Adhyaya 167

Verse 2

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्रस्थां भूतमातृकाम् । सावित्र्या वारूणे भागे शतधन्वंतरे स्थिताम् । नवकोटि गणैर्युक्तां प्रेतभूतसमाकुलाम् । पूजितां सिद्धगंधर्वैर्देवादिभिरनेकशः

ஈசுவரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் அங்கே உறையும் பூதமாத்ரிகையை நாடிச் செல்ல வேண்டும். அவள் சாவித்ரீயின் வருணப் பகுதியில், நூறு வில் அளவு இடைவெளியில் நிலைத்திருப்பாள்; ஒன்பது கோடி கணங்களுடன் கூடி, பிரேத-பூதங்களால் சூழப்பட்டு, சித்தர், கந்தர்வர், தேவர்கள் முதலியோரால் பலமுறை பூஜிக்கப்பட்டவள்।

Verse 3

देव्युवाच । भूतमातेति संहृष्टा ग्रामेग्रामे पुरेपुरे । गायन्नृत्यन्हसंल्लोकः सर्वतः परिधावति

தேவி கூறினாள்—‘பூதமாதா!’ என்று மகிழ்ந்து, மக்கள் ஊர் ஊராகவும் நகரம் நகரமாகவும் பாடி, ஆடி, சிரித்து, எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடுகின்றனர்।

Verse 4

उन्मत्तवत्प्रलपते क्षितौ पतति मत्तवत् । क्रुद्धवद्धावति परान्मृतवत्कृष्यते हि सः

அவன் பித்தன் போலப் புலம்புகிறான், மதமுற்றவன் போல மண்ணில் விழுகிறான்; கோபித்தவன் போல பிறர்மேல் பாய்கிறான், இறந்தவன் போல இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்।

Verse 5

सुखभंगांश्च कुरुते लोको वातगृहीतवत् । भूतवद्भस्ममूत्रांबुकर्दमानवगाहते

மக்கள் காற்றுப் பிடித்தவர் போல இயல்பான நலனில் இடையூறு செய்கிறார்கள்; பூதப் பிடித்தவர் போல சாம்பல், சிறுநீர், நீர், சேறு ஆகியவற்றில் இறங்கி மூழ்குகிறார்கள்।

Verse 6

किमेष शास्त्रनिर्दिष्टो मार्गः किमुत लौकिकः । मुह्यते मे मनो देव तेन त्वं वक्तुमर्हसि

இது சாஸ்திரம் விதித்த வழியா, அல்லது வெறும் உலக வழக்கமா? தேவரே, என் மனம் குழம்புகிறது; ஆகவே நீங்கள் விளக்க வேண்டும்।

Verse 7

कथं सा पुरुषैः पूज्या प्रभासक्षेत्रवासिभिः । कस्मात्तत्र गता देवी कस्मिन्काले समागता । कस्मिन्दिने तु मासे तु तस्याः कार्यो महोत्सवः

பிரபாசக்ஷேத்திரத்தில் வாழும் மக்கள் அந்த தேவியை எவ்வாறு வழிபட வேண்டும்? எந்த காரணத்தால் தேவி அங்கே சென்றாள், எந்த காலத்தில் அங்கே வந்தடைந்தாள்? மேலும் அவளுடைய மகோৎসவம் எந்த நாளிலும் எந்த மாதத்திலும் நடத்தப்பட வேண்டும்?

Verse 8

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यत्ते किंचिन्मनोगतम् । आस्तिकाः श्रद्दधानाश्च भवन्तीति मतिर्मम

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; உன் மனத்தில் எழுந்ததை நான் விளக்குகிறேன். என் உறுதி இதுவே—மக்கள் ஆஸ்திகராகவும், நம்பிக்கையுடனும் (தர்மத்தில்) ஆகிறார்கள்.

Verse 9

चाक्षुषस्यान्तरेऽतीते प्राप्ते वैवस्वतेऽन्तरे । दक्षापमानात्संजाता तदा पर्वतपुत्रिका

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் கடந்தபின் வைவைஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது, தக்ஷனின் அவமதிப்பால் தோன்றியவளாக மலைமகள் (தேவி) மீண்டும் வெளிப்பட்டாள்.

Verse 10

द्वापरे तु द्वितीये वै दत्ता त्वं पर्वतेन मे । विवाहे चैव संजाते सर्वदेवमनोरमे

இரண்டாம் த்வாபர யுகத்தில் மலை (இமயன்) உன்னை எனக்கு அளித்தான்; திருமணம் நிகழ்ந்தபோது அது எல்லா தேவர்களுக்கும் மனமகிழ்ச்சி அளித்தது.

Verse 11

त्वया च सहितः पूर्वं मन्दरे चारुकंदरे । अक्रीडं च मुदा युक्तो दिव्यक्रीडनकैः प्रिये । पीनोन्नतनितंबेन भ्राजमाना कुचोन्नताम्

அன்பே, முன்பு நான் உன்னுடன் மந்தர மலையின் அழகிய குகைகளில் தெய்வீக விளையாட்டு பொருட்களுடன் மகிழ்ச்சியாய் விளையாடினேன்; நீ நிறைந்த உயர்ந்த இடுப்பும் உயர்ந்த மார்பும் கொண்டு ஒளிர்ந்தாய்.

Verse 12

सिताब्जवदनां हृष्टां दृष्ट्वाऽहं त्वां महाप्रभाम् । दग्धकामतरोः कन्दकंदलीमिव निःसृताम् । महार्हशयनस्थां त्वां तदा कामितवानहम्

உன்னை—மகிழ்ச்சியுடன், வெண்தாமரை முகத்துடன், பேரொளி பொலிந்தவளாக—கண்டு, எரிந்த காமதருவிலிருந்து மென்மையான முளை வெளிப்படுவது போல, உயர்ந்த படுக்கையில் துயில்கின்ற உன்னை அப்போது நான் விரும்பினேன்।

Verse 13

सुरते तव संजातं दिव्यं वर्षशतं यदा । तदा देवि समुत्थाय निरोधान्निर्गता बहिः

உன் சுரதத்தில் தெய்வீகமான நூறு ஆண்டுகள் கடந்தபோது, ஓ தேவி, நீ எழுந்து, கட்டுப்பாட்டின் தடையிலிருந்து விடுபட்டு வெளியே சென்றாய்।

Verse 14

तवोदकात्समुत्तस्थौ नार्येका गह्वरोदरा । कृष्णा करालवदना पिंगाक्षी मुक्तमूर्धजा

உன் உதகத்திலிருந்து (ரசத்திலிருந்து) ஒரே பெண் எழுந்தாள்—ஆழ்ந்த வயிற்றுடன்; கருநிறம், பயங்கர முகம், மஞ்சள்-செம்மை கண்கள், அவிழ்ந்த கூந்தலுடன்।

Verse 15

कपालमालाभरणा बद्धमुण्डार्धपिंडका । खट्वांगकंकालधरा रुण्डमुंडकरा शिवा

அவள் கபால மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; கட்டப்பட்ட அரைத் தலைகளின் கொத்துகளைத் தாங்கியவள்; காட்வாங்கமும் எலும்புக்கூடும் ஏந்தி, துண்டத் தலைகளையும் மண்டைகளையும் கைகளில் கொண்ட உக்கிர சிவை.

Verse 16

द्वीपिचर्माम्बरधरा रणत्किंकिणिमेखला । डमड्डमरुकारा च फेत्कारपूरिताम्बरा

அவள் சிறுத்தைத் தோல் ஆடையணிந்தவள்; சலசலக்கும் மணிக்கட்டுப் பட்டையுடன்; டமருவின் டம்-டம் ஒலியை எழுப்பி, தன் கடும் குரலால் வானத்தை நிரப்பினாள்।

Verse 17

तस्याश्च पार्श्वगा अन्यास्तासां नामानि मे शृणु । सख्यो ब्राह्मणराक्षस्यस्तासां चैव सुदर्शनाः

அவளின் பக்கத்தில் இன்னும் சில பெண்களும் இருந்தனர்—அவர்களின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள். அவர்கள் அவளின் தோழியர், பிராமண-ராக்ஷசிகள்; அவர்களும் அழகிய தோற்றமுடையவர்கள்.

Verse 18

दशकोटिप्रभेदेन धरां व्याप्य सुसंस्थिताः । मुख्यास्तत्र चतस्रो वै महाबलपराक्रमाः

பத்து கோடி வகை வேறுபாடுகளாகப் பூமியெங்கும் பரவி அவர்கள் உறுதியாக நிலைத்துள்ளனர். அவர்களில் நால்வர் முதன்மையெனக் கருதப்படுகின்றனர்; மாபெரும் வலமும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடையோர்.

Verse 19

रक्तवर्णा महाजिह्वाऽक्षया वै पापकारिणी । एतासामन्वये जाताः पृथिव्यां ब्रह्मराक्षसाः

அவர்கள் செந்நிறத்தினர், நீண்ட நாவுடையோர், அயராதவர்; உண்மையிலேயே பாவச் செயல் புரிவோர். இவர்களின் வம்சத் தொடரிலிருந்து பூமியில் பிரஹ்ம-ராக்ஷசர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 20

श्लेष्मातकतरौ ह्येते प्रायशः सुकृतालयाः । उत्तालतालचपला नृत्यंति च हसंति च

இவர்கள் பெரும்பாலும் ஷ்லேஷ்மாதக மரங்களில் காணப்படுவர்; புண்ணியச் சேமிப்பு தங்கும் இடங்களில் வாழ்வோர். உயர்ந்த தாள-லயத்தில் அசைந்து அவர்கள் நடனமாடுகின்றனர்; சிரிக்கவும் செய்கின்றனர்.

Verse 21

विज्ञेया इह लोकेऽस्मिन्भूतानां मूलनायकाः । अतिकृष्णा भवन्त्येते व्यंतरान्तरचारिणः

இந்த உலகிலேயே இவர்களைப் பூதங்களின் ஆதிமூலத் தலைவர்கள் என அறிக. இவர்கள் மிகக் கருநிறத்தினர்; வ்யந்தரராக உள்நடுவெளிகளில் உலாவுகின்றனர்.

Verse 22

वृक्षाग्रमात्रमाकाशं ते चरंति न संशयः

அவர்கள் மரத்தின் உச்சி அளவு உயரம் வரை மட்டுமே ஆகாயத்தில் உலாவுவர்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 23

तथैव मम वीर्यात्तु मद्रूपाभरणः पुमान् । कपालखट्वांगधरो जातश्चर्मविगुण्ठितः

அவ்வாறே என் வீரியத்திலிருந்து என் ரூபத்திற்கே உரிய அலங்காரத்துடன் ஒரு புருஷன் தோன்றினான்—கபாலமும் கட்ட்வாங்கமும் தாங்கி, தோலால் மூடப்பட்டவன்।

Verse 24

अनुगम्यमानो बहुभिर्भूतैरपि भयंकरः । सिंहशार्दूलवदनैर्वदनोल्लिखितांबरैः

பல பூதர்கள் பின்தொடர அவன் மிகப் பயங்கரனாய் இருந்தான்—சிங்கமும் புலியும் போன்ற முகங்களுடையோர் சூழ, உயர்ந்த முகங்கள் ஆகாயத்தையே உரசுவது போலத் தோன்றின।

Verse 25

एवं देवि तदा जातः क्षुधाक्रान्तो बभाष माम् । अतोऽहं क्षुधितं दृष्ट्वा वरं हीमं च दत्तवान्

இவ்வாறு, தேவி, அவன் தோன்றியவுடன் பசியால் வாடி என்னிடம் பேசினான். அவனைப் பசித்தவனாகக் கண்டு, ஏற்றதும் பயங்கரமுமான வரத்தை நான் அளித்தேன்।

Verse 26

युवयोर्हस्तसंस्पर्शान्नक्तमेवास्तु सर्वशः । नक्तं चैव बलीयांसौ दिवा नातिबलावुभौ । पुत्रवद्रक्षतं लोकान्धर्मश्चैवानुपाल्यताम्

‘உங்கள் இருவரின் கைகளின் தொடுதலால் எங்கும் இரவாகவே ஆகுக. இரவில் நீங்கள் இருவரும் அதிக வலிமையுடையவர்களாக இருப்பீர்கள்; பகலில் நீங்கள் இருவரும் மிகைவலிமை பெறாதிருப்பீர்கள். மக்களைத் தம் புதல்வரைப் போலக் காத்து, தர்மம் முறையாக நிலைபெறுக।’

Verse 27

इत्युक्तौ तौ मया तत्र भूतमातृगणौ प्रिये । एकीभूतौ क्षणेनैव तौ भवानीभवोद्भवौ

அன்பே! அங்கே நான் இவ்வாறு கூறியவுடன் அந்த பூதமாத்ருகணங்கள் கணநேரத்தில் ஒன்றாயின—பவானி, பவனில் இருந்து தோன்றியவர்கள்.

Verse 28

दृष्ट्वा हृष्टमनाश्चाहमवोचं त्वां शुचिस्मिते

அவர்களைப் பார்த்ததும் என் உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது; ஓ தூய புன்னகையுடையவளே! நான் உன்னிடம் கூறினேன்.

Verse 29

कल्याणि पश्यपश्यैतौ ममांशाच्च समुद्भवौ । बीभत्साद्भुतशृंगारधारिणौ हास्यकारिणौ

ஓ கல்யாணியே! பார்—பார், இவ்விருவரும் என் அங்கத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள்; பயங்கரம், அதிசயம், சிருங்கார ரசம் ஆகியவற்றைத் தாங்கி நகைச்சுவையை எழுப்புவோர்.

Verse 30

भ्रातृभांडा भूतमाता तथैवोदकसेविता । संज्ञात्रयं स्मृतं देवि लोके विख्यातपौरुषम्

‘ப்ராத்ருபாண்டா’, ‘பூதமாதா’, மேலும் ‘உதகசேவிதா’—ஓ தேவி! இம்மூன்று நாமங்கள் உலகில் வீரப்பெருமைக்குப் புகழ்பெற்றவை என நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 31

पुनः कृतांजलिपुटौ दृष्ट्वा मामूचतुस्तदा । आवयोर्भगवन्कुत्र स्थाने वासो भविष्यति

அப்போது அவர்கள் மீண்டும் கைகூப்பி என்னை நோக்கி கூறினர்—“ஓ பகவனே! எங்கள் வாசம் எந்த இடத்தில் அமையும்?”

Verse 32

इत्युक्तवन्तौ तौ तत्र वरेण च्छन्दितौ मया । अस्ति सौराष्ट्रविषये भारते क्षेत्रमुत्तमम्

அவர்கள் இருவரும் இவ்வாறு கூறியபோது, நான் வரம் அளித்து மகிழ்வித்தேன்; ‘பாரதத்தில் சௌராஷ்டிர நாட்டில் ஒப்பற்ற புண்ணியக் க்ஷேத்திரம் ஒன்று உள்ளது’ என்றேன்.

Verse 33

प्रभासेति समाख्यातं तत्र क्षेमं मम प्रियम् । कूर्मस्य नैरृते भागे स्थितं वै दक्षिणे परे

அது ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அங்கேயே என் பிரியமான க்ஷேம-ஆசனம் உள்ளது. ‘கூர்ம’ அமைப்பின் நைர்ருதி பகுதியில், தெற்குத் திசையில் அது அமைந்துள்ளது.

Verse 34

स्वाती विशाखा मैत्रं च यत्र ऋक्षत्रयं स्मृतम् । तस्मिन्स्थाने सदा स्थेयं यावन्मन्वन्तरावधि

ஸ்வாதி, விசாகா, மைத்ரம்—எனும் மூன்று நக்ஷத்திரங்கள் நினைவுகூரப்படும் இடத்தில், அந்த இடத்திலேயே நீ எப்போதும் நிலைத்திரு; மன்வந்தர முடிவுவரை.

Verse 35

अन्यदा जीविकं वच्मि तव भूतप्रिये सदा

எல்லா உயிர்களுக்கும் பிரியமானவனே! வேறொரு காலத்தில் உன் வாழ்வாதாரத்தைப் பற்றியும் நான் கூறுவேன்.

Verse 36

यत्र कण्टकिनो वृक्षा यत्र निष्पाववल्लरी । भार्या पुनर्भूर्वल्मीकस्तास्ते वसतयश्चिरम्

முள்ளுள்ள மரங்கள் உள்ள இடத்தில், நிஷ்பாவ வள்ளி வளரும் இடத்தில்—அங்கேயே உன் மனைவி ‘புனர்பூ’ இருக்கட்டும்; வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) உன் வாசஸ்தலமாகட்டும்; இவையே நீண்ட காலம் உன் இருப்பிடங்களாகும்.

Verse 37

यस्मिन्गृहे नराः पञ्च स्त्रीत्रयं तावतीश्च गाः । अन्धकारेंधनाग्निश्च तद्गृहे वसतिस्तव

எந்த வீட்டில் ஐந்து ஆண்கள், மூன்று பெண்கள், அதே அளவு பசுக்கள் இருக்கின்றனவோ, மேலும் அங்கு இருள், எரிபொருள், தீ உள்ளதோ—அந்த வீட்டிலே, தேவியே, உமது வாசம் உள்ளது.

Verse 38

भूतैः प्रेतैः पिशाचैश्च यत्स्थानं समधिष्ठितम् । एकावि चाष्टबालेयं त्रिगवं पञ्चमाहिषम् । षडश्वं सप्तमातंगं तद्गृहे वसतिस्तव

பூதம், பிரேதம், பிசாசு ஆகியோர் ஆட்சி செலுத்தும் இடமே—தேவியே, உமது தாமம்; அங்கு ஒரு ஆடு, எட்டு கன்றுகள், மூன்று பசுக்கள், ஐந்து எருமைகள், ஆறு குதிரைகள், ஏழு யானைகள் இருந்தால்—அந்த வீட்டிலே உமது வாசம் உள்ளது.

Verse 39

उद्दालकान्नपिटकं तद्वत्स्थाल्यादिभाजनम् । यत्र तत्रैव क्षिप्तं च तव तच्च प्रतिश्रयम्

எங்கு உணவுத் தானியக் கூடை, அதுபோல சட்டி-பானை முதலிய பாத்திரங்கள் எங்கெங்கோ சிதறிக் கிடக்கின்றனவோ—தேவியே, அதுவே உமது தங்குமிடம்.

Verse 40

मुशलोलूखले स्त्रीणामास्या तद्वदुदुंबरे । भाषणं कटुकं चैव तत्र देवि स्थितिस्तव

உரல்-உலக்கையில், பெண்களின் வாயில், அதுபோல உதும்பர மரத்திலும்; மேலும் எங்கு பேச்சு கடுமையாக இருக்கிறதோ—தேவியே, அங்கே உமது நிலை உள்ளது.

Verse 41

खाद्यन्ते यत्र धान्यानि पक्वापक्वानि वेश्मनि । तद्वच्छाखाश्च तत्र त्वं भूतैः सह चरिष्यसि

எந்த வீட்டில் சமைத்ததும் சமைக்காததும் ஆகிய தானியங்களை வேறுபாடின்றி உண்ணுகின்றார்களோ, மேலும் கிளை-குச்சிகளும் அப்படியே குழப்பமாக கிடக்கின்றனவோ—அங்கே நீ பூதங்களுடன் சேர்ந்து அலைவாய்.

Verse 42

स्थालीपिधाने यत्राग्निं ददते विकला नराः । गृहे तत्र दुरिष्टानामशेषाणां समाश्रयः

எந்த வீட்டில் குறைபட்டோ அலட்சியமோ உடையோர் சமைப்பானையின் மூடியின் மேல் தீயை வைப்பார்களோ, அந்த வீடு எல்லா தீய சகுனங்களுக்கும் தீச்செயல்களுக்கும் தங்குமிடமாகிறது।

Verse 43

मानुष्यास्थि गृहे यत्र अहोरात्रे व्यवस्थितम् । तत्रायं भूतनिवहो यथेष्टं विचरिष्यति

எந்த வீட்டில் மனித எலும்புகள் பகலும் இரவும் வைத்திருக்கப்படுகின்றனவோ, அங்கே பூதக் கூட்டம் தன் விருப்பம்போல் அலைந்து திரியும்।

Verse 44

सर्वस्मादधिकं ये न प्रवदन्ति पिनाकिनम् । साधारणं वदंत्येनं तत्र भूतैः समाविश

பினாகினை (சிவனை) எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவர் என்று போற்றாமல், அவரை ‘சாதாரணன்’ என்று கூறுவோர் அங்கே பூதங்களுடன் சேர்ந்து புகுவர்।

Verse 45

कन्या च यत्र वै वल्ली रोहीनाम जटी गृहे । अगस्त्य पादपो वापि बंधुजीवो गृहेषु वै

மேலும் எந்த வீட்டில் ‘கன்னியா’ எனப்படும் கொடி, ‘ரோஹீ’ எனப்படும் சடையுடைய செடி, ‘அகஸ்த்ய’ எனப்படும் தாவரம், அல்லது வீட்டில் ‘பந்துஜீவ’ இருந்தால்—அவ்வீடு அத்தகைய தாக்கங்களுக்கு ஏற்றதாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 46

करवीरो विशेषेण नंद्यावर्तस्तथैव च । मल्लिका वा गृहे येषां भूतयोग्यं गृहं हि तत्

சிறப்பாக எந்த வீட்டில் கரவீரம், அதுபோல நந்த்யாவர்த்தம், அல்லது மல்லிகை (மல்லி) இருந்தால்—அவ்வீடு உண்மையிலே பூதங்கள் தங்கத் தகுந்ததாகும்।

Verse 47

तालं तमालं भल्लातं तिंतिणीखंडमेव वा । बकुलं कदलीखंडं कदंबः खदिरोऽपि वा

பனை, தமால மரம், பல்லாதம் அல்லது திந்திணி புதர்; பகுலம், வாழைக் கூட்டம், கடம்பம் அல்லது கதீரம்—இவை வீட்டிடத்தில் இருந்தாலும் அவையும் அந்த அறிகுறிகளாகக் கணிக்கப்படும்।

Verse 48

न्यग्रोधो हि गृहे येषामश्वत्थं चूत एव वा । उदुंबरश्च पनसः सर्वभूत प्रियं हि तत्

யாருடைய வீட்டில் ஆலமரம், அரசமரம் அல்லது மாமரம் இருந்து, மேலும் உதும்பரம் மற்றும் பலா மரமும் இருந்தால்—அந்த இல்லம் எல்லா உயிர்களுக்கும் பிரியமும் இனிமையும் தருவது.

Verse 49

यत्र काकगृहं वै स्यादारामे वा गृहेऽपि वा । भिक्षुबिंबं च वै यत्र गृहे दक्षिणके तथा

எங்கே ‘காககிரகம்’ (காகங்களின் தங்கிடம்) தோட்டத்திலோ வீட்டினுள்ளோ இருந்து, மேலும் வீட்டின் தெற்குப் பக்கத்தில் பிக்ஷு-பிம்பம் (பிச்சைக்காரன் குறியீடு/உருவம்) இருந்தால்—

Verse 50

बिंबमूर्ध्वं च यत्रस्थं तत्र भूतनिवेशनम्

அந்த பிம்பம் எங்கே உயரத்தில் (மேலே) நிறுவப்பட்டிருக்கிறதோ, அங்கே பூதங்களின் வாசம் உண்டாகும்।

Verse 51

लिंगार्चनं न यत्रैव यत्र नास्ति जपादिकम् । यत्र भक्तिविहीना वै भूतानां तान्गृहान्वदेत्

எங்கே லிங்காராதனை இல்லை, எங்கே ஜபம் முதலிய அனுஷ்டானங்கள் இல்லை, மேலும் எங்கே பக்தி இல்லையோ—அத்தகைய இல்லங்களை பூதங்களின் இல்லங்கள் என்று கூற வேண்டும்।

Verse 52

मलिनास्यास्तु ये मर्त्या मलिनांबर धारिणः । मलदंता गृहस्था ये गृहं तेषां समाविश

முகம் அழுக்கானோர், அழுக்கான ஆடை அணிபோர், பற்களும் அழுக்கான இல்லறத்தார்—அத்தகையோரின் வீட்டில் நீ புகு।

Verse 53

अगम्यनिरता ये तु मैथुने व्यभिचारतः । संध्यायां मैथुनं यांति गृहं तेषां समाविश

தடைசெய்யப்பட்ட உறவுகளில் ஈடுபட்டு, விபச்சாரமாக மைதுனம் செய்து, சந்தியைக்காலத்திலும் உடலுறவு கொள்வோர்—அவர்களின் வீட்டில் நீ புகு।

Verse 54

बहुना किं प्रलापेन नित्यकर्मबहिष्कृताः । रुद्रभक्तिविहीना ये गृहं तेषां समाविश

அதிகப் பேச்சால் என்ன பயன்? தினக்கடமைகளைத் துறந்து, ருத்ரபக்தி அற்றோர்—அவர்களின் வீட்டில் நீ புகு।

Verse 55

अदत्त्वा भुंजते योऽन्नं बंधुभ्योऽन्नं तथोदकम् । सपिण्डान्सोदकांश्चैव तत्कालात्तान्नरान्भज

முதலில் பங்களிக்காமல் உணவு உண்ணுபவன், உறவினர்க்கு உணவும் நீரும் அளிக்காதவன்—சபிண்ட, சோதக உறவினர்க்கு குறிப்பாக—அந்தக் கணமே அத்தகையோருடன் நீ இணை।

Verse 56

यत्र भार्या च भर्ता च परस्परविरोधिनौ । सह भूतैर्गृहं तस्य विश त्वं भयवर्ज्जिता

மனைவியும் கணவனும் ஒருவருக்கொருவர் பகை கொண்டிருக்கும் இடத்தில், அந்த வீட்டில் பூதங்களுடன் நீ புகு; அச்சமின்றி செல்।

Verse 57

वासुदेवे रतिर्नास्ति यत्र नास्ति सदा हरिः । जपहोमादिकं नास्ति भस्म नास्ति गृहे नृणाम्

மனிதர்களின் இல்லங்களில் வாசுதேவன்பால் அன்பு இல்லாமல், எப்போதும் ஹரியை நினைவு செய்யாமல், ஜபம்-ஹோமம் முதலியவை இல்லாமல், இல்லத்தில் பஸ்மமும் இல்லையெனில்—

Verse 58

पर्वस्वप्यर्चनं नास्ति चतुर्दश्यां विशेषतः

பண்டிகை நாட்களிலும் வழிபாடு இல்லை—சிறப்பாக சதுர்தசி நாளில்.

Verse 59

कृष्णाष्टम्यां च ये मर्त्याः संध्यायां भस्मवर्जिताः । पंचदश्यां महादेवं न यजंति च यत्र वै

கிருஷ்ணாஷ்டமி நாளில் மாலைச் சந்தியையில் பஸ்மம் இன்றிச் சந்தியாவந்தனம் செய்பவர்கள், மேலும் பதினைந்தாம் திதியில் மகாதேவனை வழிபடாத இடம்—

Verse 60

पौरजानपदैर्यत्र प्राक्प्रसिद्धा महोत्सवाः । क्रियते पूर्ववन्नैव तद्गृहं वसतिस्तव

நகரரும் கிராமத்தாரும் முன்பு புகழ்பெற்றதாகக் கொண்டாடிய மகோৎসவங்கள் முன்புபோல் நடைபெறாத இடத்தில், அந்த இல்லமே உன் வாசஸ்தலமாகிறது.

Verse 61

वेदघोषो न यत्रास्ति गुरुपूजादिकं न च । पितृकर्मविहीनं च तद्भूतस्य गृहं स्मृतम्

எங்கே வேத ஒலி இல்லை, குருபூஜை முதலியவை இல்லை, பித்ருகர்மங்களும் செய்யப்படாதோ—அந்த இல்லம் பூதத்தின் வாசஸ்தலம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 62

रात्रौरात्रौ गृहे यस्मिन्कलहो जायते मिथः । बालानां प्रेक्षमाणानां यत्र वृद्धश्च पूर्वतः । भक्षयेत्तत्र वै हृष्टा भूतैः सह समाविश

எந்த வீட்டில் இரவு தோறும் பரஸ்பரச் சண்டை எழுகிறதோ, குழந்தைகள் பார்க்கும் முன்னே முதியவரும் முன்னின்று அதை வளர்க்கிறாரோ—அங்கே நீ பூதங்களுடன் மகிழ்ந்து நுழைந்து அவர்களின் அமைதி, நலத்தை விழுங்கு।

Verse 63

कस्मिन्मासे दिने चापि भवित्री लोकपूजिता । इत्युक्तोऽहं तया देवि तामवोचं पुनः प्रिये

“எந்த மாதத்தில், எந்த நாளில் நான் மக்களால் வழிபடப்படுவேன்?” என்று அவள் கேட்டபோது, ஓ தேவி, நான் அவளிடம் மீண்டும் கூறினேன், ஓ பிரியே।

Verse 64

अमा या माधवे मासि तस्मिन्या च चतुर्दशी । तस्यां महोत्सवस्तत्र भविता ते चिरंतनः

மாதவ மாதத்தில் வரும் அமாவாசையும், அதனுடன் தொடர்புடைய சதுர்தசியும்—அந்தத் திதியில் அங்கே உனக்காக நீண்ட காலம் நிலைக்கும் மஹோத்ஸவம் நடைபெறும்।

Verse 65

याः स्त्रियस्तां च यक्ष्यंति तस्मिन्काले महोत्सवे । बलिभिः पुष्पधूपैश्च मा तासां त्वं गृहे विश

அந்த மஹோத்ஸவக் காலத்தில் பலி, மலர், தூபம் கொண்டு அவளை வழிபடும் பெண்களின் இல்லங்களில் நீ நுழையாதே।

Verse 66

नारायण हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव । अच्युतानंत गोविंद वासुदेव जनार्दन

நாராயணன், ஹ்ருஷீகேசன், புண்டரீகாக்ஷன், மாதவன்; அச்யுதன், அனந்தன், கோவிந்தன், வாசுதேவன், ஜனார்தனன்—இவை போற்றுதலாக உச்சரிக்கப்படும் திவ்ய நாமங்கள்।

Verse 67

नृसिंह वामनाचिंत्य केशवेति च ये जनाः । रुद्र रुद्रेति रुद्रेति शिवाय च नमोनमः

“நரசிம்ம, வாமன, அசிந்த்ய, கேசவ” என்று நாமஜபம் செய்பவர்கள், மேலும் “ருத்ர, ருத்ர, ருத்ர” என்று மீண்டும் மீண்டும் உரைத்து, “சிவாய நமோ நமः” என்று பலமுறை வணங்குபவர்கள்—அந்த பக்தியால் காக்கப்படுவர்।

Verse 68

वक्ष्यंति सततं हृष्टास्तेषां धनगृहादिषु । आरामे चैव गोष्ठे च मा विशेथाः कथंचन

அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் எப்போதும் தங்கள் செல்வம், வீடு முதலியவற்றைப் பற்றியே பேசுவார்கள்; அவர்களின் தோட்டத்திலும் மாட்டுத்தொழுவத்திலும் நீ எந்தச் சூழலிலும் நுழையாதே।

Verse 69

देशाचाराञ्ज्ञा तिधर्माञ्जपं होमं च मंगलम् । दैवतेज्यां विधानेन शौचं कुर्वंति ये जनाः । लोकापवादभीता ये पुमांसस्तेषु मा विश

நாட்டின் வழக்கங்களையும் தர்ம விதிகளையும் அறிந்து, விதிப்படி ஜபம், ஹோமம், மங்களச் சடங்குகள், தேவாராதனை செய்து, மக்கள் பழிச்சொல்லுக்கு அஞ்சி தூய்மையைப் பேணும் ஆண்களிடையே நீ நுழையாதே।

Verse 70

देव्युवाच । कदा पूजा प्रकर्तव्या भूतमातुः सुखार्थिभिः । पुरुषैर्देवदेवेश एतन्मे वक्तुमर्हसि

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே! நலன் நாடும் ஆண்கள் பூதமாத்ரியின் பூஜையை எப்போது செய்ய வேண்டும்? இதை எனக்குச் சொல்ல அருள்வாயாக।

Verse 71

ईश्वर उवाच । सर्वत्रैषा भगवती बालानां हितकारिणी । नामभेदैः कालभेदैः क्रियाभेदैश्च पूज्यते

ஈசுவரன் கூறினார்—இந்த பகவதி எங்கும் குழந்தைகளுக்கு நன்மை செய்பவள்; பல பெயர்களால், பல காலங்களில், பல விதமான முறைகளால் அவள் பூஜிக்கப்படுகிறாள்।

Verse 72

प्रतिपत्प्रभृति वैशाखे यावच्चतुर्दशीतिथिः । तावत्पूजा प्रकर्तव्या प्रेरणीप्रेक्षणीयकैः

வைசாகத்தின் பிரதிபதையிலிருந்து சதுர்தசி திதி வரை, அந்த முழுக் காலமும் உரிய ஊக்கமளிப்பு, கண்காணிப்பு, சடங்கு ஏற்பாடுகளுடன் பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 73

भग्नामपि गतां चैनां जरत्तरुतले स्थिताम् । सेचयिष्यंति ये भक्त्या जलसंपूर्णगंडुकैः

அவளுடைய உருவம் உடைந்திருந்தாலும், இடம் மாறி முதிர்ந்த மரத்தின் அடியில் வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், பக்தியுடன் நீர் நிரம்பிய கலசங்களால் அவளைத் தெளித்து நீராட்டுவோர்—

Verse 74

ग्रीवासूत्रकसिन्दूरैः पुष्पैर्धूपैस्तथार्चयेत् । तत्र सिद्धवटः पूज्यः शाखां चास्य विनिक्षिपेत्

கழுத்துச் சூத்திரம் (தாயத்து/மாலை), சிந்தூரம், மலர்கள், தூபம் ஆகியவற்றால் அங்கேயே அவளை அர்ச்சிக்க வேண்டும். அங்கே சித்தவட்டத்தையும் பூஜித்து, அதன் ஒரு கிளையைப் படைத்து வைக்க வேண்டும்।

Verse 75

पूजितां तां नरैर्यत्नादवलोक्य शुभेप्सुभिः । भोजयेत्क्षिप्रासंयावकृशरापूपपायसैः

அவள் பூஜிக்கப்பட்ட பின், நற்பலன் விரும்பும் மக்கள் அவளை முயற்சியுடன் தரிசித்து, பின்னர் க்ஷிப்ரா, ஸம்யாவ, க்ருஷரா, பூபம், பாயசம் முதலியவற்றால் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 76

एवं विधिं यः कुरुते पुरुषो भक्तिभावतः । स पुत्रपशुवृद्धिं च शरीरारोग्यमाप्नुयात्

இவ்விதியை பக்தியுடன் இவ்வாறே செய்பவன், புத்ரவிருத்தியும் பசுசம்பத்து வளர்ச்சியும், மேலும் உடல் ஆரோக்கியமும் பெறுவான்।

Verse 77

न शाकिन्यो गृहे तस्य न पिशाचा न राक्षसाः । पीडां कुर्वन्ति शिशवो यान्ति वृद्धिमनामयाम्

அவனுடைய வீட்டில் சாகினிகள் இல்லை; பிசாசுகள் இல்லை; ராட்சசர்களும் இல்லை. அவர்கள் குழந்தைகளைத் துன்புறுத்தார்; குழந்தைகள் நோயின்றி ஆரோக்கிய வலிமையுடன் வளர்வர்.

Verse 78

अथ देवि प्रवक्ष्यामि प्रतिपत्प्रभृति क्रमात् । यथोत्सवो नरैः कार्यः प्रेरणीप्रेक्षणीयकैः

இப்போது, தேவியே, பிரதிபதம் முதலாக வரிசையாக நான் விளக்குகிறேன்—மக்கள் திருவிழாவை எவ்வாறு நடத்த வேண்டும், ஏற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் நியமிக்கப்பட்ட பார்வையாளர்கள் கண்காணிப்பில் எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று.

Verse 79

विकर्मफलनिर्द्देशैः पाखंडानां विटंबनैः । प्रदर्श्यते हास्यपरैर्नरैरद्भुतचेष्टितैः

இது நகைச்சுவை வெளிப்பாட்டில் ஈடுபடும், வியப்பூட்டும் நடிப்பாளர்களால் அரங்கேற்றப்படுகிறது—தீச்செயல்களின் பலனைச் சுட்டிக் காட்டி, பாசாங்கு மதவாதிகளைப் பரிகசித்து.

Verse 80

पञ्चम्यां तु विशेषेण रात्रौ कोलाहलः शुभे । जागरं तत्र कुर्वीत देवीं पूज्य प्रयत्नतः

ஆனால் பஞ்சமியின் மங்கள இரவில் சிறப்பாக மகிழ்ச்சியான ஆரவாரம் இருக்கட்டும். அங்கே விழித்திருந்து, முயற்சியுடன் தேவியைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 81

विश्वस्य धनलोभेन स्वाध्यायो निहतः पतिः । आरोप्यमाणं शूलाग्रमेनं पश्यत भो जनाः

‘செல்வ ஆசையால், வேதாத்யயனத்தில் நிலைத்த கணவன் கொல்லப்பட்டான்!’—மக்களே, பாருங்கள்; இவனை ஈட்டியின் முனையில் ஏற்றுகின்றனர்.

Verse 82

दृष्टो भवद्भिर्दुष्टः स परदारावमर्शकः । छित्त्वा हस्तौ च खड्गेन खरारूढस्तु गच्छति

பிறன் மனைவியை விரும்பிய அந்தத் தீயவனை நீங்கள் பார்த்தீர்கள். வாளால் கைகள் வெட்டப்பட்டு, அவன் கழுதையின் மேல் ஏறிச் செல்கிறான்.

Verse 83

शीर्णश्चैवासिपत्रेण अस्याभरणभूषितः । सुखासन समारूढः सुकृती यात्यसौ सुखम्

வாளின் முனையால் வெட்டப்பட்டிருந்தாலும், ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சுகமான ஆசனத்தில் அமர்ந்து அந்தப் புண்ணியவான் மகிழ்ச்சியுடன் செல்கிறான்.

Verse 84

हे जनाः किं न पश्यध्वं स्वामिद्रोहकरं परम् । करपत्रैर्विदार्यंतमुच्छलच्छोणितान्तरम्

மக்களே! எஜமானனுக்குத் துரோகம் செய்த இந்தக் கொடியவனை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா? வாள்களால் பிளக்கப்படும்போது அவனிடமிருந்து இரத்தம் பீறிட்டு வருகிறது.

Verse 85

चौरः किलायं संप्राप्तः सर्वोद्वेगकरः परः । दंडप्रहाराभिहतो नीयते दंडपाशकैः

அனைவருக்கும் அச்சத்தை ஏற்படுத்திய இந்தத் திருடன் நிச்சயமாகப் பிடிபட்டான். தடிகளால் அடிக்கப்பட்டு, காவலர்களால் அவன் கொண்டு செல்லப்படுகிறான்.

Verse 86

प्रेक्षकैश्चेष्टितः शश्वदारटन्विविधैः स्वरैः । संयम्य नीयते हन्तुं लज्जितोऽधोमुखो जनाः

பார்வையாளர்களின் கூச்சல்களுக்கு மத்தியில், கட்டப்பட்டு, கொலை செய்யப்படுவதற்காக அவன் கொண்டு செல்லப்படுகிறான். மக்களே, அவன் வெட்கத்தால் தலை குனிந்துள்ளான்.

Verse 87

सितकेशं सितश्मश्रुं सितांबरधरध्वजम् । विटंकाद्यैश्च चेटीभिर्हन्यमानं न पश्यथि

நீங்கள் காணவில்லையா—வெண்மையான கூந்தல், வெண்மையான தாடி, வெண்வஸ்திரம் அணிந்து கொடி தாங்கியவனை—பணிப்பெண்களும் சேவகரும் தண்டுகள் முதலியவற்றால் அடிக்கின்றனர்?

Verse 88

गृहान्निष्क्राम्य मां रंडां गृहं नीत्वाऽकरोद्रतिम् । कस्मादसौ न कुरुते मूढो भरणपोषणम्

என் வீட்டிலிருந்து என்னை—விதவையை—வெளியே அழைத்து தன் வீட்டிற்கு கொண்டு சென்று இன்பம் நாடினான்; அப்படியிருக்க அந்த மூடன் என் பராமரிப்பை ஏன் செய்யவில்லை?

Verse 89

भैरवाभरणो नेता सदा घूर्णितलोचनः । प्रवृत्ततंद्रवन्मूढो वध्यश्चासावितस्ततः

பைரவனின் ஆபரணங்களைப் போல் அணிந்த தலைவன், கண்கள் எப்போதும் சுழல—மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தவன் போல மூடன்—ஆகையால் தண்டனையும் வதமும் பெறத் தகுதியானவன் ஆனான்.

Verse 90

निर्वेदेकोऽस्य हृदये धनक्षेत्रादिसंभवः । गृहीतं यदनेनाद्य बालेनापि महाव्रतम् । रक्ताक्षं काककृष्णांगं सत्वरं किं न पश्यथि

செல்வம், நிலம் முதலியவற்றால் உண்டான வெறுப்பே அவன் இதயத்தில் உள்ளது; ஆனாலும் இன்று குழந்தை போல ‘மஹாவிரதம்’ எடுத்துள்ளான். நீங்கள் விரைவில் ஏன் காணவில்லை—சிவந்த கண்கள், காக்கைபோல் கரிய அங்கங்கள் உடையவன்?

Verse 91

तरुकोटरगान्बद्ध्वा अन्याञ्छृंखलया तथा । शरौघैः काष्ठकैश्चैव बहुभिः शकलीकृतान्

சிலரை மரங்களின் பொத்தைகளில் கட்டி வைத்தான்; மற்றவர்களை சங்கிலிகளால் பிணைத்தான்; பின்னர் அம்புகளின் மழையாலும் பல மரத்தடிகளாலும் அவர்களை துண்டு துண்டாக நொறுக்கினான்.

Verse 92

विमुक्तहक्काहुंकारा न्सुप्रहारान्निरीक्षत

கடுமையான ஹக்காஹுங்காரமும் கர்ஜனையும் உடன் விடப்பட்ட அந்தக் கொடுஞ் சாடுகளைப் பாருங்கள்।

Verse 93

इमां कृष्णार्धवदनां ग्रहीष्यसि दुरात्मिकाम् । विमुक्तकेशां नृत्यन्तीं पश्यध्वं योगिनीमिव

முகம் பாதி கருமை நிறமாயுள்ள இந்தத் துஷ்டையை நீ பிடிப்பாய். பார்—அவள் கூந்தல் அவிழ்ந்து, யோகினியைப் போல நடனம் செய்கிறாள்.

Verse 94

गम्भीर नूपुरध्वानप्रवृद्धोद्धततांडवा । उन्मत्तनेत्रचरणा यात्येषा डिम्भमण्डली

ஆழ்ந்த சலங்கை ஒலியால் மேலும் வெறிகொண்ட அவளின் உக்கிர தாண்டவம் பெருகுகிறது; வெறித்த கண்களும் அடிகளும் உடைய இந்தத் தீயோர் கூட்டம் முன்னே செல்கிறது.

Verse 95

कटीतटस्थपिटिकोल्लसत्कंबलधारिणी । अटते नटती ह्युर्वी परितश्च गृहाद्गृहम्

இடுப்பில் தொங்கும் பையால் வெளிப்படையாகத் தெரியும் போர்வையை அணிந்து, அவள் பூமியெங்கும் ஆடி அலைந்து, சுற்றிலும் வீடு வீடாகச் செல்கிறாள்.

Verse 96

इत्येवमादिभिर्नित्यं प्रेरणीप्रेक्षणीयकैः । प्रेरयेत्तान्महानित्थं पुत्रभ्रातृसुहृद्वृतः

இவ்வாறு தினமும் தூண்டுதலான, காட்சிப்படுத்தும் செயல்களால் அந்தப் பெருந்துஷ்டன்—மகன்கள், சகோதரர்கள், நண்பர்கள் சூழ—அவர்களை இடையறாது ஊக்குவித்தான்.

Verse 97

एकादश्यां नवम्यां वा दीपं प्रज्वाल्य कुण्डकम् । मुखबिंबानि तत्रैव लेपदारुकृतानि वै

ஏகாதசி அல்லது நவமியில் சிறு பாத்திரத்தில் விளக்கை ஏற்றி, அங்கேயே மரமும் லேபமும் கொண்டு செய்த முகவடிவ முகமூடிகளை வைத்தனர்।

Verse 98

विचित्राणि महार्हाणि रौद्रशान्तानि कारयेत् । मातृणां चण्डिकादीनां राक्षसानां तथैव च

விசித்திரமும் அருமையும் உடைய, உக்கிரமும் சாந்தமும் ஆகிய ரூபங்களில் சண்டிகா முதலிய மாத்ருகைகளின் மற்றும் ராக்ஷசர்களின் உருவங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 99

भूतप्रेतपिशाचानां शाकिनीनां तथैव च । मुखानि कारयेत्तत्र हावभावकृतानि च

அங்கே பூதம், பிரேதம், பிசாசு மற்றும் சாகினி முதலியோரின் முகங்களையும் பல ஹாவபாவங்களுடன் உருவாக்க வேண்டும்।

Verse 100

रक्षिभिर्बहुभिर्गुप्तं तिर्य ग्ध्वनिपुरःसरम् । अमावास्यां महादेवि क्षिपेत्पूजाक्रमैर्नरः

மகாதேவி! அமாவாசை இரவில் பல காவலர்களால் பாதுகாக்கப்பட்டபடி, பக்கவாட்டுச் சத்தங்களும் முன்னே செல்லும் ஆரவாரமும் எழ, பூஜை முறையின்படி மனிதன் அதனை வெளியே எறிந்து/விஸர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 101

ततः प्रदोषसमये यत्र देवी जनैर्वृता । तत्र गच्छेन्महारावैः फेत्कारा कुलकीर्तनैः

பின்னர் பிரதோஷ நேரத்தில் மக்கள் சூழ்ந்திருக்கும் தேவியின் இடத்திற்குச், பேராரவம், கூர்மையான கூச்சல்கள், குலக் கீர்த்தனங்கள் ஆகியவற்றுடன் செல்ல வேண்டும்।

Verse 102

वीरचर्याविधानेन नगरे भ्रामयेन्निशि । वीरचर्या स कथितो दीपः सर्वार्थसाधकः

வீரசர்யா விதிப்படி இரவில் நகரத்தில் சுற்றித் திரிய வேண்டும். இந்த வீரசர்யா எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் ‘தீபம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 103

नित्यं निष्क्रामयेद्दीपं याव त्पञ्चदशी तिथिः । पञ्चदश्यां प्रकुर्वीत भूतमातुर्महोत्सवम् । तस्य गृहेश्वरं यावद्गृहे विघ्नं न जायते

பௌர்ணமி (பதினைந்தாம் திதி) வரை தினமும் தீபத்தை வெளியே எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். பதினைந்தாம் திதியில் பூதமாத்ரியின் மகோৎসவத்தை நடத்த வேண்டும். அந்த இல்லத்தரசன் இருக்கும் வரையில் அவன் வீட்டில் தடைகள் எழாது.

Verse 104

अथ कालान्तरेऽतीते भूतमातुः शरीरतः । जाताः प्रस्वेदबिन्दुभ्यः पिशाचाः पञ्चकोटयः

பின்னர் காலம் கடந்தபின், பூதமாத்ரியின் உடலிலிருந்து வியர்வைத் துளிகளிலிருந்து ஐந்து கோடி பிசாசுகள் தோன்றின.

Verse 105

सर्वे ते क्रूरवदना जिह्वाज्वालाकृशोदराः । पाणिपात्राः पिशाचास्ते निसृष्टबलिभोजनाः

அவர்கள் அனைவரும் கொடுமுகத்தினர்; நாக்கு தீச்சுடராகவும், வயிறு ஒல்லியாகவும் இருந்தது. அந்தப் பிசாசுகள் கைகளையே பாத்திரமாகக் கொண்டு வைக்கப்பட்ட பலி-நிவேதனங்களை உண்டு வாழ்ந்தனர்.

Verse 106

धमनीसंतताः शुष्काः श्मश्रुलाश्चर्मवाससः । उलूखलैराभरणैः शूर्पच्छत्रासनांबराः

அவர்களின் நரம்புகள் புடைத்து நின்றன; அவர்கள் வறண்டவர்களாய், தாடியுடன், தோலாடை அணிந்திருந்தனர். உலக்கைகள் அவர்களின் ஆபரணங்கள்; சுளகு, குடை, ஆசனம், போர்வை ஆகியவையே அவர்களின் உபகரணங்கள்.

Verse 107

नक्तं ज्वलितकेशाढ्या अंगारानुद्गिरंति वै । अंगारकाः पिशाचास्ते मातृमार्गानुसारिणः

இரவினில் அவர்கள் எரியும் கூந்தலுடன் விளங்கி, உண்மையிலே நெருப்புக் கற்களை உமிழ்ந்தனர். அந்தப் பிசாசர்கள் ‘அங்காரகர்’ என அழைக்கப்பட்டு, பூதமாதா (அம்மை) வழியைப் பின்பற்றினர்.

Verse 108

आकर्णदारितास्याश्च लंबभ्रूस्थूलनासिकाः । बलाढ्यास्ते पिशाचा वै सूतिकागृहवासिनः

அவர்களின் வாய்கள் காதுவரை பிளந்திருந்தன; புருவங்கள் தொங்கின, மூக்குகள் தடித்திருந்தன. அந்தப் பிசாசர்கள் வலிமைமிக்கவர்களாய், சூதிகா-வீடுகளில் (பிரசவ அறைகளில்) வசித்தனர்.

Verse 109

पृष्ठतः पाणिपादाश्च पृष्ठगा वातरंहसा । विषादनाः पिशाचास्ते संग्रामे पिशिताशनाः

அவர்களின் கை கால்கள் பின்னோக்கி அமைந்திருந்தன; அவர்கள் காற்றின் வேகத்தில் நகர்ந்தனர். அந்தப் பிசாசர்கள் மனவெறுப்பை உண்டாக்குவோர்; போரில் மாமிசம் உண்ணுவோர்.

Verse 110

एवंविधान्पिशाचांस्तु दृष्ट्वा दीनानुकम्पया । तेभ्योऽहमवदं किञ्चित्कारुण्यादल्पचेतसाम्

இத்தகைய பிசாசர்களைக் கண்டு, துன்புற்றோர்மேல் கருணை கொண்டு, குறைந்த அறிவுடையோர்மேல் இரக்கம் செய்து, நான் அவர்களிடம் சில வார்த்தைகள் உரைத்தேன்.

Verse 111

अन्तर्धानं प्रजादेहे कामरूपित्वमेव च । उभयोः संध्ययोश्चारं स्थानान्याजीवितं तथा

‘உயிர்களிடையே மறைந்து நிற்பது, விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்கும் ஆற்றல், இரு சந்தியைகளிலும் நடமாடுதல், மேலும் வாழும் இடங்களும் வாழ்வாதாரமும்—இவை (நான் உங்களுக்கு அளிக்கிறேன்/விதிக்கிறேன்).’

Verse 112

गृहाणि यानि नग्नानि शून्यान्यायतनानि च । विध्वस्तानि च यानि स्यू रचनारोषितानि च

வெளிப்படையாக நிர்வாணமெனத் தோன்றும் வீடுகள், வெறுமையாகக் கிடக்கும் ஆலயங்களும் குடியிருப்புகளும்; இடிந்துபோனவை, கலக்கத்தால் சிதைக்கப்பட்டு பாழாக்கப்பட்டவை—

Verse 113

राजमार्गोपरथ्याश्च चत्वराणि त्रिकाणि च । द्वाराण्यट्टालकांश्चैव निर्गमान्संक्रमांस्तथा

அரசுப் பெருவழிகளும் குறுவழிகளும், சந்தைகளும் மூன்று வழிச் சந்திப்புகளும்; வாயில்களும் காவல் மாடங்களும், வெளியேறும் வழிகளும் கடத்தல்/சந்திப்பிடங்களும்—

Verse 114

पथो नदीश्च तीर्थानि चैत्यवृक्षान्महापथान् । स्थानानि तु पिशाचानां निवासायाददां प्रिये

வழிகள், நதிகள், தீர்த்தங்கள், சைத்ய மரங்கள், பெருவழிகள்—அன்பே, இவ்விடங்களைப் பிசாசர்களின் வாசஸ்தலங்களாக நான் அளிக்கிறேன்।

Verse 115

अधार्मिका जनास्तेषामा जीवो विहितः पुरा । वर्णाश्रमाचारहीनाः कारुशिल्पिजनास्तथा

முன்னமே விதிக்கப்பட்டது: அவர்களின் வாழ்வாதாரம் அதர்மிகளிடமிருந்து—வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கமற்றவர்களிடமிருந்து, அதுபோலத் தாழ்ந்த நடத்தை கொண்ட கலைஞர், கைவினைஞர்களிடமிருந்தும்—உண்டாகும்।

Verse 116

अनुतापाश्च साधूनां चौरा विश्वासघातिनः । एतैरन्यैश्च बहुभिरन्यायोपार्जितैर्धनैः

சாதுமார்களிடம் மனவருத்தமற்றவர்கள், திருடர்கள், நம்பிக்கைத் துரோகிகள்—இவர்களாலும் இன்னும் பலராலும், அநியாயமாகச் சேர்த்த செல்வத்தினால்—

Verse 117

आरभ्यते क्रिया यास्तु पिशाचास्तत्र देवताः । मधुमासदिने दध्ना तिलचूर्णसुरासवैः

அங்கே எந்தச் சடங்கு தொடங்கப்பட்டாலும், அதற்கு பிசாசுகளே அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகளாகக் கருதப்படுகின்றனர். மது மாதத்தின் ஒரு நாளில் தயிர், எள்ளுப்பொடி, சுரா மற்றும் ஆசவம் ஆகியவற்றுடன்—

Verse 118

पूपैर्हारिद्रकृशरैस्तिलैरिक्षुगुडौदनैः । कृष्णानि चैव वासांसि धूम्राः सुमनसस्तथा

பூபங்கள், மஞ்சள் கலந்த க்ருஷர, எள், கரும்பு-வெல்லம் சேர்த்து சமைத்த அன்னம், மேலும் கருப்பு ஆடைகள் மற்றும் புகைநிற மணமுள்ள மலர்களுடன்—(இவ்வாறு அவளைப் போற்ற வேண்டும்)।

Verse 119

सर्वभूतपिशाचानां कृता देवी मया शुभा । एवंविधा भूतमाता सर्वभूतगणैर्वृता

அனைத்து பூதங்களும் பிசாசுகளும் நலம்பெற நான் இந்த மங்கள தேவியை உருவாக்கினேன். இவள் ‘பூதமாதா’; எல்லாப் பூதகணங்களாலும் சூழப்பட்டவள்.

Verse 120

प्रभासे संस्थिता देवी समुद्रादुत्तरेण तु । य एतां वेद वै देव्या उत्पत्तिं पापनाशिनीम्

தேவி பிரபாசத்தில், கடலின் வடபுறத்தில் நிலைகொண்டிருக்கிறாள். இந்தப் பாபநாசினி தேவியின் தோற்றக் கதையை உண்மையாக அறிந்தவன்—

Verse 121

कुत्सिता संतति स्तस्य न भवेच्च कदाचन । भूतप्रेतपिशाचानां न दोषैः परिभूयते

அவனுக்கு எந்நாளும் இழிவான சந்ததி உண்டாகாது; மேலும் பூதம், பிரேதம், பிசாசு ஆகியவற்றின் தோஷங்களாலும் தொல்லைகளாலும் அவன் பாதிக்கப்படமாட்டான்.

Verse 122

सर्वपापविनिर्मुक्तः सर्वसौभाग्यसंयुतः । सर्वान्कामानवाप्नोति नारीहृदयनंदनः

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, எல்லாச் சௌபாக்கியங்களும் பெற்றவனாய், விரும்பிய அனைத்தையும் அடைந்து, பெண்களின் உள்ளங்களுக்கு இனியவனாகிறான்।

Verse 123

ये मानयंति निजहासकलैर्विलासैः संसेवया अभयदा भवभूतमाताम् । ते भ्रातृभृत्यसुतबंधुजनैर्युताश्च सर्वोपसर्ग रहिताः सुखिनो भवन्ति

தம் மகிழ்ச்சியூட்டும் விழாக்களாலும் விளையாட்டு-விலாசங்களாலும், பக்திசேவையாலும், அச்சமின்மை அருளும் பவனின் (சிவனின்) பூதமாதாவை வணங்கி மதிப்போர், சகோதரர், பணியாளர், மகன், உறவினர் உடன் இருந்து, எல்லா இடர்களும் அற்றவராய் இன்பமுடன் வாழ்வர்।

Verse 167

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भूत मातृकामाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘பூதமாத்ரிகா மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் 167ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।