Adhyaya 5

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठा गोमतीं कृष्णसंश्रयाम् । यस्या दर्शनमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः । सर्वपापविनिर्मुक्तः कृष्णसायुज्यमाप्नुयात्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, பின்னர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அருள்பாதுகாப்பில் உள்ள கோமதி நதிக்குச் செல்ல வேண்டும். அவளை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்தாலும் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்; பாபமற்றவராய் ஸ்ரீகிருஷ்ண சாயுஜ்யத்தை அடைவர்.

Verse 2

दुरितौघक्षयकरममंगल्यविनाशनम् । सर्वकामप्रदं नॄणां प्रणमेद्गोमतीजलम्

கோமதியின் நீருக்கு வணங்க வேண்டும்; அது பாபப் பெருக்கை அழிப்பதும், அமங்கலத்தை நீக்குவதும், மனிதர்க்கு எல்லா தர்மோசித விருப்பங்களையும் அருள்வதும் ஆகும்.

Verse 3

महापापक्षयकरमगतीनांगतिप्रदम् । पूर्वपुण्यवशात्प्राप्तं प्रणमेद्गोमतीजलम्

கோமதியின் நீருக்கு வணங்க வேண்டும்; அது மகாபாபங்களையும் அழிப்பதும், ஆதரவற்றோர்க்கு ஆதரவு அளிப்பதும், முன்னைப் புண்ணியத்தின் வலிமையால் மட்டுமே கிடைப்பதும் ஆகும்.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । दैत्येन्द्र संशयोऽस्माकं तं त्वं छेत्तुमिहार्हसि । इयं का गोमती तत्र केनानीता महामते

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ தைத்யேந்திரா, எங்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் உள்ளது; அதை இங்கே நீர் நீக்க வேண்டும். அங்கே உள்ள இந்த கோமதி யார், யாரால் அவள் கொண்டு வரப்பட்டாள், ஓ மகாமதி?

Verse 5

केन कार्यवशेनेह संप्राप्ता वरुणालयम् । सर्वं भागवतश्रेष्ठ ह्येतद्विस्तरतो वद

எந்த காரணத்தால் அவள் இங்கே வருணனின் ஆலயத்துக்கு வந்தாள்? ஓ பகவதசிரேஷ்டா, இவை அனைத்தையும் விரிவாக எங்களுக்குச் சொல்லும்.

Verse 6

प्रह्लाद उवाच । एकार्णवे पुरा भूते नष्टे स्थावर जंगमे । तदा ब्रह्मा समभवद्विष्णोर्नाभिसरोरुहात्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் ஒரே மஹார்ணவம் மட்டுமே இருந்து, நிலைபேறு-இயங்கும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, விஷ்ணுவின் நாபி-தாமரையிலிருந்து பிரம்மா தோன்றினார்।

Verse 7

आदिष्टः प्रभुणा ब्रह्मा सृजस्व विविधाः प्रजाः । इति धाता समादिष्टो हरिणा सृष्टि कारणे

பிரபு பிரம்மாவுக்கு ஆணையிட்டார்—“பலவகை உயிர்களைப் படை.” இவ்வாறு படைப்புப் பணிக்காக ஹரி தாதாவை உத்தரவிட்டார்।

Verse 8

उक्त्वा बाढमिति ब्रह्मा ततः सृष्टौ मनो दधे । ससर्ज मानसात्सद्यः सनकाद्यान्कुमारकान् । उवाच वचनं ब्रह्मा प्रजाः सृजत पुत्रकाः

“அப்படியே” என்று கூறி பிரம்மா படைப்பில் மனத்தை வைத்தார். தமது மனத்திலிருந்து உடனே சனக முதலிய குமாரர்களை உருவாக்கி, “மகன்களே, உயிர்களைப் படையுங்கள்” என்றார்।

Verse 9

ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा ते कृतांजलयोऽब्रुवन् । भगवन्भगवद्रूपं द्रष्टुकामा वयं प्रभो

பிரம்மாவின் சொற்களை கேட்ட அவர்கள் கைகூப்பி கூறினர்—“பகவன், பிரபோ! நாங்கள் பகவானின் திருவுருவை தரிசிக்க விரும்புகிறோம்।”

Verse 10

न बन्धमनुवर्त्तामः सृष्टिरूपं दुरासदम् । इत्युक्त्वा ते ययुः सर्वे सनकाद्या कुमारकाः

அவர்கள் கூறினர்—“படைப்பின் வடிவான, கடக்க அரிய பந்தத்தை நாங்கள் பின்பற்றமாட்டோம்.” என்று சொல்லி சனக முதலிய குமாரர்கள் அனைவரும் புறப்பட்டனர்।

Verse 11

पश्चिमां दिशमास्थाय तीरे नदनदीपतेः । तेजोमयस्य रूपस्य द्रष्टुकामा महात्मनः । तस्मिन्मानसमाधाय तेपिरे परमं तपः

அவர்கள் மேற்குத் திசையை நாடி, நதிகளின் நாதனின் கரையில் தங்கினர். அந்த மகாத்மாவின் ஒளிமயத் திருவுருவைத் தரிசிக்க விரும்பி, மனத்தை அவர்மேல் நிலைநிறுத்தி பரமத் தவம் செய்தனர்.

Verse 12

बहुवर्षसहस्रैस्तु प्रसन्ने धरणीधरे । भित्त्वा जलं समुत्तस्थौ तेजोरूपं दुरासदम्

பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின், தாரணீதரன் அருள்புரிந்தபோது, நீரைப் பிளந்து அணுக இயலாத ஒளிமயமான ஒரு திவ்ய ரூபம் எழுந்தது.

Verse 13

अनेकदैत्यदमनं बहुयंत्रविदारणम् । सूर्यकोटिप्रभाभासं सहस्रारं सुदर्शनम्

அது சுதர்சனம்—எண்ணற்ற அசுரர்களை அடக்கும், பல யந்திரங்களையும் போர் இயந்திரங்களையும் சிதைக்கும்; கோடி சூரியர் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும், ஆயிரம் அரங்களைக் கொண்டது.

Verse 14

तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे ब्रह्मपुत्राः परस्परम् । वीक्षमाणा भगवतः परमायुधमुत्तमम्

அதைப் பார்த்ததும் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள் அனைவரும் வியப்புற்றனர்; ஒருவரை ஒருவர் நோக்கிக்கொண்டே, பகவானின் அந்த பரமமும் உத்தமமும் ஆன ஆயுதத்தைத் தரிசித்தனர்.

Verse 15

तान्विलोक्य तथाभूतान्वागुवाचाशरीरिणी । भो ब्रह्मपुत्रा भगवाञ्छ्रीघ्रमाविर्भविष्यति

அவர்களை அந்த நிலையிலே கண்டு, ஒரு உடலற்ற வாக்கு கூறியது—“ஓ பிரம்மபுத்ரர்களே, பகவான் விரைவில் அவதரிப்பார்.”

Verse 16

अर्हणार्थं भगवतः शीघ्रमर्घ्यं प्रकल्प्यताम् । आयुधं लोकनाथस्य द्विजाः शीघ्रं प्रसाद्यताम्

பகவானை அர்ச்சிக்க விரைவில் அர்க்யத்தை அமைக்குங்கள். ஓ இருபிறப்பினரே, உலகநாதனின் ஆயுதத்தையும் விரைவில் பிரசன்னப்படுத்துங்கள்.

Verse 18

ऋषय उचुः । ज्योतिर्मय नमस्तेऽस्तु नमस्ते हरिवल्लभ । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु सहस्राराऽक्षराऽव्यय

ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ ஜ்யோதிர்மயனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ ஹரிவல்லபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ சுதர்சனனே, உமக்கு நமஸ்காரம்— ஆயிரம் அரங்கள் உடையவனே, அழியாதவனே, அவ்யயனே.

Verse 19

नमस्ते सूर्यरूपाय ब्रह्म रूपाय ते नमः । अमोघाय नमस्तुभ्यं रथांगाय नमोनमः

சூரியரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பிரம்மரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ அமோகனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ ரதாங்கமே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 20

एवं ते पूजयामासुः सुमनोभिस्तथाऽक्षतैः

இவ்வாறு அவர்கள் மணமிகு மலர்களாலும் அக்ஷதை (உடைந்திடாத அரிசி) யாலும் அவனை வழிபட்டனர்.

Verse 21

अस्मरन्मनसा देवं ब्रह्माणं पितरं स्वकम् । तेषां तु चिंतितं ज्ञात्वा ब्रह्मा गंगामथाब्रवीत्

அவர்கள் மனத்தில் தங்கள் தந்தையான தேவன் பிரம்மாவை நினைத்தனர். அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்து பிரம்மா அப்போது கங்கையிடம் கூறினார்.

Verse 22

याहि शीघ्रं सरिच्छ्रेष्ठे पृथिव्यां हरिकारणात् । गां गता त्वं महाभागे ततो बहुमताऽसि मे

ஆறு களில் சிறந்தவளே! ஹரியின் காரியத்திற்காக விரைந்து பூமிக்குச் செல். பெரும் பாக்கியவதியே! பூமிக்குச் சென்ற பின் நீ எனால் மிகுந்த மரியாதை பெறுவாய்.

Verse 23

उर्व्यां ते गोमती नाम सुप्रसिद्धं भविष्यति

பூமியில் உன் பெயர் ‘கோமதி’ என்று மிகப் புகழ்பெறும்.

Verse 24

वसिष्ठस्यानुगा भूत्वा याहि शीघ्रं धरातलम् । तातं पुत्रीवानुयाता वसिष्ठतनया भव

வசிஷ்டரின் அனுசரியாகி விரைந்து பூமிக்குச் செல். மகள் தந்தையைப் பின்தொடர்வதுபோல் அந்தப் பூஜ்யரைத் தொடர்ந்து ‘வசிஷ்ட-தனயை’ எனப் பெயர் பெறுவாய்.

Verse 25

बाढमित्येव सा देवी प्रस्थिता वरुणालयम् । वसिष्ठस्त्वग्रतो याति तं गंगा पृष्ठतोऽन्वगात्

‘அப்படியே’ என்று கூறி அந்த தேவியார் வருணனின் ஆலயத்திற்குப் புறப்பட்டாள். வசிஷ்டர் முன்னே சென்றார்; கங்கை அவரை பின்னால் தொடர்ந்து சென்றாள்.

Verse 26

तां दृष्ट्वा मनुजाः सर्वे वसिष्ठेन समन्विताम् । नमश्चक्रुर्महाभागां गच्छतो पश्चिमार्णवम्

வசிஷ்டருடன் இணைந்து மேற்கு கடலை நோக்கிச் செல்லும் அந்த மகாபாக்யவதியான தேவியைப் பார்த்து எல்லா மக்களும் அவளுக்கு வணங்கினர்.

Verse 27

आविर्बभूव तत्रैव यत्र ते मुनयः स्थिताः । द्रष्टुकामा हरे रूपं श्रिया जुष्टं चतुर्भुजम्

அந்த முனிவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திலேயே அவள் வெளிப்பட்டாள். திருமகள் அருளால் ஒளிரும் நான்கு கரங்களுடைய ஹரியின் ரூபத்தை தரிசிக்க விரும்பி।

Verse 28

दृष्ट्वा वसिष्ठमनुगामायान्तीं सुरपावनीम् । अवाकिरन्महाभागां सुमनोभिश्च सर्वशः

வசிஷ்டரைத் தொடர்ந்து அணுகி வந்த தேவர்களைப் புனிதப்படுத்தும் அந்த மகாபாக்யவதியைப் பார்த்து, அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் மலர்களைச் சிதறினர்।

Verse 29

दिव्यैर्माल्यैः सुगन्धैश्च गन्धधूपैस्तथाऽक्षतैः । संपूज्य हृष्टमनसः साधुसाध्विति चाब्रुवन्

தெய்வீக மாலைகள், நறுமணங்கள், நறுமணத் தூபம், அக்ஷதை ஆகியவற்றால் அவர்கள் முழுமையாகப் பூஜை செய்தனர். மகிழ்ந்த மனத்துடன் “சாது! சாது!” என்று உரைத்தனர்।

Verse 30

वसिष्ठं तेऽग्रगं दृष्ट्वा ह्युदतिष्ठंस्ततो द्विजाः । अर्घ्यादिसत्क्रियां कृत्वा प्रहृष्टा इदमब्रुवन्

முன்னணியில் வசிஷ்டரைப் பார்த்ததும் அந்த இருபிறப்பினர் எழுந்தனர். அர்க்யம் முதலான மரியாதைகளைச் செய்து, மகிழ்ச்சியுடன் இவ்வாறு கூறினர்।

Verse 31

यस्मात्त्वया समानीता ह्यस्मिंल्लोके सरिद्वरा । तस्मात्तव सुतेत्येवं ख्यातिं लोके गमिष्यति

இந்த உலகிற்கு இந்தச் சிறந்த நதியை நீயே கொண்டு வந்ததால், மக்கள் மத்தியில் அவள் ‘உன் மகள்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறும்.

Verse 32

गोः स्वर्गादागता यस्मादिदं स्थानं मती मता । तस्माद्धि गोमतीनाम ख्यातिं लोके गमिष्यति

அவள் விண்ணுலகத்திலிருந்து வந்த ‘கோ’—தெய்வீகப் பசு—என்று கருதப்படுவதால், இத்தலம் அதற்கேற்பப் புனிதமும் போற்றத்தக்கதுமாக மதிக்கப்படுகிறது. ஆகவே ‘கோமதி’ என்ற பெயர் உலகில் புகழ்பெறும்.

Verse 33

अस्या दर्शनमात्रेण मुक्तिं यास्यंति मानवाः । किं पुनः स्नान दानादि कृत्वा यांति हरेः पदम्

இந்தப் புனிதத் தலத்தின் தரிசனமட்டுமே மனிதர்க்கு முக்தியை அளிக்கும். அப்படியிருக்க, ஸ்நானம், தானம் முதலிய விதிக்கர்மங்களைச் செய்து அவர்கள் எவ்வளவு உறுதியாக ஹரியின் பரமபதத்தை அடைவார்கள்!

Verse 34

तामेव चार्घ्यं दत्त्वा ते योगींद्रा ईडिरे हरिम् । परं पुरुषसूक्तेन पुरुषं शेषशायिनम्

அதே நீரை அர்க்யமாக அர்ப்பணித்து அந்த யோகீந்திரர்கள் ஹரியைப் போற்றினர்—புருஷஸூக்தத்தால், சேஷசாயியான பரமபுருஷனைத் துதித்து.

Verse 35

इति संस्तुवतां तेषां हरिराविर्बभूव ह । पीतकौशेयवसनो वनमालाविभूषितः । दिव्यमाल्यानुलिप्तांगो दिव्याभरणभूषितः

அவர்கள் இவ்வாறு துதித்துக் கொண்டிருக்கையில் ஹரி வெளிப்பட்டார்—மஞ்சள் கௌசேயப் பட்டாடை அணிந்து, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; தெய்வீக நறுமணப் பூச்சும் தெய்வீக மலர்மாலைகளும் பூண்ட அங்கங்களுடன், தெய்வீக ஆபரணங்களால் ஒளிர்ந்தார்.

Verse 36

शेषासनगतं देवं दिव्यानेकोद्यतायुधम् । ज्वलत्किरीटमुकुटं स्फुरन्मकरकुंडलम्

அவர்கள் சேஷாசனத்தில் அமர்ந்த தேவனைத் தரிசித்தனர்—பல தெய்வீக ஆயுதங்களை ஒளியுடன் உயர்த்தி ஏந்தியவர்; தீப்தமான கிரீட-முகுடம் உடையவர், மின்னும் மகரக் குண்டலங்களால் அழகுபெற்றவர்.

Verse 37

भक्ताभयप्रदं शांतं श्रीवत्सांकं महाभुजम् । सदा प्रसन्नवदनं घनश्यामं चतुर्भुजम्

அவர் பக்தர்களுக்கு அபயம் அருள்வோர்; அமைதிச் சொரூபன்; ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் தாங்கியவன்; மஹாபுஜன். எப்போதும் பிரசன்ன முகத்துடன், மழைமேக நிறமான, நான்கு கரங்களுடையவன்.

Verse 38

पादसंवाहनासक्तलक्ष्म्या जुष्टं मनोहरम् । तं दृष्ट्वा मुनयः सर्वे हर्षोत्कर्षसमन्विताः । विष्णुं ते विष्णुसूक्तैश्च तुष्टुवुर्वेदसंभवैः

லட்சுமி தேவி அவரது திருவடிகளைச் சாந்தமாகச் சுருட்டி சேவை செய்ய, அவர் மிக மனோஹரமாகத் திகழ்ந்தார். அவரைக் கண்ட எல்லா முனிவர்களும் பேரானந்தத்தில் நிறைந்து, வேதத்தில் பிறந்த விஷ்ணு-சூக்தங்களால் விஷ்ணுவைத் துதித்தனர்.

Verse 39

एवं संस्तुवता तेषां विष्णुर्दीनानुकंपकः । उवाच सुप्रसन्नेन मनसा द्विजसत्तमान्

இவ்வாறு துதித்துக் கொண்டிருந்த அவர்களிடம், துன்புற்றோருக்கு இரங்கும் விஷ்ணு மிகப் பிரசன்னமான மனத்துடன் சிறந்த த்விஜர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 40

श्रीभगवानुवाच । भोभोः कुमारास्तुष्टोऽहं प्रदास्यामि यथेप्सितम् । भविष्यथ ज्ञानयुता अस्पृष्टा मम मायया

ஸ்ரீபகவான் அருளினார்— ஓ ஓ குமாரர்களே! நான் திருப்தியடைந்தேன்; நீங்கள் விரும்பியதை அளிப்பேன். நீங்கள் ஞானம் பெற்றவர்களாகி, என் மாயையால் தீண்டப்படாதவர்களாக இருப்பீர்கள்.

Verse 41

यस्मान्मोक्षार्थिभिर्विप्रा जलेनाहं प्रसादितः । तस्मादिदं परं तीर्थं सर्वकामप्रदं परम्

மோக்ஷத்தை நாடும் நீங்கள் பிராமணர்கள் இந்த நீரால் என்னைத் திருப்திப்படுத்தினீர்கள்; ஆகவே இது பரம தீர்த்தம்—மிகச் சிறந்தது, எல்லா நற்காமனைகளையும் அருள்வது.

Verse 42

अनुग्रहाय भवतां यत्र चक्रं सुदर्शनम् । निःसृतं प्रथमं विप्रा जलं भित्त्वा ममाग्रतः

ஓ விப்ரர்களே, உங்கள் அருளுக்காக இங்கேயே சுதர்சனச் சக்கரம் முதன்முதலில் வெளிப்பட்டது—என் முன்னிலையில் நீரைப் பிளந்து வெளிவந்தது.

Verse 43

चक्रतीर्थमिति ख्यातं तस्मादेतद्भविष्यति । ममापि नियतं वासो भविष्यति महार्णवे

ஆகையால் இவ்விடம் ‘சக்கரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறும்; மேலும் இந்தப் பேர்கடலில் என் நிலையான வாசஸ்தலமும் இங்கேயே நிறுவப்படும்.

Verse 44

येऽत्र स्नानं प्रकुर्वंति प्रसंगेनापि मानवाः । चक्रतीर्थे द्विजश्रेष्ठास्तेषां मुक्तिः करे स्थिता

ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, இங்கே சக்கரதீர்த்தத்தில் தற்செயலாகவேனும் நீராடும் மனிதர்க்கு முக்தி அவர்களின் கையிலேயே தயார் நிலையில் நிற்கிறது.

Verse 45

भवतोऽपि सदा ह्यत्र तिष्ठध्वं च द्विजर्षभाः । वायुभूतांतरिक्षस्थाः सर्वकामस्य दायकाः

நீங்களும், ஓ த்விஜரிஷபர்களே, எப்போதும் இங்கேயே தங்குங்கள்; காற்றுருவாய் ஆகாயமண்டலத்தில் வாசித்து, எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் அருள்பவர்களாக இருங்கள்.

Verse 46

प्रह्लाद उवाच । तच्छ्रुत्वा हृष्टमनसः कृत्वार्घ्यं सुरपावनीम् । अवनिज्य हरेः पादौ मूर्ध्नाऽपश्चाप्यधारयन्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அதைக் கேட்டு அவர்கள் உள்ளம் மகிழ்ந்தனர்; தேவரால் புனிதமாக்கும் நீரால் அர்க்யம் அர்ப்பணித்தனர்; பின்னர் ஹரியின் பாதங்களைத் துவைத்து, அந்த நீரையே தலையில் தாங்கினர்.

Verse 47

प्रक्षाल्य सा हरेः पादौ प्रविष्टा वरुणालयम् । तस्मिन्महापापहरा गोमती सागरं गता

அவள் ஹரியின் பாதங்களைத் துவைத்து வருணனின் ஆலயம் எனும் கடலில் நுழைந்தாள். அங்கே மகாபாபங்களை நீக்கும் கோமதி ஓடி வந்து கடலில் கலந்தாள்.

Verse 48

वरं दत्त्वा ततो विष्णुस्तत्रैवान्तर धीयत । सनकाद्या ब्रह्मसुतास्तस्थुस्तत्र समाहिताः

பின்னர் விஷ்ணு வரம் அளித்து அங்கேயே மறைந்தார். சனக முதலிய பிரம்மபுத்திரர்கள் அங்கேயே மனம் ஒருமித்து தியானத்தில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 49

एवं सा गोमती तत्र संजाता सागरंगमा । सर्वपापहरा प्रोक्ता पूर्वगंगेति या श्रुता

இவ்வாறு கோமதி அங்கே தோன்றி கடல்நோக்கி ஓடும் நதியாக ஆனாள். அவள் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் எனப் புகழப்பட்டு ‘கிழக்கு கங்கை’ என்று பிரசித்தி பெற்றாள்.