Adhyaya 105

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि रहस्यं स्थानमुत्तमम् । सर्वपापहरं नृणां विस्तरात्कथ यामि ते

ஈஸ்வரன் கூறினார்— இப்போது மனிதர்களின் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் இன்னொரு உயர்ந்த ரகசியத் திருத்தலத்தை அறிவிக்கிறேன்; அதை உனக்கு விரிவாக உரைக்கிறேன்।

Verse 2

प्रधानदेवमाहात्म्यं माहात्म्यं कल्पवासिनाम् । सोमेशो दैत्यहंता च वालरूपी पितामहः

இங்கு முதன்மைத் தெய்வத்தின் மகிமையும், கல்பகாலம் அங்கே வாசிப்போரின் பெருமையும் கூறப்படுகிறது—சோமேசர் அசுரநாசகர்; பிதாமகர் (பிரம்மா) பாலரூபத்தில் விளங்குகிறார்।

Verse 3

अर्कस्थलस्तथादित्यः प्रभासः शशिभूषणः । एते षट्प्रवरा देवाः क्षेत्रे प्राभासिके स्थिताः

அர்கஸ்தலம், ஆதித்யன், பிரபாசன், சசிபூஷணன்—இவர்கள் ஆறு தலைசிறந்த தேவர்கள்; பிராபாசிக (பிரபாச) க்ஷேத்திரத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 4

तेषां दर्शनमात्रेण कृतकृत्यः प्रजायते । मुच्यते पातकैर्घोरैराजन्मजनितैर्ध्रु वम्

அவர்களைத் தரிசித்த மாத்திரத்தால் மனிதன் கൃതக்ருத்யனாகிறான்; பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த கொடிய பாவங்களிலிருந்து நிச்சயமாக விடுதலை பெறுகிறான்।

Verse 5

देव्युवाच । पूर्वेषामुक्तदेवानां माहात्म्यं कथितं त्वया । प्रभासे बालरूपीति यत्प्रोक्तं तत्कथं वचः

தேவி கூறினாள்—முன்னர் கூறப்பட்ட தேவர்களின் மகிமையை நீங்கள் விளக்கியீர்; ஆனால் பிரபாசத்தில் பிதாமகர் ‘பாலரூபி’ எனச் சொன்னீர்—அது எவ்வாறு பொருள்படும்?

Verse 6

अन्येषु सर्व स्थानेषु वृद्धरूपी पितामहः । कथं च समनुप्राप्तो माहात्म्यं तस्य किं स्मृतम्

மற்ற எல்லா இடங்களிலும் பிதாமகர் முதியரூபத்தில் இருப்பார்; அப்படியிருக்க இங்கே இவ்வாறு எவ்வாறு வந்தார், இங்கே அவருடைய எந்த மகிமை நினைவுகூரப்படுகிறது?

Verse 7

कथं स पूज्यो देवेश यात्रा कार्या कथं नृभिः । एतद्विस्तरतो ब्रूहि प्रसन्नो यदि मे प्रभो

தேவேசரே! அவரை எவ்வாறு வழிபட வேண்டும்? மனிதர்கள் யாத்திரையை எவ்வாறு மேற்கொள்ள வேண்டும்? பிரபுவே, நீங்கள் அருள்புரிந்தால் இதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 8

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं ब्रह्मसम्भवम् । यस्य श्रवणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றிய மகிமையை நான் உரைக்கிறேன்; அதைச் செவிமடுத்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்।

Verse 9

नास्ति ब्रह्मसमो देवो नास्ति ब्रह्मसमो गुरुः । नास्ति ब्रह्मसमं ज्ञानं नास्ति ब्रह्मसमं तपः

பிரம்மாவுக்கு ஒப்பான தெய்வம் இல்லை; பிரம்மாவுக்கு ஒப்பான குருவும் இல்லை; பிரம்மாவுக்கு ஒப்பான ஞானமும் இல்லை; பிரம்மாவுக்கு ஒப்பான தவமும் இல்லை।

Verse 10

तावद्धमंति संसारे दुःख शोकभयप्लुताः । न भवंति सुरज्येष्ठे यावद्भक्ताः पितामहे

துன்பம், சோகம், அச்சம் ஆகியவற்றால் மூழ்கிய உயிர்கள் அதுவரை சம்சாரத்தில் அலைகின்றன; தேவர்களில் மூத்த பிதாமகன் பிரம்மாவின் பக்தர்களாகும் வரை.

Verse 11

समासक्तं यथा चित्तं जन्तोर्विषयगोचरे । यद्येवं ब्रह्मणि न्यस्तं को न मुच्येत बंधनात्

உயிரின் மனம் புலன்விஷயங்களில் எவ்வாறு ஆழமாகப் பற்றிக்கொள்கிறதோ—அதே பற்றை பிரம்மாவில் நிலைநிறுத்தினால், யார் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபடமாட்டார்?

Verse 12

देव्युवाच । एवं माहात्म्यसंयुक्तो यदि ब्रह्मा जगद्गुरुः । प्राभासिके महातीर्थे कस्मिन्स्थाने तु संस्थितः

தேவி கூறினாள்—உலககுருவான பிரம்மா இத்தகைய மகிமையுடன் கூடியவராயின், பிரபாசத்தின் மகாதீர்த்தத்தில் அவர் எந்த இடத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளார்?

Verse 13

किमर्थमागतस्तत्र कस्मिन्काले सुरोत्तमः । कथं स पूज्यो विप्रेंद्रैस्तिथौ कस्यां क्रमाद्वद

அந்த தேவர்களில் சிறந்தவர் அங்கே எதற்காக வந்தார்? எந்த காலத்தில் வந்தார்? மேலும் பிராமணர்களில் முதன்மையோர் அவரை எந்த திதியில், எவ்வாறு வழிபட வேண்டும்—வரிசையாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 14

ईश्वर उवाच । सोमनाथस्य ऐशान्यां सांबादित्याग्निगोचरे । ब्रह्मणः परमं स्थानं ब्रह्मलोक इवापरः

ஈசுவரன் கூறினார்—சோமநாதரின் ஈசான்யத் திசையில், சாம்பாதித்யன் மற்றும் அக்னியின் எல்லைக்குள், பிரம்மாவின் பரம வாசஸ்தலம் உள்ளது—மற்றொரு பிரம்மலோகம் போல।

Verse 15

तिष्ठते कल्पसंस्था वै तत्र कल्पांतवासिनः । तत्र स्थाने स्थितो देवि बालरूपी पितामहः

அந்த இடம் கல்பம் முழுவதும் நிலைத்திருக்கும்; அங்கே கல்பாந்தம் வரை தங்குபவர்கள் வாழ்கின்றனர். தேவி, அந்த இடத்தில் பிதாமகன் பிரம்மா சிறுவன் வடிவில் தங்கியுள்ளார்।

Verse 16

जगत्प्रभुर्लोककर्ता सत्त्वमूर्तिर्महाप्रभः । आगतश्चाष्टवर्षस्तु क्षेत्रे प्राभासिके शुभे

உலகப் பிரபு, உலகங்களைப் படைக்கும் கர்த்தா, சத்துவ வடிவான மகாபிரபு—எட்டு வயது சிறுவன் வடிவில் புனித பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்திற்கு வந்தார்।

Verse 17

तत्राऽकरोत्तपो घोरं दिव्याब्दानां सहस्रकम् । संस्थाप्य तु महालिंगं सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः

அங்கே அவர் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் கடும் தவம் செய்தார்; மேலும் மகாலிங்கத்தை நிறுவி, பலவகை உயிர்களைப் படைக்க விரும்பினார்।

Verse 18

ततः कालांतरेतीते सोमेन प्रार्थितो विभुः । क्षयरोगविमुक्तेन सम्यक्छ्रद्धान्वितेन वै

பின்னர் சில காலம் கடந்தபின், க்ஷயநோயிலிருந்து விடுபட்டு உண்மையான பக்தியுடன் கூடிய சோமன், பரம்பொருளை வேண்டினான்।

Verse 19

लिंगप्रतिष्ठाहेतोर्वै क्षेत्रे प्राभासिके शुभे । कोटिब्रह्मर्षिभिः सार्द्धं सहितो विश्वकर्मणा । कारयामास विधिवत्प्रतिष्ठां लिंगमुत्तमम्

லிங்கப் பிரதிஷ்டைக்காக, புனிதமான பிராபாசக் க்ஷேத்திரத்தில், கோடி பிரம்மரிஷிகளுடன் விஸ்வகர்மனும் உடனிருக்க, விதிப்படி உத்தம லிங்கத்தின் பிரதிஷ்டையை நடத்தச் செய்தான்।

Verse 20

प्रतिष्ठाप्य ततो लिंगं सोमनाथं वरानने । दापयामास विप्रेभ्यो भूरिशो यज्ञदक्षिणाम्

பின்னர், அழகிய முகத்தையுடையவளே, சோமநாத லிங்கத்தை நிறுவி, பிராமணர்களுக்கு மிகுந்த யாகதக்ஷிணையை வழங்கச் செய்தான்।

Verse 21

एवं प्रतिष्ठितं लिंगं ब्रह्मणा लोककर्तृणा । वर्षाणि चात्र जातानि प्रभासे बालरूपिणः

இவ்வாறு உலகங்களைப் படைக்கும் பிரம்மனால் லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது; மேலும் பிராபாசத்தில் அவர் குழந்தை வடிவிலேயே இருந்து ஆண்டுகள் கடந்தன।

Verse 22

चत्वारिंशद्वयं चैव क्षेत्रमध्यनिवासिनः । एवं परार्द्धमगमत्प्रभासक्षेत्रवासिनः

புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுப்பகுதியில் தங்கி அவர் நாற்பத்து இரண்டு ஆண்டுகள் அங்கேயே இருந்தார்; இவ்வாறு பிரபாச-க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்பவர்க்கு ‘பரார்த்த’ காலமும் கடந்ததாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 23

देव्युवाच । ब्रह्मणो दिनमानं तु मासवर्षसहस्रकम् । तत्सर्वं विस्तराद्ब्रूहि यथायुर्ब्रह्मणः स्मृत म्

தேவி கூறினாள்— பிரம்மாவின் ஒரு ‘நாள்’ அளவு ஆயிரக்கணக்கான மாதங்களும் ஆண்டுகளும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பிரம்மாவின் ஆயுள் எவ்வாறு ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டதோ, அதனை முழுவதும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 24

ईश्वर उवाच । परमायुः स्मृतो ब्रह्मा परार्द्धं तस्य वै गतम् । प्रभासक्षेत्रसंस्थस्य द्वितीयं भवतेऽधुना

ஈஸ்வரன் கூறினார்— பிரம்மாவின் ஆயுள் உச்சமானது என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது; அதில் ஒரு பரார்த்தம் நிச்சயமாகக் கடந்துவிட்டது. பிரபாச-க்ஷேத்திரத்தில் நிலைபெற்ற பிரம்மாவுக்கு இப்போது இரண்டாம் பாதி நடைபெறுகிறது।

Verse 25

यदा प्राभासिके क्षेत्रे ब्रह्मा लोकपितामहः । आगतश्चाष्टवर्षस्तु बालरूपी तदोच्यते

உலகப் பிதாமகனான பிரம்மா பிராபாசிக க்ஷேத்திரத்திற்கு வரும்போது, அவர் குழந்தை வடிவில்—எட்டு வயதுடையவராக—என்று சொல்லப்படுகிறார்।

Verse 26

अन्येषु सर्वतीर्थेषु वृद्धरूपी पितामहः । मुक्त्वा प्राभासिकं क्षेत्रं सदैव विबुधप्रिये

மற்ற எல்லா தீர்த்தங்களிலும் பிதாமகன் முதிய வடிவில் தோன்றுகிறார்; தேவர்களுக்கு பிரியமானவளே, பிராபாசிக க்ஷேத்திரத்தைத் தவிர எங்கும் இப்படியே.

Verse 27

ब्रह्मांडे यानि तीर्थानि ब्रह्माणस्तेषु ये स्मृताः । तेषामाद्यो महातेजाः प्रभासे यो व्यवस्थितः

பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும், அவற்றில் நினைவுகூரப்படும் பிரம்மர்களிலும், பிரபாசத்தில் நிலைபெற்ற மகாதேஜஸ்வி பிரம்மனே முதன்மையானவன்.

Verse 28

कल्पेकल्पे तु नामानि शृणु त्वं तानि वै प्रिये । स्वयंभूः प्रथमे कल्पे द्वितीये पद्मभूः स्थितः

அன்பே, ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் வரும் அந்த நாமங்களை கேள். முதல் கல்பத்தில் அவர் ‘ஸ்வயம்பூ’; இரண்டாம் கல்பத்தில் ‘பத்மபூ’ என நிலைபெறுகிறார்.

Verse 29

तृतीये विश्वकर्तेति बालरूपी चतुर्थके । एतानि मुख्यनामानि कथितानि स्वयंभुवः

மூன்றாம் கல்பத்தில் அவர் ‘விஸ்வகர்த்த்ரு’—உலகத்தை உருவாக்குபவர்; நான்காம் கல்பத்தில் ‘பாலரூபி’—இளமை வடிவுடையவர். இவையே ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா)வின் முதன்மை நாமங்கள் என உரைக்கப்பட்டன.

Verse 30

नित्यं संस्मरते यस्तु स दीर्घायुर्नरो भवेत्

இவற்றை தினமும் நினைவுகூருபவன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்.

Verse 31

चन्द्रसूर्यग्रहाः सर्वे सदेवासुरमानुषाः । त्रैलोक्यं नश्यते सर्वं ब्रह्मरात्रि समागमे

சந்திரன், சூரியன் உட்பட எல்லாக் கிரகங்களும், தேவர்-அசுரர்-மனிதர் உடனும்—முழு மும்முலகமும்—பிரம்மராத்திரி வந்தபோது அழிகிறது.

Verse 32

पुनर्दिने तु संजाते प्रबुद्धः सन्पितामहः । तथा सृष्टिं प्रकुरुते यथापूर्वमभूत्प्रिये

மீண்டும் நாள் உதயமானபோது, பிதாமஹன் பிரம்மா விழித்தெழுந்து, ஓ பிரியே, முன்பிருந்ததுபோலவே படைப்பை மீண்டும் இயக்குகிறார்.

Verse 33

दिनमानं प्रवक्ष्यामि ब्रह्मणो लोककर्तृणः । नेत्रभागाच्चतुर्भागस्त्रुटिः कालो निगद्यते

உலகங்களைப் படைக்கும் பிரம்மாவின் ஒரு நாளின் அளவை நான் கூறுகிறேன். கண் அசைவின் ஒரு பகுதியின் நான்கில் ஒரு பங்கிற்கு இணையான மிகச் சிறு கணமே ‘த்ருடி’ காலம் எனப்படுகிறது.

Verse 34

तस्माच्च द्विगुणं ज्ञेयं निमिषांतं वरानने । निमिषैः पञ्चदशभिः काष्ठा इत्युच्यते बुधैः । त्रिंशद्भिश्चैव काष्ठाभिः कला प्रोक्ता मनीषिभिः

ஓ அழகிய முகத்தாளே, அதின் இரட்டிப்பு ‘நிமிஷம்’ என அறியப்பட வேண்டும். பதினைந்து நிமிஷங்கள் ‘காஷ்டா’ எனப் பண்டிதர்கள் கூறுவர்; முப்பது காஷ்டாக்கள் ‘கலா’ என ஞானிகள் உரைப்பர்.

Verse 35

त्रिंशत्कलो मुहूर्तः स्याद्दिनं पंचदशैस्तु तैः । दिनमाना निशा ज्ञेया अहोरात्रं तयोर्भवेत्

முப்பது கலாக்கள் ஒரு முஹூர்த்தம்; அத்தகைய பதினைந்து முஹூர்த்தங்கள் ஒரு நாள். இரவும் நாளளவிற்குச் சமம்; இரண்டும் சேர்ந்ததே ‘அஹோராத்திரம்’.

Verse 36

तैः पंचदशभिः पक्षः पक्षाभ्यां मास उच्यते । मासैश्चैवायनं षङ्भिरब्दं स्यादयनद्वयात्

பதினைந்து நாட்கள் ‘பக்ஷம்’; இரண்டு பக்ஷங்கள் ‘மாதம்’. ஆறு மாதங்கள் ‘அயனம்’; இரண்டு அயனங்கள் ‘வருஷம்’ ஆகும்.

Verse 37

चत्वारिंशद्धि लक्षाणि लक्षाणां त्रितयं पुनः । विंशतिश्च सहस्राणि ज्ञेयं सौरं चतुर्युगम्

நாற்பது இலட்சம், மீண்டும் மூன்று இலட்சம், மேலும் இருபதாயிரமும் சேர்த்து—இதுவே சூரியமானப்படி சதுர்யுகத்தின் அளவு என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 38

चतुर्युगैकसप्तत्या मन्वंतरमुदाहृतम् । ऐन्द्रमेतद्भवेदायुः समासात्तव कीर्तितम्

எழுபத்தொன்று சதுர்யுகங்களின் தொகுப்பே ‘மன்வந்தரம்’ என்று கூறப்படுகிறது. இதுவே இந்திரனின் ஆயுள்—சுருக்கமாக உனக்குச் சொன்னேன்।

Verse 39

स्वायंभुवो मनुः पूर्वं मनुः स्वारोचिषस्ततः । औत्तमस्तामसश्चैव रैवतश्चाक्षुषस्ततः

முதலில் ஸ்வாயம்புவ மனு; அடுத்து ஸ்வாரோசிஷ மனு. அதன் பின் அவுத்தம, தாமச; பின்னர் வரிசையாக ரைவத, சாக்ஷுஷ மனுக்கள்.

Verse 40

वैवस्वतोऽर्कसावर्णिर्ब्रह्मसा वर्णिरेव च । धर्मसावर्णिनामा च रौच्यो भूत्यस्तथैव च

அதன்பின் வைவர்ஸ்வத மனு; அர்க-சாவர்ணி; மேலும் பிரஹ்ம-சாவர்ணி; ‘தர்ம-சாவர்ணி’ எனப் பெயருடையவன்; அதுபோல ரௌச்ய, பூத்ய.

Verse 41

चतुर्दशैते मनवः संख्यातास्ते यथाक्रमम् । भूतान्भविष्यानिंद्रांश्च सर्वा न्वक्ष्ये तव क्रमात्

இவ்வாறு இந்த பதினான்கு மனுக்கள் முறையாக எண்ணப்பட்டனர். இப்போது கடந்ததும் வரவிருப்பதும் ஆகிய எல்லா இந்திரர்களையும் வரிசையாக உனக்குச் சொல்வேன்।

Verse 42

विश्वभुक्च विपश्चिच्च सुकीर्तिः शिबिरेव च । विभुर्मनोभुवश्चैव तथौजस्वी बलिर्बली

விச்வபுக், விபஷ்சித், சுகீர்த்தி, சிபி; மேலும் விபு, மனோபுவ; அதுபோல ஓஜஸ்வி மற்றும் வல்லமைமிகு பலி—

Verse 43

अद्भुतश्च तथा शांती रम्यो देववरो वृषा । ऋतधामा दिवःस्वामी शुचिः शक्राश्चतुर्दश

அத்புத; அதுபோல சாந்தி, ரம்ய, தேவவர, வ்ருஷ; ருததாமா, திவஃஸ்வாமி, சுசி—இவர்கள் பதினான்கு சக்ரர்கள் (இந்திரர்கள்).

Verse 44

एते सर्वे विनश्यंति ब्रह्मणो दिवसे प्रिये । रात्रिस्तु तावती ज्ञेया कल्पमानमिदं स्मृतम्

அன்பே! பிரம்மாவின் ஒரு பகலில் இவர்கள் அனைவரும் அழிந்து லயமடைகின்றனர். அதே அளவிலேயே பிரம்மாவின் இரவும் என அறிய வேண்டும்—இதுவே கல்பத்தின் அளவு என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 45

प्रथमं श्वेतकल्पस्तु द्वितीयो नीललोहितः । वामदेवस्तृतीयस्तु ततो राथंतरोऽपरः

முதலாவது ச்வேத கல்பம்; இரண்டாவது நீல-லோஹிதம். மூன்றாவது வாமதேவம்; அதன் பின் மற்றொரு ராதந்தர கல்பம் வருகிறது.

Verse 46

रौरवः पंचमः प्रोक्तः षष्ठः प्राण इति स्मृतः । सप्तमोऽथ बृहत्कल्पः कन्दर्पोऽष्टम उच्यते

ஐந்தாவது ரௌரவம் என்று கூறப்படுகிறது; ஆறாவது பிராணம் என்று ஸ்மிருதி சொல்கிறது. பின்னர் ஏழாவது ப்ருஹத் கல்பம்; எட்டாவது கந்தர்ப்பம் எனப்படும்.

Verse 47

सद्योऽथ नवमः प्रोक्तः ईशानो दशमः स्मृतः । ध्यान एकादशः प्रोक्तस्तथा सारस्वतोऽपरः

அடுத்து ஒன்பதாவது ‘ஸத்ய’ என அறிவிக்கப்பட்டது; பத்தாவது ‘ஈசான’ என நினைவுகூரப்பட்டது. பதினொன்றாவது ‘த்யான’ என போதிக்கப்பட்டது; அதன் பின் ‘ஸாரஸ்வத’ எனும் மற்றொரு (கல்பம்) வருகிறது.

Verse 48

त्रयोदश उदानस्तु गरुडोऽथ चतुर्दशः । कौर्मः पंचदशो ज्ञेयः पौर्णमासी प्रजापतेः

பதிமூன்றாவது (கல்பம்) ‘உதான’ எனப் புகழ்பெற்றது; பதினான்காவது ‘கருட’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. பதினைந்தாவது ‘கௌர்ம’ என அறியவேண்டும்; மேலும் ‘பௌர்ணமாசி’ பிரஜாபதிக்குரியது எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 49

षोडशो नारसिंहस्तु समाधिस्तु ततः परः । आग्नेयोऽष्टादशः प्रोक्तः सोमकल्पस्ततोऽपरः

பதினாறாவது (கல்பம்) ‘நாரசிம்ஹ’ ஆகும்; அதன் பின் ‘சமாதி’ (கல்பம்) வருகிறது. பதினெட்டாவது ‘ஆக்நேய’ என அறிவிக்கப்பட்டது; அதன் பின் ‘சோம-கல்பம்’ வருகிறது.

Verse 50

भावनो विंशतिः प्रोक्तः सुप्तमालीति चापरः । वैकुण्ठश्चार्चिषो रुद्रो लक्ष्मीकल्पस्तथापरेः

இருபதாவது ‘பாவன’ எனக் கூறப்பட்டது; மற்றொன்று ‘சுப்தமாலி’ என அழைக்கப்படுகிறது. பின்னர் ‘வைகுண்ட’, ‘ஆர்சிஷ’, ‘ருத்ர’ மற்றும் அதன் பின் ‘லக்ஷ்மீ-கல்பம்’ வருகிறது.

Verse 51

सप्तविंशोऽथ वैराजो गौरीकल्पस्तथोंऽधकः । माहेश्वरस्तथा प्रोक्तस्त्रिपुरो यत्र घातितः

இருபத்தேழாவது ‘வைராஜ’ எனக் கூறப்பட்டது; அதன் பின் ‘கௌரீ-கல்பம்’ மற்றும் ‘அந்தக’ (கல்பம்) வருகின்றன. ‘மாஹேஸ்வர’ (கல்பம்) என்றும் சொல்லப்படுகிறது—அதில் திரிபுரன் வதம் செய்யப்பட்டான்.

Verse 52

पितृकल्पस्तथांते च या कुहूर्ब्रह्मणः स्मृता । त्रिंशत्कल्पाः समाख्याता ब्रह्मणो मासि वै प्रिये

இறுதியில் பித்ரு-கல்பம் கூறப்பட்டது; ‘குஹூ’ பிரம்மனுக்குரியது என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது. அன்பே, பிரம்மனின் ஒரு ‘மாதம்’ முப்பது கல்பங்களாக எண்ணப்படுகிறது.

Verse 53

अतीताः कथिताः सर्वे वाराहो वर्त्ततेऽधुना । प्रतिपद्ब्रह्मणो यत्र वाराहेणोद्धृता मही

கடந்த கல்பங்கள் அனைத்தும் கூறப்பட்டன; இப்போது வாராஹ-கல்பம் நடக்கிறது. அது பிரம்மனின் மாதத்தின் பிரதிபதை; அதில் வராஹன் பூமியை உயர்த்தினான்.

Verse 54

त्रिंशत्कल्पैः स्मृतो मासो वर्षं द्वादशभिस्तु तैः । अनेन वर्षमानेन तदा ब्रह्माऽष्टवार्षिकः । आनीतः सोमराजेन सोमनाथः प्रतिष्ठितः

முப்பது கல்பங்கள் ‘மாதம்’ எனவும், அத்தகைய பன்னிரண்டு மாதங்கள் ‘வருடம்’ எனவும் நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது. இந்த வருட அளவின்படி அப்போது பிரம்மன் எட்டு வயதானவன்; சோமராஜன் प्रभாசத்தில் சோமநாதனை கொண்டு வந்து நிறுவினான்.

Verse 55

एवं क्षेत्रे निवसतः प्रभासे बालरूपिणः । परार्द्धमेकमगमद्द्वितीयं वर्ततेऽ धुना

இவ்வாறு பிரபாச-க்ஷேத்திரத்தில் குழந்தை வடிவில் தங்கி இருந்தபோது ஒரு பரார்த்தம் கடந்தது; இப்போது இரண்டாவது பரார்த்தம் நடைபெறுகிறது.

Verse 56

एवं महाप्रभावोऽसौ प्रभासक्षेत्रमध्यगः । ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवान्बालत्वात्क्षेत्रमाश्रितः

இவ்வாறு பிரபாச-க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் தங்கியிருக்கும் அவர் மிகுந்த மகிமையுடையவர். சுயம்பூ பகவான் பிரம்மன், குழந்தை நிலையினால், இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைக்கலமாக கொண்டான்.

Verse 57

स वै पूज्यो नमस्कार्यो वंदनीयो मनीषिभिः । आदौ स एव पूज्यः स्यात्सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

அவரே ஞானிகளால் பூஜிக்கத்தக்கவர், நமஸ்கரிக்கத்தக்கவர், வணங்கத்தக்கவர். யாத்திரையின் உண்மைப் பலனை விரும்புவோர் முதலில் அவரையே முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 58

यस्तं पूजयते भक्त्या स मां पूजयते भुवम् । यस्तं द्वेष्टि स मां द्वेष्टि योस्य पूज्यो ममैव सः

தேவி! யார் பக்தியுடன் அவரை பூஜிக்கிறாரோ, அவர் இந்தப் பூமியில் உண்மையில் என்னையே பூஜிக்கிறார். யார் அவரை வெறுக்கிறாரோ, அவர் என்னையே வெறுக்கிறார்; அவருக்குப் பூஜ்யமானவர் எனக்கும்கூட பூஜ்யமே.

Verse 59

ब्रह्मणा पूज्यमानेन अहं विष्णुश्च पूजितः । विष्णुना पूज्यमानेन अहं ब्रह्मा च पूजितः

பிரம்மாவை பூஜிக்கும்போது நான் மற்றும் விஷ்ணு இருவரும் பூஜிக்கப்படுகிறோம். விஷ்ணுவை பூஜிக்கும்போது நான் மற்றும் பிரம்மா இருவரும் பூஜிக்கப்படுகிறோம்.

Verse 60

मया पूजित मात्रेण ब्रह्मविष्णू च पूजितौ । सत्त्वं ब्रह्मा रजो विष्णुस्तमोऽहं संप्रकीर्तितः

என்னை மட்டும் பூஜித்தாலே பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணுவும் பூஜிக்கப்படுகின்றனர். இந்த முக்குணங்களில் பிரம்மா சத்துவம், விஷ்ணு ரஜஸ், நான் தமஸ் எனப் பிரகடனமாகிறது.

Verse 61

वायुर्ब्रह्माऽनलो रुद्रो विष्णुरापः प्रकीर्तितः । रात्रिर्विष्णुरहो रुद्रो या संध्या स पितामहः

பிரம்மா வாயுவாகவும், ருத்ரன் அக்னியாகவும், விஷ்ணு நீராகவும் கூறப்படுகிறார். இரவு விஷ்ணு, பகல் ருத்ரன், சந்தியா எனும் மாலைச் சந்திப்பு பிதாமஹன் (பிரம்மா) ஆகும்.

Verse 62

सामवेदो ह्यहं देवि ब्रह्मा ऋग्वेद उच्यते । यजुर्वेदो भवेद्विष्णुः कुलाधारो ह्यथर्वणः

தேவி, நானே சாமவேதம்; பிரம்மா ரிக் வேதம் எனப் புகழப்படுகிறார். விஷ்ணு யஜுர்வேத ஸ்வரூபன்; அதர்வணம் குலத்தின் ஆதாரப் பிரதிஷ்டை.

Verse 63

उष्णकालो ह्यहं देवि वर्षाकालः पितामहः । शीतकालो भवेद्विष्णुरेवं कालत्रयं हि सः

தேவி, நானே உஷ்ணகாலம்; பிதாமஹன் (பிரம்மா) வர்ஷாகாலம். விஷ்ணு சீதகாலம்—இவ்வாறு காலமூன்றும் அவரே.

Verse 64

दक्षिणाग्निरहं ज्ञेयो गार्हपत्यो हरिः स्मृतः । ब्रह्मा चाहवनीयस्तु एवं सर्वं त्रिदैवतम्

என்னை தக்ஷிணாக்னி என அறிக; ஹரி கார்ஹபத்ய அக்கினி என நினைக்கப்படுகிறார். பிரம்மா ஆஹவனீயன்—இவ்வாறு அனைத்தும் திரிதெய்வ ஸ்வரூபமே.

Verse 65

अहं लिंगस्वरूपस्थो भगो विष्णुः प्रकीर्तितः । बीजसंस्थो भवेद्ब्रह्मा विष्णुरापः प्रकीर्तितः

நான் லிங்க ஸ்வரூபத்தில் நிலைகொண்டுள்ளேன்; விஷ்ணு ‘பக’ (பாக்யம் அளிப்பவன்) எனப் புகழப்படுகிறார். பிரம்மா பீஜத்தில் நிலைபெற்றவன்; விஷ்ணு ‘ஆபः’ எனும் நீருருவாகவும் கூறப்படுகிறார்.

Verse 66

अहमाकाशरूपस्थ एवं तत्त्वमयं प्रभुः । आकाशात्स्रवते यच्च तद्बीजं ब्रह्मसंस्थितम् । स्वरूपं ब्राह्ममाश्रित्य ब्रह्मा बीजप्ररोहकः

நான் ஆகாச ஸ்வரூபத்தில் நிலைகொண்ட, தத்துவமயமான பிரபு. ஆகாசத்திலிருந்து எது வெளிப்படுகிறதோ, அதுவே பிரம்மனில் நிலைபெற்ற பீஜம். பிராஹ்ம ஸ்வரூபத்தைச் சார்ந்து பிரம்மா அந்தப் பீஜத்தை முளைக்கச் செய்கிறான்.

Verse 67

नाभिमध्ये स्थितो ब्रह्मा विष्णुश्च हृदयांतरे । वक्त्रमध्ये अहं देवि आधारः सर्वदेहिनाम्

நாபியின் நடுவில் பிரம்மா நிலைகொண்டுள்ளார்; இதயத்தின் உள்ளே விஷ்ணு. தேவி, வாயின் நடுவில் நானே—அனைத்து உடலுடையோருக்கும் ஆதாரம்.

Verse 68

यश्चाहं स स्वयं ब्रह्मा यो ब्रह्मा स हुताशनः । या देवी स स्वयं विष्णुर्यो विष्णुः स च चन्द्रमाः

‘நான்’ எனப்படுவது தானே பிரம்மா; அந்தப் பிரம்மாவே ஹுதாசனன் எனும் அக்னி. தேவியும் தானே விஷ்ணு; அந்த விஷ்ணுவே சந்திரனாகவும் விளங்குகிறார்.

Verse 69

यः कालः स स्वयं ब्रह्मा यो रुद्रः स च भास्करः । एवं शक्तिविशेषेण परं ब्रह्म स्थितं प्रिये

காலமே தானே பிரம்மா; ருத்ரனே பாஸ்கரன் எனும் சூரியன். பிரியே, சக்தியின் தனித்த வெளிப்பாட்டால் பரம்பிரம்மம் இவ்வாறு நிலைகொள்கிறது.

Verse 71

एवं यो वेद देवेशि अद्वैतं परमाक्षरम् । स सर्वं वेद नैवान्यो भेदकर्त्ता नराधमः

தேவேசி, இவ்வாறு அத்வைதமான பரம அக்ஷரத்தை அறிந்தவன் அனைத்தையும் அறிந்தவனே. ஒன்றில் வேறுபாடு செய்பவன் நராதமன் எனப்படுவான்.

Verse 72

एकरूपं परं ब्रह्म कार्यभावात्पृथक्स्थितः । यस्तं द्वेष्टि वरारोहे ब्रह्मद्वेष्टा स उच्यते

பரம்பிரம்மம் ஒரே ரூபம்; ஆனால் காரிய-பாவத்தால் தனித்ததாகத் தோன்றுகிறது. வராரோஹே, அதனை வெறுப்பவன் ‘பிரம்மத்வேஷி’ எனப்படுவான்.

Verse 73

दक्षिणांगे स्थितो ब्रह्मा वामांगे मम केशवः । यस्तयोर्द्वेषमाधत्ते स द्वेष्टा मम भामिनि

என் வலப்புறத்தில் பிரம்மா உறைகிறார்; என் இடப்புறத்தில் கேசவன் (விஷ்ணு) உறைகிறார். ஓ பாமினி, அந்த இருவரிடையே வெறுப்பை வளர்ப்பவன் என்னையே வெறுப்பவன் ஆவான்.

Verse 74

एवं ज्ञात्वा वरारोहे ह्यभिन्नेनान्तरात्मना । ब्रह्माणं केशवं रुद्रमेकरूपेण पूज येत्

ஹே வராரோஹே, இவ்வாறு அறிந்து, உள்ளத்திலுள்ள ஆத்மாவை பிரிவற்றதாக உணர்ந்து, பிரம்மா, கேசவன், ருத்ரன் ஆகியோரை ஒரே ரூபமாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 105

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां ब्रह्म माहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் மத்தியயாத்திரை பகுதியில் ‘பிரம்ம மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.