Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 27
स्रग्दामधारी चित्रश्च गीतभूषणभूषितः । अथवांऽजनवच्छयामः स्थितो दक्षिणतस्तथा
sragdāmadhārī citraśca gītabhūṣaṇabhūṣitaḥ | athavāṃ'janavacchayāmaḥ sthito dakṣiṇatastathā
மாலைகளையும் ஹாரங்களையும் தாங்கி, வியத்தகு அலங்காரத்துடன், புனித கீதங்களின் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; அஞ்சனம் போல் கருமை நிறத்துடன் தெற்குத் திசையில் நின்றார்।
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis
Scene: To the south stands Atharvaveda—dark as collyrium, wondrously adorned, wearing garlands and decorations that are themselves ‘ornaments of sacred song’.
FAQs
Sacred sound (gīta/chant) is treated as a divine ornament, implying that devotion through Vedic recitation is itself sanctifying—especially at Prabhāsa.
Prabhāsa Kṣetra, presented as a mandala-like sacred space with directional presences.
No direct prescription; the verse indirectly elevates Vedic chant and sacred song as devotional excellence.