Adhyaya 166

Verse 1

देव्युवाच । प्रभासे संस्थिता या तु सावित्री ब्रह्मणः प्रिया । तस्याश्चरित्रं मे ब्रूहि देवदेव जगत्पते

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, உலகநாதனே! பிரபாசத்தில் உறையும் பிரம்மனின் பிரியையான சாவித்ரியின் அதிசயச் சரிதத்தை எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 2

व्रतमाहात्म्यसंयुक्तमितिहाससमन्वितम् । पाति व्रत्यकरं स्त्रीणां महाभाग्यं महोदयम्

விரதத்தின் மகிமையோடு இணைந்து, புனித இதிகாச ஆதாரத்துடன் கூடிய இந்த வரலாறு, விரதம் மேற்கொள்ளும் பெண்களைப் பாதுகாத்து, பெரும் பாக்கியமும் உயர்ந்த நலனும் அளிக்கிறது।

Verse 3

ईश्वर उवाच । कथयामि महादेवि सावित्र्याश्चरितं महत् । प्रभासक्षेत्रसंस्थायाः स्थल स्थाने महेश्वरि । यथा चीर्णं व्रतकरं सावित्र्या राजकन्यया

ஈஸ்வரன் கூறினான்—மகாதேவியே! சாவித்ரியின் மகத்தான அதிசயச் சரிதத்தை நான் உரைக்கிறேன். மகேஸ்வரியே! பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் அந்தப் புனிதத் தலத்தில் அரசகுமாரி சாவித்ரி விதிப்படி விரதத்தை எவ்வாறு அனுஷ்டித்தாளோ.

Verse 4

आसीन्मद्रेषु धर्मात्मा सर्वभूतहिते रतः । पार्थिवोऽश्वपतिर्नाम पौरजानपद प्रियः

மத்ர தேசத்தில் அஸ்வபதி என்னும் தர்மநெறியுடைய அரசன் இருந்தான்; அவன் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டு, நகரமும் கிராமமும் உள்ள மக்களால் நேசிக்கப்பட்டவன்.

Verse 5

क्षमावाननपत्यश्च सत्यवादी जितेन्द्रियः । प्रभासक्षेत्रयात्रायामाजगाम स भूपतिः । यात्रां कुर्वन्विधानेन सावित्रीस्थलमागतः

அரசன் பொறுமையுடையவன், பிள்ளையில்லாதவன், சத்தியவான், இந்திரியங்களை அடக்கியவன். அவன் பிரபாசக் க்ஷேத்திர யாத்திரைக்கு புறப்பட்டு, விதிப்படி பயணம் செய்து ‘சாவித்ரீஸ்தலம்’ எனும் புனிதத் தலத்தை அடைந்தான்.

Verse 6

स सभार्यो व्रतमिदं तत्र चक्रे नृपः स्वयम् । सावित्रीति प्रसिद्धं यत्सर्वकामफलप्रदम्

அங்கே அரசன் தன் அரசியுடன் சேர்ந்து தானே ‘சாவித்ரீ விரதம்’ எனப் புகழ்பெற்ற, எல்லா நற்காமங்களின் பலனையும் அளிக்கும் அந்த விரதத்தைச் செய்தான்।

Verse 7

तस्य तुष्टाऽभवद्देवि सावित्री ब्रह्मणः प्रिया । भूर्भुवःस्वरितीत्येषा साक्षान्मूर्तिमती स्थिता

தேவி! பிரம்மனின் பிரியையான சாவித்ரீ அவன்மேல் மகிழ்ந்தாள்; ‘பூர்புவः ஸ்வः’ என்ற உச்சாரண-சக்தியே சாட்சாத் உருவமெடுத்து அங்கே நின்றாள்।

Verse 8

कमंडलुधरा देवी जगामादर्शनं पुनः । कालेन वहुना जाता दुहिता देवरूपिणी

கமண்டலு ஏந்திய தேவி மீண்டும் கண் முன்னிருந்து மறைந்தாள்; நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தெய்வீக அழகுடன் ஒளிரும் ஒரு மகள் பிறந்தாள்।

Verse 9

सावित्र्या प्रीतया दत्ता सावित्र्याः पूजया तथा । सावित्रीत्येव नामाऽस्याश्चक्रे विप्राज्ञया नृपः

அருள்மிகு சாவித்ரீ அளித்ததும், சாவித்ரீ பூஜையால் பெற்றதுமான அந்த மகளுக்கு, பிராமணர்களின் ஆலோசனையின்படி அரசன் ‘சாவித்ரீ’ என்றே பெயரிட்டான்।

Verse 10

सा विग्राहवतीव श्रीः प्रावर्धत नृपात्मजा । सावित्री सुकुमारांगी यौवनस्था बभूव ह

அந்த அரசகுமாரி சாவித்ரீ, சாட்சாத் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உருவம் போல வளர்ந்தாள்; மென்மையான அங்கங்களையுடைய அவள் உண்மையிலே யௌவனப் பருவத்தை அடைந்தாள்।

Verse 11

या सुमध्या पृथुश्रोणी प्रतिमा काञ्चनी यथा । प्राप्तेयं देवकन्या वा दृष्ट्वा तां मेनिरे जनाः

அவள் மெலிந்த இடையுடனும் அகன்ற இடுப்புடனும், பொன்னிறச் சிலைபோல் ஒளிர்ந்தாள். அவளைப் பார்த்த மக்கள்—“இங்கே ஒரு தேவகன்னி வந்தாளோ?” என்று எண்ணினர்.

Verse 12

सा तु पद्मा विशालाक्षी प्रज्वलतीव तेजसा । चचार सा च सावित्री व्रतं यद्भृगुणोदितम्

அந்த தாமரைபோன்ற பெரிய கண்களையுடைய கன்னி, உள்ளொளியால் எரிவதுபோல் பிரகாசித்து, ப்ருகு கூறிய விதிப்படி சாவித்ரீ விரதத்தை அனுஷ்டித்தாள்.

Verse 13

अथोपोष्य शिरःस्नाता देवतामभिगम्य च । हुत्वाग्निं विधिवद्विप्रान्वाचयेद्वरवर्णिनी

பின்னர் உபவாசம் இருந்து, தலைமுடி நனையச் சிரஸ்நானம் செய்து, தெய்வத்தை அணுகினாள். விதிப்படி அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தி, அந்த சிறந்த கன்னி பிராமணர்களால் வேதமந்திரப் பாராயணம் செய்ய வைத்தாள்.

Verse 14

तेभ्यः सुमनसः शेषां प्रतिगृह्य नृपात्मजा । सखीपरिवृताऽभ्येत्य देवी श्रीवत्सरूपिणी

அவர்களிடமிருந்து மீதமிருந்த மலர்ப் பிரசாதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, அரசகுமாரி தோழியரால் சூழப்பட்டவளாய் திரும்பினாள்; ஸ்ரீவத்ஸ நிஷானம் தாங்கும் தேவிபோல் ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 15

साऽभिवाद्य पितुः पादौ शेषां पूर्वं निवेद्य च । कृताञ्जलिर्वरारोहा नृपतेः पार्श्वतः स्थिता

அவள் தந்தையின் பாதங்களில் வணங்கி, முதலில் மீதமிருந்த அர்ப்பணத்தைச் சமர்ப்பித்தாள். பின்னர் கைகூப்பி, அந்த உயர்ந்த கன்னி அரசனின் அருகில் நின்றாள்.

Verse 16

तां दृष्ट्वा यौवनप्राप्तां स्वां सुतां देवरूपिणीम् । उवाच राजा संमन्त्र्य पुत्र्यर्थं सह मन्त्रिभिः

தெய்வமயமான ஒளியுடன் யௌவனத்தை அடைந்த தன் மகளைக் கண்டு, அரசன் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து, மகளின் எதிர்காலம் குறித்து உரைத்தான்।

Verse 17

पुत्रि प्रदानकालस्ते न हि कश्चिद्वृणोति माम् । विचारयन्न पश्यामि वरं तुल्यमिहात्मनः

‘மகளே, உன் கன்யாதானக் காலம் வந்துவிட்டது; ஆனால் இங்கு யாரும் என்னை (உறவுக்காக) நாடவில்லை. சிந்தித்தாலும் எனக்கு இணையான வரனை காணவில்லை।’

Verse 18

देवादीनां यथा वाच्यो न भवेयं तथा कुरु । पठ्यमानं मया पुत्रि धर्मशास्त्रेषु च श्रुतम्

‘தேவர்கள் முதலியோரின் முன்னிலையில் என்னைப்பற்றி பழிச்சொல் எழாதபடி நீ நடந்து கொள். மகளே, இதை நான் தர்மசாஸ்திரங்களில் படித்தும் கேட்டும் உள்ளேன்।’

Verse 19

पितुर्गेहे तु या कन्या रजः पश्यत्यसंस्कृता । ब्रह्महत्या पितुस्तस्य सा कन्या वृषली स्मृता

‘தந்தையின் வீட்டிலேயே இருந்து, திருமணச் சடங்கால் புனிதப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பே ரஜஸ் (மாதவிடாய்) காணும் கன்னியால், அந்தத் தந்தைக்கு பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பாவம் என்று கூறப்படுகிறது; அந்தக் கன்னி “விருஷலி” என நினைக்கப்படுகிறாள்।’

Verse 20

अतोऽर्थं प्रेषयामि त्वां कुरु पुत्रि स्वयंवरम् । वृद्धैरमात्यैः सहिता शीघ्रं गच्छावधारय

‘ஆகையால் உன்னை அனுப்புகிறேன்—மகளே, சுயம்வரத்தை ஏற்பாடு செய். முதிய, நம்பிக்கைக்குரிய அமைச்சர்களுடன் விரைவாகச் செல்; உறுதியுடன் இரு।’

Verse 21

एवमस्त्विति सावित्री प्रोच्य तस्माद्विनिर्ययौ । तपोवनानि रम्याणि राजर्षीणां जगाम सा

சாவித்ரி “ஏவமஸ்து (ததாஸ்து)” என்று கூறி அங்கிருந்து புறப்பட்டாள். அவள் அரசரிஷிகளின் இனிய தவவனங்களுக்குச் சென்றாள்.

Verse 22

मान्यानां तत्र वृद्धानां कृत्वा पादाभिवन्दनम् । ततोऽभिगम्य तीर्थानि सर्वाण्येवाश्रमाणि च

அங்கே உள்ள மதிக்கத்தக்க முதியோரின் பாதங்களில் வணங்கி, பின்னர் அவள் எல்லா தீர்த்தங்களையும் எல்லா ஆசிரமங்களையும் தரிசிக்கச் சென்றாள்.

Verse 23

आजगाम पुनर्वेश्म सावित्री सह मंत्रिभिः । तत्रापश्यत देवर्षिं नारदं पुरतः शुचिम्

பின்னர் சாவித்ரி தன் பரிவாரத்துடன் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள். அங்கே அவள் முன்பாகத் தூய்மையும் ஒளியும் நிறைந்த தேவாரிஷி நாரதரை கண்டாள்.

Verse 24

आसीनमासने विप्रं प्रणम्य स्मितभाषिणी । कथयामास तत्कार्यं येनारण्यं गता च सा

ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பிராமணருக்கு வணங்கி, அவள் மென்மையான புன்னகையுடன் இனிய சொற்களால் தன்னை வனத்திற்குச் சென்ற காரணத்தை எடுத்துரைத்தாள்.

Verse 25

सावित्र्युवाच । आसीच्छाल्वेषु धर्मात्मा क्षत्रियः पृथिवीपतिः । द्युमत्सेन इति ख्यातो दैवादन्धो वभूव सः

சாவித்ரி கூறினாள்—சால்வர்களிடையே ஒரு தர்மநெறி கொண்ட க்ஷத்திரியன், பூமிபதி அரசன் இருந்தான்; ‘த்யுமத்சேனன்’ என்று புகழ்பெற்ற அவன், தெய்வவசத்தால் குருடனானான்.

Verse 26

आर्यस्य बालपुत्रस्य द्युमत्सेनस्य रुक्मिणा । सामन्तेन हृतं राज्यं छिद्रेऽस्मिन्पूर्ववैरिणा

ஆரியனான த்யுமத்சேனனுக்கு இளைய மகன் இருந்தும், முன்னாள் பகைவனான சமந்தன் ருக்மி இந்தப் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி அரசை பறித்தான்।

Verse 27

स बालवत्सया सार्धं भार्यया प्रस्थितो वनम्

இளங்குழந்தை உடைய மனைவியுடன் அவர் வனத்திற்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 28

स तस्य च वने वृद्धः पुत्रः परमधार्मिकः । सत्यवागनुरूपो मे भर्तेति मनसेप्सितः

அந்த வனத்தில் அவன் மகன் வளர்ந்தான்—மிகுந்த தர்மநிஷ்டை உடையவன், சத்தியவாக்கு உடையவன்; என் மனம் விரும்பிய, எனக்கு ஏற்ற கணவன் அவனே।

Verse 29

नारद उवाच । अहो बत महत्कष्टं सावित्र्या नृपते कृतम् । बालस्वभावादनया गुणवान्सत्यवाग्वृतः

நாரதர் கூறினார்—அரசே, அய்யோ! சாவித்ரி பெரும் துன்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டாள்; இளமை இயல்பால் அவள் குணவானும் சத்தியநிஷ்டனுமான ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்।

Verse 30

सत्यं वदत्यस्य पिता सत्यं माता प्रभाषते । सत्यं वदेति मुनिभिः सत्यवान्नाम वै कृतम्

அவனது தந்தை சத்தியமே பேசுகிறார்; தாயும் சத்தியமே உரைக்கிறாள்; ‘இவன் சத்தியம் பேசுகிறான்’ என்று முனிவர்கள் கூறி அவனுக்கு ‘சத்யவான்’ என்ற பெயரை வைத்தனர்।

Verse 31

नित्यं चाश्वाः प्रियास्तस्य करोत्यश्वाश्च मृन्मयान् । चित्रेऽपि च लिखत्यश्वांश्चित्राश्व इति चोच्यते

குதிரைகள் அவனுக்கு எப்போதும் பிரியமானவை; அவன் மண்ணாலும் குதிரைகளை உருவாக்கி, ஓவியங்களிலும் குதிரைகளை வரைகிறான்; ஆகவே அவன் ‘சித்ராஷ்வன்’—வரையப்பட்ட குதிரைகளையுடையவன்—என்று அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 32

सत्यवान्रंतिदेवस्य शिष्यो दानगुणैः समः । ब्रह्मण्यः सत्यवादी च शिबिरौशीनरो यथा

சத்தியவான் ரந்திதேவனின் சீடன்; தானநற்குணங்களில் அவனுக்கு ஒப்பானவன். அவன் பிராமணபக்தனும் சத்தியவாதியும்—உஷீனரன் புதல்வன் சிபியைப் போல.

Verse 33

ययातिरिव चोदारः सोमवत्प्रियदर्शनः । रूपेणान्यतमोऽश्विभ्यां द्युमत्सेनसुतो बली

அவன் யயாதியைப் போல பெருந்தன்மையுடையவன்; சோமனைப் போல இனிய தோற்றமுடையவன். அழகில் அஸ்வினி இரட்டையருக்கு ஒப்பானவன்; த்யுமத்சேனனின் வலிமைமிக்க மகன்.

Verse 34

एको दोषोऽस्ति नान्यश्च सोऽद्यप्रभृति सत्यवान् । संवत्सरेण क्षीणायुर्देहत्यागं करिष्यति

ஒரே குறைதான் உள்ளது, வேறில்லை: இன்றிலிருந்து சத்தியவானின் ஆயுள் சுருங்குகிறது. ஒரு ஆண்டுக்குள் அவன் தேகத்தைத் துறப்பான்.

Verse 35

नारदस्य वचः श्रुत्वा दुहिता प्राह पार्थिवम्

நாரதரின் சொற்களைக் கேட்டதும், மகள் அரசனிடம் கூறினாள்।

Verse 36

सावित्र्युवाच । सकृज्जल्पंति राजानः सकृज्जल्पंति ब्राह्मणाः । सकृत्कन्या प्रदीयेत त्रीण्येतानि सकृत्सकृत्

சாவித்ரி கூறினாள்—அரசர்கள் தம் உறுதிமொழியை ஒருமுறையே கூறுவர்; பிராமணரும் ஒருமுறையே வாக்கு அளிப்பர்; கன்னியாதானமும் ஒருமுறையே நடைபெறும்—இம்மூன்றும் ‘ஒருமுறை மட்டுமே’.

Verse 37

दीर्घायुरथवाल्पायुः सगुणो निर्गुणोऽपि वा । सकृद्वृतो मया भर्ता न द्वितीयं वृणोम्यहम्

அவர் நீண்ட ஆயுளுடையவராக இருந்தாலும் குறைந்த ஆயுளுடையவராக இருந்தாலும், குணமுடையவராக இருந்தாலும் குணமற்றவராக இருந்தாலும்—ஒருமுறை நான் அவரை கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தேன்; இரண்டாவரை நான் தேர்வதில்லை.

Verse 38

मनसा निश्चयं कृत्वा ततो वाचाऽभिधीयते । क्रियते कर्मणा पश्चात्प्रमाणं हि मनस्ततः

முதலில் மனத்தில் உறுதியான தீர்மானம் உருவாகிறது; பின்னர் அது சொல்லாக வெளிப்படுகிறது; அதன் பின் செயலில் நிறைவேறுகிறது—ஆகவே மனமே உண்மையான அளவுகோல்.

Verse 39

नारद उवाच । यद्येतदिष्टं भवतः शीघ्रमेव विधीयताम् । अविघ्नेन तु सावित्र्याः प्रदानं दुहितुस्तव

நாரதர் கூறினார்—இது உமக்கு விருப்பமானதாயின் உடனே ஏற்பாடு செய்யுங்கள்; உமது மகள் சாவித்ரியின் கன்னியாதானம் தடையின்றி நிறைவேறட்டும்.

Verse 40

एवमुक्त्वा समुत्पत्य नारूदस्त्रिदिवं गतः । राजा च दुहितुः सर्वं वैवाहिकमथाकरोत् । शुभे मुहूर्ते पार्श्वस्थैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

இவ்வாறு கூறி நாரதர் எழுந்து தேவலோகத்திற்குச் சென்றார். பின்னர் அரசன் தன் மகளுக்கான திருமண ஏற்பாடுகளை அனைத்தும் செய்தான்—சுப முகூர்த்தத்தில், அருகில் வேதத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் இருக்க.

Verse 41

सावित्र्यपि च तं लब्ध्वा भर्तारं मनसेप्तितम् । मुमुदेऽतीव तन्वंगी स्वर्गं प्राप्येव पुण्यकृत्

சாவித்ரீயும் தன் மனம் விரும்பிய கணவரை அடைந்து, மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளாய், புண்ணியவான் சொர்க்கம் அடைந்ததுபோல் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டாள்।

Verse 42

एवं तत्राश्रमे तेषां तदा निवसतां सताम् । कालस्तु पश्यतां किञ्चिदतिचक्राम पार्वति

இவ்வாறு அந்த ஆசிரமத்தில் அந்த சத்புருஷர்கள் தங்கியிருக்க, அவர்கள் கண்முன்னே சிறிது காலம் கடந்தது, ஓ பார்வதி।

Verse 43

सावित्र्यास्तु तदा नार्यास्तिष्ठन्त्याश्च दिवानिशम् । नारदेन यदुक्तं तद्वाक्यं मनसि वर्तते

ஆனால் அந்நேரம் சாத்வியான சாவித்ரீ பகலும் இரவும் உறுதியாக இருந்தாள்; நாரதர் சொன்ன வாக்கு அவள் மனத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருந்தது।

Verse 44

ततः काले बहुतिथे व्यतिक्रान्ते कदाचन । प्राप्तः कालोऽथ मर्तव्यो यत्र सत्यव्रतो नृपः

பின்னர் பல நாட்கள் கடந்தபின், ஒரு வேளையில் விதிக்கப்பட்ட நேரம் வந்தடைந்தது—அப்போது அரசன் சத்தியவிரதன் மரணிக்க வேண்டியிருந்தது।

Verse 45

ज्येष्ठमासे सिते पक्षे द्वादश्यां रजनीमुखे । गणयंत्याश्च सावित्र्या नारदोक्तं वचो हृदि

ஜ்யேஷ்ட மாதம் சுக்லபட்ச த்வாதசியில் மாலைக்காலத்தில், சாவித்ரீ காலத்தை கணக்கிட்டுக் கொண்டிருக்க, நாரதர் உரைத்த வாக்கு அவள் இதயத்தில் நிலைத்திருந்தது।

Verse 46

चतुर्थेऽहनि मर्तव्यमिति संचिंत्य भामिनी । व्रतं त्रिरात्रमुद्दिश्य दिवारात्रं स्थिताऽश्रमे

“நான்காம் நாளில் இவர் மரணமடைவார்” என எண்ணி, அந்த சதீமணி திரிராத்திர விரதத்தை மேற்கொண்டு ஆசிரமத்தில் பகலும் இரவும் தங்கினாள்।

Verse 47

ततस्त्रिरात्रं न्यवसत्स्नात्वा संतर्प्य देवताम् । श्वश्रूश्वशुरयोः पादौ ववंदे चारुहासिनी

பின்னர் அவள் மூன்று இரவுகள் விரதம் இருந்தாள்; நீராடி தேவனை முறையாகத் திருப்திப்படுத்தி, இனிய புன்னகையுடன் மாமியார்–மாமனார் திருவடிகளில் வணங்கினாள்।

Verse 48

अथ प्रतस्थे परशुं गृहीत्वा सत्यवान्वनम् । सावित्र्यपि च भर्तारं गच्छंतं पृष्ठतोऽन्वयात्

அப்போது சத்தியவான் கோடாரியை எடுத்துக் கொண்டு காட்டிற்குப் புறப்பட்டான்; சாவித்ரியும் செல்லும் கணவனைப் பின்னால் தொடர்ந்து நடந்தாள்।

Verse 49

ततो गृहीत्वा तरसा फलपुष्पसमित्कुशान् । अथ शुष्काणि चादाय काष्ठभारमकल्पयत्

பின்னர் அவன் விரைவாகப் பழங்கள், மலர்கள், சமித்து, குசா புல் ஆகியவற்றைச் சேகரித்து, உலர்ந்த மரக்கட்டைகளையும் எடுத்துக் கொண்டு விறகுக் கட்டை அமைத்தான்।

Verse 50

अथ पाटयतः काष्ठं जाता शिरसि वेदना । काष्ठभारं क्षणात्त्यक्त्वा वटशाखावलंबितः

பின்னர் மரத்தைப் பிளக்கும்போது அவன் தலையில் வலி ஏற்பட்டது. உடனே விறகுப் பாரத்தை விட்டுவிட்டு, ஆலமரக் கிளையைப் பற்றிக் கொண்டு சாய்ந்தான்।

Verse 51

सावित्रीं प्राह शिरसो वेदना मां प्रबाधते । तवोत्संगे क्षणं तावत्स्वप्तुमिच्छामि सुन्दरि

அவன் சாவித்ரியிடம் கூறினான்—“என் தலையில் வேதனை என்னை வாட்டுகிறது. ஓ அழகியே, உன் மடியில் நான் சிறிது நேரம் உறங்க விரும்புகிறேன்.”

Verse 52

विश्रमस्व महाबाहो सावित्री प्राह दुःखिता । पश्चादपि गमिष्यामि ह्याश्रमं श्रमनाशनम्

துயருற்ற சாவித்ரி சொன்னாள்—“ஓ மகாபாகுவே, சிறிது நேரம் ஓய்வெடு. பின்னர் களைப்பை நீக்கும் ஆசிரமத்திற்குச் செல்வேன்.”

Verse 53

यावदुत्संगगं कृत्वा शिरोस्य तु महीतले । तावद्ददर्श सावित्री पुरुषं कृष्णपिंगलम्

அவனது தலையை நிலத்தில் தன் மடியில் வைத்தவுடனே, சாவித்ரி கருநிறமும் செம்பொன்னிறமும் கலந்த ஒருவனை கண்டாள்.

Verse 54

किरीटिनं पीतवस्त्रं साक्षात्सूर्यमिवोदितम् । तमुवाचाथ सावित्री प्रणम्य मधुराक्षरम्

மகுடம் சூடிய, மஞ்சள் ஆடை அணிந்த, உதய சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்த அவனை வணங்கி சாவித்ரி இனிய சொற்களால் உரைத்தாள்.

Verse 55

कस्त्वं देवोऽथवा दैत्यो यो मां धर्षितुमागतः । न चाहं केनचिच्छक्या स्वधर्माद्देव रोधितुम्

“நீ யார்—தேவனா அல்லது தைத்தியனா—என்னைத் தாக்க வந்தவன்? ஓ தெய்வமே, என் ச்வதர்மத்திலிருந்து என்னை யாராலும் தடுக்க இயலாது.”

Verse 56

विद्धि मां पुरुषश्रेष्ठ दीप्तामग्निशिखामिव

ஓ புருஷோத்தமனே! என்னை எரியும் அக்னி ஜுவாலையைப் போல அறிவாயாக.

Verse 57

यम उवाच । यमः संयमनश्चास्मि सर्वलोकभयंकरः

யமன் கூறினான் - நான் யமன், அடக்குபவன் மற்றும் அனைத்து உலகங்களுக்கும் அச்சத்தை ஏற்படுத்துபவன்.

Verse 58

क्षीणायुरेष ते भर्ता संनिधौ ते पतिव्रते । न शक्यः किंकरैर्नेतुमतोऽहं स्वयमागतः

ஓ பதிவிரதையே! உன் கணவனின் ஆயுள் முடிந்துவிட்டது. உன் முன்னிலையில் என் தூதர்களால் இவனை அழைத்துச் செல்ல முடியாது, ஆதலால் நானே நேரில் வந்துள்ளேன்.

Verse 59

एवमुक्त्वा सत्यव्रतशरीरात्पाशसंयुतः । अंगुष्ठमात्रं पुरुषं निचकर्ष यमो बलात्

இவ்வாறு கூறி, பாசக்கயிற்றை ஏந்திய யமன், சத்தியவிரதனின் உடலில் இருந்து கட்டைவிரல் அளவுள்ள ஆன்மாவை வலிமையுடன் வெளியே இழுத்தான்.

Verse 60

अथ प्रयातुमारेभे पंथानं पितृसेवितम् । सावित्र्यपि वरारोहा पृष्ठतोऽनुजगाम ह

பிறகு அவர் பித்ருக்கள் செல்லும் பாதையில் செல்லத் தொடங்கினார். அழகிய சாவித்திரியும் அவருக்குப் பின்னால் சென்றாள்.

Verse 61

पतिव्रतत्वाच्चाश्रांता तामुवाच यमस्तथा । निवर्त गच्छ सावित्रि मुहूर्तं त्वमिहागता

பதிவிரதத் தர்மத்தின் வலிமையால் அவள் சோர்வடையவில்லை; அப்போது யமன் அவளிடம்— “சாவித்ரி, திரும்பிச் செல்; நீ இங்கு சிறிது நேரத்திற்கே வந்துள்ளாய்” என்றான்.

Verse 62

एष मार्गो विशालाक्षि न केनाप्यनुगम्यते

பெருங்கண்களையுடையவளே, இந்த வழி யாராலும் எளிதில் பின்பற்ற முடியாது.

Verse 63

सावित्र्युवाच । न श्रमो न च मे ग्लानिः कदाचिदपि जायते । भर्तारमनुगच्छन्त्या विशिष्टस्य च संनिधौ

சாவித்ரி கூறினாள்— எனக்கு எப்போதும் சோர்வும் தளர்வும் ஏற்படுவதில்லை; ஏனெனில் நான் என் கணவரைத் தொடர்ந்து செல்கிறேன், மேலும் உயர்ந்தவரின் சன்னிதியில் இருக்கிறேன்.

Verse 64

सतां सन्तो गतिर्नान्या स्त्रीणां भर्ता सदा गतिः । वेदो वर्णाश्रमाणां च शिष्याणां च गतिर्गुरुः

நல்லோர்க்கு சத்புருஷர்களைத் தவிர வேறு அடைக்கலம் இல்லை; பெண்களுக்கு கணவரே எப்போதும் அடைக்கலம். வர்ணாஶ்ரமத்தார்க்கு வேதமே அடைக்கலம்; சீடர்க்கு குருவே அடைக்கலம்.

Verse 65

सर्वेषामेव भूतानां स्थानमस्ति महीतले । भर्त्तारमेकमुत्सृज्य स्त्रीणां नान्यः समाश्रयः

எல்லா உயிர்களுக்கும் பூமியில் தத்தம் இடம் உண்டு; ஆனால் பெண்களுக்கு கணவரைத் தவிர வேறு எந்த நீதியான அடைக்கலமும் இல்லை.

Verse 66

एवमन्यैः सुमधुरैर्वाक्यैर्धर्मार्थसंहितैः । तुतोष सूर्यतनयः सावित्रीं वाक्यमब्रवीत्

இவ்வாறு தர்மமும் நல்நோக்கமும் நிறைந்த பல இனிய சொற்களால் சூரியபுத்ரன் யமன் மகிழ்ந்து, சாவித்ரியிடம் உரையாடினான்।

Verse 67

यम उवाच । तुष्टोऽस्मि तव भद्रं ते वरं वरय भामिनि । सापि वव्रे च राज्यं स्वं विनयावनतानना

யமன் கூறினான்—“நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. ஓ நற்குலப் பெண்ணே, வரம் கேள்.” அவளும் பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி தன் அரசை மீட்டுத் தரும் வரத்தை வேண்டினாள்।

Verse 68

चक्षुःप्राप्तिं तथा राज्यं श्वशुरस्य महात्मनः । पितुः पुत्रशतं चैव पुत्राणां शतमात्मनः

அவள் மகாத்மையான மாமனாருக்கு பார்வை மீட்பும் அரசும், தன் தந்தைக்கு நூறு மகன்களும், தன்னிற்கும் மகன் வழியில் நூறு மகன்களும் வேண்டினாள்।

Verse 69

जीवितं च तथा भर्तुर्धर्मसिद्धिं च शाश्वतीम् । धर्मराजो वरं दत्त्वा प्रेषयामास तां ततः

அவள் கணவனின் உயிரும், தர்மத்தில் நிலையான நிறைவும் வேண்டினாள். தர்மராஜன் வரம் அளித்து பின்னர் அவளை அனுப்பினான்।

Verse 70

अथ भर्तारमासाद्य सावित्री हृष्टमानसा । जगाम स्वाश्रमपदं सह भर्त्रा निराकुला

பின்னர் கணவனை மீண்டும் அடைந்து, மனம் மகிழ்ந்த சாவித்ரி, கலக்கம் நீங்கி, கணவனுடன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 71

ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां च तया चीर्णं व्रतं त्विदम् । माहात्म्यतोऽस्य नृपतेश्चक्षुःप्राप्तिरभूत्पुरः

ஜ்யேஷ்ட மாதப் பௌர்ணமியில் அவள் விதிப்படி இந்த விரதத்தை அனுஷ்டித்தாள். இந்த விரதத்தின் மஹாத்மியப் பலத்தால் அரசன் விரைவில் மீண்டும் பார்வை பெற்றான்.

Verse 72

ततः स्वदेशराज्यं च प्राप निष्कण्टकं नृपः । पितास्याः पुत्रशतकं सा च लेभे सुताञ्छतम्

அதன்பின் அரசன் தன் நாட்டரசை முள்ளில்லாதது போல—பகைவரும் இடையூறும் இன்றிப்—மீண்டும் பெற்றான். அவளுடைய தந்தைக்கு நூறு மகன்கள் கிடைத்தனர்; அவளுக்கும் நூறு மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 73

एवं व्रतस्य माहात्म्यं कथितं सकलं मया

இவ்வாறு இந்த விரதத்தின் முழு மஹாத்மியத்தையும் நான் கூறினேன்.

Verse 74

देव्युवाच । कीदृशं तद्व्रतं देव सावित्र्या चरितं महत् । तस्मिंस्तु ज्येष्ठमासे हि विधानं तस्य कीदृशम्

தேவி கூறினாள்—ஓ தேவா! சாவித்ரி அனுஷ்டித்த அந்த மகா விரதம் எத்தகையது? ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் அதன் விதிமுறை எவ்வாறு?

Verse 76

का देवता व्रते तस्मिन्के मन्त्राः किं फलं विभो । विस्तरेण महेश त्वं ब्रूहि धर्मं सनातनम्

அந்த விரதத்தில் எந்த தேவதை வழிபடப்பட வேண்டும், எந்த மந்திரங்கள் ஜபிக்கப்பட வேண்டும், அதன் பலன் என்ன, ஓ பிரபுவே? ஓ மஹேசா! இந்த சனாதன தர்மத்தை விரிவாக உரையுங்கள்.

Verse 77

त्रयोदश्यां तु ज्येष्ठस्य दन्तधावनपूर्वकम् । त्रिरात्रं नियमं कुर्यादुपवासस्य भामिनि

ஜ்யேஷ்ட மாதத் திரயோதசியில் பல் துலக்குதலை முன்னிட்டு, ஓ அழகியவளே, உபவாசமுடைய மூன்று இரவுகளின் நியமத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 78

अशक्तस्तु त्रयोदश्यां नक्तं कुर्याज्जितेन्द्रियः । अयाचितं चतुर्दश्यां ह्युपवासेन पूर्णिमाम्

திரயோதசியில் முழு உபவாசம் இயலாதவர், இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடன் நக்தவிரதம் செய்யலாம்; சதுர்தசியில் அயாசிதமாகக் கிடைத்த அன்னமே ஏற்று, பௌர்ணமியில் உபவாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 79

नित्यं स्नात्वा तडागे वा महानद्यां च निर्झरे । पांडुकूपे तु सुश्रोणि सर्वस्नानफलं लभेत्

தினமும் குளத்திலோ, பெரிய நதியிலோ, அருவியிலோ நீராடினாலும், ஓ மெலிந்த இடுப்புடையவளே, பாண்டுகூபத்தில் நீராடினால் எல்லா தீர்த்தஸ்நானங்களின் பலனும் கிடைக்கும்।

Verse 80

विशेषात्पूर्णिमायां तु स्नानं सर्षपमृज्जलैः

மேலும் குறிப்பாகப் பௌர்ணமி நாளில் கடுகும் மண்ணும் கலந்த நீரால் நீராட வேண்டும்।

Verse 81

गृहीत्वा वालुकं पात्रे प्रस्थमात्रे यशस्विनि । अथवा धान्यमादाय यवशालितिलादिकम्

ஓ புகழ்மிக்கவளே, ஒரு பாத்திரத்தில் ஒரு பிரஸ்த அளவு மணலை எடுத்துக் கொண்டு—அல்லது யவம், அரிசி, எள் முதலிய தானியங்களை எடுத்துக் கொண்டு—

Verse 82

ततो वंशमये पात्रे वस्त्रयुग्मेन वेष्टिते । सावित्रीप्रतिमां कृत्वा सर्वावयवशोभिताम्

பின்னர் இரு துணிகளால் சுற்றப்பட்ட மூங்கில் பாத்திரத்தில், எல்லா அங்கங்களும் அழகுற விளங்கும் சாவித்ரீ தேவியின் பிரதிமையை உருவாக்கி நிறுவ வேண்டும்।

Verse 83

सौवर्णीं मृन्मयीं वापि स्वशक्त्या दारुनिर्मिताम् । रक्तवस्त्रद्वयं दद्यात्सावित्र्या ब्रह्मणः सितम्

தன் இயல்பான வல்லமையின்படி பொன், மண் அல்லது மரத்தால் செய்யப்பட்ட பிரதிமையை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; சாவித்ரீக்கு சிவப்பு ஆடையிரட்டை, பிரம்மாவுக்கு வெள்ளை ஆடை வழங்க வேண்டும்।

Verse 85

पूर्णकोशातकैः पक्वैः कूष्माण्डकर्कटीफलैः । नालिकेरैः सखर्जूरैः कपित्थैर्दाडिमैः शुभैः

நன்கு பழுத்த சாறுநிறைந்த கோசாதகப் பழங்கள், பூசணிக்காய் மற்றும் வெள்ளரிப் பழங்கள், தேங்காய் மற்றும் பேரீச்சம், மேலும் மங்களமான வில்வம்(கபித்தம்) மற்றும் மாதுளை ஆகியவற்றால் நைவேத்யம் அமைக்க வேண்டும்।

Verse 86

जंबूजंबीरनारिंगैरक्षोटैः पनसैस्तथा । जीरकैः कटुखण्डैश्च गुडेन लवणेन च

நாவல், எலுமிச்சை(ஜம்பீரம்) மற்றும் ஆரஞ்சு, வால்நட் மற்றும் பலாப்பழம்; மேலும் சீரகம், காரச் சுவையூட்டிகள், வெல்லம் மற்றும் உப்பு ஆகியவற்றாலும் பூஜை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 87

विरूढैः सप्तधान्यैश्च वंशपात्रप्रकल्पितैः । रंजयेत्पट्टसूत्रैश्च शुभैः कुंकुमकेसरैः

முளைத்த ஏழு தானியங்களை மூங்கில் பாத்திரங்களில் அமைத்து, மங்களமான பட்டுநூல்கள், குங்குமம் மற்றும் கேசரத்தால் பூஜை இடத்தை அலங்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 88

अवतारं करोत्येवं सावित्री ब्रह्मणः प्रिया

இவ்விதமே பிரம்மாவின் பிரியையான சாவித்ரி அவதாரம் எடுக்கிறாள்.

Verse 89

तामर्च्चयीत मन्त्रेण सावित्र्या ब्रह्मणा समम् । इतरेषां पुराणोक्तो मंत्रोऽयं समुदाहृतः

சாவித்ரி மற்றும் பிரம்மாவுடன் சேர்த்து மந்திரத்தால் அவளை வழிபட வேண்டும். பிறருக்காகவும் புராணங்களில் கூறப்பட்ட இந்த மந்திரம் இங்கு உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 90

ओंकारपूर्वके देवि वीणापुस्तकधारिणि । वेदांबिके नमस्तुभ्यमवैधव्यं प्रयच्छ मे

ஓங்காரத்தால் முன்னிடப்பட்ட தேவியே, வீணையும் நூலும் தாங்குபவளே! வேதாம்பிகையே, உமக்கு நமஸ்காரம்; எனக்கு அவைதவ்ய வரம் அருள்வாயாக.

Verse 91

एवं संपूज्य विधिवज्जागरं तत्र कारयेत् । गीतवादित्रशब्देननरनारीकदंबकम् । नृत्यद्धसन्नयेद्रात्रिं नृत्यशास्त्रविशारदैः

இவ்வாறு விதிப்படி வழிபட்டு அங்கே ஜாகரணம் நடத்த வேண்டும். பாடலும் வாத்தியங்களின் ஒலியுடன் ஆண்-பெண் கூட்டம், நடனசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தோர் வழிநடத்த, ஆடி மகிழ்ந்து இரவை கழிக்கட்டும்.

Verse 92

सावित्र्याख्यानकं चापि वाचयीत द्विजोत्तमान् । यावत्प्रभातसमयं गीतभावरसैः सह

சாவித்ரியின் ஆக்யானத்தையும் சிறந்த த்விஜர்களால் வாசிக்கச் செய்ய வேண்டும்; பக்தி-பாவ ரசம் நிறைந்த பாடல்களுடன் விடியற்காலை வரை தொடரட்டும்.

Verse 93

विवाहमेवं कृत्वा तु सावित्र्या ब्रह्मणा सह । परिधाप्य सितैर्वस्त्रैर्दंपतीनां तु सप्तकम्

இவ்வாறு பிரம்மாவுடன் சாவித்ரியின் திருமணவிதியை நிறைவேற்றி, பின்னர் ஏழு தம்பதிகளுக்கும் வெண்வஸ்திரங்களை அணிவிக்க வேண்டும்।

Verse 94

सावित्रीं ब्रह्मणा सार्धमेवं शक्त्या प्रपूजयेत् । गन्धैः सुगन्धपुष्पैश्च धूपनैवेद्यदीपकैः

இவ்விதமாக தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பிரம்மாவுடன் சாவித்ரியை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்—நறுமணம், மணமிகு மலர்கள், தூபம், நைவேத்யம், தீபம் அர்ப்பணித்து।

Verse 95

अथ सावित्रीकल्पज्ञे सावित्र्याख्यानवाचके । दैवज्ञे ह्युञ्छवृत्तिस्थे दरिद्रे चाग्निहोत्रिणि

பின்பு சாவித்ரீ-கல்பத்தை அறிந்தவர், சாவித்ரீ-ஆக்யானம் உரைப்பவர், பண்டித தைவஜ்ஞர், உஞ்சவிருத்தியால் வாழ்பவர், ஏழை மற்றும் அக்னிஹோத்ரி—இவர்களை (அழைக்க வேண்டும்)।

Verse 96

एवं दत्त्वा विधानेन तस्यां रात्रौ निमन्त्रयेत् । पौर्णमास्यां वटाधस्ताद्दंपतीनां चतुर्दश

இவ்வாறு விதிப்படி தானம் செய்து, அந்த இரவில் பௌர்ணமியன்று ஆலமரத்தின் கீழ் பதினான்கு தம்பதிகளை அழைக்க வேண்டும்।

Verse 97

ततः प्रभातसमये उषःकाल उपस्थिते । भक्ष्यभोज्यादिकं सर्वं सावित्रीस्थलमानयेत्

பின்னர் விடியற்காலையில் உஷஸ் வந்தபோது, சிற்றுண்டி-உணவு முதலிய அனைத்தையும் சாவித்ரீ ஸ்தலத்திற்குக் கொண்டு வர வேண்டும்।

Verse 98

पाकं कृत्वा तु शुचिना रक्षां कृत्वा प्रयत्नतः । ब्राह्मणान्गृहिणीयुक्तांस्तत आह्वानयेत्सुधीः

தூய்மையுடன் உணவு சமைத்து, முயற்சியுடன் ரக்ஷா-விதியைச் செய்து, பின்னர் அறிவுடையவன் மனைவியுடன் கூடிய பிராமணர்களை அழைக்க வேண்டும்।

Verse 99

सावित्र्याः स्थलके तत्र कृत्वा पादाभिषेचनम् । सुस्नातान्ब्राह्मणांस्तत्र सभार्यानुपवेशयेत्

அங்கே சாவித்ரீயின் புனித இடத்தில் பாதங்களைத் துவைத்து, நன்றாக நீராடிய பிராமணர்களை மனைவியுடன் அமரச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 100

सावित्र्याः पुरतो देवि दंपत्योर्भोजनं ददेत् । तेनाहं भोजितस्तत्र भवामीह न संशय

தேவி, சாவித்ரீ முன்னிலையில் அந்த தம்பதியருக்கு உணவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதனால் நானே அங்கே போஜிக்கப்பட்டவனாகிறேன்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 101

द्वितीयं भोजयेद्यस्तु भोजितस्तेन केशवः । लक्ष्म्याः सहायो वरदो वरांस्तस्य प्रयच्छति

யார் இரண்டாவது முறையாக (இரண்டாம் தம்பதியருக்கு) உணவளிக்கிறாரோ, அவரால் கேசவன் போஜிக்கப்பட்டவனாகிறான்; லக்ஷ்மியுடன் கூடிய வரதன் அவனுக்கு வேண்டிய வரங்களை அளிக்கிறான்।

Verse 102

सावित्र्या सहितो ब्रह्मा तृतीये भोजितो भवेत् । एकैकं भोजनं तत्र कोटिभोजसमं स्मृतम्

மூன்றாம் உணவளிப்பில் சாவித்ரீயுடன் கூடிய பிரம்மா போஜிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறார்; அங்கே ஒவ்வொரு உணவளிப்பும் கோடி-போஜனத்துக்கு சமம் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 103

अष्टादशप्रकारेण षड्रसीकृतभोजनम् । देव्यास्तत्र महादेवि सावित्रीस्थलसन्निधौ

ஓ மகாதேவி! அங்கே சாவித்ரீத் தலத்தின் சன்னிதியில் தேவிக்காக ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த பதினெட்டு வகை உணவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 104

विधवा न कुले तस्य न वंध्या न च दुर्भगा । न कन्याजननी चापि न च स्याद्भर्तुरप्रिया । अष्टौ दोषास्तु नारीणां न भवंति कदाचन

அக்குலத்தில் விதவை இல்லை; மலட்டுத்தன்மை இல்லை; துரதிர்ஷ்டம் அடைந்தவளும் இல்லை; பெண் குழந்தைகளையே பெறும் தாயும் இல்லை; கணவனுக்கு அன்பில்லாதவளும் இல்லை. பெண்களுக்குரிய எட்டு குறைகளும் அங்கே எப்போதும் எழாது।

Verse 105

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सावित्र्यग्रे च भोजनम् । दातव्यं सर्वदा देवि कटुनीलविवर्जितम्

ஆகையால், ஓ தேவி! சாவித்ரீ முன்னிலையில் எப்போதும் காரமானவற்றையும் ‘நீல’ (கருமை/தடைசெய்யப்பட்ட) பொருட்களையும் தவிர்த்து உணவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 106

न चाम्लं न च वै क्षारं स्त्रीणां भोज्यं कदाचन । पंचप्रकारं मधुरं हृद्यं सर्वं सुसंस्कृतम्

பெண்களுக்கு எப்போதும் புளிப்பானதும், கார-க்ஷார (அதிக உப்பு/க்ஷாரத் தன்மை) உணவும் வழங்கக் கூடாது; மாறாக ஐந்து வகை இனிப்பான, மனம் மகிழும், நன்றாகச் சமைத்த உணவை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 107

घृतपूर्णापूपकाश्च बहुक्षीरसमन्विताः । पूपकास्तादृशाः कार्या द्वितीयाऽशोकवर्तिका

நெய் நிரம்பியதும், மிகுந்த பாலுடன் செய்யப்பட்டதும் ஆகிய அபூபங்கள் (மால்புவா/கேக்) தயாரிக்க வேண்டும். அதே வகை பூபகங்களும் செய்யப்பட வேண்டும்; இரண்டாவது நைவேதியம் ‘அசோக-வர்த்திகா’।

Verse 108

तृतीया पूपिका कार्या खर्जुरेण समन्विताः । चतुर्थश्चैव संयावो गुडाज्याभ्यां समन्वितः

மூன்றாவது நைவேத்யமாகக் கஜூருடன் கூடிய பூபிகைகள் (இனிப்புக் கேக்) செய்யப்பட வேண்டும். நான்காவது வெல்லம், நெய் சேர்த்த சஞ்யாவம் ஆகும்.

Verse 109

आह्लादकारिणी पुंसां स्त्रीणां चातीव वल्लभा । धनधान्यजनोपेतं नारीनरशताकुलम् । पूपकैस्तु कुलं तस्या जायते नात्र संशयः

இத்தகைய நைவேத்யங்கள் ஆண்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும்; பெண்களுக்கு மிகப் பிரியமானவை. அவளுடைய இல்லம் செல்வம், தானியம், மக்கள் ஆகியவற்றால் நிறைந்து, நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள்-ஆண்களால் நிரம்பும். இப் பூபிகை தானத்தால் அவளது குலம் நிச்சயமாக வளரும்; ஐயமில்லை.

Verse 110

न ज्वरो न च संतापो दुःखं च न वियोगजम् । अशोकवर्तिदानेन कुलानामेकविंशतिः

காய்ச்சலும் இல்லை, எரிச்சல் துன்பமும் இல்லை, பிரிவால் உண்டாகும் துயரும் இல்லை. அசோக-வர்த்தி தானத்தால் குலத்தின் இருபத்தொன்று தலைமுறைகள் நன்மை பெறும்.

Verse 111

वधूभिश्च सुतैश्चैव दासीदासैरनन्तकैः । पूरितं च कुलं तस्याः पूरिका या प्रयच्छति

பூரிகை தானம் செய்பவளுடைய குலம் மருமகள்களாலும் மகன்களாலும், எண்ணற்ற பணிப்பெண்கள்-பணியாளர்களாலும் நிரம்பும்.

Verse 112

पुत्रिण्यो वै दुहितरो वधूभिः सहिताः कुले । शिखरिणीप्रदात्रीणां युवतीनां न संशयः

சிகரிணீ தானம் செய்கிற இளம்பெண்களின் குலத்தில் மகள்கள் மகன்களைப் பெறுவார்கள்; அவர்களுடன் மருமகள்களும் குலத்தில் சேர்வர்—ஐயமில்லை.

Verse 113

मोदते च कुलं सर्वं सर्वसिद्धिप्रपूरितम् । मोदकानां प्रदानेन एवमाह पितामहः

மோதக தானத்தின் பயனால் எல்லாச் சித்திகளாலும் நிறைந்த முழுக் குலமும் மகிழ்கிறது—என்று பிதாமஹன் (பிரம்மா) உரைத்தார்।

Verse 114

एतच्च गौरिणीनां तु भोजनं हि विशिष्यते

கௌரீ-மகளிர்க்கு (சௌபாக்யவதியான பக்தர்க்கு) இவ்வுணவளிப்பே சிறப்பாக மிகச் சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 115

सुभगा पुत्रिणी साध्वी धनऋद्धिसमन्विता । सहस्रभोजिनी देवि भवेज्जन्मनिजन्मनि

தேவி, அவள் சுபாக்யவதி, புத்திரவதி, சாத்வி, செல்வமும் செழிப்பும் உடையவளாகிறாள்; மேலும் பிறவி பிறவியாக ஆயிரம் பேர்க்கு அன்னம் அளிப்பவளாகிறாள்।

Verse 116

पानानि चैव मुख्यानि हृद्यानि मधुराणि च । द्राक्षापानं तु चिंचायाः पानं गुडसमन्वितम्

முக்கிய பானங்கள் இனிமையும் மனமகிழ்வும் உடையவையாக இருக்க வேண்டும்—திராட்சைப் பானமும், வெல்லம் கலந்த புளிப்பானமும்.

Verse 117

सरसेन तु तोयेन कृतखण्डेन वै शुभम् । सुवासिनीनां पेयं वै दातव्यं च द्विजन्मनाम्

மணமுள்ள நீரிலும் கற்கண்டிலும் (மிஷ்ரி) செய்யப்பட்ட இந்த மங்களப் பானத்தை சுவாசினிகளுக்கும் இருபிறப்பாளருக்கும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 118

इतरैरितराण्येव वर्णयोग्यानि यानि च । सुरभीणि च पानानि तासु योग्यानि दापयेत्

மற்ற குழுக்களுக்கும் அவரவர் வர்ண-மரியாதைக்கு ஏற்ற பிற பொருட்களை அளிக்க வேண்டும்; அதுபோல அந்தப் பெண்களுக்கு உரிய மணமிகு பானங்களையும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 119

प्रतिपूज्य विधानेन वस्त्रदानैः सकंचुकैः । कुङ्कुमेनानुलिप्तांगाः स्रग्दामभिरलंकृताः । गंधैर्धूपैश्च संपूज्य नालिकेरान्प्रदापयेत्

விதிப்படி அவர்களை எதிர்பூஜை செய்து, உடையுடன் மேலாடையும் (கஞ்சுகம்) சேர்த்து தானம் செய்ய வேண்டும்; குங்குமம் பூசி, மாலைகள் மற்றும் பூச்சரங்களால் அலங்கரித்து; நறுமணம், தூபம் கொண்டு வழிபட்டு, பின்னர் தேங்காய்களை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 120

नेत्राणां चाञ्जनं कृत्वा सिन्दूरं चैव मस्तके । पूगीफलानि हृद्यानि वासितानि मृदूनि च । हस्ते दत्त्वा सपात्राणि प्रणिपत्य विसर्जयेत्

கண்களில் அஞ்சனம் இட்டு, தலையில் சிந்தூரம் வைத்து; மணமிகு, மென்மையான, இனிய பாக்குகளை பாத்திரங்களுடன் அவர்களின் கையில் கொடுத்து; பின்னர் வணங்கி மரியாதையுடன் அனுப்ப வேண்டும்।

Verse 121

स्वयं च भोजयेत्पश्चाद्बंधुभिर्बालकैः सह

பின்னர் தானும் உறவினர்களும் குழந்தைகளும் உடன் சேர்ந்து உணவு உண்ண வேண்டும்।

Verse 123

एवमेव पितॄणां च आगम्य स्वे च मन्दिरे । पिण्डप्रदानपूर्वं तु श्राद्धं कृत्वा विधानतः । पितरस्तस्य तुष्टा वै भवन्ति ब्रह्मणो दिनम्

அதேபோல் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பி, பிண்ட தானத்தை முதலில் செய்து விதிப்படி பித்ரு ஸ்ராத்தத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்; அவனுடைய பித்ருக்கள் பிரம்மாவின் ஒரு நாள் முழுவதும் திருப்தியாய் இருப்பர்।

Verse 124

तीर्थादष्टगुणं पुण्यं स्वगृहे ददतः शुभे । न च पश्यन्ति वै नीचाः श्राद्धं दत्तं द्विजातिभिः

தீர்த்தத்தில் அளிப்பதைவிட, தன் இல்லத்தில் நல்விதமாக அளிக்கும் தானம் எட்டுமடங்கு புண்ணியம் தரும். இருபிறப்போர் செய்த ஸ்ராத்தத்தை கீழ்மையோர் காண இயலார்.

Verse 125

एकान्ते तु गृहे गुप्ते पितॄणां श्राद्धमिष्यते । नीचं दृष्ट्वा हतं तत्तु पितॄणां नोपतिष्ठति

பித்ருக்களுக்கான ஸ்ராத்தம் வீட்டின் தனிமையான, மறைவான, பாதுகாக்கப்பட்ட இடத்தில் செய்யப்பட வேண்டும். கீழ்மையோர் பார்த்தால் அது கெடிந்து பித்ருக்களை அடையாது.

Verse 126

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं गुप्तं च कारयेत् । पितॄणां तृप्तिदं प्रोक्तं स्वयमेव स्वयंभुवा

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் ஸ்ராத்தத்தை மறைவாகவே நடத்த வேண்டும். இது பித்ருக்களுக்கு திருப்தி தரும் என்று ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) தாமே உரைத்தார்.

Verse 127

गौरीभोज्यादिका या तु उत्सर्गात्क्रियते क्रिया । राजसी सा समाख्याता जनानां कीर्तिदायिनी

ஆனால் வெளிப்படையான காட்சிக்காகச் செய்யப்படும் செயல்—கௌரீபோஜனம் முதலியவை—‘ராஜஸ’மானது எனக் கூறப்படுகிறது; அது மக்களிடையே புகழை அளிக்கும்.

Verse 128

इदं दानं सदा देयमात्मनो हित मिच्छता । श्राद्धे चैव विशेषेण यदीच्छेत्सात्त्विकं फलम्

தன் உண்மையான நலனை நாடுபவன் இந்த தானத்தை எப்போதும் அளிக்க வேண்டும்—குறிப்பாக ஸ்ராத்த காலத்தில்—சாத்த்விகப் பலனை விரும்பினால்.

Verse 129

इदमुद्यापनं देवि सावित्र्यास्तु व्रतस्य च । सर्वपातकशुद्ध्यर्थं कार्यं देवि नरैः सदा । अकामतः कामतो वा पापं नश्यति तत्क्षणात्

தேவி, இது சாவித்ரீ விரதத்தின் உத்யாபனம் (முடிவுச் சடங்கு) ஆகும். எல்லாப் பாவங்களின் சுத்திக்காக, தேவி, மனிதர்கள் இதை எப்போதும் செய்ய வேண்டும். ஆசையின்றி செய்தாலும் ஆசையுடன் செய்தாலும் பாவம் அக்கணமே அழியும்.

Verse 130

इह लोके तु सौभाग्यं धनं धान्यं वराः स्त्रियः । भवंति विविधास्तेषां यैर्यात्रा तत्र वै कृता

இந்த உலகிலேயே அவர்களுக்கு நல்வாழ்வு கிடைக்கும்—செல்வம், தானியம், மேலும் பலவகை சிறந்த மனைவி/சிறந்த வாழ்க்கைத்துணை—அங்கே யாத்திரை செய்தவர்களுக்கு.

Verse 131

इदं यात्राविधानं तु भक्त्या यः कुरुते नरः । शृणोति वा स पापैस्तु सर्वैरेव प्रमुच्यते

இந்த யாத்திரை விதானத்தை பக்தியுடன் செய்பவன்—அல்லது இதை கேட்பவனும்—அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 132

ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां तु सावित्रीस्थलके शुभे । प्रदक्षिणा यः कुरुते फलदानैर्यथाविधि

ஜ்யேஷ்ட பௌர்ணமி நாளில், மங்களமான சாவித்ரீத் தலத்தில், விதிப்படி பழங்களைத் தானமாக அளித்து யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ—

Verse 133

अष्टोत्तरशतं वापि तदर्धार्धं तदर्धकम् । यः करोति नरो देवि सृष्ट्वा तत्र प्रदक्षिणाम्

தேவி, அங்கே யார் நூற்று எட்டு பிரதட்சிணைகள் செய்கிறாரோ—அல்லது அதன் பாதி, அல்லது அதன் பாதியின் பாதி—அவ்விடத்தில் பிரதட்சிணையை நிறைவு செய்கிறாரோ—

Verse 134

अगम्यागमनं यैश्च कृतं ज्ञानाच्च मानवैः । अन्यानि पातकान्येवं नश्यंते नात्र संशयः

அறிந்தே அகம்யாகமனப் பாவமும் பிற பாவங்களும் செய்த மனிதருடைய பாவங்கள் இவ்விதமாக அழியும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 135

यैर्गत्वा स्थलके संध्या सावित्र्याः समुपासिता । स्वपत्न्याश्चैव हस्तेन पांडुकूपजलेन च

அந்த இடத்திற்குச் சென்று, பாண்டுகூபத்தின் நீரைத் தம் கைகளால் எடுத்துக் கொண்டு, தம் மனைவியுடன் சேர்ந்து சாவித்ரீ சந்த்யா-உபாசனை செய்பவர்கள், அந்தப் புனிதத் தலத்தில் விதிப்படி சந்த்யாவை நிறைவேற்றியவர்களாவர்।

Verse 136

भृंगारकनकेनैव मृन्मयेनाथ भामिनि । आनीय तु जलं पुण्यं संध्योपास्तिं करोति यः । तेन द्वादशवर्षाणि भवेत्संध्या ह्युपासिता

அழகியவளே, பொற்கலசமாயினும் மண் குடமாயினும் அந்தப் புனித நீரை எடுத்துவந்து சந்த்யா-உபாசனை செய்பவனுக்கு, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சந்த்யா செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியம் உண்டாகும்।

Verse 137

अश्वमेधफलं स्नाने दाने दशगुणं तथा । उपवासे त्वनंतं च कथायाः श्रवणे तथा

இங்கு நீராடினால் அச்வமேத யாகத்தின் பலன்; தானம் செய்தால் அதற்கு பத்துமடங்கு புண்ணியம்; உபவாசத்தில் அளவற்ற பலன்; அதுபோல புனிதக் கதையைக் கேட்பதிலும் அதே புண்ணியவிருத்தி உண்டாகும்।

Verse 166

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सावित्रीव्रतविधिपूजनप्रकारोद्यापनादिकथनंनाम षट्षष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தில், முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், ‘சாவித்ரீவ்ரத விதி, பூஜன முறை, உத்யாபன முதலியவற்றின் விளக்கம்’ எனப் பெயருடைய நூற்றறுபத்தாறு ஆவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।