता दण्डकारण्यवासिनः । महेन्द्राद्रिरता ये वै ये च विन्ध्यनिवासिनः

அர்புத வனத்தில் ஈடுபட்டவர்கள், தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்ந்தவர்கள், மகேந்திர மலைக்கு உவந்தவர்கள், விந்திய மலைத்தொடரில் குடியிருந்தவர்கள்—(அனைவரும் அங்கு இருந்தனர்)।

Verse 5

जंबूवनरता ये च ये गोदावरिवासिनः । वाराणसीश्रिता ये च मथुरावासिनस्तथा

மேலும் ஜம்பூவனத்தில் மகிழ்ந்தவர்கள், கோதாவரி கரையில் வாழ்ந்தவர்கள், வாராணசியை அடைக்கலமாக கொண்டவர்கள், அதுபோல மதுரையில் வசித்தவர்கள்—(அனைவரும் அங்கு இருந்தனர்)।

Verse 6

उज्जयिन्यां रता ये च प्रथमाश्रमवासिनः । द्वारावतीश्रिता ये च बदर्य्याश्रयिणस्तथा

உஜ்ஜயினியில் ஈடுபட்டோர், முதல் ஆசிரமத்தில் வாழ்வோர், த்வாராவதியைச் சரணடைந்தோர், அதுபோல பதரியில் அடைக்கலமானோர்—இத்தகைய முனிவர் அனைவரும் அங்கு கூடியிருந்தனர்.

Verse 7

मायापुरीश्रिता ये च ये च कान्तीनिवासिनः । एते चान्ये च मुनयः सशिष्या बहवोऽमलाः

மாயாபுரியைச் சரணடைந்தோர், காந்தியில் வாழ்வோர்—இவர்கள் மற்றும் பிற பல தூய முனிவர்கள் தம் சீடர்களுடன் அங்கு இருந்தனர்.

Verse 8

कुरुक्षेत्रे महाक्षेत्रे सत्रे द्वादशवार्षिके । वर्तमाने च रामस्य क्षितीशस्य महात्मनः । समागताः समाहूताः सर्वे ते मुनयोऽमलाः

மகாக்ஷேத்ரமான குருக்ஷேத்ரத்தில் பன்னிரண்டு ஆண்டுச் சத்திர யாகம் நடைபெறுகையில், மகாத்மா பூமிபதி இராம அரசன் ஆட்சிக்காலத்தில்—அழைக்கப்பட்ட அந்தத் தூய முனிவர் அனைவரும் அங்கு கூடினர்.

Verse 9

सर्वे ते शुद्धमनसो वेदवेदांगपारगाः । तत्र स्नात्वा यथान्यायं कृत्वा कर्म जपादिकम्

அவர்கள் அனைவரும் தூய மனத்தினர்; வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவர்கள். அங்கு விதிப்படி நீராடி ஜபம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்தனர்.

Verse 10

भारद्वाजं पुरस्कृत्य वेदवेदांगपारगम् । आसनेषु विचित्रेषु बृष्यादिषु ह्यनुक्रमात्

வேத-வேதாங்கங்களில் தேர்ந்த பாரத்வாஜரை முன்னிலையில் அமர்த்தி, அவர்கள் வரிசையாக பலவகை அழகிய ஆசனங்களில்—மெத்தைகள் முதலியவற்றில்—அமர்ந்தனர்.

Verse 11

उपविष्टाः कथाश्चक्रुर्नानातीर्थाश्रितास्तदा । कर्मांतरेषु सत्रस्य सुखासीनाः परस्परम्

அப்போது பல தீர்த்தங்களுடன் தொடர்புடைய அவர்கள் சத்திர யாகக் கிரியைகளின் இடைவெளிகளில் சுகமாக அமர்ந்து ஒருவரோடு ஒருவர் கதைகளைப் பேசினர்.

Verse 12

कथांतेषु ततस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । आजगाम महातेजास्तत्र सूतो महामतिः

அந்தப் பாவிதாத்ம முனிவர்களின் உரையாடல்கள் முடிந்ததும், அங்கே மகாதேஜஸும் மகாமதியும் உடைய சூதர் வந்தடைந்தார்.

Verse 13

व्यासशिष्यः पुराणज्ञो समः हर्षणसंज्ञकः । तान्प्रणम्य यथान्यायं मुनीनुपविवेश सः । उपविष्टो यथान्यायं मुनीनां वचनेन सः

அவர் வியாசரின் சீடர், புராணங்களை அறிந்தவர், சமநிலையுடையவர், ‘ஹர்ஷண’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவர். அவர் முனிவர்களை முறையாக வணங்கி அவர்களருகே அமர்ந்தார்; முனிவர்களின் சொல்லின்படி ஒழுங்காக ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்.

Verse 14

व्यासशिष्यं मुनिवरं सूतं वै रोमहर्षणम् । तं पप्रच्छुर्मुनिवरा भारद्वाजादयोऽमलाः

வியாசரின் சீடரான முனிவரான சூதர் ரோமஹர்ஷணரை, குற்றமற்ற முனிவர்கள் பாரத்வாஜர் முதலியோர் வினவினர்.

Verse 15

ऋषय ऊचुः । त्वत्तः श्रुता महाभाग नानातीर्थाश्रिताः कथाः । सरहस्यानि सर्वाणि पुराणानि महामते

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மகாபாக! உம்மிடமிருந்து பல தீர்த்தங்களுடன் தொடர்புடைய கதைகளை நாம் கேட்டோம்; ஓ மகாமதே! ரகசியங்களுடன் கூடிய அனைத்து புராணங்களையும் கேட்டோம்.

Verse 16

सांप्रतं श्रोतुमिच्छामः सरहस्यं सनातनम् । अयोध्याया महापुर्या महिमानं गुणोज्ज्वलम्

இப்போது நாம் அந்த சனாதன உபதேசத்தை அதன் இரகசியத்துடன் கேட்க விரும்புகிறோம்—மகாநகரி அயோத்தியின் குணஒளி பொலியும் தெய்வ மகிமையை।

Verse 17

कीदृशी सा सदा मेध्याऽयोध्या विष्णुप्रियापुरी । आद्या सा गीयते वेदे पुरीणां मुक्तिदायिका

அந்த அயோத்தி எத்தகையது—என்றும் தூய்மை நிறைந்த, விஷ்ணுவின் பிரிய நகரி? வேதங்களில் அவள் ஆதிப் புரியாகப் பாடப்படுகிறாள்; நகரங்களில் மோட்சம் அளிப்பவள்।

Verse 18

संस्थानं कीदृशं तस्यास्तस्यां के च महीभुजः । कानि तीर्थानि पुण्यानि माहात्म्यं तेषु कीदृशम्

அவளுடைய நகர அமைப்பும் வடிவமும் எத்தகையது? அந்நகரில் அரசர்கள் யார்? அங்கே எந்தப் புண்ணிய தீர்த்தங்கள் உள்ளன, அவற்றின் மஹாத்மியம் எவ்வாறு?

Verse 19

अयोध्यासेवनान्नृणां फलं स्यात्सूत कीदृशम् । किं चरित्रं सूत तस्याः का नद्यः के च संगमाः

ஓ சூதரே, அயோத்தியைச் சேவித்து அடைவதால் மனிதருக்கு எத்தகைய பலன் உண்டாகும்? அவளின் புனித வரலாறு என்ன, அங்கே எந்த நதிகளும் எந்த சங்கமங்களும் உள்ளன?

Verse 20

तत्र स्नानेन किं पुण्यं दानेन च महामते । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामस्त्वत्तः सूत गुणाधिक

ஓ மகாமதியே, அங்கே நீராடுவதாலும் தானம் செய்வதாலும் எத்தகைய புண்ணியம் உண்டாகும்? ஓ குணநிறைந்த சூதரே, அவையனைத்தையும் உம்மிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறோம்।

Verse 21

एतत्सर्वं क्रमेणैव तथ्यं त्वं वेत्थ सांप्रतम् । अयोध्याया महापुर्य्या माहात्म्यं वक्तुमर्हसि

நீ இவற்றையெல்லாம் ஒழுங்காகவும் உண்மையாகவும் அறிந்துள்ளாய்; ஆகையால் அயோத்தியா மகாநகரின் மாஹாத்மியத்தை உரைக்கத் தகுதியானவன் நீ.

Verse 22

सूत उवाच । व्यासप्रसादाज्जानामि पुराणानि तपोधनाः । सेतिहासानि सर्वाणि सरहस्यानि तत्त्वतः

சூதர் கூறினார்—தபோதனர்களே! வியாசரின் அருளால் நான் புராணங்களையும் எல்லா இதிஹாசங்களையும் அவற்றின் உள்நட்பொருளுடன் தத்துவமாக அறிந்துள்ளேன்.

Verse 23

तं प्रणम्य प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं भवदग्रतः । अयोध्याया महापुर्या यथावत्सरहस्यकम्

அவரை (வியாசரை) வணங்கி, உங்கள் முன்னிலையில் அயோத்தியா மகாநகரின் மாஹாத்மியத்தை முறையாக உள்நட்பொருளுடன் உரைப்பேன்.

Verse 24

विद्यावन्तं विपुलमतिदं वेदवेदांगवेद्यं श्रेष्ठं शान्तं शमितविषयं शुद्धतेजोविशालम् । वेदव्यासं सततविनतं विश्ववेद्यैकयोनिं पाराशर्य्यं परमपुरुषं सर्वदाऽहं नमामि

வித்தையால் நிறைந்தவர், பேரறிவும் விரிந்த மதியும் உடையவர், வேதமும் வேதாங்கங்களாலும் அறியத்தக்கவர், சிறந்தவர், அமைதியாளர், புலன்களை அடக்கியவர், தூயதும் விரிந்ததும் ஆன ஒளிவளத்தார்; எப்போதும் பணிவுடையவர், உலகமெங்கும் அறியப்படுவதற்கான ஒரே மூலமான பாராசர்ய வேதவியாசர்—அந்த பரமபுருஷனை நான் எந்நாளும் வணங்குகிறேன்.

Verse 25

ॐ नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे । यस्य प्रसादाज्जानामि ह्ययोध्यामहिमामहम्

ॐ—அளவிலா ஒளிவளத்தையுடைய அந்த பகவான் வியாசருக்கு நமஸ்காரம்; அவரின் அருளால் நான் அயோத்தியாவின் மகிமையை அறிகிறேன்.

Verse 26

शृण्वन्तु मुनयः सर्वे सावधानाः सशिष्यकाः । माहात्म्यं कथयिष्यामि अयोध्याया महोदयम्

அனைத்து முனிவரும் சீடர்களுடன் கவனமாகக் கேளுங்கள். இப்போது நான் அயோத்தியையின் மங்களமயமான, உயர்வளிக்கும் மகாத்மியத்தை உரைப்பேன்.

Verse 27

उदीरितमगस्त्याय स्कन्देनाश्रावि नारदात् । अगस्त्येन पुरा प्रोक्तं कृष्णद्वैपायनाय तत्

நாரதரிடமிருந்து கேட்ட ஸ்கந்தர் இதை அகஸ்தியருக்கு உரைத்தார். முற்காலத்தில் அகஸ்தியர் அதையே கிருஷ்ணத்வைபாயனர் (வியாசர்) அவர்களுக்கு கூறினார்.

Verse 28

कृष्णद्वैपायनाच्चैतन्मया प्राप्तं तपोधनाः । तदहं वच्मि युष्मभ्यं श्रोतुकामेभ्य आदरात्

தபத்தின் செல்வங்களே! இதை நான் கிருஷ்ணத்வைபாயனர் (வியாசர்) அவர்களிடமிருந்து பெற்றேன். ஆகவே கேட்க விரும்பும் உங்களுக்குப் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் உரைக்கிறேன்.

Verse 29

नमामि परमात्मानं रामं राजीवलोचनम् । अतसीकुसुमश्यामं रावणांतकमव्ययम्

பரமாத்மாவான ராமனை வணங்குகிறேன்—தாமரைநேத்திரன், அதசி மலர்போல் கருநிறம் உடையவன், ராவணனை அழித்தவன், அழிவிலி.

Verse 30

अयोध्या सा परा मेध्या पुरी दुष्कृतिदुर्ल्लभा । कस्य सेव्या च नाऽयोध्या यस्यां साक्षाद्धरिः स्वयम्

அந்த அயோத்தி மிகப் பரிசுத்தமான, மிகத் தூய நகரம்; தீவினைச் சுமை உடையோர்க்கு அது அரிது. எங்கு ஹரி தாமே நேரில் உறைகிறாரோ, அத்தகைய அயோத்தி யாருக்குச் சேவிக்கத் தகாதது?

Verse 31

सरयूतीरमासाद्य दिव्या परमशोभना । अमरावतीनिभा प्रायः श्रिता बहुतपोधनैः

சரயூ நதிக்கரையை அடைந்தவுடன் அந்தப் புரி தெய்வீகமும் பேரழகும் உடையதாகத் தோன்றுகிறது; அது அமராவதியை ஒத்ததாய், பல தவோநிதி முனிவர்கள் தங்கியிருக்கும் இடமாகும்.

Verse 32

हस्त्यश्वरथपत्त्याढ्या संपदुच्चा च संस्थिता । प्राकाराढ्यप्रतोलीभिस्तोरणैः कांचनप्रभैः

அவள் யானை, குதிரை, ரதம், காலாட் படை ஆகியவற்றால் செழித்து, உயர்ந்த செல்வத்தில் நிலைபெற்றாள்; வலிய மதில்கள், பெருவாயில்கள், பொன்னொளி தோரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.

Verse 33

सानूपवेषैः सर्वत्र सुविभक्तचतुष्टया । अनेकभूमिप्रासादा बहुभित्तिसुविक्रिया

எங்கும் பொருத்தமான குடியிருப்பு அமைப்புகளால் அலங்கரித்து, நான்கு பிரிவுகளாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளது; பல மாடிப் பிராசாதங்களும், பல சுவர்களின் நுண்கலைப்பணியுடன் அமைந்த கட்டிடங்களும் நிறைந்துள்ளது.

Verse 34

पद्मोत्फुल्लशुभोदाभिर्वापीभिरुपशोभिता । देवतायतनैर्दिव्यैर्वेदघोषैश्च मण्डिता

நல்ல நீருடன், தாமரை மலர்ந்த குளங்கள் அவளை மிக அழகுபடுத்துகின்றன; தெய்வீக தேவாலயங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வேத ஓசையால் மிளிர்கிறது.

Verse 35

वीणावेणुमृदंगादिशब्दैरुत्कृष्टतां गता । शालैस्तालैर्नालिकेरैः पनसामलकैस्तथा

வீணை, வேணு, மிருதங்கம் முதலிய வாத்தியங்களின் இனிய ஒலியால் அவள் மேன்மை பெறுகிறாள்; மேலும் சால, தாள, தேங்காய், பலா, நெல்லிக்கனி மரங்களாலும் அழகுறுகின்றாள்.

Verse 36

तथैवाम्रकपित्थाद्यैरशोकैरुपशोभिता । आरामैर्विविधैर्युक्ता सर्वर्तुफलपादपैः

அதேபோல் அந்தப் புரி மாமரம், கபித்தம் முதலிய மரங்களாலும் அசோக மரங்களாலும் அழகுபெறுகிறது. பலவகைத் தோட்டங்களுடன் கூடி, எல்லா பருவங்களிலும் கனிதரும் மரங்களால் நிறைந்துள்ளது।

Verse 37

मालतीजातिबकुलपाटलीनागचंपकैः । करवीरैः कर्णिकारैः केतकीभिरलंकृता

அந்தப் புரி மாலதி, ஜாதி மல்லி, பகுளம், பாடலி, நாகசம்பக மலர்களாலும், மேலும் கரவீரம், கர்ணிகாரம், கேதகி மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 38

निम्बजंवीरकदलीमातुलिंगमहाफलैः । लसच्चंदनगंधाढ्यैर्नागरैरुपशोभिता

அந்தப் புரி வேம்பு, நாவல், வாழை, மாதுளிங்கம் (பெரிய எலுமிச்சை) மற்றும் பெருங்கனி தரும் மரங்களாலும் அழகுபெறுகிறது; மேலும் மிளிரும் சந்தன மணம் நிறைந்த நாகர மரங்களாலும் ஒளிவிடுகிறது।

Verse 39

देवतुल्यप्रभायुक्तैर्नृपपुत्रैश्च संयुता । सुरूपाभिर्वरस्त्रीभिर्देवस्त्रीभिरिवावृता

அந்தப் புரி தேவர்களை ஒத்த ஒளியுடைய அரசகுமாரர்களால் நிறைந்துள்ளது; மேலும் அழகிய உயர்குல மகளிரால்—தேவமகளிரால் சூழப்பட்டதுபோல்—சுற்றிவளைக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 40

श्रेष्ठैः सत्कविभिर्युक्ता बृहस्पतिसमैर्द्विजैः । वणिग्जनैस्तथा पौरैः कल्पवृक्षैरिवावृता

அந்தப் புரி சிறந்த நல்ல கவிஞர்களால் நிறைந்துள்ளது; பிருஹஸ்பதியை ஒத்த பிராமணர்களால் செழித்துள்ளது; மேலும் வணிகரும் நகரமக்களும்—கற்பவிருட்சங்கள் போல—சூழ்ந்து நிற்கின்றனர்।

Verse 41

अश्वैरुच्चैःश्रवस्तुल्यैर्दंतिभिर्दिग्गजैरिव । इति नानाविधैर्भावैरुपेतेन्द्रपुरी समा

உச்சைஃஶ்ரவஸ் போன்ற குதிரைகளாலும், திக்காவலர் யானைகள்போன்ற யானைகளாலும், பலவகைச் சிறப்புகளால் நிறைந்த அந்தப் புரி இந்திரபுரிக்குச் சமமானதாக இருந்தது।

Verse 42

यस्यां जाता महीपालाः सूर्यवंशसमुद्भवाः । इक्ष्वाकुप्रमुखाः सर्वे प्रजापालनतत्पराः

அந்நகரில் சூரியவம்சத்தில் தோன்றிய, இக்ஷ்வாகு முதலிய பூமிபால அரசர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் குடிமக்கள் பாதுகாப்பும் நலனும் கருதி அர்ப்பணித்திருந்தனர்।

Verse 43

यस्यास्तीरे पुण्यतोया कूजद्भृंगविहंगमा । सरयूर्नाम तटिनी मानसप्रभवोल्लसा

அதன் கரையில் புனித நீருடைய சரயூ நதி ஓடுகிறது; அங்கே தேனீக்களின் முரசும் பறவைகளின் குரலும் ஒலிக்கின்றன; மானஸரோவரில் இருந்து தோன்றியதாகப் புகழப்படும் அந்தத் தட்டினி ஒளிர்கிறது।

Verse 44

धर्मद्रवपरीता सा घर्घरोत्तमसंगमा । मुनीश्वराश्रिततटा जागर्ति जगदुच्छ्रिता

அந்த நதி தர்மத்தின் சாறு போலப் பாயும் நீரால் நிறைந்தது; உயர்ந்த கர்கரா நதியுடன் சங்கமிக்கிறது; மகரிஷிகள் தங்கும் கரைகளைக் கொண்டது—உலகங்களைத் தாங்கி எப்போதும் விழிப்புடன் நிற்கிறது।

Verse 45

दक्षिणाच्चरणांगुष्ठान्निःसृता जाह्नवी हरेः । वामांगुष्ठान्मुनिवराः सरयूर्निर्गता शुभा

ஹரியின் வலது பெருவிரலிலிருந்து ஜாஹ்னவி (கங்கை) வெளிப்பட்டாள்; ஓ முனிவரரே, அவரது இடது பெருவிரலிலிருந்து மங்களமான சரயூ தோன்றினாள்।

Verse 46

तस्मादिमे पुण्यतमे नद्यौ देवनमस्कृते । एतयोः स्नानमात्रेण ब्रह्महत्यां व्यपोहति

ஆகையால், தேவர்களால் வணங்கப்படுகின்ற மகத்துவனே, இவ்விரு நதிகளும் மிகப் புனிதமானவை; இவற்றில் வெறும் நீராடுதலாலேயே பிரம்மஹத்தி பாவமும் நீங்கும்.

Verse 47

तामयोध्यामथ प्राप्तोऽगस्त्यः कुम्भोद्भवो मुनिः । यात्रार्थं तीर्थमाहात्म्यं ज्ञात्वा स्कन्दप्रसादतः

பின்னர் குடத்திலிருந்து தோன்றிய முனிவர் அகஸ்தியர் அந்த அயோத்தியைக் அடைந்தார்; ஸ்கந்தனின் அருளால் யாத்திரைக்காக அங்குள்ள தீர்த்தங்களின் மகிமையை அறிந்தார்.

Verse 48

आगत्य तु इतः सोऽपि कृऽत्वा यात्रां क्रमेण च । यथोक्तेन विधानेन स्नात्वा संतर्प्य तान्पितॄन्

அங்கு வந்து அவரும் படிப்படியாக யாத்திரையை நிறைவேற்றினார்; விதிப்படி நீராடி, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினார்.

Verse 49

पूजयित्वा यथान्यायं देवताः सकला अपि । सर्वाण्यपि च तीर्थानि नमस्कृत्य यथाविधि

அவர் முறையோடு எல்லா தேவதைகளையும் வழிபட்டார்; மேலும் விதிப்படி எல்லா தீர்த்தங்களுக்கும் வணக்கம் செலுத்தினார்.

Verse 50

कृतकृत्योर्ज्जितानन्दस्तीर्थमाहात्म्यदर्शनात् । अभूदगस्त्यो रूपेण पुलकां चितविग्रहः

தீர்த்தங்களின் மகிமையைத் தரிசித்ததால் அகஸ்தியர் நிறைவு பெற்று பேரானந்தத்தில் மூழ்கினார்; அவரது உடலில் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது.

Verse 51

स त्रिरात्रं स्थितस्तत्र यात्रां कृत्वा यथाविधि । स्तुवन्नयोध्यामाहात्म्यं प्रतस्थे मुनिसत्तमः

அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் அங்கே மூன்று இரவுகள் தங்கி, விதிப்படி யாத்திரை செய்து, அயோத்தியா மஹாத்மியத்தைப் போற்றி பாடியவாறே புறப்பட்டார்।

Verse 52

तमायांतं विलोक्याशु बहुलानन्दसुन्दरम् । कृष्णद्वैपायनो व्यासः पप्रच्छानंदकारणम्

அவனை அணுகி வருவதைக் கண்டு—அபார ஆனந்த ஒளியால் அழகுற விளங்கியவனை—கிருஷ்ண த்வைபாயன வ்யாசர் உடனே அவன் ஆனந்தத்தின் காரணத்தை வினவினார்।

Verse 53

व्यास उवाच । कुतः समागतो ब्रह्मन्सांप्रतं मुनिसत्तमः । परमानंदसंदोहः समभूत्सांप्रतं तव

வ்யாசர் கூறினார்—ஓ பிராமணனே, முனிவருள் சிறந்தவனே! நீ இப்போது எங்கிருந்து வந்தாய்? இந்நேரத்தில் உன்னுள் பரமானந்தத்தின் பெருவெள்ளம் ஏன் எழுந்தது?

Verse 54

कस्मादानंदपोषोऽभूत्तव ब्रह्मन्वदस्व मे । ममापि भवदानंदात्प्रमोदो हृदि जायते

ஓ பிராமணனே, எனக்குச் சொல்—உன் ஆனந்தம் இவ்வாறு ஏன் பெருகியது? உன் ஆனந்தத்தினாலே என் இதயத்திலும் மகிழ்ச்சி பிறக்கிறது।

Verse 55

अगस्त्य उवाच । अहो महदथाश्चर्य्यं विस्मयो मुनिसत्तम । दृष्ट्वा प्रभावं मेऽद्याभूदयोध्यायास्तपोधन

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ முனிவருள் சிறந்தவனே, இது மிகப் பெரிய அதிசயம்! ஓ தவநிதியே, இன்று அயோத்தியாவின் மகிமையைப் பார்த்து எனக்குள் வியப்பு எழுந்தது।

Verse 56

तस्मादानंदसंदोहः समभून्मम सांप्रतम् । तच्छ्रुत्वागस्त्यवचनं व्यासः प्रोवाच तं मुनिम्

ஆகையால் இக்கணமே என் உள்ளத்தில் ஆனந்தப் பெருக்கம் எழுந்தது. அகஸ்தியரின் சொற்களை கேட்ட வியாசர் அந்த முனிவரை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 57

व्यास उवाच । भगवन्ब्रूहि तत्त्वेन विस्तरात्सरहस्यकम् । अयोध्याया महापुर्या महिमानं गुणाधिकम्

வியாசர் கூறினார்—ஓ பகவனே! உண்மையோடு, விரிவாக, உள்ளார்ந்த இரகசியங்களுடன், உயர்ந்த குணங்கள் நிறைந்த மகாநகரமான அயோத்தியின் மகிமையைச் சொல்லும்.

Verse 58

कः क्रमस्तीर्थयात्रायाः कानि तीर्थानि को विधिः । कि फलं स्नानतस्तत्र दानस्य च महामुने । एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तराद्वदतां वर

தீர்த்தயாத்திரையின் ஒழுங்கு என்ன? எந்தெந்த தீர்த்தங்கள் உள்ளன, முறை என்ன? அங்கே நீராடுதலுக்கும் தானத்திற்கும் என்ன பயன், ஓ மகாமுனியே? உரைப்பவர்களில் சிறந்தவரே, இதையெல்லாம் விரிவாக விளக்குக.

Verse 59

अगस्त्य उवाच । अहो धन्यतमा बुद्धिस्तव जाता तपोधन । दृश्यते येन पृच्छा ते ह्ययोध्यामहिमाश्रिता

அகஸ்தியர் கூறினார்—அஹோ! தவத்தின் செல்வமே, உன்னில் எழுந்த அறிவு மிகப் பாக்கியமானது; ஏனெனில் உன் கேள்வி அயோத்தியின் மகிமையை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகத் தெரிகிறது.

Verse 60

अकारो ब्रह्म च प्रोक्तं यकारो विष्णुरुच्यते । धकारो रुद्ररूपश्च अयोध्यानाम राजते

‘அ’ என்பது பிரம்மா என அறிவிக்கப்பட்டது; ‘ய’ என்பது விஷ்ணு என சொல்லப்படுகிறது; ‘த’ (dha) என்பது ருத்ரரூபம்—இவ்வாறு ‘அயோத்தியா’ என்ற நாமம் தெய்வ ஒளியுடன் விளங்குகிறது.

Verse 61

सर्वोपपातकैर्युक्तैर्ब्रह्महत्यादिपातकैः । नायोध्या शक्यते यस्मात्तामयोध्यां ततो विदुः

அனைத்து உபபாதகங்களாலும், பிரம்மஹத்த்யை முதலான மகாபாதகங்களாலும் சுமைப்பட்டவர்களாலும் கூட அயோத்தியை வெல்லவோ அடக்கவோ இயலாது; ஆகவே அவள் ‘அயோத்தி’—அஜேயா—என்று அறியப்படுகிறாள்।

Verse 62

विष्णोराद्या पुरी येयं क्षितिं न स्पृशति द्विज । विष्णोः सुदर्शने चक्रे स्थिता पुण्यकरी क्षितौ

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! இது விஷ்ணுவின் ஆதிப் புரி; இது பூமியைத் தொடாது. விஷ்ணுவின் சுதர்சனச் சக்கரத்தில் நிலைத்து, உலகிற்கு புண்ணியமும் புண்ணியபலனும் அளிக்கிறது।

Verse 63

केन वर्णयितुं शक्यो महिमाऽस्यास्तपोधन । यत्र साक्षात्स्वयं देवो विष्णुर्वसति सादरः

ஓ தவநிதியே! இந்நகரின் மகிமையை முறையாக யார் வர்ணிக்க முடியும்? இங்கு சாக்ஷாத் தாமே பகவான் விஷ்ணு அன்புடன் வாசம் செய்கிறார்।

Verse 64

सहस्रधारामारभ्य योजनं पूर्वतो दिशि । प्रतीचि दिशि तथैव योजनं समतोवधिः

சஹஸ்ரதாராவிலிருந்து தொடங்கி கிழக்குத் திசையில் ஒரு யோஜனை வரை எல்லை விரிகிறது; மேற்குத் திசையிலும் அதேபோல் ஒரு யோஜனை வரை சமமான எல்லை உள்ளது।

Verse 65

दक्षिणोत्तरभागे तु सरयूतमसावधिः । एतत्क्षेत्रस्य संस्थानं हरेरन्तर्गृहं स्थितम् । मत्स्याकृतिरियं विप्र पुरी विष्णोरुदीरिता

இதன் தெற்கு, வடக்கு பக்கங்களில் சரயூ மற்றும் தமசா எல்லைகளாக உள்ளன. இக்க்ஷேத்திரத்தின் அமைப்பு ஹரியின் உள்மாளிகை போல் நிலைத்துள்ளது. ஓ பிராமணரே! விஷ்ணுவின் இந்நகரம் மீன் வடிவமென கூறப்படுகிறது।

Verse 66

पश्चिमे तस्य मूर्द्धा तु गोप्रतारासिता द्विज

ஓ இருபிறப்பனே! அதன் மேற்குப் புறத்தில் அதன் ‘தலை’ உள்ளது; அது ‘கோப்ரதாரா’ எனும் தலத்தால் குறியிடப்பட்டுள்ளது.

Verse 67

पूर्वतः पृष्ठभागो हि दक्षिणोत्तरमध्यमः । तस्यां पुर्य्यां महाभाग नाम्ना विष्णुर्हरिः स्वयम् । पूर्वंदृष्टप्रभावोऽसौ प्राधान्येन वसत्यपि

கிழக்கில் அதன் பின்புறப் பகுதி உள்ளது; நடுப்பகுதி தெற்கு-வடக்கு இடையில் அமைந்துள்ளது. ஓ பெரும்பாக்கியவனே! அந்த நகரில் தாமே ஹரி—விஷ்ணு—‘விஷ்ணு’ என்ற நாமத்திலேயே வாசம் செய்கிறார். பழங்காலம் முதலே காணப்பட்ட மகிமையுடைய அவர் அங்கே சிறப்பு முதன்மையுடன் விளங்குகிறார்.

Verse 68

व्यास उवाच । भगवन्किं प्रभावोऽसौ योऽयं विष्णुहरिस्त्वया । कीर्तितो मुनिशार्दूल प्रसिद्धिं गतवान्कथम् । एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरेण ममाग्रतः

வியாசர் கூறினார்—ஓ பகவனே! நீங்கள் புகழ்ந்த இந்த ‘விஷ்ணு-ஹரி’யின் மகத்தான சக்தி என்ன, ஓ முனிசார்தூலனே? அவர் எவ்வாறு புகழை அடைந்தார்? இதையெல்லாம் என் முன்னிலையில் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 69

अगस्त्य उवाच । विष्णुशर्मेति विख्यातः पुराभूद्ब्राह्मणोत्तमः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञो धर्मकर्मसमाश्रितः

அகஸ்தியர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘விஷ்ணுசர்மா’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு சிறந்த பிராமணர் இருந்தார். அவர் வேதமும் வேதாங்கங்களும் கூறும் தத்துவங்களை அறிந்தவர்; தர்மகர்மங்களில் நிலைபெற்றவர்.

Verse 70

योगध्यानरतो नित्यं विष्णुभक्तिपरायणः । स कदाचित्तीर्थयात्रां कुर्वन्वैष्णवसत्तमः । अयोध्यामागतो विष्णुर्विष्णुःसाक्षाद्वसेदिति

அவர் எப்போதும் யோகத் தியானத்தில் ஈடுபட்டு, விஷ்ணு பக்தியில் முழுமையாக நிலைத்திருந்தார். அந்த வைஷ்ணவச் சிறந்தவர் ஒருமுறை தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டு அயோத்திக்கு வந்தார்—“இங்கே சாக்ஷாத் விஷ்ணு தாமே வாசம் செய்கிறார்” என்று எண்ணியவாறு.

Verse 71

चिंतयन्मनसा वीरस्तपः कर्तुं समुद्यतः । स वै तत्र तपस्तेपे शाकमूलफलाशनः

மனத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்த அந்தத் திடமுள்ள வீரன் தவம் செய்ய முனைந்தான். அங்கே கீரை, வேர், கனிகளை உணவாகக் கொண்டு தவம் செய்தான்.

Verse 72

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्थो ह्यतपत्स महातपाः । वार्षिके च निरालम्बो हेमन्ते च सरोवरे

கோடையில் அந்த மகாதபஸ்வி பஞ்சாக்னிகளின் நடுவில் நின்று தவம் செய்தான். மழைக்காலத்தில் ஆதாரமின்றி இருந்தான்; குளிர்காலத்தில் ஏரியில் தங்கினான்.

Verse 73

स्नात्वा यथोक्तविधिना कृत्वा विष्णोस्तथार्चनम् । वशीकृत्येन्द्रियग्रामं विशुद्धेनांतरात्मना

சொல்லப்பட்ட விதிப்படி நீராடி, விஷ்ணுவை வழிபட்ட பின், தூய உள்ளத்தால் புலன்களின் கூட்டத்தை அடக்கினான்.

Verse 74

मनो विष्णौ समावेश्य विधाय प्राणसंयमम् । ओंकारोच्चारणाद्धीमान्हृदि पद्मं विकासयन्

மனத்தை விஷ்ணுவில் ஒன்றச் செய்து, பிராணனை அடக்கி, அந்த ஞானி ‘ஓம்’ உச்சரிப்பால் இதயத் தாமரையை மலரச் செய்தான்.

Verse 75

तन्मध्ये रविसोमाग्निमण्डलानि यथाविधि । कल्पयित्वा हरिं मूर्तं यस्मिन्देशे सनातनम्

அந்த இதயத் தாமரையின் நடுவில் விதிப்படி சூரிய, சந்திர, அக்னி மண்டலங்களைத் தியானித்து, அந்தப் புனித உள்ளிடத்தில் நித்திய ஹரியை சாகாரமாக உருவகித்தான்.

Verse 76

पीतांबरधरं विष्णुं शंखचक्रगदाधरम् । तं च पुष्पैः समभ्यर्च्य मनस्तस्मिन्निवेश्य च

மஞ்சள் ஆடை அணிந்த, சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கிய விஷ்ணுவை அவர் தியானித்தார். மலர்களால் முறையாக அர்ச்சித்து, மனத்தை முழுவதும் அவரிடமே நிலைநிறுத்தினார்.

Verse 77

ब्रह्मरूपं हरिं ध्यायञ्जपन्वै द्वादशाक्षरम् । वायुभक्षः स्थितस्तत्र विप्रस्त्रीन्वत्सरान्वसन्

பிரம்மஸ்வரூபமான ஹரியைத் தியானித்து, த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபித்தவாறே, அந்தப் பிராமணன் அங்கே காற்றையே உணவாகக் கொண்டு மூன்று ஆண்டுகள் தங்கினார்.

Verse 78

ततो द्विजवरो ध्यात्वा स्तुतिं चक्रे हरेरिमाम् । प्रणिपत्य जगन्नाथं चराचरगुरुं हरिम् । विष्णुशर्माथ तुष्टाव नारायणमतंद्रितः

பின்னர் சிறந்த த்விஜன் தியானித்து ஹரிக்கான இவ்வந்த ஸ்துதியை இயற்றினார். ஜகந்நாதன், சராசரங்களின் குருவான ஹரியை வணங்கி, விஷ்ணுஷர்மா சோர்வின்றி நாராயணனைப் புகழ்ந்தார்.

Verse 79

विष्णुशर्म्मोवाच । प्रसीद भगवन्विष्णो प्रसीद पुरुषोत्तम । प्रसीद देवदेवेश प्रसीद कमलेक्षण

விஷ்ணுஷர்மா கூறினார்—அருள்புரிவாயாக, பகவான் விஷ்ணுவே; அருள்புரிவாயாக, புருஷோத்தமனே. அருள்புரிவாயாக, தேவர்களின் தேவேசனே; அருள்புரிவாயாக, கமலநயனனே.

Verse 80

जय कृष्ण जयाचिंत्य जय विष्णो जयाव्यय । जय यज्ञपते नाथ जय विष्णो पते विभो

ஜயம் கிருஷ்ணனுக்கு, ஜயம் அசிந்த்யனுக்கு; ஜயம் விஷ்ணுவுக்கு, ஜயம் அவ்யயனுக்கு. ஜயம் யஜ்ஞபதி நாதனுக்கு; ஜயம், விஷ்ணு பிரபுவே—சர்வவ்யாபி விபுவே.

Verse 81

जय पापहरानंत जय जन्मज्वरापह । नमः कमलनाभाय नमः कमलमालिने

பாவம் போக்கும் அனந்தனே, வெற்றி; பிறவிக் காய்ச்சலை நீக்கும் இறைவனே, வெற்றி. தாமரைக் கொப்புள்நாபனுக்கு வணக்கம்; தாமரைமாலை அணிந்தவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 82

नमः सर्वेश भूतेश नमः कैटभसूदन । नमस्त्रैलोक्यनाथाय जगन्मूल जगत्पते

அனைத்திற்கும் ஆண்டவனே, உயிர்களின் ஈசனே வணக்கம்; கைடபனை வதைத்தவனே வணக்கம். மூவுலக நாதனே வணக்கம்—உலகின் மூலமே, உலகாதிபதியே வணக்கம்.

Verse 83

नमो देवाधिदेवाय नमो नारायणाय वै । नमः कृष्णाय रामाय नमश्चक्रायुधाय च

தேவர்க்கும் தேவனானவருக்கு வணக்கம்; நாராயணனுக்கு நிச்சயமாக வணக்கம். கிருஷ்ணனுக்கு வணக்கம், ராமனுக்கு வணக்கம், சக்கராயுதனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 84

त्वं माता सर्वलोकानां त्वमेव जगतः पिता । भयार्त्तानां सुहृन्मित्रं त्वं पिता त्वं पितामहः

நீயே எல்லா உலகங்களின் தாய்; நீயே உலகத்தின் தந்தை. அச்சத்தால் துயருறுவோர்க்கு நீயே நல்வாழ்த்தும் நண்பன்; நீயே தந்தை, நீயே பிதாமகன்.

Verse 85

त्वं हविस्त्वं वषट्कारस्त्वं प्रभुस्त्वं हुताशनः । करणं कारणं कर्त्ता त्वमेव परमेश्वरः

நீயே ஹவிஸ், நீயே வஷட்காரம்; நீயே ஆண்டவன், நீயே ஹுதாசனன் (யாகஅக்னி). நீயே கரணம், காரணம், கர்த்தா—நீயே பரமேஸ்வரன்.

Verse 86

शंखचक्रगदापाणे मां समुद्धर माधव

சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கும் மாதவா! என்னை உயர்த்தி இந்த சம்சாரக் கடலிலிருந்து மீட்டு அருள்வாயாக।

Verse 87

प्रसीद मंदरधर प्रसीद मधुसूदन । प्रसीद कमलाकान्त प्रसीद भुवनाधिप

மந்தரத்தைத் தாங்கியவனே, அருள் புரிவாயாக; மதுசூதனனே, அருள் புரிவாயாக. கமலாகாந்தனே, அருள் புரிவாயாக; உலகாதிபதியே, அருள் புரிவாயாக.

Verse 88

अगस्त्य उवाच । इत्येवं स्तुवतस्तस्य मनोभक्त्या महात्मनः । आविर्बभूव विश्वात्मा विष्णुर्गरुडवाहनः

அகஸ்தியர் கூறினார்—அந்த மகாத்மா மனமார்ந்த பக்தியுடன் இவ்வாறு துதித்தபோது, கருடவாகனனாகிய விஷ்ணு, உலகாத்மாவாய் அவன் முன் வெளிப்பட்டார்.

Verse 89

शंखचक्रगदापाणिः पीतांबरधरोऽच्युतः । उवाच स प्रसन्नात्मा विष्णुशर्माणमव्ययः

சங்கு-சக்கரம்-கதையைத் தாங்கி, பீதாம்பரம் அணிந்த அச்யுதன்—அழிவிலா விஷ்ணு—மனமகிழ்ந்து விஷ்ணுசர்மாவிடம் உரைத்தார்.

Verse 90

श्रीभगवानुवाच । तुष्टोऽस्मि भवतो वत्स महता तपसाऽधुना । स्तोत्रेणानेन सुमते नष्टपापोऽसि सांप्रतम्

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்—குழந்தையே, உன் மகத்தான தவத்தால் இப்போது நான் மகிழ்ந்தேன். நல்லறிவுடையவனே, இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் உன் பாவங்கள் இக்கணமே அழிந்தன.

Verse 91

वरं वरय विप्रेन्द्र वरदोऽहं तवाग्रतः । नाऽतप्ततपसा द्रष्टुं शक्यः केनाप्यहं द्विज

ஓ பிராமணச் சிறந்தவனே, வரம் வேண்டுக; உன் முன் நான் வரதன். ஓ இருபிறப்பனே, தவமின்றி என்னை யாரும் தரிசிக்க இயலாது.

Verse 92

विष्णुशर्म्मोवाच । कृतकृत्योऽस्मि देवेश सांप्रतं तव दर्शनात् । त्वद्भक्तिमचलामेकां मम देहि जगत्पते

விஷ்ணுசர்மா கூறினார்— ஓ தேவேசா, இப்போது உமது தரிசனத்தால் நான் கृतக்ருத்யன் ஆனேன். ஓ ஜகத்பதே, எனக்கு ஒன்றே தாரும்—உமக்கு அசையாத பக்தி.

Verse 93

श्रीभगवानुवाच । भक्तिरस्त्वचला मे वै वैष्णवी मुक्तिदायिनी । अत्रैवास्त्वचला मे वै जाह्नवी मुक्तिदायिनी

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— என்மேல் வைஷ்ணவீ பக்தி உனக்கு அசையாததாக இருக்கட்டும்; அது முக்தி தரும். இங்கேயே ஜாஹ்னவீ (கங்கை)யும் அசையாது நிலைத்திருப்பதாக—முக்தி தருவதாக.

Verse 94

इदं स्थानं महाभाग त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यति

ஓ மகாபாகனே, இந்தத் தலம் உன் நாமத்தாலேயே புகழ் பெறும்.

Verse 95

अगस्त्य उवाच । इत्युक्त्वा देवदेवेशश्चक्रेणोत्खाय तत्स्थलम् । जलं प्रकटयामास गांगं पातालमंडलात्

அகஸ்தியர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி தேவர்தேவேசன் சக்கரத்தால் அந்த இடத்தைத் தோண்டி, பாதாள மண்டலத்திலிருந்து கங்கை நீரை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 96

जलेन तेन भगवान्पवित्रेण दयांबुधिः । नीरजस्तु भूमितलं क्षणाच्चक्रे कृपावशात्

அந்தப் புனித நீரால் கருணைக் கடலான பகவான், அருள்வசத்தால் கணநேரத்தில் பூமித்தளத்தை மாசற்றதாகச் செய்தார்।

Verse 97

चक्रतीर्थमिति ख्यातं ततः प्रभृति तद्द्विज । जातं त्रैलोक्यविख्यातमघौघध्वंसकृच्छुभम्

அதன்பின், ஓ த்விஜரே, அது ‘சக்ரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; மூவுலகிலும் பிரசித்தம், மங்களகரம், பாபப் பெருக்கை அழிப்பது.

Verse 98

तत्र स्नानेन दानेन विष्णुलोकं व्रजेन्नरः

அங்கே நீராடி தானம் செய்தால் மனிதன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்।

Verse 99

ततः स भगवान्भूयो विष्णुशर्माणमच्युतः । कृपया परया युक्त उवाच द्विजवत्सलः

பின்னர், பிராமணர்களுக்கு அன்பான, பரமகருணையால் நிறைந்த பகவான் அச்யுதன் மீண்டும் விஷ்ணுசர்மாவிடம் உரைத்தார்।

Verse 100

श्रीभगवानुवाच । त्वन्नामपूर्विका विप्र मन्मूर्तिरिह तिष्ठतु । विष्णुहरीति विख्याता भक्तानां मुक्तिदायिनी

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ விப்ரரே, உமது பெயரை முன்னொட்டாகக் கொண்டு என் மூர்த்தி இங்கே நிலைத்திருக்கட்டும். ‘விஷ்ணு-ஹரி’ எனப் புகழ்பெற்று, இது பக்தர்களுக்கு முக்தி அளிப்பதாகும்।

Verse 101

अगस्त्य उवाच । इति श्रुत्वा वचो विप्रो वासुदेवस्य बुद्धिमान् । स्वनामपूर्विकां मूर्तिं स्थापयामास चक्रिणः

அகஸ்தியர் கூறினார்—வாசுதேவரின் சொற்களை கேட்ட அந்த ஞானமிகு பிராமணன், தன் பெயரை முன்னொட்டாக வைத்து சக்கரதாரி பகவானின் திருவுருவை பிரதிஷ்டை செய்தான்।

Verse 102

ततः प्रभति विप्रेश शंखचक्रगदाधरः । पीतवासाश्चतुर्बाहुर्नाम्ना विष्णुहरिः स्थितः

அதன்பின், ஓ பிராமணருள் சிறந்தவரே, சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்தி, பீதாம்பரம் அணிந்த நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவன் அங்கே ‘விஷ்ணு-ஹரி’ என்ற நாமத்தால் நிலைபெற்றார்।

Verse 103

कार्तिके शुक्लपक्षस्य प्रारभ्य दशमी तिथिम् । पूर्णिमामवधिं कृत्वा यात्रा सांवत्सरी भवेत्

கார்த்திக மாத சுக்லபட்சத்தின் தசமி திதியிலிருந்து தொடங்கி பௌர்ணமி வரை நடைபெறும் யாத்திரை ஆண்டுதோறும் செய்யும் விரத யாத்திரையாகும்।

Verse 104

चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते । बहुवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते

சக்கரதீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுவான்।

Verse 105

पितॄनुद्दिश्य यस्तत्र पिंडान्निर्वापयिष्यति । तृप्तास्तु पितरो यान्ति विष्णुलोकं न संशयः

அங்கே பித்ருக்களை நினைத்து யார் பிண்டதானம் செய்கிறாரோ, திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவார்கள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 106

चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा विष्णुहरिं विभुम् । सर्वपापक्षयं प्राप्य नाकपृष्ठे महीयते

சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடி, எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவன் விஷ்ணு-ஹரியை தரிசித்தால், எல்லாப் பாவங்களும் அழிந்து, விண்ணுலகின் உச்சியில் மதிக்கப்படுவான்।

Verse 107

स्वशक्त्या तत्र दानानि दत्त्वा निष्कल्मषो नरः । विष्णुलोके वसेद्धीमान्यावदिन्द्राश्चतुर्दश

அங்கே தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் செய்தால் மனிதன் மாசற்றவனாகிறான்; ஞானி பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலைக்கும் காலம்வரை விஷ்ணுலோகத்தில் வாழ்வான்।

Verse 108

अन्यदापि नरस्तत्र चक्रतीथे जितेंद्रियः । दृष्ट्वा सकृद्धरिं देवं सर्वपापैः प्रमुच्यते

வேறு காலத்திலும் அங்கே சக்ரதீர்த்தத்தில், புலனடக்கம் கொண்டவன், தேவன் ஹரியை ஒருமுறை மட்டும் தரிசித்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 109

इति सकलगुणाब्धिर्ध्येयमूर्तिश्चिदात्मा हरिरिह परमूर्त्या तस्थिवान्मुक्तिहेतोः । तमिह बहुलभक्त्या चक्रतीर्थाभिषेकी वसति सुकृतिमूर्त्तिर्योऽर्चयेद्विष्णुलोके

இவ்வாறு எல்லா நற்குணங்களின் கடலான, தியானத்திற்குரிய திருமேனியாய், சைதன்ய ஆத்மச్వరூபனான ஹரி இங்கே முக்திக்காரணமாக பரம வடிவில் நிலைகொண்டுள்ளார். சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடி மிகுந்த பக்தியுடன் இங்கே அவரை வழிபடுவோர், புண்ணியமூர்த்தியாய் விஷ்ணுலோகத்தில் வாசிப்பார்।