Adhyaya 10

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठास्तीर्थं पापप्रणाशनम् । कृकलासमिति ख्यातं नृगतीर्थमनुत्तमम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அதன்பின், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, பாவநாசகமான அந்த தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது ‘க்ருகலாஸ’ எனப் புகழ்பெற்ற, ஒப்பற்ற ந்ருக தீர்த்தம் ஆகும்।

Verse 2

नृगो यत्र महीपालः कृकलासवपुर्धरः । कृष्णेन सह संगत्य संप्राप परमां गतिम्

அங்கே பல்லி-உடலைத் தாங்கிய ந்ருக மன்னன் திருமால் கண்ணனுடன் சந்தித்து, அந்தச் சங்கமத்தால் பரமகதியை அடைந்தான்।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । नृगो नाम नृपः कोऽयं कथं कृष्णेन संगतः । कर्मणा कृकलासत्वं केन तद्वद विस्तरात्

ரிஷிகள் கூறினர்— ‘ந்ருகன் எனப்படும் இந்த அரசன் யார்? கண்ணனுடன் அவன் எவ்வாறு தொடர்புற்றான்? எந்தக் கர்மத்தால் அவன் பல்லி நிலையடைந்தான்? விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.’

Verse 4

प्रह्लाद उवाच । नृगो नाम नृपो विप्राः सार्वभौमो बलान्वितः । बुद्धिमान्धृतिमान्दक्षः श्रीमान्सर्वगुणान्वितः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்— ‘ஓ விப்ரர்களே! ந்ருகன் எனும் ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் பேரரசன், வலிமைமிக்கவன், அறிவுடையவன், திடமுள்ளவன், திறமையுடையவன், செல்வமிக்கவன், எல்லா நற்குணங்களும் உடையவன்.’

Verse 5

अनेकशतसाहस्रा भूमिपा अपि तद्वशाः । हस्त्यश्वरथसंघैश्च पत्तिभिर्बहुभिर्वृतः

அவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்த நூற்றாயிரக் கணக்கான அரசர்களும் இருந்தனர்; யானை, குதிரை, ரதப் படைகள் மற்றும் பல காலாட் படையினர் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தனர்।

Verse 6

सैन्यं च तस्य नृपतेः कोशं चैवाक्षयं तथा । स नित्यं गुरुभक्तश्च देवताराधने रतः

அந்த அரசனுக்கு வலிமையான படையும், தீராத கருவூலமும் இருந்தது. அவன் எப்போதும் குருபக்தியில் நிலைத்து, தேவர்களின் ஆராதனையில் ஈடுபட்டிருந்தான்।

Verse 7

महा दानानि विप्रेन्द्रा ददात्यनुदिनं नृपः । शश्वत्स गोसहस्रं तु ददाति नृपसत्तमः

ஓ விப்ரேந்திரர்களே, அந்த அரசன் நாள்தோறும் மகாதானங்களை அளித்தான்; நரபசத்தமன் என்றும் ஆயிரம் பசுக்களை இடையறாது தானம் செய்தான்.

Verse 8

प्रक्षाल्य चरणौ भक्त्या ह्युपविश्यासने शुभे । परिधाप्य शुभे क्षौमे सुगन्धेनोपलिप्य च

பக்தியுடன் (பிராமணரின்) பாதங்களைத் துவைத்து, அவரை மங்கள ஆசனத்தில் அமர்த்தினான்; மங்களமான நுண்ணிய ஆடையணிவித்து, நறுமணத்தால் பூசினான்.

Verse 9

संपूज्य पुष्पमालाभि धूपेन च सुगन्धिना । ददौ दक्षिणया सार्द्धं प्रतिविप्राय गां तदा । तांबूलसहितां भक्त्या विष्णुर्मे प्रीयतामिति

மலர்மாலைகளாலும் நறுமணத் தூபத்தாலும் முறையாகப் பூஜித்து, அப்போது ஒவ்வொரு பிராமணருக்கும் தக்ஷிணையுடன் ஒரு பசுவை அளித்தான்; பக்தியுடன் தாம்பூலமும் அர்ப்பித்து—“விஷ்ணு என்மேல் பிரியமடையட்டும்” என்றான்.

Verse 10

एवं प्रददतस्तस्य यजतश्च तथा मखैः । ययौ कालो द्विजश्रेष्ठा भोगांश्चैवानुभुञ्जतः

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, இவ்வாறு தானம் செய்து யாகங்களால் வழிபட்டு வந்தபோது காலம் கடந்தது; அவனும் தக்க இன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 11

एकदा तु द्विजश्रेष्ठं जैमिनिं संशितव्रतम् । श्रद्धया तं च नृपतिः प्रतिग्रहपराङ्मुखम् । उवाच वाक्यं नृपतिः कृतांजलिपुटः स्थितः

ஒருமுறை அரசன், விரதத்தில் உறுதியான த்விஜச்ரேஷ்டன் ஜைமினியை அணுகினான்; அவர் தானம் ஏற்க விரும்பாதவரெனக் கண்டு, அரசன் கைகூப்பி நின்று மரியாதையுடன் உரைத்தான்.

Verse 12

मामुद्धर महाभाग कृपां कुरु तपोनिधे । गृहाण गां मया दत्तां दयां कृत्वा ममोपरि

ஏ மகாபாகா! என்னை உயர்த்தி அருள்வாயாக; ஏ தவநிதியே! என்மேல் கருணை செய். நான் அளித்த இந்தப் பசுவை இரக்கம் கொண்டு ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य अनिच्छन्नपि गौरवात् । नृपस्य चाब्रवीद्विप्र एवमस्त्विति लज्जितः

அரசனின் சொற்களை கேட்ட பிராமணன்—விருப்பமில்லையெனினும்—அரச மரியாதைக்காக வெட்கத்துடன், “அப்படியே ஆகட்டும்” என்றான்.

Verse 14

अवनिज्य ततः पादौ शिरसा धारयज्जलम् । सुवर्णशृंगसहितां रौप्यखुरविभूषिताम्

பின்னர் (அரசன்) அவருடைய பாதங்களை கழுவி, அந்த நீரைத் தலையில் தாங்கினான்; பொன் கொம்புகளும் வெள்ளிக் குளம்புகளும் கொண்ட பசுவை (அர்ப்பணித்தான்).

Verse 15

रत्नपुच्छां कांस्यदोहां सितवस्त्रावगुंठिताम् । समभ्यर्च्य च विप्रेन्द्रं ददौ दक्षिणयान्विताम्

மாணிக்கம் பதித்த வால், வெண்கலப் பால் கறக்கும் பாத்திரம், வெண்வஸ்திரம் போர்த்திய பசுவை—பிராமணச் சிறந்தவரை முறையாகப் பூஜித்து—தகுந்த தக்ஷிணையுடன் அளித்தான்.

Verse 16

आसीमान्तमनुव्रज्य हृष्टो राजा बभूव ह । तरुणीं हंसवर्णां च हंसीनामेति विश्रुताम्

எல்லை வரை உடன் சென்று அரசன் மகிழ்ந்தான். அந்தப் பசு இளமையானது, அன்னப் போன்ற நிறமுடையது, ‘ஹம்ஸீ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

Verse 17

गां गृह्य स्वगृहं प्राप्तो दाम्ना बद्धां सवत्सकाम् । स तस्यै यवसं चार्द्रं ददौ ब्राह्मणसत्तमः

அந்த பசுவை எடுத்துக் கொண்டு பிராமணசிரேஷ்டன் தன் இல்லம் அடைந்தான்; கயிற்றால் கட்டப்பட்டு கன்றுடன் இருந்த அவளுக்கு அவன் பசுமையான ஈரமான யவசப் புல் (மாட்டுத்தீனி) அளித்தான்.

Verse 18

सुतृप्ता यवसेनैव मध्याह्ने तृषितां तदा । गृहीत्वा निर्ययौ विप्रो दामबद्धां जलाशयम्

யவசப் புல்லால் மட்டும் திருப்தியடைந்த அந்தப் பசு நண்பகலில் தாகமுற்றது. அப்போது பிராமணன் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட அவளையே அழைத்துக் கொண்டு நீர்த்தடாகத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 19

मार्गे गजाश्वसंबाधे त्रस्ता सा उष्ट्रदर्शनात् । हस्तादाच्छिद्य सा धेनुर्ब्राह्मणस्य ययौ तदा

யானை குதிரைகள் நெருக்கமாக இருந்த பாதையில் ஒட்டகத்தைப் பார்த்ததும் அவள் அஞ்சினாள். உடனே அந்தத் தேனு பிராமணனின் கையிலிருந்து தப்பித்து ஓடினாள்.

Verse 20

विचिन्वन्सकलामुर्वीं नापश्यत्तां द्विजर्षभः । सा ययौ विद्रुता धेनुस्तन्महद्राजगोधनम्

முழு நிலத்தையும் தேடியும் இருபிறப்போரில் சிறந்தவன் அவளை காணவில்லை. அந்தத் தேனு ஓடிப்போயினாள்—அவள் அந்தப் பெரும் அரசனின் மகத்தான கோதனச் செல்வம்.

Verse 21

द्वितीयेऽह्नि पुनर्विप्रमाहूय नृपसत्तमः । संपूज्य विधिवद्भक्त्या वस्त्रालंकारभूषणैः

இரண்டாம் நாளில் அரசர்களில் சிறந்தவன் மீண்டும் பிராமணனை அழைத்து, விதிப்படி பக்தியுடன் ஆடைகள், அலங்காரங்கள், ஆபரணங்கள் அளித்து மரியாதை செய்தான்.

Verse 22

विधिवद्गां ददौ तां च स नृपः सोमशर्मणे । गृहीत्वा राजभवनान्निर्ययौ गां द्विजर्षभः

அப்போது அந்த அரசன் விதிமுறையுடன் அந்தப் பசுவை சோமசர்மனுக்கு தானமாக அளித்தான். பசுவை எடுத்துக் கொண்டு அந்தச் சிறந்த பிராமணன் அரண்மனையிலிருந்து வெளியே சென்றான்.

Verse 23

आशंसमानो राजानं धर्मज्ञमिति कोविदम् । स च विप्रो विचिन्वानः सर्वतो गां सुदुःखितः

தர்மத்தை அறிந்த திறமையான அரசனின் பாதுகாப்பை நம்பி, அந்தப் பிராமணன் மிகுந்த துயரத்தில் எல்லாத் திசைகளிலும் பசுவைத் தேடினான்.

Verse 24

ददर्श पथि गच्छन्तीं पृष्ठतः सोमशर्मणः । दृष्ट्वा तां गां च स मुनिर्जैमिनिस्तमभाषत

வழியில் சோமசர்மனின் பின்னால் சென்றுகொண்டிருந்த பசுவை அவர் கண்டார். அந்தப் பசுவைக் கண்ட மুনি ஜைமினி அவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 25

मम गां चापि हृत्वा त्वं नयसे दस्युवत्कथम् । स तस्य वचनं श्रुत्वा विस्मयं दस्युकीर्त्तनात्

“என் பசுவையும் அபகரித்து நீ திருடனைப் போல எப்படிக் கொண்டு செல்கிறாய்?” என்ற சொற்களைக் கேட்டதும், திருடன் என அழைக்கப்பட்டதால் அவன் வியந்தான்.

Verse 26

राजतो हि मया लब्धां गां नयामि स्वमन्दिरम् । गोहर्त्तेति च मां कस्माद्ब्रवीषि द्विजसत्तम

“இந்தப் பசுவை நான் அரசனிடமிருந்து பெற்றேன்; அதை என் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறேன். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, என்னை ஏன் கோ-கள்வன் என்கிறீர்?”

Verse 27

ब्राह्मण उवाच । मयापि राजतो लब्धा ममेयं गौर्न संशयः । कथं नयसि विप्र त्वं मयि जीवति मन्दिरम्

பிராமணன் கூறினான்—எனக்கும் அரசனிடமிருந்து இக்கோ கிடைத்தது; ஐயமின்றி இது எனதே. ஓ விப்ரா! நான் உயிருடன் இருக்கையில் நீ இதை உன் இல்லத்துக்கு எவ்வாறு அழைத்துச் செல்கிறாய்?

Verse 28

सोऽब्रवीदद्य मे लब्धा कथं मां वदसे मृषा । सोऽब्रवीद्ध्यो मया लब्धा बलान्नेतुं त्वमिच्छसि

ஒருவன் சொன்னான்—இன்றே எனக்கு இது கிடைத்தது; என்னைப்பற்றி நீ பொய் எப்படிச் சொல்கிறாய்? மற்றவன் சொன்னான்—நேற்றே எனக்கு இது கிடைத்தது; நீ பலத்தால் இதை எடுத்துச் செல்ல விரும்புகிறாய்.

Verse 29

ममेयमिति संक्रुद्धः सोमशर्माऽब्रवीद्वचः । प्रज्वलत्क्रोधरक्ताक्षो ममेयमिति सोऽपरः

கோபத்தில் கொதித்த சோமசர்மன்—“இது எனதே!” என்றான். மற்றவனும், எரியும் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன்—“இது எனதே!” என்று கூவினான்.

Verse 30

विवदतौ तथा विप्रौ राजद्वारमुपागतौ । कुर्वाणौ कलहं घोरं त्यक्तुकामौ स्वजीवितम्

இவ்வாறு வாதாடிய அந்த இரு விப்ரர்களும் அரசன் வாசலுக்கு வந்தனர். அவர்கள் கொடிய சண்டை செய்தனர்; தம் உயிரையும் துறக்கத் தயாரானவர்கள்போல் இருந்தனர்.

Verse 31

संक्रुद्धौ ब्राह्मणौ दृष्ट्वा शपन्तौ तौ परस्परम् । राज्ञे निवेदयामास द्वास्थं प्रणयपूर्वकम्

கோபமுற்ற இரு பிராமணரும் ஒருவரையொருவர் சபித்ததைப் பார்த்து, வாயில்காவலன் பணிவுடன் அரசனிடம் அந்த செய்தியை அறிவித்தான்.

Verse 32

अवज्ञाय तदा विप्रौ विवदन्तौ रुषान्वितौ । कामव्याकुलचेतस्को न बहिर्निःसृतो नृपः

அப்போது கோபத்துடன் வாதித்த அந்த இரு பிராமணர்களை அவமதித்து, காமத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அரசன் வெளியே வரவில்லை।

Verse 33

एवं विवदमानौ तौ त्रिरात्रं समुपस्थितौ । अवज्ञातौ नृपेणाथ राजानं प्रति च क्रुधा

இவ்வாறு வாதித்துக் கொண்டே அவர்கள் மூன்று இரவுகள் அங்கேயே இருந்தனர்; அரசன் புறக்கணித்ததால் அவன்மேல் அவர்கள் சினமுற்றனர்।

Verse 34

ऊचतुः कुपितो वाक्यं सामर्षौ नृपतिं प्रति । अवमन्यसे नौ यस्मात्त्वं न निर्गच्छसि मन्दिरात्

அவர்கள் இருவரும் ரோஷமும் கோபமும் கொண்டு அரசனை நோக்கி கடுமையாகச் சொன்னார்கள்—“நீ எங்களை அவமதிக்கிறாய்; அரண்மனையிலிருந்து வெளியே வருவதில்லை.”

Verse 35

शास्ता भवान्प्रजानां हि न न्यायेन नियोक्ष्यति । भविष्यति भवांस्तस्मात्कृकलासो न संशयः

“நீ மக்கள் தண்டிப்பவனாக இருந்தும் நீதியால் ஆளவில்லை; ஆகவே நீ பல்லியாக (கிருகலாசம்) ஆகுவாய்—இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 36

एवं शप्त्वा तदा विप्रावन्यस्मै गां प्रदाय तौ । क्षुधितौ खेदसंयुक्तौ स्वगृहं गन्तुमुद्यतौ

இவ்வாறு சபித்து அந்த இரு பிராமணர்கள் அந்தப் பசுவை மற்றொருவருக்கு தானமாக அளித்தனர்; பசியும் சோர்வும் கொண்டு தங்கள் இல்லம் செல்லப் புறப்பட்டனர்।

Verse 37

प्रस्थितौ तौ नृगो द्वार आगत्य समुपस्थितः । दंडवत्प्रणिपत्याऽशु कृतांजलिरभाषत

அவர்கள் புறப்படுகின்ற வேளையில், ந்ருக அரசன் வாசலுக்கு வந்து அவர்களிடம் அணுகினான். உடனே தண்டவத் பணிந்து, கைகூப்பி உரைத்தான்.

Verse 38

अमोघवचना यूयं तत्तथा न तदन्यथा । ममोपरि कृपां कृत्वा शापांत उपदिश्यताम्

உங்கள் சொற்கள் அமோகமானவை; அது அப்படியே நிகழும், வேறல்ல. என்மேல் கருணை செய்து, இந்த சாபத்தின் முடிவை எனக்கு உபதேசியுங்கள்.

Verse 39

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ऊचतुर्वचनं नृपम् । द्वापरस्य युगस्यान्तं भगवान्देवकीसुतः

அவன் சொற்களை கேட்ட இரு பிராமணரும் அரசனிடம் கூறினர்—“த்வாபர யுகத்தின் முடிவில், தேவகியின் புதல்வனாகிய பகவான் (தோன்றுவான்)…।”

Verse 40

वसुदेवगृहे राजन्हरिराविर्भविष्यति । तस्य संस्पर्शनादेव शापमुक्तिर्भविष्यति

அரசே, வசுதேவரின் இல்லத்தில் ஹரி அவதரிப்பான். அவரைத் தொட்ட மாத்திரத்திலே சாபவிமோசனம் உண்டாகும்.

Verse 41

इत्युक्त्वा तौ तदा विप्रौ प्रयातौ स्वनिवेशनम् । राजा बहुविधान्भोगान्भुक्त्वा दत्त्वा च भूरिशः

இவ்வாறு கூறி அந்த இரு பிராமணரும் தங்கள் இல்லத்திற்குச் சென்றனர். அரசன் பலவகை அரசபோகங்களை அனுபவித்து, மிகுதியாக தானம் செய்து (வாழ்ந்தான்).

Verse 42

इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैः कालधर्ममुपेयिवान् । ततः स गतवान्विप्रा धर्मराजनिवेशनम्

பலவகை யாகங்களைச் செய்து அவர் காலதர்மத்தை (நியத மரணத்தை) அடைந்தார். பின்னர், ஓ பிராமணர்களே, அவர் தர்மராஜன் யமனின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 43

सत्कृत्योक्तो यमेनाथ स्वागतेन नृपोत्तमः । प्रथमं सुकृतं राजन्नथवा दुष्कृतं त्वया । भोक्तव्यमिति मे ब्रूहि तत्ते संपाद्यते मया

யமன் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று அந்தச் சிறந்த அரசனிடம் கூறினான்— ‘அரசே, முதலில் நீ அனுபவிக்க வேண்டியது புண்ணியப் பலனா, அல்லது பாபப் பலனா? எனக்குச் சொல்; அதனை நான் உனக்காக ஏற்பாடு செய்கிறேன்.’

Verse 44

नृग उवाच । यद्यस्ति दुष्कृतं किंचित्प्रथमं प्रतिपादय । अनुज्ञातो यमेनैवं कृकलासो भवेति वै । ततो वर्षसहस्राणि कृकलासत्वमाप्तवान्

ந்ருகன் கூறினான்— ‘எதாவது பாபம் இருந்தால், முதலில் அதையே எனக்கு அனுபவிக்கச் செய்.’ யமன் அவ்வாறு அனுமதித்து— ‘நீ நிச்சயமாகக் கிருகலாசம் (பல்லி) ஆகுக’ என்றான். பின்னர் அவன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பல்லித் தன்மையை அடைந்தான்.

Verse 45

एकस्मिन्दिवसे विप्राः सर्वे यदुकुमारकाः । वनं जग्मुर्मृगान्हन्तुं सर्वे कृष्णसमन्विताः

ஒரு நாளில், ஓ பிராமணர்களே, யது குமாரர்கள் அனைவரும் மான்களை வேட்டையாட வனத்திற்குச் சென்றனர்; அவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் இருந்தனர்.

Verse 46

तृषार्द्दिताश्च मध्याह्ने विचिन्वंतो जलं ह्रदे । सत्वं च सुमहत्तत्र कृकलासं च संस्थितम्

நண்பகலில் தாகத்தால் வாடி அவர்கள் ஏரியில் நீரைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, அங்கே மிகப் பெரிய ஒரு உயிரை—பல்லி (கிருகலாசம்) வடிவில் நின்றதை—கண்டனர்.

Verse 47

चक्रुश्चोद्धरणे तस्य यत्नं यदुकुमारकाः । आकृष्यमाणः स तदा गुरुत्वान्न चचाल ह

அவரை மேலே எடுக்க யது குமாரர்கள் பெருமுயற்சி செய்தனர்; ஆனால் அப்போது இழுக்கப்பட்டபோதும், மிகுந்த பாரத்தால் அவர் அசையவே இல்லை.

Verse 48

यदा न शेकुस्ते सर्व आचख्युः कृष्णरामयोः । ददर्श तं तदा कृष्णो नृगं मत्वा हसन्निव

அவர்கள் அனைவரும் அவரை அசைக்க இயலாதபோது, அந்தச் செய்தியை கிருஷ்ணரும் ராமரும் அறியச் செய்தனர். அப்போது கிருஷ்ணன் அவரை ந்ருகன் என அறிந்து, புன்னகை புரிந்தவனாய் நோக்கினான்.

Verse 49

चिक्षेप वामहस्तेन लीलयैव जगत्पतिः । स संस्पृष्टो भगवता विमुक्तः शापबंधनात्

ஜகத்பதி பகவான் தமது இடக்கையால் விளையாட்டாகவே அவரை வெளியே எறிந்தார். பகவானின் ஸ்பரிசத்தால் அவர் சாபப் பந்தனத்திலிருந்து விடுபட்டார்.

Verse 50

त्यक्त्वा कलेवरं राजा दिव्यमाल्यानुलेपनः । कृतांजलिरुवाचेदं भक्त्या परमया युतः

அரசன் தன் உடலைத் துறந்து, தெய்வீக மாலைகளும் சந்தன அனுலேபனமும் பூண்டு, கைகூப்பி பரம பக்தியுடன் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 51

नमस्ते जगदाधार सर्गस्थित्यंतकारिणे । सहस्रशिरसे तुभ्यं ब्रह्मणेऽनंतशक्तये

ஹே ஜகதாதாரா, ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி-லயத்தை நிகழ்த்துவோனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஆயிரம் தலைகளையுடைய பிரம்மம், அனந்த சக்தி வடிவே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 52

एवं संस्तुवतः प्राह भगवान्देवकीसुतः । ददामि ते वरं तुष्टो यत्ते मनसि वर्त्तते

இவ்வாறு துதித்தவனிடம் தேவகீநந்தனன் பகவான் கூறினார்—“நான் திருப்தியடைந்தேன்; உன் மனத்தில் நிலைக்கும் விருப்பமெதுவோ அதையே வரமாக அளிக்கிறேன்.”

Verse 53

याहि पुण्यकृतांल्लोकान्दर्शनात्स्पर्शनाच्च मे । एवमुक्तः स देवेन संप्रहृष्टतनूरुहः

“என் தரிசனத்தாலும் என் ஸ்பரிசத்தாலும் புண்ணிய செய்பவர்களின் உலகங்களுக்கு செல்.” என்று தேவன் கூற, அவன் பேரானந்தத்தில் மெய்சிலிர்த்து நின்றான்.

Verse 54

उवाच यदि तुष्टोऽसि यदि देयो वरो मम । गर्त्तेयं मम नाम्ना तु ख्यातिं गच्छतु केशव

அவன் கூறினான்—“நீர் திருப்தியடைந்திருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்கத் தகுந்ததாயின், ஓ கேசவா, இந்தக் குழி/கிணறு என் பெயரால் புகழ்பெறட்டும்.”

Verse 55

यः स्नात्वा परया भक्त्या पितॄन्संतर्पयिष्यति । त्वत्प्रसादेन गोविंद विष्णुलोकं स गच्छतु

“இங்கே நீராடி உன்னத பக்தியுடன் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்வோர், ஓ கோவிந்தா, உன் அருளால் விஷ்ணுலோகத்தை அடையட்டும்.”

Verse 56

एवमुक्त्वा स भगवान्पुनर्द्वारावतीमगात्

இவ்வாறு கூறி அந்த பகவான் மீண்டும் த்வாராவதீ (த்வாரகா) நகரத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 57

स च राजा विमानेन दिव्यमाल्यानुलेपनः । जगाम भवनं विष्णोर्विबुधैरनुसंस्तुतः

அந்த அரசன் தெய்வ விமானத்தில் ஏறி, தெய்வ மாலைகளும் நறுமண லேபனங்களும் அணிந்து, தேவர்கள் வழியெங்கும் புகழ்ந்து பாட, விஷ்ணுவின் திருவீட்டினை அடைந்தான்।

Verse 58

प्रह्लाद उवाच । तदाप्रभृति विप्रेंद्राः स कूपो नृगसंज्ञया । वरदानाच्च कृष्णस्य पावनः सर्वदेहिनाम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அந்நாள்முதல், ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அந்தக் கிணறு ‘ந்ருக’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வரத்தால் அது எல்லா உடலுடையோருக்கும் பாவநாசினியாக ஆனது।

Verse 59

तत्र गत्वा द्विजश्रेष्ठा ह्यर्घ्यं दद्याद्यथाविधि । फलपुष्पाक्षतैर्युक्तं चंदनेन च भूसुराः

அங்கே சென்று, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, விதிப்படி அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்—பழம், மலர், அக்ஷதை (முறியாத அரிசி) மற்றும் சந்தனத்துடன், ஓ பிராமணர்களே।

Verse 60

नमस्ते विश्वरूपाय विष्णवे परमात्मने । अर्घ्यं गृहाण देवेश कूपेऽस्मिन्नृगसंज्ञके

விசுவரூப விஷ்ணுவே, பரமாத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவேசா, ‘ந்ருக’ எனப்படும் இந்தக் கிணற்றில் இவ்வர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 61

ततः स्नायाद्द्विजश्रेष्ठा मृदमालिप्य पाणिना । संतर्पयेत्पितॄन्देवान्मनुष्यांश्च यथाक्रमात्

பின்னர், ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, கையால் மண்ணை உடலில் பூசி நீராட வேண்டும்; மேலும் முறையே பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தியளிக்க வேண்டும்।

Verse 62

ततः श्राद्धं प्रकुर्वीत पितॄणां श्रद्धयान्वितः । विप्रेभ्यो भोजनं दद्याद्दक्षिणां च स्वशक्तितः

அதன்பின் பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் பித்ருக்களுக்குச் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; பிராமணர்களுக்கு உணவு அளித்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தக்ஷிணையும் வழங்க வேண்டும்.

Verse 63

विशेषतः प्रदातव्या सवत्सा गौः स्वलंकृता । शय्या सोपस्करां दद्याद्विष्णुर्मे प्रीयतामिति

மிகச் சிறப்பாக கன்றுடன் கூடிய அலங்கரிக்கப்பட்ட பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் தேவையான உபகரணங்களுடன் படுக்கையையும் அளித்து ‘விஷ்ணு என்மேல் பிரியமடையட்டும்’ என்று வேண்ட வேண்டும்.

Verse 64

दीनांधकृपणानां च सदा तत्तीरवासिनाम् । दद्याद्दानं स्वशक्त्या च वित्त शाठ्यविवर्जितः

அந்த புனிதத் தீரங்களில் வாழும் ஏழை, குருடர், வறியவர்களுக்கு, செல்வத்தில் வஞ்சகம் இன்றி, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப எப்போதும் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 65

स्नानमात्रेण विप्रेन्द्रा लभेद्गोदानजं फलम् । पितृणां श्राद्धदानेन वियोनिं न च गच्छति

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! வெறும் ஸ்நானம் மட்டுமே செய்தாலும் கோதானத்தின் பலன் கிடைக்கும்; மேலும் பித்ருக்களுக்கு சிராத்த தானம் செய்தால் அசுப யோனியில் வீழ்வதில்லை.

Verse 66

कृकलासे कृतं श्राद्धं येनैव तर्पणं तथा । स गच्छेद्विष्णुलोकं तु पितृभिः सहितो नरः

கிருகலாசத்தில் சிராத்தம் செய்து, அங்கேயே தர்ப்பணமும் செய்பவன், தன் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 67

तथा मनोरथावाप्तिर्यात्रा च सफला भवेत् । सर्वतीर्थफलावाप्तिं लभते नात्र संशयः

அப்போது மனோரதங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறும்; யாத்திரையும் நிச்சயமாகப் பயனளிக்கும். எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனும் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.