Adhyaya 29

Verse 1

ईश्वर उवाच । अग्नितीर्थं ततो गच्छेत्सागरस्य तटे शुभे । यत्राऽसौ वाडवो मुक्तः सरस्वत्या वरानने

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர் கடலின் புனிதமான கரையில் உள்ள அக்னிதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும், அழகிய முகத்தவளே; அங்கே சரஸ்வதி அந்த வாடவாக்னியை விடுவித்தாள்.

Verse 2

दक्षिणे सोमनाथस्य सर्वपापप्रणाशनम् । तीर्थं त्रैलोक्यविख्यातं पद्मकं नाम नामतः

சோமநாதரின் தெற்கில், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும், மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற ‘பத்மக’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 3

धन्वंतरशते प्रोक्तं सोमेशाज्जलमध्यगम् । कुण्डं पापहरं प्रोक्तं शतहस्तप्रमाणतः । तत्र स्नानं प्रकुर्वीत विगाह्य निधिमंभसाम्

தன்வந்தரியின் நூறு தீர்த்தங்களில் கூறப்பட்ட இந்தக் குண்டம் சோமேசர் (சோமநாதர்) அருகே நீர்நடுவில் அமைந்தது. இது பாபநாசி; நூறு கை அளவு கொண்டது; அந்த நீர்நிதியில் முழுகி அங்கே விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

आदौ कृत्वा तु वपनं सोमे श्वरसमीपतः । शंकरं मनसा ध्यायन्केशांस्तत्र परित्यजेत् । समुत्तार्य ततः केशान्भूयः स्नानं समाचरेत्

முதலில் சோமேஸ்வரர் அருகில் மொட்டையடித்து, மனத்தில் சங்கரரைத் தியானித்தபடி முடியை அங்கேயே விட்டு விட வேண்டும். பின்னர் அந்தக் கேசங்களைச் சேகரித்து, மீண்டும் விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

यत्किंचित्कुरुते पापं मनुष्यो वृत्तिकर्शितः । तदेव पर्वतसुते सर्वं केशेषु तिष्ठति

மலைமகளே! வாழ்வாதாரத் துன்பத்தால் அழுத்தப்பட்ட மனிதன் எத்தகைய பாபம் செய்தாலும், அது அனைத்தும் கேசங்களில் தங்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 6

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन केशांस्तत्र विनिक्षिपेत् । तदेव सोमनाथाग्रे कृत्वा तु द्विगुणं फलम्

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் கேசங்களை அங்கேயே நிக்ஷேபித்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதே செயலை சோமநாதரின் முன்னிலையில் செய்தால் இரட்டிப்பு பலன் கிடைக்கும்.

Verse 7

अग्नितीर्थसमीपस्थं कपर्द्दिद्वारमध्यगम् । तत्रैव द्विगुणं ज्ञेयमन्यत्रैकगुणं स्मृतम्

அக்னிதீர்த்தம் அருகிலுள்ள கபர்த்தி-த்வாரத்தில் புண்ணியம் அங்கே இரட்டிப்பாகும் என்று அறிய வேண்டும்; பிற இடங்களில் அது ஒருமடங்காகவே கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 8

क्षुरकर्म न शस्तं स्याद्योषितां तु वरानने । सभर्तृकाणां तत्रैव विधिं तासां शृणुष्व मे

அழகிய முகத்தையுடையவளே! பெண்களுக்கு கத்தரிக்கோல்/கத்தி (க்ஷுரம்) கொண்டு மொட்டையடித்தல் உகந்ததல்ல. அங்கே கணவருள்ள பெண்கள் பின்பற்ற வேண்டிய விதியை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 9

सर्वान्केशान्समुद्धृत्य च्छेदयेदंगुलद्वयम् । ततो देवान्विधानेन तर्प्पयेत्पितृदेवताः

அனைத்து தலைமுடியையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து இரண்டு விரல் அளவு நீளத்திற்கு வெட்ட வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி தேவர்களுக்கும் பித்ரு தேவதைகளுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

मुण्डनं चोपवासश्च सर्वतीर्थेष्वयं विधिः

மொட்டையடித்தலும் நோன்பும்—இவ்விதியே எல்லா தீர்த்தங்களிலும் விதிக்கப்பட்ட ஒழுக்கமாகும்.

Verse 11

गंगायां भास्करे क्षेत्रे मातापित्रोर्गुरौ मृते । आधाने सोमपाने च वपनं सप्तसु स्मृतम्

கங்கையில், பாஸ்கர-க்ஷேத்திரத்தில், தாய்-தந்தை அல்லது குரு மறைந்தபோது, அக்ன்யாதானச் சடங்கில், சோமபான யாகத்தில்—இவ்வேழு சந்தர்ப்பங்களில் வபனம் (மொட்டையடித்தல்) கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 12

अश्वमेधसहस्राणां सहस्रं यः समाचरेत् । नासौ तत्फलमाप्नोति वपनाद्यच्च लभ्यते

யாரேனும் ஆயிரம் ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களைச் செய்தாலும், இங்கே விதிப்படி வபனம் (மொட்டையடித்தல்) மூலம் கிடைக்கும் பலனை அவர் அடையமாட்டார்.

Verse 13

विना मन्त्रेण यस्तत्र देवि स्नानं समाचरेत् । समाप्नोति क्वचिच्छ्रेयो मुक्त्वैकं पर्ववासरम्

தேவி! அங்கு மந்திரமின்றி நீராடுபவன் சில வேளைகளில் சிறிது நன்மை பெறலாம்; ஆனால் பர்வத் திருநாளில் அந்த ஒரே பயனும் கைவிடப்பட்டு விடும்.

Verse 14

विना मंत्रं विना पर्व क्षुरकर्म विना नरैः । कुशाग्रेणापि देवेशि न स्प्रष्टव्यो महोदधिः

தேவேசி! மந்திரமின்றி, உரிய பர்வகாலமின்றி, மேலும் ஆண்கள் செய்த க்ஷௌரகர்மம் (முண்டனம்/சவரம்) இன்றியும்—குசையின் நுனியால்கூட மகாசமுத்திரத்தைத் தொடக் கூடாது.

Verse 15

एवं स्नात्वा विधानेन दत्त्वाऽर्घ्यं च महोदधौ । संपूज्य पुष्पगंधैश्च वस्त्रैः पुण्यानुलेपनैः

இவ்வாறு விதிப்படி நீராடி, மகாசமுத்திரத்தில் அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, மலர்கள், நறுமணங்கள், ஆடைகள், புனித அனுலேபனங்களால் அதை முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 16

हिरण्मयं यथाशक्त्या निक्षिपेत्तत्र कंकणम्

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அங்கு பொன்னாலான வளையலை அர்ப்பணமாக வைத்து விட வேண்டும்.

Verse 17

एवं कृत्वा विधानं तु स्पर्शयेल्लवणोदधिम् । मन्त्रेणानेन देवेशि ततः सांनिध्यतां व्रजेत्

இவ்வாறு விதியை நிறைவேற்றி உப்புக் கடலைத் தொட வேண்டும்; தேவேசி! இந்த மந்திரத்தால் அவன் பின்னர் தெய்வீக சான்னித்யத்தை அடைகிறான்.

Verse 18

ॐ नमो विष्णुगुप्ताय विष्णुरूपाय ते नमः । सांनिध्ये भव देवेश सागरे लवणाम्भसि

ஓம், விஷ்ணுகுப்தருக்கு வணக்கம்; விஷ்ணுரூபனாகிய உமக்கு வணக்கம். தேவேசா, உப்புநீர் கடலில் சான்னித்யமாக அருகில் எழுந்தருள்வாயாக.

Verse 19

अग्निश्च रेतो मृडया च देहो रेतोधा विष्णुरमृतस्य नाभिः । एतद्ब्रुवन्पार्वति सत्यवाक्यं ततोऽवगाहेत्तु पतिं नदीनाम्

அக்னியே விதை; ம்ருடன் (சிவன்) அருளால் உடல் உருவாகிறது; விஷ்ணு அந்த விதையைத் தாங்குபவன், அமிர்தத்தின் நாபி. பார்வதி, இச் சத்தியவாக்கை உரைத்து, பின்னர் நதிகளின் நாதனான நீரில் தூய்மை ஸ்நானத்திற்காக இறங்க வேண்டும்.

Verse 20

ॐ नमो रत्नगर्भाय मन्त्रेणानेन भामिनि । कंकणं प्रक्षिपेत्तत्र ततः स्नायाद्यदृच्छया

‘ஓம், ரத்நகர்பருக்கு நமஸ்காரம்’—ஒளிமிகு பெண்ணே, இம்மந்திரத்தால் அங்கே வளையலை அர்ப்பணித்து (இட்டு), பின்னர் விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 21

ततश्च तर्पयेद्देवान्मनुष्यांश्च पितामहान् । तिलमिश्रेण तोयेन सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

பின்னர் முறையான பக்தியுடன் எள்ளுக் கலந்த நீரால் தேவர்கள், மனிதர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு விதிப்படி தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

आजन्मशतसाहस्रं यत्पापं कुरुते नरः । सकृत्स्नात्वा व्यपोहेत सागरे लवणाम्भसि

மனிதன் நூறாயிரம் பிறவிகளில் செய்த பாவமெல்லாம், உப்புநீர் கடலில் ஒருமுறை ஸ்நானம் செய்தாலே முழுதும் நீங்கிவிடும்.

Verse 23

वृषभस्तत्र दातव्यः प्रवृत्ते क्षुरकर्मणि । आत्मप्रकृतिदानं च पीतवस्त्रं तथैव च

அங்கே க்ஷௌரகர்மம் (முண்டனம்) தொடங்கியபோது, வृषபத்தை தானமாக அளிக்க வேண்டும். தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானமும், மஞ்சள் ஆடையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 24

अनेन विधिना तत्र सम्यक्स्नानं समाचरेत् । स्पर्शयेद्वाडवं तेजश्चान्यथा दोषभाग्भवेत्

இந்த முறையின்படி அங்கே முறையாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். வாடவாக்னியின் தேஜஸை (விதிப்படி) தொட வேண்டும்; இல்லையெனில் தோஷம் ஏற்படும்.

Verse 25

वरः शापश्च तस्यायं पुरा दत्तो यथा द्विजैः

இவ்வாறே அதற்கான வரமும் சாபமும் முற்காலத்தில் த்விஜ ரிஷிகளால் அளிக்கப்பட்டன.

Verse 26

देव्युवाच । कुत्र कुत्र महादेव जलस्नानाद्विशुध्यति । किमर्थं सागरे दोषः प्राप्यते कौतुकं महत्

தேவி கூறினாள்—ஓ மகாதேவா! எந்த எந்த இடங்களில் நீராடுவதால் சுத்தி பெறப்படுகிறது? மேலும் கடலில் தோஷம் ஏன் ஏற்படுகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது? இது எனக்கு மிகுந்த வியப்பு.

Verse 27

यत्र गंगादयः सर्वा नद्यो विश्रांतिमागताः । यत्र विष्णुः स्वयं शेते यत्र लक्ष्मीः स्वयं स्थिता

எங்கே கங்கை முதலான எல்லா நதிகளும் ஓய்வடைந்துள்ளன; எங்கே விஷ்ணு தாமே சயனிக்கிறார்; எங்கே லக்ஷ்மி தாமே நிலைத்திருக்கிறாள்—

Verse 28

किमर्थं वरशापं तु तस्य दत्तं द्विजैः पुरा । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि महान्मे संशयोऽत्र वै

முன்பு அந்தப் பொருளுக்கு இருவேதிய முனிவர்கள் வரமும் சாபமும் எதற்காக அளித்தனர்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; இங்கே எனக்கு பெரும் ஐயம் எழுந்துள்ளது।

Verse 29

ईश्वर उवाच । दीर्घसत्रं पुरा देवि प्रारब्धं सुरसत्तमैः । प्रभासं तीर्थमासाद्य सम्यक्छ्रद्धा समन्वितैः

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, முற்காலத்தில் தேவர்களில் சிறந்தோர் பிரபாச தீர்த்தத்தை அடைந்து, நிறைந்த சிரத்தையுடன் நீண்ட சத்திர யாகத்தைத் தொடங்கினர்।

Verse 30

ततः सत्रावसाने तु दत्त्वा दानमनेकधा । सर्वस्वं ब्राह्मणेन्द्राणां प्रभासक्षेत्रवासिनाम्

அந்தச் சத்திரம் முடிவுற்றபின், அவர்கள் பலவகைத் தானங்களை அளித்து, பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் வாழும் பிராமண முதன்மையோர்க்கு தங்கள் அனைத்தையும் அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 31

तावदन्ये द्विजास्तत्र दक्षिणार्थं समागताः । देशीयास्तत्र वास्तव्याः शतशोऽथ सहस्रशः

அவ்வேளையில் மற்ற இருவேதியரும் தக்ஷிணைக்காக அங்கே வந்தனர்—அந்த நாட்டின் உள்ளூர்வாசிகள், நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும்।

Verse 32

प्रार्थनाभङ्गभीताश्च ततो देवाः सवासवाः । प्रणष्टास्तान्सुरान्दृष्ट्वा ब्राह्मणाश्चानुवव्रजुः

பிராமணர்களின் வேண்டுதல் முறியுமோ என்ற அச்சத்தால் இந்திரனுடன் தேவர்கள் மறைந்தனர்; அந்தத் தேவர்கள் மறைவதைப் பார்த்த பிராமணரும் அவர்களைத் தொடர்ந்து சென்றனர்।

Verse 33

खेचरत्वं पुरा देवि ह्यासीदग्रभुवां महत् । तेन यांति द्रुतं सर्वे यत्र यत्र सुरालयाः

தேவி, பழங்காலத்தில் முன்னோர்களுக்கு ஆகாயத்தில் செல்லும் மாபெரும் வல்லமை இருந்தது; அந்த வல்லமையால் தேவர்களின் வாசஸ்தலங்கள் எங்கு எங்கிருந்தாலும் அவர்கள் விரைவில் செல்வர்.

Verse 34

एवं सर्वत्रगामित्वं तेषां वीक्ष्य दिवौकसः । प्रविष्टाः सागरं भीता ऊचुर्वाक्यं च तं पुनः

அவர்களின் எங்கும் செல்லும் வல்லமையைப் பார்த்து விண்ணுலகத் தேவர்கள் அஞ்சி கடலில் புகுந்தனர்; பின்னரும் அவனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 35

शरणं ते वयं प्राप्ता ब्राह्मणेभ्यो भयं गताः । नास्ति वित्तं च दानार्थं तस्माद्रक्ष महोदधे

நாங்கள் உன் சரணத்தை அடைந்தோம்; பிராமணர்களின் அச்சத்தால் நடுங்குகிறோம். தானம் செய்யத் தக்க செல்வம் இல்லை; ஆகவே, மகாசமுத்திரமே, எங்களை காப்பாற்று.

Verse 36

एकतः क्रतवः सर्वे समाप्तवरदक्षिणाः । एकतो भयभीतस्य प्राणिनः प्राणरक्षणम् । विशेषतश्च देवानां रक्षणं बहुपुण्यदम्

ஒருபுறம் சிறந்த தக்ஷிணைகளுடன் நிறைவு பெற்ற யாகங்கள் அனைத்தும்; மறுபுறம் அபாயத்தில் அஞ்சும் உயிரின் உயிர்காப்பு. குறிப்பாக தேவர்களை காப்பது மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 37

समुद्र उवाच । ब्राह्मणेभ्यो न भीः कार्या कथंचित्सुरसत्तमाः । अहं वो रक्षयिष्यामि प्रविशध्वं ममोदरे

சமுத்திரம் கூறியது—தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, பிராமணர்களை எவ்விதத்திலும் அஞ்ச வேண்டாம். நான் உங்களை காப்பேன்; என் வயிற்றில் (ஆழத்தில்) புகுங்கள்.

Verse 38

ततस्ते विबुधाः सर्वे तस्य वाक्येन हर्षिताः । प्रविष्टा गह्वरां कुक्षिं तस्यैव भय वर्ज्जिताः

அப்போது அவன் சொற்களால் மகிழ்ந்த எல்லா தேவர்களும் அச்சமின்றி, அவனுடைய குகைபோன்ற ஆழ்ந்த வயிற்றிற்குள் புகுந்தனர்।

Verse 39

समुद्रोऽपि महत्कृत्वा निजरूपं च भूरिशः । जलजाञ्जीवसंघातान्धृत्वा तीरसमीपतः

கடலும் தன் உருவத்தை மிகப் பெரிதாக்கி, நீர்வாழ் உயிர்களின் பெருந்தொகைகளைச் சேர்த்து, கரைக்கு அருகே தங்க வைத்தது।

Verse 40

ततश्चक्र उपायं स ब्राह्मणानां निपातने । मत्स्यानामामिषं पक्त्वा महान्नेन च गोपितम्

பின்னர் அவன் பிராமணர்களை வீழ்த்த ஒரு சூழ்ச்சி செய்தான்—மீன் இறைச்சியைச் சமைத்து, பெருமளவு அன்னத்தின் கீழ் மறைத்தான்।

Verse 41

अथोवाच द्विजान्सर्वान्प्रणिपत्य कृतांजलिः । प्रसादः क्रियतां विप्रा मुहूर्त्तं मम सांप्रतम्

அப்போது அவன் கைகூப்பி வணங்கி எல்லா த்விஜர்களிடமும் கூறினான்—“ஓ விப்ரர்களே, இக்கணத்தில் என்மேல் அருள் புரியுங்கள்।”

Verse 42

आतिथ्यग्रहणादेव दीनस्य प्रणतस्य च । युष्मदर्थं मया सम्यगेतत्पाकं समावृतम् । क्रियतां भोजनं भूयो गंतव्यमनु नाकिनाम्

“ஏழையும் பணிந்தவனுமான விருந்தாளியின் உபசாரத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாலேயே, உங்களுக்காக நான் இந்த உணவை முறையாகச் சமைத்துத் தயாராக்கினேன். தயவுசெய்து உணவு அருந்துங்கள்; பின்னர் தேவர்களுடன் சேர்ந்து செல்லுங்கள்।”

Verse 43

अथ ते ब्राह्मणा मत्वा समुद्रं श्रद्धयान्वितम् । बाढमित्येव तं प्रोच्य बुभुजुः स्वर्णभाजने

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் கடலைச் சிரத்தையுடன் கூடியதாகக் கருதி “பாடம்—ததாஸ்து” என்று சொல்லி, பொன் பாத்திரங்களில் உணவு உண்டனர்।

Verse 44

न व्यजानंत तन्मांसं गुप्तं स्वादु क्षुधार्द्दिताः

பசியால் வாடிய அவர்கள், அது சுவையாக இருந்ததால் மறைக்கப்பட்ட அந்த மாம்சத்தை அறியவில்லை।

Verse 45

ततस्तृप्ताश्च ते विप्रा ब्राह्मणा विगतक्षुधः । आशीर्वादं ददुः सर्वे ब्राह्मणाः शंसित व्रताः

பின்னர் அவர்கள் திருப்தியடைந்து பசியின்றி ஆனார்கள்; விரதநெறியில் புகழ்பெற்ற அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் ஆசீர்வாதம் வழங்கினர்।

Verse 46

भोजनांतो ब्राह्मणानां प्राणांतः क्षत्रजन्मनाम् । आशीविषाणां सर्पाणां कोपो ज्ञेयो मृतावधिः । प्रेरयामास देवान्वै गम्यतामित्युवाच तान्

‘பிராமணரின் உணவு முடிவு, க்ஷத்திரிய குலத்தாரின் உயிர்முடிவைப் போன்றது; விஷப்பாம்புகளின் கோபம் மரணம்வரை நீடிக்கும்’ என்று கூறி, அவர் தேவர்களைத் தூண்டி “புறப்படுவோம்” என்றார்।

Verse 47

ततो देवाः सगंधर्वा गच्छंतः शीघ्रगा वियत् । गच्छतस्तांस्ततो दृष्ट्वा ब्राह्मणास्तत्र वंदिता

அப்போது தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன் வான்வழி விரைவாகச் சென்றனர்; அவர்கள் புறப்படுவதைக் கண்ட அங்கிருந்த பிராமணர்கள் பக்தியுடன் வணங்கினர்।

Verse 48

दक्षिणार्थं समुत्पेतुः सुरानुद्दिश्य पृष्ठतः

தக்ஷிணை பெறும் பொருட்டு தேவர்களை நோக்கி அவர்கள் பின்னால் இருந்து எழுந்து அணுகினர்.

Verse 49

ततः प्रपतिता भूमौ द्विजास्ते सहसा पुनः । अभक्ष्यभक्षणात्ते वै ब्राह्मणा मांसभक्षणात्

பின்பு அந்த இருபிறப்பினர் பிராமணர்கள் திடீரென மீண்டும் தரையில் விழுந்தனர்; ஏனெனில் அவர்கள் அபக்ஷ்யத்தை உண்டனர்—மாம்சம் உண்டனர்.

Verse 50

निष्कृतिं तां परिज्ञाय समुद्रस्य रुषान्विताः । ददुः शापं महादेवि रौद्रं रौद्रवपुर्द्धराः

அந்த ‘நிஷ்க்ருதி’ கடலின் செயல் என அறிந்து அவர்கள் கோபம் கொண்டனர்; ஓ மகாதேவி, ரௌத்ர வடிவம் தாங்கி அவர்கள் கடும் சாபம் அளித்தனர்.

Verse 51

यस्मादभक्ष्यं मांसं वै ब्राह्मणानां परं स्मृतम् । त्वयोपहृतमस्माकं सुगुप्तं भक्ष्यसंयुतम्

பிராமணர்களுக்கு மாம்சம் மிகுந்த அபக்ஷ்யம் என்று ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன; ஆயினும் நீ அதை எங்களுக்கு கொண்டு வந்தாய்—நன்றாக மறைத்து, உண்ணத்தக்கவற்றில் கலந்துவைத்து.

Verse 52

एकतः सर्वमांसानि मत्स्यमांसं तथैकतः । एकतः सर्वपापानि परदारास्तथैकतः

ஒருபுறம் எல்லா வகை மாம்சங்களும்; மறுபுறம் மீன்-மாம்சம் மட்டும். ஒருபுறம் எல்லாப் பாவங்களும்; மறுபுறம் பரஸ்த்ரீகமனப் பாவம் ஒன்றே.

Verse 53

एवं वयं विजानन्तो यदि मांसस्य दूषणम् । तथापि वंचिताः सर्वे अपरीक्षितकारिणः

மாமிச உண்ணுதலின் குற்றத்தை நாங்கள் நன்றாக அறிந்திருந்தோம்; ஆயினும் அனைவரும் ஏமாற்றப்பட்டோம்—சரியாக ஆராயாமல் நடந்தோம்।

Verse 54

यस्मात्पापमते क्रूरं त्वया वै वञ्चिता वयम् । मांसस्य भक्षणात्तस्मादपेयस्त्वं भविष्यसि

பாவமதி கொண்ட கொடியவனே! நீ எங்களை உண்மையிலேயே ஏமாற்றினாய்; ஆகவே மாமிச உண்ணுதலின் காரணமாக நீ ‘அபேயன்’ ஆவாய்—உன் நீர் குடிக்கத் தகாததாகும்।

Verse 55

अस्पृश्यस्त्वं द्विजेंद्राणामन्येषां च नृणां भुवि । तवोदकेन ये मर्त्त्याः करिष्यंति कुबुद्धयः

நீ உயர்ந்த இருமுறை பிறந்தோருக்கும், பூமியிலுள்ள பிற மனிதருக்கும் கூட தீண்டத்தகாதவனாக ஆவாய். உன் நீரைப் பயன்படுத்தும் மூடமதி மானவர்கள்—

Verse 56

स्नानं ते नरकं घोरं प्रयास्यंति न संशयः । कृतघ्नानां च ये लोका ये लोकाः पापकर्मिणाम्

உன்னில் நீராடினால் அவர்கள் ஐயமின்றி கொடிய நரகத்தை அடைவார்கள்—நன்றிக்கெட்டோரின் உலகங்களும், பாவச் செயலாளர்களின் உலகங்களும் ஆகிய அவ்வுலகங்களை।

Verse 57

तांस्तवोदक संस्पर्शाल्लप्स्यंते मानवा भुवि

உன் நீரின் தொடுதலால் மட்டுமே பூமியிலுள்ள மக்கள் அந்த உலகங்களையே (அதே கதியையே) அடைவார்கள்।

Verse 58

ईश्वर उवाच । एवं शप्तः समुद्रस्तैर्ब्राह्मणैर्वरवर्णिनि । ततो वर्षसहस्रं तु ह्यस्पृश्यः संबभूव ह

ஈசுவரன் கூறினான்—அழகிய நிறமுடையவளே! கடலில் இருந்த அந்தப் பிராமணர்களின் சாபத்தால் கடல் ஆயிரம் ஆண்டுகள் உண்மையிலேயே அஸ்பரிசமாக (தொடரத் தகாததாக) ஆனது.

Verse 59

ततस्त्रासाकुलो भूत्वा सर्वांस्तानिदमब्रवीत् । देवकार्यमिदं विप्रा मया कृतमबुद्धिना

பின்னர் அச்சமும் கலக்கமும் கொண்டு அவன் அனைவரிடமும் கூறினான்—ஓ விப்ரர்களே! இது தேவர்களின் காரியமே; ஆனால் நான் அறிவிலாமையால் இதைச் செய்தேன்.

Verse 60

बुभूषता परं धर्मं शरणागतसंभवम् । कामात्क्रोधाद्भयाल्लोभाद्यस्त्यजेच्छरणागतम्

அடைக்கலம் நாடுவோரைக் காக்கும் பணியிலிருந்து பிறக்கும் பரம தர்மத்தை நிலைநிறுத்த விரும்புபவன்—காமம், கோபம், பயம் அல்லது பேராசையால் அடைக்கலமானவரை கைவிட்டால், அவன் கண்டிக்கத்தக்கவன்.

Verse 61

सत्याद्वापि स विज्ञेयो महापातककारकः । युष्मद्भीत्या समायाताः स्वर्गिणः शरणं मम

உண்மைக்காகவே செய்தாலும் அவன் மகாபாதகத்தைச் செய்பவன் என அறியப்பட வேண்டும்—உங்களின் அச்சத்தால் வந்து என் சரணடைந்த, ஸ்வர்கவாசிகளாகியவர்களையும் கைவிடுபவன்.

Verse 62

ते मया रक्षिताः सम्यग्यथाशक्त्या ह्युपायतः । शोषयिष्येऽहमात्मानं यस्माच्छप्तः प्रकोपतः

நான் இயன்ற அளவு உரிய வழிகளால் அவர்களை முறையாகக் காத்தேன்; ஆனால் கோபத்தால் சபிக்கப்பட்டதால் இப்போது நான் என் இயல்பையே உலரச் செய்வேன்.

Verse 63

भवद्भिर्नोत्सहे स्थातुं जनस्पर्शविनाकृतः । एवमुक्त्वा ततो देवि समुद्रः सरितांपतिः । आत्मानं शोषयामास दुःखेन महता स्थितः

“உங்கள் முன்னிலையில், உயிர்களின் ஸ்பரிசமின்றி நான் நிலைத்திருக்க இயலேன்.” என்று கூறி, தேவி, நதிகளின் அதிபதியான சமுத்திரன் பேர்துயருடன் தன்னைத் தானே உலரச் செய்தான்।

Verse 64

ततो देवगणाः सर्वे स्थलाकारं महार्णवम् । शनैःशनैः प्रपश्यंतो भयेन महताऽन्विताः

அப்போது எல்லா தேவர்களும், மெதுவாக மெதுவாக, மகாசமுத்திரம் நிலவடிவம் எடுப்பதைப் பார்த்து, பேரச்சத்தால் நிறைந்தனர்।

Verse 65

ऊचुर्गत्वा तु लोकेशं देवदेवं पितामहम् । अस्मत्कृते द्विजैः शप्तः सागरो ब्राह्मणोत्तमैः

பின்னர் அவர்கள் உலகநாதனும் தேவர்களின் தேவனுமான பிதாமகனிடம் சென்று— “எங்களுக்காகவே உயர்ந்த பிராமணத் த்விஜர்கள் சமுத்திரனைச் சபித்துள்ளனர்” என்று கூறினர்।

Verse 66

स शोषयति चात्मानं दुःखेन महतान्वितः । समुद्राज्जलमादाय प्रवर्षंति बलाहकाः

“அவன் பேர்துயரால் துன்புற்று தன்னைத் தானே உலரச் செய்கிறான். மேகங்கள் சமுத்திரத்திலிருந்து நீரை எடுத்துக் கொண்டு மழையாகப் பொழிகின்றன.”

Verse 67

ततः संजायते सस्यं सस्याद्यज्ञा भवंति च । यज्ञैः संजायते तृप्तिः सर्वेषां त्रिदिवौकसाम्

“அந்த (மழை) யால் பயிர்கள் தோன்றுகின்றன; பயிர்களால் யாகங்கள் நிகழ்கின்றன. யாகங்களால் விண்ணுலக வாசிகள் அனைவருக்கும் திருப்தி உண்டாகிறது.”

Verse 68

एवं तस्य विनाशेन नाशोऽस्माकं भविष्यति । तस्मात्त्वं रक्ष तं गत्वा यथा शोषं न गच्छति

இவ்வாறு அவன் அழிந்தால் நமக்கும் அழிவு வரும். ஆகவே நீ சென்று அவனைப் பாதுகாப்பாயாக; அவன் முற்றிலும் வறண்டு போகும் நிலைக்கு செல்லாதபடி.

Verse 69

यथा तुष्यंति विप्रास्ते तथा नीतिर्विधीयताम्

அந்தப் பிராமணர்கள் முழுமையாகத் திருப்தியடையுமாறு உரிய நெறி நிறுவப்படுக.

Verse 70

देवानां वचनाद्ब्रह्मा गत्वा सागरसन्निधौ । समुद्रार्थे ययाचे तान्ब्राह्मणान्क्षेत्रवासिनः

தேவர்களின் ஆணையினால் பிரம்மா கடற்கரைக்கு சென்று, கடலின் நலனுக்காக அந்தத் தலத்தில் வாழ்ந்த பிராமணர்களை வேண்டினார்.

Verse 71

ब्रह्मोवाच । प्रसादः क्रियतामस्य सागरस्य द्विजोत्तमाः । यथा पवित्रतां याति मद्वाक्यात्क्रियतां तथा

பிரம்மா கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! இந்தக் கடலுக்கு அருள் புரியுங்கள்; என் வேண்டுகோளினால் இது தூய்மையை அடையுமாறு செய்க.

Verse 72

प्रदास्यति स युष्मभ्यं रत्नानि विविधानि च

அவன் உங்களுக்கு பலவகை ரத்தினங்களையும் அளிப்பான்.

Verse 73

यूयं भविष्यथात्यंतं भूमिदेवा इति क्षितौ । नाम्ना मद्वचनान्नूनं सत्यमेतन्मयोदितम्

நீங்கள் பூமியில் நிச்சயமாக ‘பூமிதேவர்கள்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவீர்கள்; என் வாக்கினால் இது உறுதியான சத்தியமே—இச்சத்தியத்தை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 74

ब्राह्मणा ऊचुः । नान्यथा कर्तुमिच्छामस्तव वाक्यं जगत्पते । न च मिथ्याऽत्मनो वाक्यं प्रमाणं चात्र वै भवान्

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ ஜகத்பதே, உமது வாக்கிற்கு மாறாக எதையும் செய்ய விரும்பவில்லை. தன் சொல் பொய்யாகக் கூடாது; இங்கே நிச்சயமாக நீரே பிரமாணம்.

Verse 76

तन्नो वाक्यात्सुरश्रेष्ठ हितं वा यदि वाहितम् । परं स्याज्जगतां श्रेयः सर्वेषां च दिवौकसाम् । तथा कुरु जगन्नाथ अस्माकं हितकारणम्

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே, எங்கள் சொல்லால் ஏதாவது நன்மை நிகழ வேண்டுமெனில், அது உலகங்களுக்கும் விண்ணுலக வாசிகளுக்கும் பரம நலமாக அமையட்டும். ஓ ஜகந்நாதா, அவ்வாறே செய்—எங்கள் நலத்திற்கும் காரணமாக இரு।

Verse 77

नान्यथा शक्यते कर्त्तुं द्विजानां वचनं हि तत् । ब्राह्मणाः कुपिता नूनं भस्मीकुर्युः स्वतेजसा

இதனை வேறுபடச் செய்ய இயலாது; இது இருமுறை பிறந்தோரின் (த்விஜர்களின்) வாக்கு. பிராமணர்கள் கோபித்தால், தம் தெய்வீகத் தேஜஸால் நிச்சயமாக அனைத்தையும் சாம்பலாக்குவார்கள்।

Verse 78

देवान्कुर्युरदेवांश्च तस्मात्तान्नैव कोपयेत् । यस्मादेव तव स्पर्शस्त्रिधा मेध्यो भविष्यति

அவர்கள் தேவர்களையும் அதேவர்களாக மாற்ற வல்லவர்; ஆகவே அவர்களைச் சினமூட்டக் கூடாது. ஏனெனில் உமது ஸ்பரிசத்தினாலேயே (இந்தக் கடல்) மும்முறைத் தூய்மையடைந்து யாகாதி கர்மங்களுக்கு தகுதியடையும்।

Verse 79

पर्वकाले च संप्राप्ते नदीनां च समागमे । सेतुबंधे तथा सिंधौ तीर्थेष्वन्येषु संयुतः

பண்டிகைக் காலம் வந்தபோது, நதிகளின் சங்கமங்களில்—சேதுபந்தத்தில், கடலில், மேலும் பிற தீர்த்தக் கடத்தல்களிலும்—அது (புண்ணியப் பாவம்) அங்கே இணைந்தே காணப்படுகிறது.

Verse 80

इत्येवमादिसर्वेषु मध्येऽन्यत्र न कर्मणि । यत्फलं सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु यत्फलम् । तत्फलं तव तोयस्य स्पर्शादेव भविष्यति

இவ்வாறான எல்லாப் புண்ணியச் செயல்களிலும் இதற்கு ஒப்பான வேறு செயல் இல்லை. எல்லாத் தீர்த்தங்களில் கிடைக்கும் பலனும், எல்லா யாகங்களில் கிடைக்கும் பலனும்—அதே பலன் உன் நீரின் தொடுதலாலேயே உண்டாகும்.

Verse 81

गयाश्राद्धे तु यत्पुण्यं गोग्रहे मरणेन च । तत्फलं तव तोयस्य स्पर्शादेव भविष्यति

கயாவில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியமும், கோ-க்ரஹத்தில் மரணமடைந்தால் கிடைக்கும் புண்ணியமும்—அதே பலன் உன் நீரின் தொடுதலாலேயே உண்டாகும்.

Verse 82

अपेयस्त्वं तथा भावि स्वादमात्रेण केवलम् । गंडूषमपि पीतं च तोयस्याशुभनाशनम्

நீ (இந்த நீர்) குடிக்கத் தகாததாக, வெறும் சுவைத்தறிய மட்டுமே உரியதாக இருப்பாய்; ஆயினும் அந்த நீரை கண்டுூஷம் அளவு (வாய்நிறையக் கொப்பளித்து) எடுத்தாலும் அது அசுபத்தை அழிப்பதாகும்.

Verse 84

यावत्त्वं तिष्ठसे लोके यावच्चद्रार्कतारकाः । तवोदकामृतैस्तृप्तास्तावत्स्थास्यंति पूर्वजाः

நீ உலகில் நிலைத்திருக்கும் வரையும், சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரையும்—உன் அமுதம் போன்ற நீரால் திருப்தியடைந்த முன்னோர்கள் அவ்வளவு காலமும் நிலைத்திருப்பார்கள்.

Verse 86

यात्रायामथवान्यत्र पर्वकाले शशिग्रहे । अत्र स्नास्यति यः सम्यक्सागरे लवणांभसि । अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्स्यति मानवः

யாத்திரைக் காலமாயினும் வேறு நேரமாயினும், பண்டிகை நாளிலோ சந்திரகிரகணத்திலோ—யார் இங்கே கடலின் உவர்நீரில் முறையாக நீராடுகிறாரோ, அவர் ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியத்தை அடைவார்।

Verse 87

श्रीसोमेशसमुद्रस्य अंतरे ये मृता नराः । पापिनोऽपि गमिष्यंति स्वर्गं निर्धूतकल्मषाः

ஸ்ரீ சோமேசரின் கடல்-பரப்பிற்குள் யார் உயிர் நீத்தார்களோ, அவர்கள் பாவிகளாயினும் அவர்களின் மாசுகள் நீங்கி, அவர்கள் சுவர்க்கம் அடைவர்।

Verse 88

एवं भविष्यति सदा तव मद्वचनाद्विभो । प्रयच्छस्व द्विजेंद्राणां रत्नानि विविधानि च

விபோ! என் வாக்கினால் உனக்குப் இது எப்போதும் இப்படியே நிகழும். ஆகவே சிறந்த த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) பலவகை ரத்தினங்களைத் தானமாக அளிப்பாயாக।

Verse 89

माघे मासि च यः स्नायान्नैरंतर्येण भावितः । पौंडरीकफलं तस्य दिवसेदिवसे भवेत्

மாசி (மா஘) மாதத்தில் இடைவிடாது ஒழுங்குடன் பக்தியோடு நீராடுபவருக்கு, பௌண்டரீக (மகாபுண்ணியம்) பலன் நாள்தோறும் உண்டாகும்।

Verse 90

ईश्वर उवाच । पितामहवचः श्रुत्वा बाढमित्येव सागरः । ब्राह्मणेभ्यः सुरत्नानि ददौ श्रद्धा समन्वितः

ஈஸ்வரர் கூறினார்: பிதாமகர் (பிரம்மா) வாக்கைக் கேட்ட கடல் ‘பாடம்’ (அப்படியே) என்று சொல்லி, श्रद्धையுடன் பிராமணர்களுக்கு சிறந்த ரத்தினங்களைத் தானமாக அளித்தான்।

Verse 91

ब्राह्मणैर्ब्रह्मणो वाक्यमशेषं समनुष्ठितम् । क्षुरकर्म तथा कृत्वा स्नानं सर्वेऽपि चक्रिरे

பிராமணர்கள் பிரம்மாவின் ஆணையை முழுமையாக நிறைவேற்றினர். க்ஷௌரக் கிரியையைச் செய்து, அனைவரும் புனித நீராடலை மேற்கொண்டனர்.

Verse 92

एवं पवित्रतां प्राप्तस्तीर्थत्वं लव णोदधिः । तस्य मध्ये महादेवि लिंगानां पंचकोटयः

இவ்வாறு உப்புக் கடல் தூய்மையை அடைந்து தீர்த்தமாகியது. ஓ மகாதேவி, அதன் நடுவில் சிவலிங்கங்கள் ஐந்து கோடிகள் உள்ளன.

Verse 93

भविष्यति नृणां लोके तव सौख्यविवर्द्धनम् । पितॄणां तव तोयेन यः करिष्यति तर्पणम् । पूर्वोक्तेन विधानेन तस्य पुण्यफलं शृणु

மனிதர்களின் உலகில் இது உன் இன்பத்தை வளர்க்கும். உன் நீரால் முன் கூறிய விதிப்படி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவனின் புண்ணியப் பயனை கேள்.

Verse 94

मध्ये तु प्रावृतं सर्वमस्मिन्मन्वंतरे प्रिये । चक्रमैनाकयोर्मध्ये दिशि दक्षिणमुच्यते

அன்பே, இம்மன்வந்தரத்தில் நடுப்பகுதியிலுள்ள அனைத்தும் மூடப்பட்டதாக/சூழப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது. சக்ரம் மற்றும் மைநாகம் இடையிலான திசை தெற்குத் திசை எனப்படுகிறது.

Verse 95

शातकुम्भमये कुम्भे धनुषायुतविस्तृते । तत्र कुंभस्य मध्यस्थो वडवानलसंज्ञितः

பத்தாயிரம் வில் அளவு பரந்து விரிந்த சாத்தகும்பமய கும்பத்தில், அந்தக் கும்பத்தின் நடுவே ‘வடவானல’ எனப்படும் அக்கினி நிலைகொண்டுள்ளது.

Verse 96

सूचीवक्त्रो महाकायः स जलं पिबते सदा । एतदंतरमासाद्य अग्नितीर्थं प्रचक्षते

அவன் ஊசி போன்ற வாயுடையவன், பேருடலுடையவன்; எப்போதும் நீரைப் பருகிக் கொண்டிருப்பான். இந்த இடைவெளிப் பகுதியை அடைந்தால் இதை ‘அக்னிதீர்த்தம்’ என்று கூறுவர்.

Verse 97

तस्य मध्ये महासारं वाडवं यत्र वै मुखम् । श्रीसोमेशाद्दक्षिणतो धन्वंतरशतावधि । उत्तरान्मानसात्पूर्वं यावदेव कृतस्मरम्

அதன் நடுவில் மகாசாரம் உள்ளது; அங்கேயே வாடவாக்னியின் வாய்முகம் நிச்சயமாக இருக்கிறது. அது ஸ்ரீசோமேசரின் தெற்கில் நூறு தன்வந்தர அளவு; மேலும் மானசாவின் வடக்கிலிருந்து கிழக்கே க்ருதஸ்மரா வரை விரிந்துள்ளது.

Verse 98

एतद्गोप्यं वरारोहे न देयं यस्य कस्यचित् । ब्रह्मघ्नोपि विशुध्येत श्रुत्वैतन्नात्र संशयः

அழகியவளே, இது இரகசியம்; யாருக்காவது எளிதில் வழங்கக் கூடாது. இதைக் கேட்டால் பிராமணஹந்தனும் தூய்மையடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 99

एवं शापो वरो दत्तः सागरस्य यथा द्विजैः । पूर्वं रुष्टैस्ततस्तुष्टैस्तत्सर्वं कथितं मया

இவ்வாறு இருபிறப்பினர் முதலில் கோபித்து, பின்னர் மகிழ்ந்து, கடலுக்கு சாபமும் வரமும் அளித்தனர்—அதையெல்லாம் நான் கூறினேன்.