Adhyaya 21

Verse 1

देव्युवाच । श्रुतं सर्वमशेषेण चन्द्रस्योत्पत्ति कारणम् । चिह्नं यथाऽभवत्तस्य सांप्रतं तत्प्रकीर्त्तय

தேவி கூறினாள்—சந்திரனின் தோற்றத்திற்கான காரணத்தை முழுமையாகக் கேட்டேன். இப்போது அவனில் ஏற்பட்ட தனிச்சின்னம் எவ்வாறு நிகழ்ந்ததோ அதைப் பொருந்துமாறு கூறுவாயாக।

Verse 2

ईश्वर उवाच । ब्रह्मणस्तु पुरा देवि दक्षो नाम सुतोऽभवत् । प्रजाः सृजेति उद्दिष्टः पूर्वं दक्षः स्वयंभुवा

ஈஸ்வரன் கூறினான்—தேவி! முற்காலத்தில் பிரம்மாவுக்கு ‘தக்ஷ’ எனும் மகன் இருந்தான். முன்பு ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) தக்ஷனை ‘பிரஜைகளைப் படை’ என்று ஆணையிட்டார்।

Verse 3

षष्टिं दक्षोऽसृजत्कन्या वैरिण्यां वै प्रजापतिः । ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश

பிரஜாபதி தக்ஷன் வைரிணியிடத்தில் அறுபது மகள்களைப் பெற்றான். அவற்றில் பத்தினை தர்மனுக்கும், பதிமூன்றினை கश्यபனுக்கும் அளித்தான்.

Verse 4

सप्त विशतिं सोमाय चतस्रोऽरिष्टनेमिने । द्वे चैव भृगुपुत्राय द्वे कृशाश्वाय धीमते

இருபத்தேழு மகள்களை சோமனுக்கும், நான்கினை அரிஷ்டநேமிக்கும், இரண்டினை ப்ருகுபுத்திரனுக்கும், இரண்டினை ஞானமிகு க்ருஷாஷ்வனுக்கும் அளித்தான்.

Verse 5

द्वे चैवांगिरसे तद्वत्तासां नामानि विस्तरात् । शृणु त्वं देवि मातॄणां प्रजाविस्तरमादितः

அதேபோல் இரண்டு மகள்களை அங்கிரஸருக்கும் அளித்தான். இப்போது, தேவி, அந்த மாதர்களின் பெயர்களையும், தொடக்கத்திலிருந்து அவர்களின் சந்ததி விரிவையும் விரிவாகக் கேள்.

Verse 6

मरुत्वती वसुर्जामी लंबा भानुररुन्धती । संकल्पा च मुहूर्ता च साध्या विश्वा च भामिनि

ஒளிமிகு பெண்ணே, (அவர்கள்) மருத்வதி, வசு, ஜாமி, லம்பா, பானு, அருந்ததி; மேலும் சங்கல்பா, முஹூர்த்தா, சாத்யா, விஷ்வா.

Verse 7

धर्म पत्न्यः समाख्याता दक्षः प्राचेतसो ददौ । अदितिर्दितिर्दनुस्तद्वदरिष्टा सुरसैव च

இவ்வாறு தர்மனின் மனைவியர் பெயர்கள் கூறப்பட்டன. பிராசேதஸன் மகன் தக்ஷன் அதிதி, திதி, தனு; அதுபோல அரிஷ்டா மற்றும் சுரசாவையும் (கश्यபனுக்கு) அளித்தான்.

Verse 8

सुरभिर्विनता चैव नाम्ना क्रोधवशा त्विला । कद्रूस्त्विषा वसुस्तद्वत्तासां पुत्रान्वदामि वै

சுரபி, விநதை; மேலும் க்ரோதவசா, த்விலா; அதுபோலக் கத்ரூ, த்விஷா, வசு—இவர்களின் புதல்வரை இப்போது நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 9

विश्वेदेवास्तु विश्वायाः साध्या साध्यानजीजनत् । मरुत्वत्यां मरुत्वंतो वसोस्तु वसवस्तथा

விஷ்வாவிலிருந்து விஷ்வேதேவர்கள் பிறந்தனர்; மேலும் (அதே) விஷ்வாவிலிருந்து சாத்யர்கள் சாத்யர்களை உண்டாக்கினர். மருத்வதியிலிருந்து மருதர்கள், வசுவிலிருந்து அதுபோல வசுக்கள் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 10

भानोस्तु भानवस्तेन मुहूर्त्तायां मुहूर्त्तकाः । लंबाया घोषनामानो नागवीथिस्तु जामिजा

பானுவிலிருந்து பானவர்கள் பிறந்தனர்; முஹூர்த்தாவிலிருந்து முஹூர்த்தகர்கள். லம்பாவிலிருந்து ‘கோஷநாம’ எனப் பெயர்பெற்றோர்; ஜாமியிலிருந்து நாகவீதி பிறந்தாள்.

Verse 11

संकल्पायास्तु संकल्पो धर्मपुत्रा दश स्मृताः । आपो ध्रुवश्च सोमश्च धरश्चैवानलोऽनिलः

சங்கல்பாவிலிருந்து சங்கல்பன் புதல்வனாகப் பிறந்தான். தர்மனின் பத்து புதல்வர்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்—ஆப, த்ருவ, சோம, தர, மேலும் அனலன் மற்றும் அனிலன்.

Verse 12

प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोष्टौ प्रकीर्तिताः । आपस्य पुत्रा वैदंड्यः श्रमः शान्तो ध्वनिस्तथा

பிரத்யூஷன், பிரபாசன்—இவர்கள் எட்டு வசுக்களில் புகழப்படுகின்றனர். ஆபனின் புதல்வர்கள் வைதண்ட்யன், ஸ்ரமன், சாந்தன், த்வனி எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 13

ध्रुवस्य पुत्रो भगवान्कालो लोकप्रकालनः । सोमस्य भगवाञ्छर्वो ध्रुवश्च गृहबोधनः

துருவனின் புதல்வன் பகவான் காலன்; உலகச் சுழற்சிகளை ஒழுங்குபடுத்துபவன். சோமனின் புதல்வன் பகவான் சர்வன்; மேலும் துருவன் இல்லங்களை விழிப்பூட்டுபவன் எனவும் கூறப்படுகின்றான்.

Verse 14

हुतहव्यवहश्चैव धरस्य द्रविण स्मृतः । मनोजवोऽनिलस्यासीदविज्ञातगतिस्तथा

ஹுதஹவ்யவஹனும் த்ரவிணனும்—தரையின் புதல்வர்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர். அனிலனுக்கு மனோஜவனும், அதுபோல அவிஞ்ஞாதகதியும் பிறந்தனர்.

Verse 15

देवलो भगवान्योगी प्रत्यूषस्याभवन्सुताः । बृहस्पतेस्तु भगिनी भुवना ब्रह्मवादिनी

பிரத்யூஷனின் புதல்வனாக பகவான் யோகி தேவலன் பிறந்தான். மேலும் ப்ருஹஸ்பதியின் சகோதரி புவனா—பிரம்மவாதினி, பரம்பொருள் உண்மையை உரைப்பவள்.

Verse 16

प्रभासस्य तु सा भार्या वसूनामष्टमस्य च । विश्वकर्मा सुतस्तस्य शिल्पकर्त्ता प्रजापतिः

அவள் வசுக்களில் எட்டாவதாகிய பிரபாசனின் மனைவி. அவளுடைய புதல்வன் விஸ்வகர்மா—சிற்பங்களின் படைப்பாளர், பிரஜாபதி—ஆனான்.

Verse 17

तुषितानां तु साध्यानां नामान्येतानि वच्मि ते । मनोऽनुमन्ता प्राणश्च नरोऽपानश्च वीर्यवान्

இப்போது துஷிதர்களில் உள்ள சாத்யர்களின் இந்நாமங்களை உனக்குச் சொல்கிறேன்—மன, அனுமந்தா, பிராணன், நரன், அபானன், வீர்யவான்.

Verse 18

भक्तिर्भयोऽनघश्चैव हंसो नारायणस्तथा । विभुश्चैव प्रभुश्चैव साध्या द्वादश कीर्तिताः

பக்தி, பயம், அனகன்; மேலும் ஹம்ஸன், நாராயணன்; விபு, பிரபு ஆகியோரும்—இவர்கள் பன்னிரண்டு சாத்யர்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 19

कश्यपस्य प्रवक्ष्यामि सन्ततिं वरवर्णिनि । अंशो धाता भगस्त्वष्टा मित्रोऽथ वरुणो र्यमा

அழகிய நிறமுடையவளே! கश्यபரின் சந்ததியை நான் உரைக்கிறேன்—அம்சன், தாதா, பகன், த்வஷ்டா, மித்ரன், வருணன், ஆர்யமா.

Verse 20

विवस्वान्सविता पूषा ह्यंशुमान्विष्णुरेव च । एते सहस्रकिरणा आदित्या द्वादश स्मृताः

விவஸ்வான், சவிதா, பூஷன், அம்சுமான், விஷ்ணுவும்—இவர்கள் ஆயிரக்கதிர்கள் உடைய பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 21

अजैकपादहिर्बुध्न्यो विरूपाक्षोऽथ रैवतः । हरश्च बहुरूपश्च त्र्यंबकश्च सुरेश्वरः

அஜைகபாத், அஹிர்புத்ந்ய, விரூபாக்ஷ, ரைவத; ஹரன், பஹுரூபன், த்ர்யம்பகன், சுரேஸ்வரன்—இவர்கள் ருத்ர ரூபங்களாகப் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 22

सावित्रश्च जयन्तश्च पिनाकी चापराजितः । एते रुद्राः समाख्याता एकादश गणेश्वराः

சாவித்ரன், ஜயந்தன், பினாகி, அபராஜிதன்—இவர்கள் ருத்ரர்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றனர்; தேவர்கணங்களின் பதினொன்று கணேஸ்வரர்கள்.

Verse 23

दितिः पुत्रद्वयं लेभे कश्यपाद्बलगर्वितम् । हिरण्यकशिपुं श्रेष्ठं हिरण्याक्षं तथानुजम्

திதி கश्यபரால் வலிமை-கர்வம் கொண்ட இரு புதல்வர்களைப் பெற்றாள்—சிறந்த ஹிரண்யகசிபு மற்றும் அவனது இளையவன் ஹிரண்யாக்ஷன்।

Verse 24

हिरण्यकशिपोर्दैत्यैः श्लोकोगीतः पुरातनैः

ஹிரண்யகசிபுவைப் பற்றி பழம்பெரும் தைத்யர்கள் ஒரு பழைய புகழ்ச்சி-ச்லோகத்தைப் பாடினர்।

Verse 25

राजा हिरण्यकशिपुर्यांयामाशां निरीक्षते । तस्यां तस्यां दिशि सुरा नमश्चक्रुर्महर्षिभिः । हिरण्यकशिपोः पुत्राश्चत्वारः सुमहाबलाः

அரசன் ஹிரண்யகசிபு எந்த எந்த திசையை நோக்கினானோ, அந்த அந்த திசையில் தேவர்கள் மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்து அவனுக்கு வணங்கினர். ஹிரண்யகசிபுவுக்கு மிகுந்த வலிமையுடைய நான்கு புதல்வர்கள் இருந்தனர்।

Verse 26

प्रह्लादः पूर्वजस्तेषामनुह्रादस्ततः परः । ह्रादश्चैव ह्रदश्चैव पुत्राश्चैते प्रकीर्तिताः

அவர்களில் பிரஹ்லாதன் மூத்தவன்; அடுத்ததாக அனுஹ்ராதன்; மேலும் ஹ்ராதன் மற்றும் ஹ்ரதன்—இவ்வாறு இந்தப் புதல்வர்கள் எண்ணப்பட்டனர்।

Verse 27

उभौ सुन्दोपसुन्दौ तु ह्रदपुत्रौ बभूवतुः । ह्रादस्य पुत्रस्त्वेकोऽभून्मूक इत्यभिविश्रुतः

ஹ்ரதனுக்கு சுந்தன், உபசுந்தன் என இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர். ஹ்ராதனுக்கு ஒரே புதல்வன் இருந்தான்; அவன் ‘மூகன்’ என்று புகழ்பெற்றான்।

Verse 28

मारीचः सुंदपुत्रस्तु ताडकायामजायत । दण्डके निहतः सोऽयं राघवेण वलीयसा

சுந்தனின் புதல்வன் மாரீசன் தாடகையின் கருவில் பிறந்தான்; தண்டக வனத்தில் வல்லமைமிகு ராகவன் (ஸ்ரீராமன்) அவனை வதைத்தான்।

Verse 29

मूको विनिहतश्चापि कैराते सब्यसाचिना । संह्रादस्य तु दैत्यस्य निवातकवचाः कुले

கிராத நிகழ்விலும் மூகன் சவ்யசாசி (அர்ஜுனன்) கையால் கொல்லப்பட்டான்; மேலும் தைத்யன் ஸம்ஹ்ராதன் குலத்தில் நிவாதகவசர்கள் பிறந்தனர்।

Verse 30

तिस्रः कोट्यस्तु विख्याता निहताः सव्यसाचिना । गवेष्ठी कालनेमिश्च जंभो वल्कल एव च

சவ்யசாசி (அர்ஜுனன்) புகழ்பெற்ற மூன்று கோடி பகைவர்களை வதைத்தான்—கவேஷ்டீ, காலநேமி, ஜம்ப, வல்கலனும் உட்பட।

Verse 31

जृंभः षष्ठोनुजस्तेषां स्मृताः प्रह्रादसूनवः । शुंभश्चैव निशुंभश्च गवेष्ठिनः सुतौ स्मृतौ

அவர்களில் ஜ்ரிம்பன் ஆறாவது இளைய சகோதரன் என நினைக்கப்படுகிறான்; அவர்கள் ப்ரஹ்லாதனின் புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர். சும்பன், நிசும்பன் கவேஷ்டீயின் புதல்வர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 32

धनुकश्चासिलोमा च शुंभपुत्रौ प्रकीर्तितौ । विरोचनस्य पुत्रस्तु बलिरेकः प्रतापवान्

தனுகன் மற்றும் அசிலோமா சும்பனின் இரு புதல்வர்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்; விரோசனனின் புதல்வன் ஒருவனே பலி, மாபெரும் வீரத்துடன் விளங்கினான்।

Verse 33

हिरण्याक्षसुताः पंच विक्रांताः सुमहाबलाः । अन्धकः शकुनिश्चैव कालनाभस्तथैव च

ஹிரண்யாக்ஷனின் ஐந்து புதல்வர்கள் மிகப் பராக்கிரமமும் மகாபலமும் உடையவர்கள்—அந்தகன், சகுனி, மேலும் காலநாபனும் ஆவார்.

Verse 34

महानाभश्च विक्रांतो भूतसंतापनस्तथा । शतं शतसहस्राणि निहतास्तारकामये

மகாநாபன் பராக்கிரமன்; பூதசந்தாபனும் அவ்வாறே. தாரகைக்காக நடந்த போரில் இலட்சக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர்.

Verse 35

इति संक्षपतः प्रोक्ता कश्यपान्वयसंततिः । यया व्याप्तं जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्

இவ்வாறு சுருக்கமாக கश्यபரின் வம்சத் தொடர்ச்சி கூறப்பட்டது; அதனால் தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட முழு உலகமும் பரவி நிற்கிறது.

Verse 36

अथ याः कन्यका दत्ताः सप्तविंशतिरिंदवे । तासां मध्ये महादेवि प्रिया तस्य च रोहिणी

இப்போது சந்திரனுக்கு அளிக்கப்பட்ட இருபத்தேழு கன்னியருள், ஓ மகாதேவி, ரோஹிணியே அவனுக்குப் பிரியமானவள்.

Verse 37

अथ नक्षत्रनाथस्य तासां मध्येतिवल्लभा । बभूव रोहिणी देवी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

அப்போது அவர்களுள் நக்ஷத்திரநாதன் (சந்திரன்)க்கு ரோஹிணி தேவி மிகுந்த பிரியமானவளானாள்—உயிரைவிடவும் மேலானவள்.

Verse 38

सर्वास्ताः संपरित्यज्य रोहिण्या सहितो रहः । रेमे कामपरीतात्मा वनेषूपवनेषु च । रमणीयेषु देशेषु कन्दरेषु गुहासु च

மற்ற அனைவரையும் விட்டு, ரோஹிணியுடன் தனிமையில் தங்கி, காமம் ஆட்கொண்ட மனத்துடன் காடுகளிலும் தோப்புகளிலும், இனிய இடங்களிலும், மலைக் குகைகளிலும் கந்தரங்களிலும் மகிழ்ந்து விளையாடினான்.

Verse 39

अथ ता दुःखसंपन्नाः पत्न्यः शेषा यशस्विनि । जग्मुश्च शरणं दक्षं वचनं चेदमब्रुवन्

அப்போது மீதமிருந்த மனைவியர் துயரால் நிறைந்து, ஓ புகழ்மிக்கவளே, தக்ஷரிடம் சரணடைந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 40

सोमः सर्वा तिक्रम्य रोहिण्या सह मोदते । संवत्सरसहस्रं तु क्रीडमानो यथासुखम्

சோமன் மற்றவர்களை எல்லாம் ஒதுக்கி ரோஹிணியுடன் மட்டுமே மகிழ்ந்தான்; தன் விருப்பத்திற்கேற்ப ஆயிரம் ஆண்டுகள் விளையாடினான்.

Verse 41

अवशिष्टास्तु षड्विंशन्मलिना विगतश्रियः । पाणिग्रहणमारभ्य रोहिण्या सह चंद्रमाः

ஆனால் மீதமிருந்த இருபத்தாறு மங்கிப் பொலிவிழந்தனர்; திருமணப் பாணிகிரஹணத்திலிருந்தே சந்திரன் ரோஹிணியுடன் மட்டுமே இருந்தான்.

Verse 42

संवत्सरसहस्रं तु जानात्येकां स शर्वरीम् । परित्यक्ता वयं तात शशिना दोषवर्जिताः

ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அவன் (எங்களுடன்) ஒரே ஒரு இரவையே அறிந்தான்; அப்பா, குற்றமற்ற நாங்கள் சந்திரனால் கைவிடப்பட்டோம்.

Verse 43

स रेमे सह रोहिण्या अस्माकमसुखप्रदः । अस्माकं दुःखदग्धानां श्रेयोऽतो मरणं भवेत्

அவன் ரோஹிணியுடன் விளையாடி, எங்களுக்கு மட்டும் துயரமே அளித்தான். துக்கத் தீயால் எரிந்த எங்களுக்கு இதைவிட மரணமே நலம்.

Verse 44

तासां तद्वचनं श्रुत्वा दुःखार्तानां प्रजापतिः । ब्रह्मतेजः समायुक्तः पुत्रीस्नेहेन कर्षितः । जगाम यत्र ऋक्षेशो वचनं चेदमब्रवीत्

துயரால் வாடிய தன் மகள்களின் சொற்களை கேட்ட பிரஜாபதி தக்ஷன்—பிரம்மதேஜஸால் ஒளிர்ந்து, மகள் பாசத்தால் இழுக்கப்பட்டவனாய்—நட்சத்திரங்களின் அதிபதி இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்று இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 45

समं वर्त्तस्व कन्यासु मामकासु निशाकर । अन्यथा दोषभागी त्वं भविष्यसि न संशयः

ஓ நிசாகரா! என் மகள்களிடத்தில் சமமாக நடந்து கொள்; இல்லையெனில் நீ நிச்சயமாகக் குற்றப் பங்காளி ஆவாய்.

Verse 46

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा लज्जयावनतः स्थितः । बाढमित्येव ऋक्षेंद्रो दक्षस्य पुरतोऽब्रवीत्

அவன் சொற்களை கேட்டதும், வெட்கத்தால் தலை குனிந்து நின்றான்; தக்ஷன் முன்னிலையில் நட்சத்திராதிபதி “பாடம், அப்படியே” என்று பதிலளித்தான்.

Verse 47

अद्यप्रभृति विप्रर्षे समं वर्त्तयितास्म्यहम् । पुत्रीभिस्तव सत्यं वै शपेऽहं शपथेन ते

ஓ விப்ரரிஷே! இன்றுமுதல் உன் மகள்களுடன் நான் சமமாக நடப்பேன். இது உண்மை; சத்தியமாக உனக்கு உறுதி கூறுகிறேன்.

Verse 48

एवं प्रतिज्ञासंयुक्ते निशानाथे तदांबिके । सर्वा रूपेण संयुक्तास्तस्य कन्या निवेदिताः

அம்பிகையே! இரவின் நாதனான சந்திரன் தன் பிரதிஞ்ஞையால் கட்டுப்பட்டபோது, அந்தக் கன்னியர் அனைவரும் மீண்டும் அழகும் ஒளியும் பெற்றவர்களாய் அவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டனர்।

Verse 49

दक्षः स्वभवनं गत्वा निर्वृतिं परमां गतः । चन्द्रोऽपि पूर्ववद्देवि रोहिण्यां निरतोऽभवत्

தக்ஷன் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பி பரம திருப்தியை அடைந்தான்; ஆனால் தேவியே, சந்திரன் முன்புபோலவே ரோஹிணியிடமே பற்றுடன் இருந்தான்।

Verse 50

संपरित्यज्य ताः सर्वाः कामोपहतमानसः । अथ भूयस्तु ताः सर्वा दक्षं वचनमब्रुवन्

காமத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் சந்திரன் மற்ற அனைவரையும் விட்டு விலகினான்; அப்போது அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் தக்ஷனிடம் வார்த்தைகள் கூறினர்।

Verse 51

मलिनास्ताः कृशांग्यश्च दीनाः सर्वा विचेतसः । ततो दृष्ट्वा तथारूपं दक्षो मोहमुपागतः

அவர்கள் அனைவரும் மாசடைந்து, மெலிந்த அங்கங்களுடன், துயருற்று, மனம் கலங்கினார்கள்; அவர்களின் அந்த நிலையைக் கண்டு தக்ஷன் மயக்கமடைந்தான்।

Verse 52

लब्धसंज्ञः पुनः सोऽपि क्रोधोद्भूततनूरुहः । उवाच सर्वाः स्वाः पुत्रीः किमित्थं मलिनांबराः । किमिदं निष्प्रभाः सर्वाः कथयध्वं ममानघाः

மீண்டும் உணர்வு பெற்ற அவன், கோபத்தால் உடல் ரோமங்கள் சிலிர்க்க, தன் மகள்கள் அனைவரிடமும் கூறினான்—“நீங்கள் ஏன் இவ்வாறு மாசான ஆடைகளுடன் இருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் அனைவரும் ஏன் ஒளியற்றவர்களாய் உள்ளீர்கள்? குற்றமற்றவர்களே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 53

असुरान्सानुगांश्चैव ये चान्ये सुरसत्तमाः । अद्य शापहतान्पुत्र्यः करिष्यामि न संशयः

தேவர்களில் சிறந்தவரே! துணையர்களுடன் கூடிய அசுரர்களையும், பிறரையும்—மகளிரே, இன்று நான் நிச்சயமாக அவர்களைச் சாபத்தால் தாக்குவேன்; ஐயமில்லை.

Verse 54

एवमुक्तास्तु दक्षेण सर्वास्ताः समुदैरयन्

தக்ஷனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சொன்னார்கள்.

Verse 55

न चास्माकं निशानाथ ऋतुमात्रमपि प्रभो । प्रयच्छति पुनस्तेन युष्मत्पार्श्वं समागताः

பிரபுவே! இரவின் நாதன் சந்திரன் எங்களுக்கு ஒரு பருவ அளவிற்குக் கூட தன் சங்கத்தை அளிப்பதில்லை; ஆகவே மீண்டும் உங்கள் அருகே வந்தோம்.

Verse 56

अनादृत्य तु ते वाक्यं रोहिण्यां निरतो रहः । रेमे कामपरीतात्मा अस्माकं शोकवर्द्धनः

உங்கள் சொல்லை மதியாமல், அவன் மறைவாக ரோகிணியிலே பற்றுடன் இருந்தான்; காமம் சூழ்ந்த மனத்துடன் விளையாடி, எங்கள் துயரத்தை மேலும் வளர்த்தான்.

Verse 57

तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षः कोपमुपागतः । गत्वा चंद्रं महादेवि शशाप प्रमुखे स्थितम्

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட தக்ஷன் கோபத்தில் ஆழ்ந்தான். மகாதேவியே! அவன் சந்திரனிடம் சென்று, முன் நின்ற சந்திரனை நேருக்கு நேர் சபித்தான்.

Verse 58

अनादृत्य हि मे वाक्यं यस्मात्त्वं रोहिणीरतः । संत्यज्य पुत्रीश्चास्माकं शेषा दोषेण वर्जिताः । तस्माद्यक्ष्मा शरीरं ते ग्रसिष्यति न संशयः

என் ஆணையைப் புறக்கணித்து நீ ரோஹிணியிடம் பற்றுடன் இருந்து, குற்றமற்ற எங்கள் பிற மகள்களைத் துறந்தாய்; ஆகவே யக்ஷ்மா (க்ஷயநோய்) உன் உடலை நிச்சயமாகப் பற்றிக் கொள்ளும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 59

एतस्मिन्नेव काले तु यक्ष्मा पर्वतपुत्रिके । दक्षेण तु समादिष्टस्तस्य कायं समाविशत्

அதே நேரத்தில், ஓ மலைமகளே தேவியே, தக்ஷனின் ஆணையால் இயக்கப்பட்ட யக்ஷ்மா என்னும் நோய் அவன் உடலுக்குள் புகுந்தது.

Verse 60

यक्ष्मणा ग्रस्तकायोऽसौ क्षयं याति दिनेदिने

யக்ஷ்மாவால் பிடிக்கப்பட்ட அவன் உடல் நாள்தோறும் சுருங்கி, சிதைந்து போயிற்று.

Verse 61

एवं सोमस्तु दक्षेण कृतशापो गतप्रभः । पपात वसुधां देवि निश्चेष्टो रोहिणीयुतः

இவ்வாறு தக்ஷனின் சாபத்தால் சோமனின் ஒளி மறைந்தது; ஓ தேவியே, ரோஹிணியுடன் சேர்ந்து அவன் அசைவற்றவனாய் பூமியில் விழுந்தான்.

Verse 62

लब्ध्वसंज्ञो मुहूर्तेन रोहिणीवाक्य मब्रवीत्

சிறிது நேரத்தில் உணர்வு திரும்பப் பெற்று சோமன் ரோஹிணியிடம் வார்த்தைகள் கூறினான்.

Verse 63

देवि कार्यं किमधुना त्वत्पित्रा शापितो ह्यहम् । क्षयकुष्ठेन संयुक्तः किं करोम्यधुना प्रिये

தேவி, இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? உன் தந்தையின் சாபத்தால் நான் சபிக்கப்பட்டேன். க்ஷயநோயும் குஷ்டமும் பீடிக்க, பிரியே, இப்போது நான் என்ன செய்வேன்?

Verse 64

एवमुक्ता रोहिणी तु बाष्पव्याकुललोचना । दक्षशापहतं दृष्ट्वा सोमं वचनमब्रवीत्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் ரோஹிணியின் கண்கள் கண்ணீரால் கலங்கின. தக்ஷனின் சாபத்தால் பாதிக்கப்பட்ட சோமனைப் பார்த்து அவள் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 65

येन शापस्तु ते दत्तस्तमेव शरणं व्रज । स ते शापाभिभूतस्य नूनं श्रेयो विधास्यति

உனக்கு சாபம் அளித்தவரிடமே சரணடை. சாபத்தால் அடக்கப்பட்ட உனக்காக அவர் நிச்சயமாக நன்மையை ஏற்படுத்துவார்.

Verse 66

लप्स्यसे तत्प्रसादात्त्वं प्रभां पूर्वोचितां शुभाम्

அவரது அருளால் நீ முன்புபோலவே மங்களமான பிரபையை—உன் பழைய ஒளிவீச்சை—மீண்டும் பெறுவாய்.

Verse 67

रोहिण्या वचनं श्रुत्वा गतो दक्षसमीपतः । चंद्रः प्रोवाच विनयाद्वाष्प व्याकुललोचनः

ரோஹிணியின் சொற்களை கேட்டுச் சந்திரன் தக்ஷனின் அருகே சென்றான். பணிவுடன், கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் சந்திரன் பேசினான்.

Verse 69

त्वया क्रोधपरीतेन कारणे वाप्यकारणे । अनुकंपां च मे कृत्वा कार्यं शापस्य मोक्षणम्

காரணமிருந்தாலும் இல்லையாலும், கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நீங்கள் என்மேல் இந்தச் சாபத்தைச் சொன்னீர். இப்போது என்மேல் அருள் கொண்டு சாபவிமோசனத்தை நிறைவேற்றுங்கள்.

Verse 70

विदितं तु महाभाग शप्तोहं येन कर्मणा । कुरुष्वानुग्रहं दक्ष मम दीनस्य याचतः

ஓ மகாபாக்யவானே, எந்தக் கர்மத்தால் நான் சபிக்கப்பட்டேன் என்பது அறியப்பட்டது. ஓ தக்ஷா, துன்புற்று வேண்டுகின்ற என்மேல் அருள்புரியுங்கள்.

Verse 71

एवं विलपमानस्य सोमस्य तु महात्मनः । अनुग्रहे मतिं कृत्वा इदं वचनमब्रवीत्

இவ்வாறு புலம்பிய மகாத்மா சோமனை நோக்கி, (தக்ஷன்) அருள்புரியத் தீர்மானித்து இவ்வசனங்களைச் சொன்னான்.

Verse 72

दक्ष उवाच । मया शापहतः सोम त्रातुं शक्यो न दैवतैः । यद्यद्ब्रवीम्यहं सोम तत्तथेति न संशयः

தக்ஷன் கூறினான்—ஓ சோமா, என் சாபத்தால் தாக்கப்பட்ட உன்னை தேவர்களாலும் காக்க இயலாது. ஆனால் ஓ சோமா, நான் சொல்வது எதுவோ அது அப்படியே நிகழும்; ஐயமில்லை.

Verse 73

आयुः कर्म च वित्तं च विद्या निधनमेव च । पूर्वसृष्टानि यान्येव संभवंति हि तानि वै

ஆயுள், கர்மம், செல்வம், கல்வி, மரணமும்கூட—முன்னமே அமைக்கப்பட்டவை எவையோ அவையே உறுதியாக நிகழ்கின்றன.

Verse 74

असुराश्च सुराश्चैव ये चान्ये यक्षराक्षसाः । सर्वेपि शक्ता न त्रातुं वर्जयित्वा महेश्वरम्

அசுரராயினும் தேவராயினும், மற்ற யக்ஷர் ராக்ஷசர் யாவராயினும்—உம்மை காக்க வல்லவர் யாரும் இல்லை; மகேஸ்வரனைத் தவிர வேறு யாருமில்லை.

Verse 75

एषां शापो मया दत्तोऽनुग्रहीष्य ति शंकरः । नान्यस्त्रातुं भवेच्छक्तो विना पशुपतिं भवम् । तत्त्वं शीघ्रतरं गच्छ समाराधय शंकर

இவர்கள்மேல் நான் அளித்த சாபம் உள்ளது; சங்கரனே அருள் புரிவான். பசுபதி பவனைத் தவிர வேறு யாரும் காக்க வல்லவர் அல்லர். ஆகவே உடனே விரைந்து சென்று முறையாக சங்கரனை ஆராதி.

Verse 76

न शक्तोऽन्यः पुनश्चंद्रः कर्तुं त्वां निर्मलं पुनः । वर्जयित्वा महादेवं शितिकंठमुमापतिम्

ஓ சந்திரா! மகாதேவன்—நீலகண்டன், உமாபதி—அவனைத் தவிர உன்னை மீண்டும் தூய்மையாக்க வல்லவர் வேறு யாருமில்லை.

Verse 77

दक्षस्य च वचः श्रुत्वा कृतांजलिपुटः स्थितः । प्रत्युवाच तदा सोमः प्रहष्टेनांतरात्मना

தக்ஷனின் சொற்களை கேட்டதும் சோமன் கைகூப்பி நின்றான்; பின்னர் உள்ளம் மகிழ்ந்து சோமன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 78

भगवन्यदि तुष्टोसि मम भक्तस्य सुव्रत । अनुग्रहे कृता बुद्धिस्तदाचक्ष्व कुतः शिवः

பகவனே, சுவிரதனே! உமது பக்தனான என்மேல் நீர் திருப்தியுற்று அருள் செய்ய மனம் கொண்டிருந்தால், சொல்லும்—சிவனை எங்கே (எவ்வாறு) அணுகலாம்?

Verse 79

कस्मिन्स्थाने मया दक्ष द्रष्टव्योऽसौ महेश्वरः । तत्स्थानानि चरिष्यामि यानि तानि वदस्व मे

ஏ தக்ஷா! அந்த மகேஸ்வரனை நான் எந்த இடத்தில் தரிசிக்க வேண்டும்? நான் சுற்றிச் செல்ல வேண்டிய அந்தத் தலங்களை எனக்குச் சொல்வாயாக; நான் அவற்றை யாத்திரை செய்வேன்।

Verse 80

दक्ष उवाच । शृणु सोम प्रयत्नेन श्रुत्वा चैवावधारय । वारुणीं दिशमाश्रित्य सागरानूपसन्निधौ

தக்ஷன் கூறினான்—ஏ சோமா! முயற்சியுடன் கவனமாகக் கேள்; கேட்டதை மனத்தில் உறுதியாக வைத்துக்கொள். வருண திசை எனும் மேற்குத் திசையை நோக்கி, கடலும் கடற்கரைச் சதுப்புநிலங்களும் அருகில்…

Verse 81

कृतस्मरस्यापरतो धन्वंतरशतत्रये । लिंगं महाप्रभावं च स्वयंभूतं व्यवस्थितम्

கிருதஸ்மரா எனும் இடத்திற்குப் புறமாக, மூன்று நூறு தன்வந்தர தூரத்தில், மாபெரும் பிரபாவமுடைய சுயம்பு லிங்கம் அங்கே நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 82

सूर्य्यबिंबसमप्रख्यं सर्प मेखलमंडितम् । कुक्कुटांडकमानं तद्भूमिमध्ये व्यवस्थितम्

அது சூரிய வட்டம்போல் ஒளிர்கிறது; பாம்பு மேகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; கோழி முட்டை அளவுடையதாக, நிலத்தின் நடுவே உறுதியாக நிற்கிறது।

Verse 83

स्पर्शलिंगं हि तद्विद्धि तद्भक्त्या ज्ञास्यते भवान् । तत्र संनिहितो देवः शंकरः परमेश्वरः

அதை ‘ஸ்பர்ஷ-லிங்கம்’ என்று அறிந்துகொள்; அதற்கான பக்தியால் நீயே அதன் உண்மைத் தத்துவத்தை உணர்வாய். அங்கே பரமேஸ்வரனாகிய தேவன் சங்கரன் முழுமையாகச் சன்னிதானமாக இருக்கிறார்।

Verse 85

प्रशस्य देवदेवेशमात्मानं निर्मलं कुरु । यस्याशु वरदानेन प्राप्स्यसे रूपमुत्तमम्

தேவர்களின் தேவேசனைப் போற்றி, உன்னை நீயே தூய்மைப்படுத்து; அவரின் விரைவான வரப்பிரதானத்தால் நீ உயர்ந்த ரூபத்தை அடைவாய்.

Verse 94

गच्छ त्वं तपसोग्रेण आराधय सुरेश्वरम्

நீ சென்று, கடுந்தவத்தால் சுரேசுவரனை ஆராதனை செய்.

Verse 168

कुरुष्वानुग्रहं दक्ष प्रसन्नेनांतरात्मना । कोपं त्यज महर्षे त्वं ममोपरि दयां कुरु

ஹே தக்ஷா, அமைதியான உள்ளத்துடன் என்மேல் அருள் செய். ஹே மகரிஷியே, கோபத்தை விட்டு என்மேல் கருணை கொள்.