Adhyaya 39

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ संपूज्य विधिना देवदेवं कपर्द्दिनम् । ततो गच्छेन्महादेवि लिगं केदारसंस्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ மகாதேவி! விதிப்படி தேவதேவ கபர்த்தினன் (சிவன்) ஐ வழிபட்டு, பின்னர் கேதாரத்தில் நிறுவப்பட்ட லிங்கத்திடம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

तस्यैवाग्नेयभागस्थं भीमेश्वरसमीपगम् । स्वयंभूतं महादेवि कल्पलिंगं मम प्रियम्

அதே இடத்தின் அக்னேயப் பகுதியில், பீமேஸ்வரருக்கு அருகில், ஓ மகாதேவி! எனக்கு அருமையான சுயம்பு ‘கல்ப-லிங்கம்’ உள்ளது.

Verse 3

मया संपूजितं देवि वृद्धिलिंग महाप्रभम् । निराहारस्तु यस्तत्र करोत्येकं प्रजागरम्

ஓ தேவி! அந்த மகாப்ரபு ‘விருத்தி-லிங்கம்’ எனால் வழிபடப்பட்டது. அங்கே உண்ணாவிரதமிருந்து ஒரு இரவு விழிப்புடன் இருப்பவன்…

Verse 4

चतुर्दश्यां विशेषेण तस्य लोकाः सनातनाः । रुद्रेश्वरेति देवस्य त्वासीन्नाम पुरा युगे

சிறப்பாக சதுர்தசி நாளில் அவனுடைய உலகங்கள் சனாதனமாகின்றன. பழைய யுகங்களில் அந்த தேவனின் பெயர் ‘ருத்ரேஸ்வரர்’ ஆக இருந்தது.

Verse 5

तिष्येस्मिंस्तु पुनः प्राप्ते म्लेच्छस्पर्शभयातुरः । अस्मिंल्लिंगे लयं यातः केदारश्चाब्धिसंनिधौ

திஷ்யகாலம் மீண்டும் வந்தபோது, ம்லேச்சர்-ஸ்பரிசத்தின் அச்சத்தால் கலங்கிய கேதாரன் கடலருகே இவ்விலிங்கத்தில் லயமடைந்தான்।

Verse 6

तेन केदारनामेति तस्य ख्यातं धरातले । माघे मासि यताहारः स्नात्वा तु लवणोदधौ

அதனால் அவன் ‘கேதார’ என்ற பெயரால் பூமியில் புகழ்பெற்றான். மாக மாதத்தில் கட்டுப்பட்ட உணவுடன் உப்புக் கடலில் நீராடி…

Verse 7

पद्मके तु महाकुंडे मध्येस्य लवणांभसः । रुद्रेशाद्दक्षिणे भागे धनुषां दशके स्थिते

உப்புநீரின் நடுவே உள்ள பத்மக மஹாகுண்டத்தில், ருத்ரேசரின் தெற்குப் பகுதியில், பத்து தனு தூரத்தில் உள்ள இடத்தில்…

Verse 8

स्नात्वा विधानतो देवि रुद्रेशं चार्चयिष्यति । सम्यक्केदारया त्रायाः फलं तस्य भविष्यति

தேவி! விதிப்படி நீராடி ருத்ரேசரை வழிபட வேண்டும்; அப்பொழுது கேதாரனின் காப்பருளின் முழுப் பயன் அவனுக்குக் கிடைக்கும்।

Verse 9

ब्रह्महत्यादिपापानां पूजनान्नाशनं महत् । अथ तस्यैव देवस्य इतिहासं पुरातनम्

பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாவங்கள் வழிபாட்டால் பெரிதும் அழிகின்றன. இனி அந்தத் தேவனின் பழமையான வரலாறு (சொல்லப்படும்)।

Verse 10

सर्वकामप्रदं नृणां कथ्यते ते सुरप्रिये । आसीद्राजा पुरा देवि शशबिंदुरिति श्रुतः

தேவர்க்கு அன்பானவளே! இது மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதாக உனக்குச் சொல்லப்படுகிறது. தேவியே! முற்காலத்தில் ‘சசபிந்து’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசன் இருந்தான்.

Verse 11

सार्वभौमो महीपालो विपक्षगणसूदनः । कलिद्वापरयोः संधौ सभूतः पृथिवीपतिः

அவன் உலகமெங்கும் ஆளும் சக்கரவர்த்தி; பூமியைப் பாதுகாப்பவன்; பகைவர் கூட்டங்களை அழிப்பவன். துவாபர-கலி யுகங்களின் சந்திக்காலத்தில் அவன் பூமிபதியாகத் தோன்றினான்.

Verse 12

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी

அவனுடைய மனைவி சாத்வி; உயிரைவிடவும் மேலான அன்புக்குரியவள். அவள் தேவியுமல்ல, கந்தர்வியுமல்ல, அசுரியுமல்ல, நாககன்னியுமல்ல.

Verse 13

तादृग्रूपा वरारोहे यथाऽस्य शुभलोचना । तस्य हेममयं पद्मं शतपत्रं मनोरमम्

அழகிய இடையுடையவளே! நல்விழிகளையுடைய அவள் அத்தகைய ரூபவதியாக இருந்தாள். அவனிடம் பொன்னால் செய்யப்பட்ட, நூறு இதழ்களுடைய மனம்கவரும் தாமரை இருந்தது.

Verse 14

खेचरं वेगि नित्यं च तस्य राज्ञो महात्मनः । स तेन पर्यटंल्लोकान्सर्वान्देवि स्वकामतः

அந்த மகாத்ம அரசனுக்கு ஆகாயத்தில் செல்லும், வேகமிக்க, எப்போதும் தயார் வாகனம் இருந்தது. தேவியே! அதனால் அவன் தன் விருப்பம்போல் எல்லா உலகங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 15

एकदा फाल्गुने मासि शुक्लपक्षे वरानने । चतुर्द्दश्यां तु संप्राप्तः प्रभासक्षेत्रमुत्तमम्

அருள்மிகு வரானனே! ஒருமுறை பால்குண மாதத்தின் சுக்லபட்சச் சதுர்தசி நாளில் அவர் உத்தமமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தார்।

Verse 16

अथापश्यदृषीन्सर्वाञ्छ्रीसोमेशपुरःस्थितान् । रात्रौ जागरणार्थाय जपहोमपरायणान्

அப்போது அவர் ஸ்ரீ சோமேஸ்வரபுரத்தின் முன்பாக நின்றிருந்த எல்லா ரிஷிகளையும் கண்டார்; அவர்கள் இரவு ஜாகரணத்திற்காக ஜபமும் ஹோமமும் செய்து திளைத்திருந்தனர்।

Verse 17

स दृष्ट्वा सोमनाथं तु प्रणिपत्य विधानतः । पूजयामास सर्वां स्तान्यथार्हं भक्तिसंयुतः

சோமநாதரை தரிசித்து அவர் விதிப்படி பணிந்து வணங்கினார்; பக்தியுடன் அவர்களையெல்லாம் தகுந்த முறையில் பூஜித்தார்।

Verse 18

ततः केदारमासाद्य संस्नाप्य विधिवत्प्रिये । पूजयित्वा विचित्राभिः पुष्पमालाभिरीश्वरम्

பின்னர், அன்பே! கேதாரத்தை அடைந்து விதிப்படி (இறைவனுக்கு) அபிஷேகம் செய்து, வியத்தகு மலர்மாலைகளால் ஈஸ்வரனைப் பூஜித்தார்।

Verse 19

नैवेद्यैर्विविधैर्वस्त्रैर्भूषणैश्च मनोहरैः । ततोऽत्र कारयामास जागरं सुसमाहितः

பலவகை நைவேத்யங்கள், ஆடைகள், மனம் கவரும் ஆபரணங்களால் அவர் பூஜை செய்தார்; பின்னர் மிக ஒருமைப்பாட்டுடன் அங்கேயே இரவு ஜாகரணத்தை நடத்தினார்।

Verse 20

ततस्ते मुनयः सर्वे कुतूहलसमन्विताः । च्यवनो याज्ञवल्क्यश्च शांडिल्यः शाकटायनः

அப்போது ஆர்வம் நிறைந்த அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் அங்கே கூடினர்—ச்யவனர், யாஜ்ஞவல்க்யர், சாண்டில்யர், சாகடாயனர்।

Verse 21

रैभ्योऽथ जैमिनिः क्रौंचो नारदः पर्वतः शिलः । मार्कंडं पुरतः कृत्वा जग्मुस्तस्य समीपतः

பின்னர் ரைப்யர், ஜைமினி, க்ரௌஞ்சர், நாரதர், பர்வதர், சிலர்—மார்கண்டேயரை முன்னிலைப்படுத்தி—அவரை அணுகிச் சென்றனர்।

Verse 22

चक्रुः कथाः सुविचित्रा इतिहासानि भूरिशः । कीर्त्तयंतः स्थितास्तत्र पप्रच्छू राजसत्तमम्

அவர்கள் பல வியப்பூட்டும் கதைகளையும் எண்ணற்ற பழங்கால வரலாறுகளையும் கூறினர்; அங்கே தங்கி அவற்றைச் சொல்லிச் சொல்லி அந்த அரசர்களில் சிறந்தவரை வினவினர்।

Verse 23

ऋषय ऊचुः । कस्मात्सोमेश्वरं देवं परित्यज्य नराधिप । केदारस्य पुरोऽकार्षीर्जागरं तद्ब्रवीहि नः । नूनं वेत्सि फलं चास्य लिंगस्य त्वं महोदयम्

ரிஷிகள் கூறினர்—மனிதர்களின் அரசனே! சோமேஸ்வர தேவனை விட்டு, கேதாரரின் முன்னிலையில் நீ ஏன் ஜாகரணம் செய்தாய்? எங்களுக்குச் சொல். மகோத்தமனே, இந்த லிங்கப் பூஜையின் பலனை நீ நிச்சயமாக அறிவாய்।

Verse 24

राजोवाच । शृण्वंतु ब्राह्मणाः सर्वे अन्यदेहोद्भवं मम । पुराऽहं शूद्रजातीय आसं ब्राह्मणपूजकः

அரசன் கூறினான்—அனைத்து பிராமணர்களும் கேளுங்கள்; இது என் முந்தைய உடலிலிருந்து வந்த வரலாறு. முன்பு நான் சூத்ர குலத்தில் பிறந்தவனாயினும், பிராமணர்களை வணங்குபவனாக இருந்தேன்।

Verse 25

सौराष्ट्रविषये शुभ्रे धनधान्यसमाकुले । अथ कालांतरे तत्र अनावृष्टिरभूद्द्विजाः

செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த தூய சௌராஷ்டிர நாட்டில், சில காலத்திற்குப் பின், ஓ இருபிறப்பினரே, அங்கே மழையின்மை (அனாவிருஷ்டி) ஏற்பட்டது.

Verse 26

ततोऽहं क्षुधयाविष्टः प्रभासं क्षेत्रमास्थितः । अथापश्यं सरः शुभ्रं हरिणीमूलसंस्थितम्

அப்போது பசியால் துன்புற்ற நான் பிரபாசம் என்னும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் வந்து தங்கினேன். அங்கே மான்பெண் (மிருகி) வேரருகே அமைந்த ஒளிவிடும் ஒரு ஏரியை கண்டேன்.

Verse 27

तच्च रामसरोनाम पद्मिनीषण्डमंडितम् । क्षीरोदांबुधिसंकाशं दृष्ट्वा स्नातः क्लमान्वितः

அந்த ஏரியின் பெயர் ‘ராமசரஸ்’; அது தாமரைத் தொகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. பாற்கடலைப் போல ஒளிர்வதைப் பார்த்து, களைப்புடன் இருந்தாலும் அங்கே நான் நீராடினேன்.

Verse 28

संतर्प्य च पितॄन्देवान्पीत्वा स्वच्छमथोदकम् । ततोऽहं भार्यया प्रोक्तो गृहाणेमान्सरोरुहान्

பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி, பின்னர் தெளிந்த நீரை அருந்தியபின், என் மனைவி என்னிடம்— “இந்த சரோருஹங்கள் (தாமரைகள்) எடுத்துக்கொள்” என்றாள்.

Verse 29

एतत्समीपतो रम्यं दृश्यते स्थानमुत्तमम् । विक्रीणीमोऽत्र गत्वा तु येन स्याद्भोजनं विभो

“இதன் அருகே இனிமையும் சிறப்பும் கொண்ட ஒரு இடம் தெரிகிறது. ஐயா, அங்கே சென்று இவற்றை விற்றால், உணவுக்கான ஏற்பாடு கிடைக்கும்.”

Verse 30

अथावतीर्य सलिलं गृहीतानि मया द्विजाः । कमलानि सुभू रीणि प्रस्थितश्च पुरं प्रति

அப்போது, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, நான் நீரில் இறங்கி பல அழகிய தாமரைகளை எடுத்துக்கொண்டு நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டேன்।

Verse 31

तत्र गत्वा च रथ्यासु चत्वरेषु त्रिकेषु च । प्रफुल्लकमलान्येव क्रेतुं वै मुनिसत्तमाः

அங்கே சென்று, ஓ முனிவர்சிறந்தவர்களே, தெருக்கள், சதுக்கங்கள், மூன்று வழிச் சந்திப்புகள் ஆகியவற்றில் அலைந்து, முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைகளையே வாங்க முயன்றேன்।

Verse 32

न कश्चित्प्रति गृह्णाति अस्तं प्राप्तो दिवाकरः । प्रासादं कंचिदासाद्य सुप्तोहं सह भार्यया

யாரும் ஏற்கவில்லை; ஏனெனில் சூரியன் அஸ்தமித்துவிட்டான். ஆகவே ஒரு மாளிகையை அடைந்து, நான் மனைவியுடன் சேர்ந்து உறங்கினேன்।

Verse 33

तत्र सुप्तस्य मे बुद्धिः श्रुत्वा गीतध्वनिं तदा । समुत्पन्ना सभा र्यस्य क्षुधार्तस्य विशेषतः । नूनं जागरणं ह्येतत्कस्मिंश्चिद्विबुधालये

அங்கே உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது பாடலின் ஒலி கேட்டு என் மனம் விழித்தது. குறிப்பாக பசியால் வாடிய நிலையில், மனைவியுடன் சேர்ந்து நான் எண்ணினேன்—‘நிச்சயமாக எங்கோ ஒரு தேவாலயத்தில் ஜாகரணம் நடைபெறுகிறது.’

Verse 34

सरोरुहाणि चादाय व्रजाम्यत्र सुरालये । यदि कश्चित्प्रगृह्णाति प्राणयात्रा ततो भवेत्

‘இந்த தாமரைகளை எடுத்துக்கொண்டு இங்கே உள்ள தேவாலயத்திற்குச் செல்கிறேன். அங்கே யாராவது ஏற்றுக்கொண்டால், எங்கள் உயிர்வாழ்வின் வழி—வாழ்வாதாரம்—உறுதியாகும்.’

Verse 35

अथोत्थाय समायातो ह्यत्राहं मुनिपुंगवाः । अपश्यं लिंगमेतत्तु पूजितं कुसुमैः शुभैः

அப்போது எழுந்து நான் இங்கே வந்தேன், முனிவரிற் சிறந்தோரே; இவ்விலிங்கமே நல்வழிபாட்டுடன் மங்களப் பூக்களால் அர்ச்சிக்கப்பட்டதைக் கண்டேன்।

Verse 36

रुद्रेश्वराभिधमिदं वृद्धलिंगं स्वयंभुवम् । वेश्यानंगवतीनाम्नी शिवरात्रिपरायणा

இது ‘ருத்ரேஸ்வர’ என அழைக்கப்படும், சுயம்புவான பழமையான லிங்கம். அனங்கவதி என்னும் ஒரு வேசியாள், சிவராத்திரி விரதத்தில் பராயணையாக, (இங்கே வழிபட்டாள்)।

Verse 37

जागर्त्ति पुरतस्तस्य गीतनृत्योत्सवादिना । ततः कश्चिन्मया दृष्टः किमेतद्रात्रिजागरम्

அதன் முன்னிலையில் அவள் பாடல், நடனம், விழாவுடன் விழித்திருந்தாள். அப்போது ஒருவரைக் கண்டு நான் கேட்டேன்—‘இது என்ன இரவுக் காவல் (ஜாகரம்)?’

Verse 38

केयं स्त्री दृश्यतेऽत्यर्थं गीतनृत्योत्सवे रता । सोऽब्रवीच्छिवधर्मोक्ता शिवरात्रिः सुधर्मदा

நான் கேட்டேன்—‘பாடல்-நடன விழாவில் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் காணப்படும் இப்பெண் யார்?’ அவன் சொன்னான்—‘இது சிவதர்மத்தில் உரைக்கப்பட்ட சிவராத்திரி; சத்திய தர்மத்தை அளிப்பது।’

Verse 39

तां चानंगवतीनाम्नी वेश्येयं धर्मसंयुता । जागर्त्ति परमं श्रेयः शिवरात्रिव्रतं शुभम्

‘அவள் அனங்கவதி என்னும் வேசியாள்; தர்மம் உடையவள். அவள் விழித்திருந்து, சிவராத்திரி எனும் இம்மங்கள விரதத்தால் பரம நன்மையை அடைகிறாள்।’

Verse 40

शिवरात्रिव्रतं ह्येतद्यः सम्यक्कुरुते नरः । न स दुःखमवाप्नोति न दारि द्र्यं न बंधनम्

இந்த சிவராத்திரி விரதத்தை முறையாக அனுஷ்டிப்பவன் துக்கம் அடையான்; வறுமையும் இல்லை, பந்தனமும் இல்லை.

Verse 41

दुष्टं चारिष्टयोगं वा न रोगं न भयं क्वचित् । सुखसौभाग्यसंपन्नो जायते सत्कुले नरः

அவனைத் தீய தாக்கமோ அநிஷ்ட யோகமோ அணுகாது; நோயும் இல்லை, எங்கும் பயமும் இல்லை. அவன் இன்பமும் நல்வாழ்வும் பெற்று நல்ல குலத்தில் பிறக்கிறான்.

Verse 42

तेजस्वी च यशस्वी च सर्वकल्याणभाजनम् । भवेदस्य प्रसादेन एवमाहुर्मनीषिणः

அவரது அருளால் மனிதன் ஒளிமிக்கவனாகவும் புகழ்மிக்கவனாகவும் ஆகி, எல்லா நன்மைகளுக்கும் பாத்திரமாகிறான்—என்று ஞானிகள் உரைக்கின்றனர்.

Verse 43

राजोवाच । अथ मे बुद्धिरुत्पन्ना तद्व्रतं प्रति निश्चला । चिंतितं मनसा ह्येतन्मयाब्राह्मणसत्तमाः

அரசன் கூறினான்—அப்போது அந்த விரதத்தின் மீது என் புத்தி அசையாத உறுதியாக நிலைத்தது. ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, இதை நான் மனத்தில் சிந்தித்தேன்.

Verse 44

अन्नाभावान्ममोत्पन्न उपवासो बलाद्यतः । तदहं पद्मके तीर्थेस्नात्वा च लवणांभसि

உணவு இல்லாததால் எனக்கு தவிர்க்க முடியாமல் உபவாசம் ஏற்பட்டது. பின்னர் நான் பத்மக தீர்த்தத்தில் நீராடி, உவர்நீரிலும் (கடலிலும்) நீராடினேன்.

Verse 45

एतैः सरोरुहैर्देवं पूजयामि महेश्वरम् । ततो मया सभार्येण रुद्रेशः संप्रपूजितः

இந்த தாமரைகளால் நான் தேவனான மகேஸ்வரனை வழிபடுகிறேன். அதன் பின் மனைவியுடன் சேர்ந்து ருத்ரேசனை முறையாகப் பூஜித்தேன்.

Verse 46

पद्मैश्च भक्तियुक्तेन सभार्येण विशेषतः । जाग्रत्स्थितस्तु देवाग्रे तां रात्रिं सह भार्यया

பக்தியால் நிறைந்த தாமரைகளால், குறிப்பாக மனைவியுடன், நான் தேவன் முன்னிலையில் விழித்திருந்து அந்த இரவை அவளுடன் கழித்தேன்.

Verse 47

ततः प्रभातसमय उदिते सूर्यमण्डले । सा वेश्या मामुवाचेदं कलधौतपलत्रयम्

பின்னர் விடியற்காலையில் சூரியமண்டலம் உதித்தபோது, அந்த வேசி என்னிடம் கூறினாள்—‘இதோ, சுத்தமான பொன்னின் மூன்று பலா…’.

Verse 48

गृहाणमूल्यं पद्मानां न गृहीतं मया हि तत् । सात्त्विकं भावमास्थाय सभार्येण द्विजोत्तमाः

அவள்—‘தாமரைகளின் விலையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்றாள்; ஆனால் நான் அதை ஏற்கவில்லை. ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, மனைவியுடன் நான் சாத்த்விகப் பாவத்தை ஏற்று அந்தத் தூய நோக்கில் நிலைத்திருந்தேன்.

Verse 49

ततो भिक्षां समाहृत्य प्राणयात्रा मया कृता । कालेन महता प्राप्तः कालधर्मं मुनीश्वराः

பின்னர் பிச்சை சேர்த்து நான் உயிர்வாழ்வை நடத்தினேன். ஓ முனிவர்களின் தலைவர்களே, நீண்ட காலத்திற்குப் பின் காலத்தின் தர்மமான மரணத்தை அடைந்தேன்.

Verse 50

इयं मे दयिता साध्वी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । मम देहं समादाय प्रविष्टा हव्यवाहनम्

இவள் என் அன்புத் தாரை, சாத்வி; உயிரினும் மேலான பிரியமானவள். என் உடலை எடுத்துக் கொண்டு புனிதச் சிதைஅக்னியில் அவள் புகுந்தாள்.

Verse 51

तत्प्रभावादहं जातः सर्वभौमो महीपतिः । जातिस्मरः सभार्यस्तु सत्यमेतद्द्विजोत्तमाः

அந்தப் புண்ணியப் பிரபாவத்தால் நான் சர்வபௌம மஹீபதியாகப் பிறந்தேன்; மனைவியுடன் முன்ஜன்ம நினைவும் நிலைத்தது—ஓ த்விஜோத்தமரே, இது உண்மை.

Verse 52

एतस्मात्कारणादस्य भक्तिर्लिंगस्य चोपरि । मम नित्यं सभार्यस्य सत्यमेतद्ब्रवीमि वः

இதனால் என் பக்தி எப்போதும் இந்த லிங்கத்தின் மேல் நிலைத்துள்ளது; மனைவியுடன் நான் தினமும் இதைச் சேவித்து வழிபடுகிறேன்—உங்களுக்கு உண்மையாய் சொல்கிறேன்.

Verse 53

मया क्रियाविहीनेन भक्तिबाह्येन सत्तमाः । व्रतमेतत्समाचीर्णं तस्येदं सुमहत्फ लम्

ஓ சத்தமரே, கிரியையற்றும் பக்தியற்றும் இருந்த என்னால்கூட இந்த விரதம் அனுஷ்டிக்கப்பட்டது; அதன் பலன் மிகப் பெரிதாயிற்று.

Verse 54

अधुना भक्तियुक्तस्य यथोपकरणान्मम । भविष्ये यत्फलं किंचिन्नो वेद्मि च मुनीश्वराः । येन सोमेशमुत्सृज्य अत्राहं भक्ति तत्परः

இப்போது நான் பக்தியுடன் இருக்கிறேன்; தக்க உபகரணங்களும் உள்ளன. இனி எதிர்காலத்தில் என்ன பலன் வரும் என்று, ஓ முனீஸ்வரரே, எனக்குத் தெரியாது—ஏனெனில் சோமேஸ்வரனையும் விட்டு இங்கே நான் பக்தியில் முழுதும் ஈடுபட்டேன்.

Verse 55

ईश्वर उवाच । एवं श्रुत्वा तु ते विप्रा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । साधुसाध्विति जल्पंतो राजानं संप्रशंसिरे

ஈசுவரன் கூறினான்—இதைக் கேட்ட அந்தப் பிராமணர்கள் வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் “சாது, சாது” என்று சொல்லிக்கொண்டே அரசனை மிகுந்து புகழ்ந்தனர்।

Verse 56

पूजयामासुरनिशं लिंगं तत्र स्वयंभुवम् । ततोऽसौ पार्थिवश्रेष्ठो लिंगस्यास्यप्रसादतः । संसिद्धिं परमां प्राप्तो दुर्ल्लभां त्रिदशैरपि

அவர்கள் அங்கே சுயம்புவான லிங்கத்தை இடைவிடாது வழிபட்டனர். பின்னர் அந்த லிங்கத்தின் அருளால் அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் பரம சித்தியை அடைந்தான்; அது தேவர்களுக்கும் அரிது.

Verse 57

सा च वेश्या भगवती शिवरात्रिप्रभावतः । तस्य लिंगस्य माहात्म्याद्रंभानामाप्सराऽभवत्

அந்த வேசியும் சிவராத்திரியின் வல்லமையால் தெய்வீக ஒளியுடன் விளங்கினாள்; மேலும் அந்த லிங்கத்தின் மகிமையால் ரம்பையைப் போன்ற அப்சரையாக ஆனாள்।

Verse 58

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तल्लिंगं पूजयेद्बुधः । धर्मकामार्थमोक्षं च यो वांछत्यखिलप्रदम्

ஆகையால் தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோக்ஷம் ஆகிய அனைத்தையும் அருளும் பலனை விரும்புவோர், ஞானிகள், முழு முயற்சியுடன் அந்த லிங்கத்தை வழிபட வேண்டும்।