Adhyaya 3

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथितो भवता सर्गः प्रतिसर्गस्तथैव च । वंशानुवंशचरितं पुराणानामनुक्रमः

ரிஷிகள் கூறினர்—நீர் ஸர்கமும் பிரதிஸர்கமும், வம்ச-உபவம்ச வரலாறுகளும், புராணங்களின் வரிசையும் விளக்கியுள்ளீர்।

Verse 2

मन्वन्तरप्रमाणं च ब्रह्मांडस्य च विस्तरः । ज्योतिश्चक्रस्वरूपं च यथावदनुवर्णितम् । श्रोतुमिच्छामहे त्वत्तः सांप्रतं तीर्थविस्तरम्

நீர் மன்வந்தரங்களின் அளவையும், பிரம்மாண்டத்தின் விரிவையும், ஜ்யோதி-சக்கரத்தின் இயல்பையும் முறையாக வர்ணித்தீர். இப்போது தீர்த்தங்களின் விரிவான விவரத்தை உம்மிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறோம்।

Verse 3

पृथिव्यां यानि तीर्थानि पापघ्नानि शुभानि च । तानि सूतज कार्त्स्न्येन यथावद्वक्तुमर्हसि

ஓ சூதபுத்திரனே! பூமியில் பாபநாசகமும் மங்களகரமும் ஆன தீர்த்தங்கள் யாவையோ, அவற்றை முறையாகவும் வரிசையாகவும் முழுமையாகவும் உரைக்கத் தகுதியுடையவன் நீயே।

Verse 4

सूत उवाच । इदं पृष्टं पुरा देव्या कैलासशिखरोत्तमे । नानाधातुविचित्रांगे नानारत्नसमन्विते

சூதர் கூறினார்—இவ்வினாவை முன்பு தேவி, பல தாதுக்களால் வண்ணமயமான சரிவுகளும் பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான கைலாசத்தின் உத்தம சிகரத்தில் கேட்டாள்।

Verse 5

नानाद्रुमलताकीर्णे नानापुष्पोपशोभिते । यक्षविद्याधराकीर्णे ह्यप्सरोगणसेविते

அந்த இடம் பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்ததும், பலவகை மலர்களால் அழகுபெற்றதும், யக்ஷர் மற்றும் வித்யாதரர் கூட்டத்தால் நிரம்பியதும், அப்சரஸ்களின் குழுக்களால் சேவிக்கப்பட்டதும் ஆக இருந்தது।

Verse 6

तत्र ब्रहमा च विष्णुश्च स्कन्दनन्दिगणेश्वराः । चंद्रादित्यौ ग्रहैः सार्धं नक्षत्रध्रुवमण्डलम्

அங்கே பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும், ஸ்கந்தன், நந்தி, கணேஸ்வரர்கள் இருந்தனர்; மேலும் சந்திரன்-சூரியன் கிரகங்களுடன், நட்சத்திர மண்டலமும் துருவ மண்டலமும் அங்கு விளங்கின.

Verse 7

वायुश्च वरुणश्चैव कुबेरो धनदस्तथा । ईशानश्चाग्निरिंद्रश्च यमो निरृतिरेव च

அங்கே வாயுவும் வருணனும், செல்வம் அளிப்பவன் குபேரனும் இருந்தனர்; மேலும் ஈசானன், அக்னி, இந்திரன், யமன், நிருதி ஆகியோரும் அங்கு இருந்தனர்।

Verse 8

सरितः सागराः सर्वे पर्वता उरगास्तथा । ब्राह्म्याद्या मातरश्चैव ऋषयश्च तपोधनाः

அங்கே எல்லா நதிகளும், எல்லா கடல்களும், மலைகளும் நாகங்களும் இருந்தன; பிராஹ்மீ முதலான மாத்ருகணங்களும், தவமே செல்வமாயுள்ள ரிஷிகளும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 10

मूर्तिमंति च तीर्थानि क्षेत्राण्यायतनानि च । दानवासुरदैत्याश्च पिशाचा भूतराक्षसाः

தீர்த்தங்கள் தாமே உருவம் கொண்டு வெளிப்பட்டன; க்ஷேத்திரங்களும் ஆலயங்களும் கூட; மேலும் தானவர்கள், அசுரர்கள், தைத்யர்கள், பிசாசுகள், பூதங்கள், ராக்ஷசர்களும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 11

तत्र सिंहासनं दिव्यं शतयोजनविस्तृतम्

அங்கே நூறு யோஜனை பரப்பளவு கொண்ட ஒரு தெய்வீக சிங்காசனம் நிலைத்திருந்தது।

Verse 12

लक्षायुतसहस्रैश्च रुद्रकोटिभिरावृतम् । तन्मध्ये सर्वतोभद्रं सिंहद्वारैः सुतोरणैः

அது இலக்கங்களும் ஆயிரங்களும், ருத்ரர்களின் கோடிகளும் சூழ்ந்திருந்தது; அதன் நடுவில் எல்லாத் திசைகளிலும் மங்களம் தரும் ஒரு மண்டபம் இருந்தது, சிங்கவாயில்களும் அழகிய தோரணங்களும் உடையது।

Verse 13

स्वच्छमौक्तिकसंकाशं प्राकारशिखरावृतम् । नन्दीश्वरमहाकालद्वारपालगणैर्वृतम्

அது தூய முத்துகள்போல் ஒளிர்ந்தது; மதில்களும் உயர்ந்த கோபுரச் சிகரங்களும் சூழ்ந்திருந்தன; நந்தீஸ்வரன், மகாகாலன் முதலான துவாரபாலகணங்கள் காவல் காத்தனர்।

Verse 14

किंकिणीजालमुखरैः सत्यताकैरलंकृतम् । वितानच्छत्रखंडैश्च मुक्तादामप्रलंबितैः

அது ஒலிக்கும் கிங்கிணி வலைகளாலும், ஒளிவிடும் அலங்காரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் விதானங்களும் குடைத் துண்டுகளும், அவற்றிலிருந்து தொங்கிய முத்துமாலைகளும் கொண்டு மிகச் சோபித்தது।

Verse 15

घंटाचामरशोभाढयैर्दर्पणैश्चोपशोभितम् । कलशैर्द्वारविन्यस्तरत्नपल्लवसंयुतैः

அது மணி ஒலியும் சாமரத்தின் அழகும் நிறைந்த ஒளிரும் கண்ணாடிகளால் மேலும் சோபித்தது; மேலும் வாசலில் வைக்கப்பட்ட மங்கலக் கலசங்கள், ரத்தினம் பதித்த பல்லவங்களும் மென்மையான தளிர்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன।

Verse 16

चित्रितं चित्रशास्त्रज्ञै रत्नचूर्णैः समु्ज्वलैः । स्वस्तिकैः पत्रवल्याद्यैर्लिंगोद्भवलतादिभिः

புனித வடிவமைப்பில் தேர்ந்த கலைஞர்கள் அதை நயமாக வர்ணித்தனர்; ஒளிரும் ரத்தினத் தூளால் அது பிரகாசித்தது; ஸ்வஸ்திகம், இலை-கொடி அலங்காரங்கள், லிங்கோத்பவம் போன்ற மங்கலச் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டது।

Verse 17

शतसिंहासनाकीर्णं वेदिकाभिश्च शोभितम् । आसीनै रुद्रवृन्दैश्च रुद्रकन्याकदम्बकैः

அது நூற்றுக்கணக்கான சிங்காசனங்களால் நிரம்பி, வேதிகைகளால் அழகுபெற்றது; மேலும் அமர்ந்திருந்த ருத்ரக் கணங்களாலும் ருத்ரகன்னியர் கூட்டங்களாலும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 18

लक्षपत्रदलाढ्यैश्च श्वेतपद्मैश्च भूषितम् । अप्सरोभिः समाकीर्णं पुष्पप्रकरविस्तृतम्

அது மிகுந்த இலைகளும் இதழ்களும் கொண்டு செழித்ததும், வெண்தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும்; அப்சரஸ்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி, பலவகை மலர்க் குவியல்களால் பரந்து விரிந்ததும் ஆக இருந்தது।

Verse 19

धूपितं धूपवर्त्तीभिः कुंकुमोदकसेचितम् । वंशवीणामृदंगैश्च गोमुखैर्मुखवादनैः

அது தூபவத்திகளால் நறுமணமூட்டப்பட்டு, குங்குமச் சுவையுடைய மணமிக்க நீரால் தெளிக்கப்பட்டது; மேலும் புல்லாங்குழல், வீணை, மிருதங்கம், கோமுகச் சங்கு போன்ற வாய்வாத்தியங்களின் ஒலியால் முழங்கியது।

Verse 20

शंखभेरीनिनादेन दुन्दुभिध्वनितेन च । गर्जद्भिर्गणवृन्दैश्च मेघस्वनितनिस्वनैः

சங்கு, பேரி முழக்கத்தாலும், துந்துபி இடிமுழக்கத்தாலும், கர்ஜிக்கும் கணக் கூட்டங்களாலும்—மேக இடியொலிபோல் அந்த ஒலி பரவியது।

Verse 21

गणानां स्तोत्रशब्देन सामवेदरवेण च । प्रेक्षणीयैर्महानादैर्गेयहुङ्कारशोभितम्

கணர்களின் ஸ்தோத்திர ஒலியாலும், சாமவேதப் பாடல் முழக்கத்தாலும் அது அழகுற்றது; வியப்பூட்டும் பேரொலிகளாலும், பாடலில் எழும் இசைமிகு ‘ஹுங்கார’ங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 22

वृषनर्दितशब्देन गजवाजिरवेण च । कांचीनूपुरशब्देन समाकीर्णदिगंतरम्

காளைகளின் கர்ஜனை ஒலி, யானை-குதிரைகளின் முழக்கம், மேலும் இடுப்புக் காஞ்சி மற்றும் நுப்புரங்களின் சலசலப்பால்—எல்லாத் திசைகளும் ஒலியால் நிரம்பின.

Verse 23

सर्वसंपत्करं श्रीमच्छंकरस्यैव मंदिरम् । वंश वीणामृदंगैश्च नादितं तत्र तत्र ह । ऋग्वेदो मूर्तिमांश्चैव शक्रनीलसमद्युतिः

எல்லாச் செல்வங்களையும் அருளும் ஸ்ரீசங்கரரின் அந்தத் திருக்கோவில், இங்கும் அங்கும் புல்லாங்குழல், வீணை, மிருதங்க ஒலியால் முழங்கியது. மேலும் ரிக் வேதம் தானே உருவமெடுத்து, இந்திரநீல மணிபோன்ற ஆழ்ந்த நீல ஒளியுடன் பிரகாசித்தது।

Verse 24

दिव्यगन्धानुलिप्तांगो दिव्याभरणभूषितः । संस्थितः पूर्वतस्तस्य दीप्यमानः स्वतेजसा

தெய்வீக நறுமணங்களால் பூசப்பட்ட அங்கங்களுடன், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவர், அந்தத் திருத்தலத்தின் கிழக்கில் நின்று தன் சொந்தத் தேஜஸால் ஒளிர்ந்தார்।

Verse 25

उत्तरेण यजुर्वेदः शुद्धस्फटिकसन्निभः । दिव्यकुण्डलधारी च महाकायो महाभुजः

வடதிசையில் யஜுர்வேதம் நின்றது—தூய ஸ்படிகம் போல் ஒளிர்ந்து; தெய்வீக குண்டலங்களை அணிந்து, பெருந்தோற்றமும் வலிய கரங்களும் உடையதாக।

Verse 26

स्थितः पश्चिम दिग्भागे सामवेदः सनातनः । रक्तांबरधरः श्रीमान्पप्ररागसमप्रभः

மேற்குத் திசையில் சனாதன சாமவேதம் நின்றது—திருமிகு ஒளியுடன், சிவப்பு ஆடை அணிந்து, பத்மராக மணிபோல் பிரகாசித்தது।

Verse 27

स्रग्दामधारी चित्रश्च गीतभूषणभूषितः । अथवांऽजनवच्छयामः स्थितो दक्षिणतस्तथा

மாலைகளையும் ஹாரங்களையும் தாங்கி, வியத்தகு அலங்காரத்துடன், புனித கீதங்களின் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; அஞ்சனம் போல் கருமை நிறத்துடன் தெற்குத் திசையில் நின்றார்।

Verse 28

पिंगाक्षो लोहितग्रीवो हरिकेशो महातनुः । इतिहासषडंगानि पुराणान्यखिलानि च

மஞ்சள் கலந்த கண்கள், செம்மையான கழுத்து, பொன்னிறக் கேசம், பெருந்தோற்றம் உடையவராய்; அங்கே இதிஹாசங்கள், வேதத்தின் ஷடாங்கங்கள், மேலும் எல்லாப் புராணங்களும் இருந்தன।

Verse 29

वेदोपनिषदश्छन्दो मीमांसारण्यकं तथा । स्वाहाकारवषट्कारौ रहस्यानि तथैव च

அங்கே வேத உபநிஷத்துகள், வைதிகச் சந்தங்கள், மீமாம்சை, ஆரண்யகங்களும் இருந்தன; மேலும் ‘ஸ்வாஹா’, ‘வஷட்’ எனும் உச்சாரங்களும், மறைமுறை ரகசிய உபதேசங்களும் இருந்தன।

Verse 30

एतैः समन्वितैश्चैव तत्र ब्रह्मा स्वयं स्थितः । शक्तिरूपधरैर्मन्त्रैर्योगैश्वर्यसमन्वितैः

இவையனைத்தாலும் நிறைந்தவராய் அங்கே பிரம்மா தாமே நிலைத்திருந்தார்—சக்தி-ரூபம் கொண்ட மந்திரங்களுடன், யோக ஐஸ்வர்யச் சித்திகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராய்।

Verse 31

सहस्रपत्रकमलैरंकितैः सुरपूजितैः । पूजितैर्गणरुद्रैश्च ब्रह्मविष्विंद्रवंदितैः

ஆயிரம் இதழ் தாமரைகளால் குறியிடப்பட்டு, தேவர்களால் வழிபடப்பட்டவர்; கணங்களாலும் ருத்ரர்களாலும் வழிபடப்பட்டு, பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரனால் வணங்கப்பட்டவர்।

Verse 32

चामराक्षेपव्यजनैर्वीजितैश्च समन्ततः । शोभितश्च सदा श्रीमांश्चंद्रकोटिसमप्रभः

எல்லாத் திசைகளிலும் சாமரங்களும் விசிறிகளும் அசைந்தாடி வீச, எப்போதும் ஒளிவீசி திருச்செல்வம் நிறைந்தவர்—கோடி நிலவுகளுக்கு ஒப்பான பிரகாசத்துடன் திகழ்ந்தார்।

Verse 33

ज्ञानामृतसुतृप्तात्मा योगैश्वर्यप्रसादकः । योगींद्रमानसांभोज राजहंसो द्विजोत्तमः

ஞானாமிருதத்தால் நிறைதிறந்த ஆன்மா; யோக ஐஸ்வர்ய அருளை வழங்குபவர்; மகா யோகிகளின் தாமரை மனங்களில் ராஜஹம்சம் போல் விளங்கும்—த்விஜர்களில் உத்தமர்।

Verse 34

अज्ञानतिमिरध्वंसी षट्त्रिंशत्तत्त्वभूषणः । सर्वसौख्यप्रदाता च तत्रास्ते चंद्रशेखरः

அங்கே சந்திரசேகரர் வீற்றிருக்கிறார்—அஞ்ஞான இருளை அழிப்பவர், முப்பத்தாறு தத்துவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர், எல்லாச் சுகங்களையும் அருள்பவர்।

Verse 35

तस्योत्संगगता देवी तप्तकांचनसप्रभा । पूजितो योगिनीवृन्दैः साधकैः सुरकिन्नरैः

காய்ந்த பொன்னினைப் போன்ற ஒளியுடைய தேவி அவருடைய மடியில் அமர்ந்திருந்தாள்; அவரை யோகினிகளின் கூட்டமும், সিদ্ধ சாதகர்களும், தேவர்களும் கின்னரர்களும் வழிபட்டனர்।

Verse 36

सर्वलक्षणसंपूर्णा सर्वाभरणभूषिता । योगसिद्धिप्रदा नित्यं मोक्षाभ्युदयदायिनीम्

அவள் எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்தவள், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; எப்போதும் யோகசித்திகளை அருள்பவள், மோட்சமும் மங்களமான உயர்வும் அளிப்பவள்।

Verse 37

सौभाग्यकदलीकन्दमूलबीजं च पार्वती । देवस्य मुखमालोक्य विस्मिता चारुलोचना

நற்பேறு எனும் வாழையின் கிழங்கு-வேர்-விதை போன்ற ஆதிமூலமான பார்வதி, இறைவனின் முகத்தை நோக்கி; அழகிய கண்களையுடைய தேவி வியப்புற்றாள்।

Verse 38

आनंदभावं संज्ञाय आनन्दास्राविलेक्षणम् । उवाच देवी मधुरं कृतांजलिपुटा सती

அவரின் ஆனந்த நிலையைக் கண்டு, ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிரம்பிய கண்களைப் பார்த்து, கைகூப்பி நின்ற சதி தேவி இனிய சொற்களை உரைத்தாள்।

Verse 39

देव्युवाच । जन्मकोटिसहस्राणि जन्मकोटिशतानि च । शोधितस्त्वं जगन्नाथ मया प्राणनचिंतया

தேவி கூறினாள்—ஆயிரக் கோடி பிறவிகளிலும், நூறு கோடி பிறவிகளிலும் கூட, ஓ ஜகந்நாதா! உயிர்மூச்சின் தியானச் சிந்தனையால் உம்மை நான் தேடியேன்।

Verse 40

अर्द्धांग संस्थया वापि त्वद्वक्त्रध्यानकाम्यया । तथापि ते जगन्नाथ नांतो लब्ध्वो महेश्वर

நான் உமது அர்த்தாங்கமாக இருப்பினும், உமது முகத்தைத் தியானிக்க விரும்பினும், ஓ ஜகந்நாதா, ஓ மஹேஸ்வரா! உமது எல்லை எனக்குக் கிடைக்கவில்லை।

Verse 41

अनन्तरूपिणे तुभ्यं देवदेव नमोऽस्तु ते । नमो वेदरहस्याय नमो वेदैः स्तुताय च

அனந்த ரூபங்களையுடைய தேவாதிதேவா! உமக்கு நமஸ்காரம். வேதங்களின் இரகசியத் தத்துவத்திற்கும் நமஸ்காரம்; வேதங்களால் போற்றப்படுபவருக்கும் நமஸ்காரம்।

Verse 42

श्मशानरतिनित्याय नमो गगनचारिणे । ज्येष्ठसामरहस्याय शतरुद्रप्रियाय च

சுடுகாட்டில் எப்போதும் இன்புறுபவருக்கு நமஸ்காரம்; ஆகாயத்தில் உலாவுபவருக்கு நமஸ்காரம். ஜ்யேஷ்ட-சாமத்தின் இரகசியத்திற்கும் நமஸ்காரம்; ஷதருத்ரீயத்திற்கு பிரியமானவருக்கும் நமஸ்காரம்।

Verse 43

नमो वृषकृतांकाय यजुर्वेदधराय च । ब्रह्मांडकोटिसंलग्नमालिने गगनात्मने

காளைச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டவருக்கு நமஸ்காரம்; யஜுர்வேதத்தைத் தாங்குபவருக்கு நமஸ்காரம். கோடிக் கணக்கான பிரபஞ்சங்களின் மாலையை அணிந்தவருக்கு நமஸ்காரம்; ஆகாயமே ஆத்மாவாக உள்ளவருக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 44

मणिचित्रितकन्दाय नमः सर्वार्थसिद्धये । नमो वेदस्वरूपाय द्विज सिद्धिप्रियाय च

மணிரத்தினங்களால் வியப்புற அலங்கரிக்கப்பட்ட நிதி-ஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; எல்லா இலக்குகளையும் நிறைவேற்றுபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். வேதஸ்வரூபனே, த்விஜர்களின் சித்திகளில் பிரியனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 45

पुंस्त्रीविकाररूपाय नमश्चंद्रार्द्धधारिणे । नमोग्नये सहोमाय आदित्यवरुणाय च

ஆண்-பெண் மாற்றுரூபங்களாக வெளிப்படுபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; அரைச்சந்திரத்தைத் தரித்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹோமத்துடன் கூடிய அக்னிரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஆதித்ய-வருண ரூபனே, உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 46

पृथिव्यै चांतरिक्षाय वायवे दीक्षिताय च । संयोगाय वियोगाय धात्रे कर्त्रेऽपहारिणे

பூமிரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம், அந்தரிக்ஷ ரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம்; வாயுரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம், தீக்ஷித ஆண்டவனே உமக்கு நமஸ்காரம். சேர்க்கை-பிரிவு ரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம்; தாதா, கர்த்தா, அபஹாரிண (சம்ஹாரக) ரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 47

प्रदीप्तशूलहस्ताय ब्रह्मदण्डधराय च । नमः पतीनां पतये महतां पतये नमः

எரியும் சூலத்தைத் தாங்கியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பிரம்மதண்டத்தைத் தரித்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். பத்தீனாம் பதி—அதிபதிகளின் அதிபதியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; மகதாம் பதி—மகான்களின் ஆண்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 48

नमः कालाग्निरुद्राय सप्तलोकनिवासिने । त्वं गतिः सर्वभूतानां भूतानां पतये नमः

காலாக்னிருத்ரனே, ஏழுலகங்களிலும் வாசிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். எல்லா உயிர்களுக்கும் நீயே பரமகதி; பூதபதியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 49

नमस्ते भगवन्रुद्र नमस्ते भगवञ्छिव । नमस्ते परतः श्रेष्ठ नमस्ते परतः पर

ஓ பகவான் ருத்ரா, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ பகவான் சிவா, உமக்கு நமஸ்காரம். எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமசிறந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பராத்பரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 50

जिह्वाचापल्यभावेन खेदितोऽसि मया प्रभो । तत्क्षन्तव्यं महेशान ज्ञानदिव्य नमोऽस्तु ते

ஓ பிரபுவே, என் நாவின் சஞ்சலத்தால் உமக்கு வேதனை அளித்தேன். ஓ மகேசானே, அதை மன்னிப்பாயாக; தெய்வீக ஞானஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 51

ईश्वर उवाच । ममोत्संगस्थिता देवि किं त्वं सास्राविलेक्षणा । अद्यापि किमपूर्णं ते तत्सर्वं करवाण्यहम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஓ தேவீ, என் மடியில் அமர்ந்திருக்கும் உன் கண்கள் ஏன் கண்ணீரால் நிறைந்துள்ளன? இன்னும் உனக்கு எது நிறைவேறாமல் உள்ளது? அதையெல்லாம் நான் நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 52

वरं ब्रवीहि भद्रं ते स्तवेनानेन सुव्रते । ददामि ते न संदेहः शोकं त्यज महेश्वरि

ஓ சுவிரதையே, வரம் கூறு—உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் நான் உனக்கு ஐயமின்றி வரம் அளிக்கிறேன்; ஓ மகேஸ்வரீ, துயரை விடு.

Verse 53

निष्कले सकले देवि स्थूले सूक्ष्मे चराचरे । न तत्पश्यामि देवेशि यत्त्वया रहितं भवेत्

ஓ தேவீ, நிஷ்கலமாயினும் சகலமாயினும், ஸ்தூலமாயினும் ஸூக்ஷ்மமாயினும், சரமாயினும் அசரமாயினும்—ஓ தேவேசி, உம்மை இன்றித் திகழ்வதாய் எதையும் நான் காணேன்.

Verse 54

अहं ते हृदये गौरि त्वं च मे हृदि संस्थिता । अहं भ्राता च पुत्रश्च बंधुर्भर्ता तथैव च

ஓ கௌரி! நான் உன் இதயத்தில் இருக்கிறேன்; நீ என் இதயத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறாய். நான் உனக்கு அண்ணனும் மகனும், உறவினனும் கணவனும் ஆகிறேன்.

Verse 55

त्वं तु मे भगिनी भार्या दुहिता बांधवी स्नुषा । अहं यज्ञपतिर्यज्वा त्वं च श्रद्धा सदक्षिणा

நீ எனக்கு சகோதரி, மனைவி, மகள், உறவினள், மருமகளாகவும் இருக்கிறாய். நான் யஜ்ஞபதியும் யஜமானனும்; நீ அந்த யஜ்ஞத்தின் ஸ்ரத்தையும் மங்கள தக்ஷிணையும்.

Verse 56

ओंकारोऽहं वषट्कारः सामाहमृग्यजुस्तथा । अहमग्निश्च होता च यजमानस्तथैव च

நான் ஓங்காரம்; நான் வஷட்காரம். நான் சாமமும், ருக் மற்றும் யஜுஸும். நான் அக்னி; ஹோதாவும் யஜமானனும் ஆகிறேன்.

Verse 57

अध्वर्युरहमुद्गाता ब्रह्माहं ब्रह्मवित्तथा । त्वं तु देव्यरणी चैव पत्नी तु परिकीर्त्यसे

நான் அத்வர்யுவும், உத்காதாவும்; நான் பிரம்மாவும் பிரம்மவித்தும். ஆனால் ஓ தேவி! நீ அரணி; யாகத்தின் ‘பத்னி’—தீக்ஷை பெற்ற துணைவி—என்று போற்றப்படுகிறாய்.

Verse 58

स्वाहा स्वधा च सुश्रोणि त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । अहमिष्टो महायज्ञः पूर्वो यज्ञस्त्वमुच्यसे

ஓ சுஶ்ரோணி! நீ ஸ்வாஹாவும் ஸ்வதாவும்; உன்னிலே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது. நான் இஷ்டியும் மஹாயஜ்ஞமும்; நீ ஆதியஜ்ஞம் என அழைக்கப்படுகிறாய்.

Verse 59

पुरुषोऽहं वरारोहे प्रकृतिस्त्वं निगद्यसे । अहं विष्णुर्महावीर्यस्त्वं लक्ष्मीर्लोकभाविनी

ஓ வராரோஹே! நான் புருஷன்; நீ பிரகிருதி எனப் புகழப்படுகிறாய். நான் மஹாவீர்ய விஷ்ணு; நீ உலகங்களுக்கு வளம் தரும் லக்ஷ்மி.

Verse 60

अहमिन्द्रो महातेजाः प्राची त्वं परमेश्वरी । प्रजापतीनां रूपेण सर्वमाहं व्यवस्थितः

நான் மஹாதேஜஸ்ஸுடைய இந்திரன்; ஓ பரமேஸ்வரி, நீ பிராசி—கிழக்கு திசை. பிரஜாபதிகளின் ரூபமாக நான் அனைத்திலும் நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 61

तेषां या नायिकास्तास्त्वं रूपैस्तैस्तैरवस्थिता । दिवसोऽहं महादेवि रजनी त्वं निगद्यसे

அவர்களிடையே உள்ள எந்த எந்த நாயிகை/அதிஷ்டாத்ரி சக்திகளோ, நீ அவ்வவ்வுருவங்களில் நிலைத்திருக்கிறாய். ஓ மஹாதேவி, நான் பகல்; நீ இரவு எனக் கூறப்படுகிறாய்.

Verse 62

निमेषोऽहं मुहूर्तश्च त्वं कला सिद्धिरेव च । अहं तेजोऽधिकः सूर्यस्त्वं तु संध्या प्रकीर्त्त्यसे

நான் நிமேஷமும் முஹூர்த்தமும்; நீ கலையும் சித்தியும். நான் ஒளியில் மேலான சூரியன்; நீ சந்த்யை எனப் புகழப்படுகிறாய்.

Verse 63

अहं बीजधरः श्रेष्ठस्त्वं तु क्षेत्रं वरानने । अहं वनस्पतिः प्लक्षस्त्वं वनस्पतिरुच्यसे

நான் சிறந்த விதைதாங்கி; ஓ வரானனே, நீ க்ஷேத்திரம்—நிலம். நான் வனஸ்பதி ப்லக்ஷ மரம்; நீயும் வனஸ்பதி எனச் சொல்லப்படுகிறாய்.

Verse 64

शेषरूपधरो नित्ये फणामणिविभूषितः । रेवती त्वं विशालाक्षि मदविभ्रमलोचना

நான் எப்போதும் சேஷரூபம் தாங்கி, பனைகளின் மணிமுத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன். ஓ விசாலாக்ஷி, மயக்கமூட்டும் விளையாட்டு நோக்குடையவளே, நீ ரேவதியே.

Verse 65

मोक्षोऽहं सर्वदुःखानां त्वं तु देवि परा गतिः । अपां पतिरहं भद्रे त्वं तु देवि सरिद्वरा

நான் எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுதலை; ஆனால் ஓ தேவி, நீயே பரமகதி, இறுதி அடைக்கலம். ஓ பத்திரே, நான் நீர்களின் அதிபதி; ஆனால் ஓ தேவி, நீயே சிறந்த நதி.

Verse 66

वडवाग्निरहं भद्रे त्वं तु दीप्तिः प्रकीर्तिता । प्रजापतिरहं कर्त्ता त्वं प्रजा प्रकृतिस्तथा

ஓ பத்திரே, நான் வடவாக்னி; ஆனால் நீ அதன் ஒளியாகப் புகழப்படுகிறாய். நான் பிரஜாபதி—படைத்தவன்; நீயே பிரஜைகள், மேலும் அவர்களின் பிரகிருதியும் நீயே.

Verse 67

नागानामधिपश्चाहं पातालतलवासिनाम् । त्वं नागी नागराजोऽहं सहस्रफणभूषितः

நான் பாதாளத் தளங்களில் வாழும் நாகங்களின் அதிபதி. நீ நாகி; நான் ஆயிரம் பனைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நாகராஜன்.

Verse 68

निशाकरवरश्चाहं श्रेष्ठा त्वं रजनीकरी । कामोऽहं कामदो देवि त्वं रतिः स्मृतिरेव च

நான் நிலாவைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவன்; நீ இரவினை உருவாக்குவோரில் சிறந்தவள். நான் காமன்—ஆசை அளிப்பவன்; ஓ தேவி, நீ ரதி, மேலும் ஸ்மிருதியும் நீயே.

Verse 69

दुर्वासाश्चाप्यहं भद्रे त्वं क्षमा समचारिणी । लोभमोहतपश्चाहं त्वं तृष्णा तामसी स्मृता

அம்மையே, நானும் துர்வாசன்; நீ ஒழுங்காய் நடக்கும் பொறுமை. நான் லோபம், மோகம், தவமும்; நீ தாமஸ சக்தியென நினைக்கப்படும் தாகம் (த்ருஷ்ணை).

Verse 70

ककुद्मान्वृषभश्चाहं योगमाता तपस्विनी । वायुरप्यहमव्यक्तस्त्वं गतिर्मनसूदनी

நான் ககுத்மான் காளையும்; நீ யோகமாதா, தவஸ்வினி. நான் வெளிப்படாத வாயுவும்; மனத்தை அடக்கும் நீ, அதன் இயக்கமே நீ.

Verse 71

अहं मोचयिता लोभे निर्ममा त्वं यशस्विनि । नयोऽहं सर्वकार्येषु नीतिस्त्वं कमलेक्षणा

புகழ்மிகு தேவியே! நான் லோபத்திலிருந்து விடுவிப்பவன்; நீ மமகாரம் அற்றவள். எல்லா செயல்களிலும் நான் நயம்/விவேகம்; தாமரைக்கண்ணாளே, நீ நீதியும் தர்ம ஒழுங்கும்.

Verse 72

अहमन्नं च भोक्ता च ओषधी त्वं निगद्यसे । अहमग्निश्च धूमश्च त्वमूष्मा ज्वालमेव च

நான் உணவும், உண்பவனும்; நீ ഔஷதி (மருந்துச் செடி) எனப் புகழப்படுகிறாய். நான் அக்னியும் புகையும்; நீ வெப்பமும், ஜ்வாலையும் ஆகிறாய்.

Verse 73

अहं संवर्त्तको मेघस्त्वं च धारा ह्यनेकशः । अहं मुनीनां रूपेण त्वं तत्पत्नी प्रकीर्तिता

நான் ஸம்வர்த்தக மேகம்; நீ பலவகை மழைத்தாரைகள். நான் முனிவர்களின் ரூபமாகவும்; நீ அவர்களின் மனைவியெனப் புகழப்படுகிறாய்.

Verse 74

अहं संसारकर्त्ता वै त्वं तु सृष्टिर्वरानने । अहं शुक्रास्थिरोमाणि त्वं मज्जा बलमेव च

நானே உண்மையில் ஸம்ஸாரத்தின் கர்த்தா; ஓ அழகிய முகத்தவளே, நீயே ஸிருஷ்டி. நான் சுக்கிரம், எலும்பு, ரோமம்; நீ மஜ்ஜையும் பலமும்.

Verse 75

पर्जन्योऽहं महाभागे त्वं वृष्टिः परमेश्वरि । अहं संवत्सरो देवि त्वमृतुः परिकीर्त्तिता

ஓ மகாபாகையே, நான் பர்ஜன்யன் (மழைமேகம்); ஓ பரமேஸ்வரியே, நீயே மழை. ஓ தேவி, நான் ஸம்வத்ஸரம்; நீ ருது எனப் புகழப்படுகிறாய்.

Verse 76

अहं कृतयुगो देवि त्वं तु त्रेता निगद्यसे । युगोऽहं द्वापरः श्रीमांस्त्वं कलिः परमेश्वरि

ஓ தேவி, நான் க்ருதயுகம்; நீ த்ரேதா என அழைக்கப்படுகிறாய். நான் ஸ்ரீமான் த்வாபரயுகம்; ஓ பரமேஸ்வரியே, நீ கலியுகம்.

Verse 77

आकाशश्चाप्यहं भद्रे पृथिवी त्वमिहोच्यसे । अहमदृश्यमूर्तिश्च दृश्यमूर्तिस्त्वमुच्यसे

ஓ பத்திரே, நானே ஆகாயமும்; இங்கு நீ பூமி எனச் சொல்லப்படுகிறாய். நான் அதிருஷ்ய மூர்த்தி; நீ திருஷ்ய மூர்த்தி எனக் கூறப்படுகிறாய்.

Verse 78

वरदोऽहं वरारोहे मंत्रस्त्वमिति चोच्यसे । अहं द्रष्टा च श्रोता च त्वं दृश्या श्रुतिरेव च

ஓ வராரோஹே, நான் வரதன்; நீ மந்திரம் எனக் கூறப்படுகிறாய். நான் த்ரஷ்டாவும் ஷ்ரோதாவும்; நீ திருஷ்யமும் ஸ்ருதியே.

Verse 79

अहं वक्ता रमयिता त्वं वाच्या परमेश्वरि । अहं श्रोता च गाता च त्वं गीतिर्गेयमेव च

ஓ பரமேஸ்வரி! நான் பேசுபவனும் மகிழ்விப்பவனும்; நீயே சொல்லப்படுவது. நான் கேட்பவனும் பாடுபவனும்; நீயே பாடலும் பாடப்படுவதும்॥

Verse 80

अहं त्राता च गन्धश्च त्वं तु निघ्राणमेव च । अहं स्पर्शयिता कर्ता स्पर्श्यस्त्वं सृष्टमेव च

நான் காப்பவனும் நறுமணமும்; நீயே மணம் அறியும் செயலும். நான் தொடுபவனும் செய்பவனும்; நீயே தொடப்படுவது, படைக்கப்பட்ட உலகமும்॥

Verse 81

अहं सर्वमिदं भूतं त्वं तु देवि न संशयः । स्रष्टाऽहं तव देवेशि त्वं सृजस्यखिलं जगत्

ஓ தேவி! இவ்வனைத்துப் பாவங்களும் நானே; நீயும், ஐயமின்றி, அதுவே. ஓ தேவேசி! உன்னோடு தொடர்பில் நான் படைப்பவன்; நீயே முழு உலகையும் படைக்கிறாய்॥

Verse 82

त्वया मया च देवेशि ओतप्रोतमिदं जगत् । एकधा दशधा चैव तथा शतसहस्रधा

ஓ தேவேசி! உன்னாலும் என்னாலும் இவ்வுலகம் ஓர் நெய்தல் போல ஓதப்-புரோதமாக நிறைந்துள்ளது. அது ஒன்றாகவும், பத்தாகவும், நூறு ஆயிரமாகவும் வெளிப்படுகிறது॥

Verse 83

ऐश्वर्येण तु संयुक्तौ सर्वप्राणि व्यवस्थितौ । अहं त्वं च विशालाक्षि सततं संप्रतिष्ठितौ

ஐஸ்வரியத்தில் ஒன்றாய் நாங்கள் இருவரும் எல்லா உயிர்களிலும் நிலைத்துள்ளோம். ஓ விசாலாட்சி! நீயும் நானும் எப்போதும் உறுதியாகப் பதிந்திருக்கிறோம்॥

Verse 84

क्रीडामि क्रीडया देवि त्वया सार्द्धं वरानने । त्वं धृतिर्धारिणी लक्ष्मीः कांता मत्प्रकृतिर्ध्रुवम्

ஓ தேவி, ஓ அழகிய முகத்தவளே! உன்னுடன் நான் விளையாட்டாக விளையாடுகிறேன். நீயே துதி, தாங்கும் சக்தி, லக்ஷ்மி, என் பிரியகாந்தை—நிச்சயமாக என் நிலையான பிரகృతి.

Verse 85

रतिः स्मृतिः कामचारी मम चांगनिवासिनी । देवि किं बहुनोक्तेन प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

ரதி, ஸ்ம்ருதி, காமசாரி எனது இல்லத்திலேயே வாசம் செய்கின்றனர். ஓ தேவி, மேலும் என்ன சொல்வேன்—நீ என் உயிர்மூச்சுகளிலும் மேலான பிரியமானவள்.

Verse 86

वरं वरय देवशि यत्किंचिन्मनसि स्थितम् । तत्ते ददामि तुष्टोऽहं यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

ஓ தேவేశி! உன் மனத்தில் நிலைத்திருப்பதெதுவாயினும் வரமாகக் கேள். நான் மகிழ்ந்து அதை உனக்குத் தருகிறேன்; அது மிக அரிதானதாயினும் சரி.

Verse 87

देव्युवाच । धन्याहं कृतपुण्याहं तपः सुचरितं मया । यत्त्वयाऽहं जगन्नाथ हर्षदृष्ट्याऽवलोकिता

தேவி கூறினாள்: நான் பாக்கியவதி; நான் புண்ணியம் ஈட்டினேன்; என் தவம் நன்றாக நிறைவேறியது—ஓ ஜகந்நாதா, நீ மகிழ்வான பார்வையால் என்னை நோக்கியதால்.

Verse 88

यदि तुष्टोऽसि मे देव वरं दातुं ममेच्छसि । तन्मे कथय देवेश सांप्रतं तीर्थविस्तरम्

ஓ தேவா! நீ என்மேல் திருப்தியாய் இருந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், ஓ தேவేశா, இப்பொழுதே தீர்த்தங்களின் முழு விரிவையும் எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 89

पृथिव्यां यानि तीर्थानि पापघ्नानि शिवानि च । तानि देवेश कार्त्स्न्येन यथावद्वक्तुमर्हसि

தேவேசரே! பூமியில் உள்ள பாபநாசகமும் சிவமங்களகரமும் ஆகிய எல்லா தீர்த்தங்களையும் நீங்கள் முறையாக முழுமையாக எனக்கு விளக்கத் தகுதியுடையவர்।

Verse 90

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । सर्वपापहरं नृणां पुण्यं देवर्षिसत्कृतम्

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, கேள்; தீர்த்தங்களின் உத்தமமான மஹாத்மியத்தை நான் உரைப்பேன்; அது மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும், புண்ணியமயம், தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகளால் போற்றப்பட்டது।

Verse 91

तीर्थानां दर्शनं श्रेष्ठं स्नानं चैव सुरेश्वरि । श्रवणं च प्रशंसंति सदैव ऋषिसत्तमाः

சுரேசுவரியே! தீர்த்தங்களில் அவற்றின் தரிசனமே சிறந்தது; அங்கே ஸ்நானமும் அதுபோல; மேலும் அவற்றின் மகிமையைச் செவிமடுப்பதையும் ரிஷிகளில் சிறந்தோர் எப்போதும் போற்றுவர்।

Verse 92

पृथिव्यां नैमिषं तीर्थमंतरिक्षे च पुष्करम् । केदारं च प्रयागं च विपाशा चोर्मिला तथा

பூமியில் நைமிஷ தீர்த்தம்; நடுவுலகமான அந்தரிக்ஷத்தில் புஷ்கரம்; மேலும் கேதாரம், பிரயாகம், அதுபோல விபாசா மற்றும் உர்மிலா (எனும் தீர்த்தங்களும்) உள்ளன।

Verse 93

कर्णवेणा महादेवी चंद्रभागा सरस्वती । गंगासागरसंभेदस्तथा वाराणसी शुभा

கர்ணவேணா, மகாதேவி, சந்திரபாகா, சரஸ்வதி; மேலும் கங்கை கடலுடன் கூடும் புனித சங்கமம், மற்றும் மங்களகரமான வாராணசி (உள்ளன)।

Verse 94

अर्घतीर्थं समाख्यातं गंगाद्वारं तथैव च । हिमस्थानं महातीर्थं तथा मायापुरी शुभा

புகழ்பெற்ற அர்கதீர்த்தமும், அதுபோல கங்காத்வாரமும்; ஹிமஸ்தானம் எனும் மகாதீர்த்தமும், மேலும் சுபமான மாயாபுரியும் (புனிதம்).

Verse 95

शतभद्रा महाभागा सिन्धुश्चैव महा नदी । ऐरावती च कपिला शोणश्चैव महानदः

மகாபாக்கியமான சதபத்ரா, மேலும் மகாநதி சிந்து; அதுபோல ஐராவதீ, கபிலா, மற்றும் மகாநதி சோணமும் (புகழ்பெற்ற புனித நதிகள்).

Verse 96

पयोधिः कौशिकी तद्वत्तथा गोदावरी शुभा । देवखातं गया चैव तथा द्वारावती शुभा

சமுத்திரம், கௌசிகீ, மேலும் சுபமான கோதாவரி; அதுபோல தேவகாதம், கயா, மற்றும் சுபமான த்வாராவதியும் (புனித தீர்த்தங்கள்).

Verse 97

प्रभासं च महातीर्थं सर्वपातकनाशनम्

பிரபாசம் மகாதீர்த்தம்—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 98

एवमादीनि तीर्थानि यानि संति महीतले । तानि दृष्ट्वा तु देवेशि पुनर्जन्म न विन्दते

தேவேசி! பூமியில் உள்ள இத்தகைய தீர்த்தங்களை தரிசித்தால், மீண்டும் பிறவி பெறுவதில்லை.

Verse 99

तिस्रः कोट्योऽर्धकोटी च तीर्थानामिह भूतले । संजातानि पवित्राणि सर्वपापहराणि च

இந்த பூமியில் தீர்த்தங்கள் மூன்று கோடியும் அரைக்கோடியும் தோன்றின; அவை அனைத்தும் பரம புனிதமானவை, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்.

Verse 100

गंतव्यानि महादेवि स्वधर्मस्य विवृद्धये । अशक्यानि शिवान्येवं गंतुं चैव सुरेश्वरि । मनसा तानि सर्वाणि गंतव्यानि समाहितैः

மகாதேவி, தன் தர்மம் வளர அவ் தீர்த்தங்களைச் சென்று தரிசிக்க வேண்டும்; ஆனால் தேவர்களின் அரசியே சிவே, அனைத்திற்கும் செல்வது இயலாது—ஆகவே ஒருமித்த மனத்தால் மனதிலேயே அனைத்துத் தீர்த்தங்களையும் ‘சென்றடைதல்’ வேண்டும்.

Verse 101

।देव्युवाच । भगवन्प्राणिनः सर्वे सर्वोपद्रवसंकुलाः । अल्पायुषः सदा बद्धा व्यामोहैर्मंदिरोद्भवैः

தேவி கூறினாள்—பகவனே, எல்லா உயிர்களும் பலவிதத் துன்பங்களால் சூழப்பட்டுள்ளன; குறுகிய ஆயுளுடன் எப்போதும் கட்டுப்பட்டவர்களாய், இல்லறத்திலிருந்து எழும் மயக்கக் குழப்பங்களால் மயங்குகின்றனர்.

Verse 102

त्रेतायां द्वापरे चैव किं नु वै दारुणे कलौ । तस्मात्तेषां हितार्थाय तत्तीर्थं त्वं प्रकीर्तय । येन दृष्टेन सर्वेषां तीर्थानां लभ्यते फलम्

திரேதா, துவாபர யுகங்களிலேயே இவ்வாறு என்றால், கொடிய கலியில் என்ன ஆகும்? ஆகவே அவர்களின் நலனுக்காக, வெறும் தரிசனத்தாலேயே எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனும் கிடைக்கும் அந்தத் தீர்த்தத்தை நீர் அறிவியுங்கள்.

Verse 103

एवमुक्तस्तु पार्वत्या प्रहस्य परमेश्वरः । उवाच परया प्रीत्या वाचा मधुरया प्रभुः

பார்வதி இவ்வாறு கூறியதும் பரமேஸ்வரன் புன்னகைத்தான்; பின்னர் ஆண்டவன் ஆழ்ந்த அன்புடன் இனிய சொற்களால் உரைத்தான்.

Verse 104

ईश्वर उवाच । त्वमेव हि चराः प्राणाः सर्वस्य जगतोरणिः । त्वया विरहितो देवि मुहूर्तमपि नोत्सहे

ஈஸ்வரன் கூறினான்—தேவி! நீயே உலகமெங்கும் இயங்கும் உயிர்மூச்சு; நீயே உலகப் பிறப்பிற்குக் காரணமான அரணி. உன்னைப் பிரிந்தால் நான் ஒரு நொடியும் தாங்கமாட்டேன்.

Verse 105

शिवस्य च तथा शक्तेरंतरं नास्ति पार्वति । न तदस्ति महादेवि यन्न जानासि शोभने

பார்வதி! சிவனுக்கும் சக்திக்கும் இடையில் எவ்விதப் பிரிவும் இல்லை. மகாதேவி, ஒளிமிகு தேவியே! நீ அறியாதது ஒன்றுமில்லை.

Verse 106

त्वया विनाऽहं न क्वास्मि न त्वं देवि मया विना । चंद्रचंद्रिकयोर्यद्वदग्नेरुष्णत्वमेव हि

உன்னின்றி நான் எங்கும் இல்லை; என்னின்றி, தேவி, நீயும் எங்கும் இல்லை. நிலவும் நிலவொளியும் பிரியாததுபோலவும், அக்கினியும் அதன் வெப்பமும் பிரியாததுபோலவும்—நாமும் அப்படியே.

Verse 107

तव देवि ममापीह नास्ति चैवांतरं प्रिये । सर्वं चैव सुरेशानि यथावत्कथयाम्यहम्

தேவி, பிரியமானவளே! இங்கே உனக்கும் எனக்கும் எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை. ஆகவே, தேவர்களின் அரசியே, அனைத்தையும் உண்மையாய் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 108

रहस्यानां रहस्यं तु गोपनीयं प्रयत्नतः । नास्तिकाय न दातव्यं न च पापरताय च

இது இரகசியங்களிலும் இரகசியம்; மிகுந்த முயற்சியுடன் காக்கப்பட வேண்டியது. நாத்திகனுக்குக் கொடுக்கக் கூடாது; பாவத்தில் ஈடுபட்டவனுக்கும் கொடுக்கக் கூடாது.

Verse 109

दातव्यं भक्ति युक्ताय स्वशिष्याय सुताय वा । पूर्वमेव मया ख्यातं सारात्सारतरं प्रिये

பக்தியுடன் உள்ளவர்க்கு—தன் சீடனுக்கோ மகனுக்கோ—இதை அளிக்க வேண்டும். பிரியே, நான் முன்பே சாரத்தின் சாரமானதை அறிவித்தேன்.

Verse 110

तीर्थोपनिषदः ख्याता लिंगोपनिषदस्तथा । योगोपनिषदो देवि पूर्वं वै कथितास्तव

தீர்த்த உபநிஷத் புகழ்பெற்றது; அதுபோல லிங்க உபநிஷத்தும்; மேலும் யோக உபநிஷத்துகளும், தேவியே—இவை முன்பே உனக்குச் சொல்லப்பட்டன.

Verse 111

पार्वत्युवाच । लेशेनापि न सिद्ध्यंति कांक्षमाणाः परं पदम् । योनीर्भ्रमंतो दृश्यंते नरा नास्तिकवृत्तयः

பார்வதி கூறினாள்: பரம பதத்தை நாடினாலும் அவர்கள் சிறிதளவும் சித்தி பெறார். நாத்திக நடத்தை உடைய மனிதர் யோனியோனியாகச் சுழன்று அலைவதை காண்கிறோம்.

Verse 112

तीर्थव्रतानि सेवन्ते प्रत्ययो नैव जायते । मोहितं तु जगत्पूर्वं मिथ्याज्ञानेन शंकर

அவர்கள் தீர்த்த விரதங்களைச் செய்கிறார்கள்; ஆனால் உண்மையான நிச்சயம் எழுவதில்லை. சங்கரா, முன்பு உலகம் பொய்ஞானத்தால் மயங்கியது.

Verse 113

किं ते फलं सुरश्रेष्ठ जगद्व्यामोहने कृते

தேவர்களில் சிறந்தவனே, உலகை மயக்கச் செய்ததில் உனக்கு என்ன பயன் கிடைக்கும்?

Verse 114

सारात्सारतरं नाथ तव प्राणप्रियं हि यत् । तन्मे कथय देवेश प्रियाहं यदि ते प्रभो

ஹே நாதா! சாரத்தின் சாரமாய், உமது உயிர்க்கும் மிகப் பிரியமானது எதுவோ அதனை எனக்குச் சொல்லும். ஹே தேவேசா, ஹே பிரபோ! நான் உமக்கு பிரியமானவளாயின் அதை வெளிப்படுத்தும்.

Verse 115

इत्युक्तः स तया देव्या श्रीकंठः सुरनायकः । प्रहस्योवाच भगवान्गंभीरार्थमिदं वचः

தேவி இவ்வாறு கூறியபோது, தேவர்களின் தலைவனான ஸ்ரீகண்டன் பகவான் புன்னகைத்து, ஆழ்ந்த பொருள் நிறைந்த இவ்வசனத்தை உரைத்தான்.

Verse 116

ईश्वर उवाच । शृणुष्वावहिता भूत्वा पृष्टोऽहं यस्त्वयाऽधुना । निष्फलं तत्प्रवक्ष्यामि वस्तुतत्त्वं यथास्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—கவனமுடன் கேள். நீ இப்போது என்னைக் கேட்டதற்குரிய விஷயத்தில், யதார்த்தமான உண்மைத் தத்துவத்தை நான் உரைப்பேன்; தவறான அணுகுமுறையில் அது எவ்வாறு பலனற்றதாகிறது என்பதையும் சொல்வேன்.

Verse 117

पूर्वमुक्तानि तीर्थानि यानि ते सुरसुंदरि । तिस्रः कोट्योऽर्द्धकोटी च ब्रह्मांडे सचराचरे

ஹே சுரசுந்தரி! முன்பு நான் உனக்குச் சொன்ன தீர்த்தங்கள், இந்தச் சராசர பிரபஞ்சத்தில் மூன்று கோடியும் மேலும் அரைக்கோடியும் ஆகும்.

Verse 118

तेषां च गोपितं तीर्थं प्रभासं चैव सुव्रते

அவற்றில், ஹே சுவிரதையே! ‘பிரபாச’ எனும் தீர்த்தம் மறைவாகக் காக்கப்பட்டு, எளிதில் வெளிப்படாததாக உள்ளது.

Verse 119

एवमुक्तं महादेवि प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम् । दृष्ट्वा संस्काररहिताः कलौ पापेन मोहिताः

ஓ மகாதேவி! இவ்வாறு பிரபாசம் பரமோத்தம புண்ணியக் க்ஷேத்திரம் என உரைக்கப்பட்டது. ஆனால் கலியுகத்தில் ஸம்ஸ்காரமற்றோர் பாபமோகத்தில் மயங்கி அதையும் தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 120

राजसास्तामसाश्चैव पापोपहतचेतसः । परदारपरद्रव्यपरहिंसारता नराः

அவர்கள் ரஜஸ்-தமஸ் குணங்களால் இழுக்கப்பட்டு, பாபத்தால் காயமுற்ற மனத்தினர்; பிறர் மனைவி, பிறர் செல்வம், பிறருக்கு தீங்கு செய்வதில் ஆசை கொண்டோர்.

Verse 121

उद्वेगं च परं यांति प्रतप्यंति यतस्ततः । आत्मसंभाविता मूढा मिथ्याज्ञानेन मोहिताः । वर्णाश्रमविरुद्धं तु तीर्थे कु्र्वन्ति येऽधमाः

அவர்கள் மிகுந்த கலக்கத்தில் விழுந்து, எங்கும் துன்பத்தால் சுட்டெரிந்து அலைகின்றனர்—தம்மை உயர்வாக எண்ணும் மூடர்கள், பொய்ஞானத்தில் மயங்கியோர். வர்ணாஶ்ரம தர்மத்திற்கு விரோதமாக நடக்கும் கீழ்மக்கள் தீர்த்தத்தில்கூட அத்தகைய அக்கிரமங்களைச் செய்கின்றனர்.

Verse 122

तीर्थयात्रां प्रकुर्वंति दंभेन कपटेन च । तीर्थे मृता न सिध्यंति ते नरा वरवर्णिनि

அவர்கள் தம்பமும் கபடமும் கொண்டு தீர்த்தயாத்திரை செய்கின்றனர்; ஓ வரவர்ணினி! தீர்த்தத்தில் இறந்தாலும் அத்தகையோர் சித்தியை அடையார்.

Verse 123

एतदर्थं मया देवि तीर्थानि विविधानि च । लिंगानि चैव सुश्रोणि गोपितानि प्रयत्नतः । न सिद्धिदानि देवेशि कलौ कल्मषकारिणाम्

ஓ தேவி! இதற்காகவே பல தீர்த்தங்களையும் லிங்கங்களையும், ஓ சுஷ்ரோணி, நான் முயன்று மறைத்தேன்; ஓ தேவேசி! கலியுகத்தில் கல்மஷம் செய்பவர்களுக்கு அவை சித்தி அளிக்காது.

Verse 124

ये नरास्तु जितक्रोधा जितलोभा जितेंद्रियाः । ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चादम्भमत्सराः

கோபத்தை வென்று, பேராசையை வென்று, இந்திரியங்களை அடக்கியவர்கள்—பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் யாராயினும்—வஞ்சகமும் பொறாமையும் அற்றவர்கள்.

Verse 125

मद्भावभाविता देवि तीर्थं सेवंति सुव्रताः । तेषां चैव हितार्थाय कथयामि यशश्विनि

தேவி! என்னை நோக்கிய பக்தியால் நிறைந்த சுவ்ரதர்கள் இந்தத் தீர்த்தத்தை நாடி சேவிக்கின்றனர்; அவர்களின் நலனுக்காகவே, யசஸ்வினியே, நான் இப்போது உரைக்கிறேன்.

Verse 126

प्रभासमिति विख्यातं क्षेत्रं त्रैलोक्यवंदितम् । तत्क्षेत्रं नैव जानंति मम मायाविमोहिताः

‘பிரபாசம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இந்தக் க்ஷேத்திரம் மூவுலகமும் வணங்குவது; ஆனால் என் மாயையால் மயங்கியோர் அந்தப் புனித நிலத்தை உண்மையாக அறியார்.

Verse 127

परोहं त्वेकचित्तैश्च बहुजन्मभिरर्चितः । ते विदंति परं क्षेत्रं प्रभासं पापनाशनम्

நான் பரமன்; ஒருமனத்தார் பல பிறவிகளாக என்னை ஆராதிக்கின்றனர். அவர்களே பாபநாசகமான அந்த உயர்ந்த க்ஷேத்திரம் ‘பிரபாசம்’ என்பதை அறிகின்றனர்.

Verse 128

मद्भावभाविता देवि मम व्रतनिषेविणः । तेषां प्रभासिकं क्षेत्रं विदितं नात्र संशयः

தேவி! என்னை நோக்கிய பக்தியால் நிறைந்தும், என் விரதங்களை நெறியுடன் அனுசரிப்பவர்களுக்கும், பிரபாசக் க்ஷேத்திரம் நிச்சயமாக அறியப்பட்டதே; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 129

यमैश्च नियमैर्युक्ता अहंकारविवर्ज्जिताः । तेषामर्थे वदिष्यामि तव प्रश्नं सुदुर्ल्लभम् । ब्रह्मविष्ण्विन्द्रदेवानां पुराणं कथितं मया

யமம்-நியமம் உடையவர்களாகவும் அகங்காரம் அற்றவர்களாகவும் இருப்போரின் நலனுக்காக, உன் மிக அரிதான கேள்விக்குப் பதிலை நான் உரைப்பேன். இந்தப் புராணத்தை நான் முன்பே பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் மற்றும் தேவர்களுக்கும் எடுத்துரைத்துள்ளேன்.

Verse 130

सोऽहं देवि वदिष्यामि कर्णं देहि वरानने । पृथिव्यामपि सर्वेषां तीर्थानां सुरसुंदरि

ஆகையால், தேவி, நான் உரைப்பேன்—வரானனே, செவி சாய்த்து கேள். சுரசுந்தரியே, பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களையும் பற்றி நான் விளக்குவேன்.

Verse 131

एकं मे वल्लभं तत्र प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम् । तस्मिंश्चैव महाक्षेत्रे तीर्थैः सोमेन पूजितः । वरांस्तस्मै प्रदायाथ सदैकांते स्थितो ह्यहम्

அவற்றில் எனக்கு மிகப் பிரியமானது ஒன்றே—உத்தமமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரம். அந்த மகாக்ஷேத்திரத்தில் தீர்த்தங்களுடன் சோமன் என்னை வழிபட்டான்; அவனுக்கு வரங்களை அளித்து, நான் அங்கேயே என்றும் நெருங்கிய சன்னிதியில் தங்கியிருக்கிறேன்.

Verse 132

तेन गुह्यं कृतं स्थानं तव देवि प्रकाशितम् । तत्र मे योगयुक्तस्य दिव्यं लिंगं बभूव ह

அவனால் அந்த இடம் மறைக்கப்பட்டிருந்தது, தேவி; அது இப்போது உனக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. அங்கே யோகத்தில் நிலைத்திருந்த எனக்காக ஒரு தெய்வீக லிங்கம் தோன்றியது.

Verse 133

दिव्यतेजस्समा युक्तं वह्निमेखलमंडितम् । लक्षमात्रस्थितं शांतं दुर्निरीक्ष्यं तु मानवैः

அது தெய்வீக ஒளியால் நிறைந்ததும், தீயின் மேகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும். இலட்ச அளவு உயரத்தில் நின்று, அமைதியாக இருந்தது—ஆனால் மனிதரால் காணுதல் அரிது.

Verse 134

इच्छाज्ञानक्रियाख्याश्च तिस्रो वै शक्तयश्च याः । तस्माल्लिंगात्समुत्पन्ना जगत्कर्तृत्वहेतवे

இச்சை, ஞானம், கிரியை எனப்படும் மூன்று சக்திகளும் அந்த லிங்கத்திலிருந்தே தோன்றின; உலகின் படைப்பு மற்றும் ஆட்சிக்குக் காரணமும் அதுவே.

Verse 135

तस्मिंल्लिंगे लयं याति जगदेतच्चराचरम् । पुनस्तेनैव संभूतं दृश्यते सचराचरम्

அந்த லிங்கத்திலே இவ்வுலகின் சராசரமெல்லாம் லயமடைகிறது; மீண்டும் அதே பரமத்திலிருந்து தோன்றி சராசர உலகமாகப் புலப்படுகிறது.

Verse 136

गुह्यं चैव तु संभूतं न कश्चिद्वेद तत्परम् । जन्माभ्यासेन तल्लिंगं ज्ञायते भुवि मानवैः

இது மிகக் குஹ்யமான இரகசியம்; அதன் உச்சத் தத்துவத்தை யாரும் முழுமையாக அறியார். பல பிறவிகளின் சாதனாப் பயிற்சியால் மட்டுமே மனிதர் அந்த லிங்கத்தை உணர்வர்.

Verse 137

क्षेत्रं प्रभासिकं प्रोक्तं क्षेत्रज्ञोऽहं न संशयः । तत्र सोमेशनामाहमस्मिन्क्षेत्रं वरानने

இது ‘பிரபாச’ எனப்படும் புனிதக் க்ஷேத்திரம் என்று கூறப்பட்டது; இதன் க்ஷேத்ரஞ்ஞன் நானே—சந்தேகமில்லை. அழகிய முகத்தாளே, இக்க்ஷேத்திரத்தில் நான் ‘சோமேச’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படுகிறேன்.

Verse 138

ममांशसंभवा ये च अस्मिन्क्षेत्रे समुद्भवाः । तेषां तु विदितं लिंगं पूर्वकल्पे तु भैरवम्

இக்க்ஷேத்திரத்தில் என் அம்‌சத்திலிருந்து தோன்றி வெளிப்படுவோர்க்கு இந்த லிங்கம் அறியப்பட்டது; ஏனெனில் முன்கல்பத்தில் இது ‘பைரவ’ ரூபமாக வெளிப்பட்டது.

Verse 139

अन्यैरपि युगैर्देवि इदं लिंगं सुदुर्लभम् । घोरे कलियुगे पापे विशेषेण च दुर्लभम्

தேவி, பிற யுகங்களிலும் இந்த லிங்கத்தின் தரிசனப் பேறு மிக அரிது; பாவமிகு கொடிய கலியுகத்தில் அது விசேஷமாக இன்னும் அரிதாகும்.

Verse 140

अन्यन्निदर्शनं तत्र तत्प्रवक्ष्यामि पार्वति

பார்வதி, அந்த விஷயத்தில் அங்கே உள்ள இன்னொரு நிதர்சனம் (சின்னம்/உதாரணம்) இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 141

कलौ युगे महाघोरे हेतुवादरता नराः । वदिष्यंति महापापाः सर्वे पाखण्डसंस्थिताः

மிகக் கொடிய கலியுகத்தில் காரணவாதம் (வறண்ட தர்க்கம்) மீது ஆசை கொண்ட மனிதர்கள் பேசுவர்; மகாபாபிகள் அனைவரும் பாகண்டத்தில் நிலைத்து தங்கள் கருத்துகளைப் பிரகடனம் செய்வர்.

Verse 142

मिथ्या चैतत्कृतं सर्वं मूर्खैश्चापि प्रकीर्तितम् । क्व क्षेत्रं क्व प्रभावश्च कुत्र वै सन्ति देवताः

‘இவை அனைத்தும் பொய்; மூடர்கள் உருவாக்கி பரப்பியவை’ என்று அவர்கள் சொல்வர்—‘எங்கே க்ஷேத்திரம்? எங்கே அதன் மகிமை? தேவர்கள் உண்மையில் எங்கே?’

Verse 143

सर्वं चापि तथालीकं मूढैश्चापि प्रकीर्तितम्

மீண்டும், ‘இவை அனைத்தும் அதேபோல்—வெறும் பொய்யே’ என்று மயங்கிய மூடர்களும் பிரசாரம் செய்வர்.

Verse 144

एवं मूर्खा वदिष्यंति प्रहसिष्यन्ति चापरे । नारका नास्तिका लोकाः पापोपहतचेतसः । सिद्धिं नैव प्रयास्यंति संप्राप्ते तु कलौ युगे

இவ்வாறு மூடர்கள் பேசுவார்கள்; சிலர் பரிகாசமும் செய்வார்கள். பாவத்தால் குலைந்த மனத்தையுடைய நாத்திகர், நரககதி அடைவோர்—கலியுகம் வந்தபின்—சித்தி பெற முயலமாட்டார்கள்.

Verse 145

तीर्थे चैव मृता ये तु शिवनिन्दापरायणाः । तिर्यग्योनिप्रसूताश्च दृश्यन्ते सर्वयोनिषु

ஆனால் தீர்த்தத்தில் இறந்தாலும் சிவநிந்தையில் பற்றுடையோர், திர்யக்-யோனிகளில் பிறந்து பல தாழ்ந்த பிறவிகளில் தோன்றுவர்.

Verse 146

एतस्मात्कारणाद्देवि तीर्थे चैव सुदुःखिताः । दृश्यन्ते युगमाहात्म्यात्सत्यशौचविवर्जिताः

இதனால், தேவி, யுகத்தின் இயல்பினால் சத்தியமும் சௌசமும் இன்றியோர் தீர்த்தத்திலும் மிகுந்த துயருற்றவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர்.

Verse 147

इदं हि कारणं प्रोक्तं क्षेत्राणां चैव गोपने । एतत्ते कथितं सर्वं सिद्धिर्येन सुदुर्ल्लभा

புனிதக் க்ஷேத்திரங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய காரணம் இதுவே என்று கூறப்பட்டது. இதையெல்லாம் உனக்குச் சொன்னேன்; இதனால் மிக அரிதான சித்தி கிடைக்கும்.

Verse 148

युगेयुगे तु तीर्थानि कीर्तितानि सुरेश्वरि । तेषां मे वल्लभं देवि प्रभासं क्षेत्रमेव च

சுரேஸ்வரி, யுகம் யுகமாக தீர்த்தங்கள் போற்றப்படுகின்றன; ஆனால் தேவி, அவற்றில் எனக்கு மிகவும் பிரியமானது இந்தப் பிரபாசக் க்ஷேத்திரமே.

Verse 149

इत्येतत्कथितं देवि रहस्यं पापनाशनम् । क्षेत्रबीजं महादेवि किमन्यत्परिपृच्छसि

தேவி, பாபநாசகமான இந்த இரகசியத்தை—இந்த க்ஷேத்திரத்தின் ‘பீஜம்’—நான் கூறினேன். மகாதேவி, இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 150

इदं महापातकनाशनं ये श्रोष्यंति वै क्षेत्रमहाप्रभावम् । ते चापि यास्यन्ति मम प्रभावात्त्रिविष्टपं पुण्यजनाधिवासम्

இந்த க்ஷேத்திரத்தின் மகாப்ரபாவத்தை—மகாபாதகநாசகமான இந்த வரலாற்றை—சிரத்தையுடன் கேட்போர் என் அருளால் புண்ணியஜனர்கள் வாழும் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைவார்கள்.