Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा हिमाचलो वाक्यं वसिष्ठस्य महात्मनः । चिन्तयामास तत्कार्यं विवरस्य प्रपूरणे

சூதர் கூறினார்—மகாத்மா வசிஷ்டரின் சொற்களைக் கேட்ட ஹிமாசலன், அந்தப் பிளவை நிரப்ப வேண்டிய பணியை எவ்வாறு செய்வது என்று சிந்தித்தான்.

Verse 2

चिरं विचार्य तमृषिमिदमाह नगोत्तमः । क उपायो नगानां वै तत्र गंतुं वदस्व मे

நீண்ட நேரம் சிந்தித்த பின் மலைகளில் சிறந்தவன் அந்த ரிஷியிடம் கூறினான்—மலைகள் அங்கே செல்ல என்ன வழி உள்ளது? எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 3

पक्षच्छेदस्तु शक्रेण सर्वेषां च पुरा कृतः । तस्मादस्य मुनिश्रेष्ठ कार्यस्य पश्य निश्चयम्

முன்னொரு காலத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) எல்லாப் பர்வதங்களின் இறக்கைகளை வெட்டினான். ஆகவே, முனிவரே, இக்காரியத்தின் நிறைவேற்றத்திற்கான உறுதியான வழியை ஆராய்ந்து தீர்மானிக்கவும்.

Verse 4

वसिष्ठ उवाच । अस्त्युपायो नगानां तु तत्र नेतुं महानग । तवायं तनयस्तत्र विख्यातो नंदिवर्द्धनः

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ மகா பர்வதமே, பர்வதங்களை அங்கே கொண்டு செல்ல ஒரு வழி உள்ளது. அங்கே உன் புதல்வன் ‘நந்திவர்த்தனன்’ என்று புகழ்பெற்றவன்; அவனே இதை நிறைவேற்றுவான்.

Verse 5

तस्यार्बुद इति ख्पातो वयस्यः परमं प्रियः । नागः प्राणभृतां श्रेष्ठः खेचरोऽपि च वीर्यवान्

அவனுக்கு ‘அர்புதன்’ என்று புகழ்பெற்ற மிகப் பிரியமான நண்பன் உண்டு—அவன் நாகன், உயிரினங்களில் சிறந்தவன், ஆகாயத்தில் உலாவுபவனும், பெரும் வீரியமுடையவனும் ஆவான்.

Verse 6

स वा ऊर्ध्वगतिः क्षिप्रं क्षणान्नेष्यत्यसंशयः । लीलया सर्वकृत्येषु तं विदित्वाऽहमागतः

அவன் மேல்நோக்கிச் செல்லும் வேகத்தில் மிக விரைவானவன்; ஒரு கணத்தில் (அவற்றை) எடுத்துச் செல்வான்—சந்தேகமில்லை. எல்லாக் காரியங்களிலும் அவனுடைய லீலாமயத் திறனை அறிந்தே நான் வந்தேன்.

Verse 7

आदेशो दीयतामस्य दुःखं कर्तुं च नार्हसि । अवश्यं यदि भक्तोऽसि तत्र प्रेषय सत्वरम्

அவனுக்கு ஆணை அளியுங்கள்; அவனைத் துன்புறுத்துவது உகந்ததல்ல. இந்தக் கடமையில் நீ உண்மையாய் பக்தியுடையவனாயின், அவனை அங்கே உடனே அனுப்புங்கள்.

Verse 8

सूत उवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा हिमवान्पुत्रवत्सलः । दुःखेन महताऽविष्टश्चिंतयामास भूधरः

சூதர் கூறினார்—வசிஷ்டரின் வாக்கைக் கேட்டதும், புதல்வன்பால் பேரன்புடைய ஹிமவான் பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மலைமன்னன் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்.

Verse 9

मैनाकस्तनयोऽस्माकं प्रविष्टः सागरे भयात् । ज्येष्ठं तु सर्वथा चाथ वसिष्ठो नेतुमागतः । किं कृत्यमधुनाऽस्माकं कथं श्रेयो भविष्यति

“எங்கள் மகன் மைநாகன் அச்சத்தால் கடலில் புகுந்தான்; இப்போது வசிஷ்டர் உறுதியுடன் மூத்த மலையைக் கொண்டு செல்ல வந்துள்ளார். இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? எங்கள் நலம் எவ்வாறு உறுதியாகும்?”

Verse 10

इतः शापभयं तीव्रमितो दुःखं च पुत्रजम् । वरं पुत्रवियोगोऽस्तु न शापो द्विजसंभवः

“ஒருபுறம் கொடிய சாபத்தின் அச்சம்; மறுபுறம் மகனை இழப்பதன் துயரம். பிராமணரால் எழும் சாபத்தை விட, மகன் பிரிவு ஏற்படுவது மேல்.”

Verse 11

स एवं निश्चयं कृत्वा नंदिवर्धनमुक्तवान् । गच्छ त्वं पुत्र मे वाक्याद्वसिष्ठस्याश्रमं प्रति

இவ்வாறு தீர்மானித்து நந்திவர்த்தனனிடம் கூறினான்—“மகனே, என் சொல்லின்படி வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்திற்குச் செல்.”

Verse 12

तत्रास्ति विवरो रौद्रस्तं प्रपूरय सत्वरम् । अर्बुदं नागमादाय मित्रं प्राणभृतां वरम्

“அங்கே ஒரு அச்சமூட்டும் பிளவு உள்ளது—அதை விரைவில் நிரப்பிவிடு. மேலும் உயிரினங்களில் சிறந்த நண்பனான அர்புத நாகனை உடன் அழைத்துச் செல்.”

Verse 13

नंदिवर्द्धन उवाच । पापीयान्स विभो देशः फलमूलैर्विवर्जितः । पालाशैः खादिरैराढ्यो धवैः शाल्मलिभिस्तथा

நந்திவர்த்தனன் கூறினான்—ஓ பிரபுவே! அந்த நாடு மிகக் கடுமையானது; பழமும் கிழங்கும் அற்றது. ஆயினும் அங்கே பலாசம், கதீரம் மரங்கள் நிறைந்து, தவம் மற்றும் சால்மலியும் அடர்ந்து உள்ளன.

Verse 14

सुनिष्ठुरैर्नृपशुभिर्भिल्लैश्च विविधैरपि । नद्यो वहंति नो तत्र दुष्टा लोकाश्च वासिनः । नार्होऽहं पर्वतश्रेष्ठ तत्र गंतुं कथंचन

அந்த இடம் மிகக் கடுமையான மனிதர்களால் நிரம்பியுள்ளது—தாழ்ந்த அரசர்களும் பலவகை பில்லர்களும். அங்கே நதிகள் ஓடுவதில்லை; குடியிருப்பவர்களும் தீயவர்கள். ஓ மலைச்சிறந்தவனே! நான் எவ்விதத்திலும் அங்கே செல்லத் தகுதியற்றவன்.

Verse 15

अथोवाच वसिष्ठस्तं संत्रस्तं नंदिवर्द्धनम् । मा भीः कार्या त्वया तत्र देशे दौष्ट्यात्कथंचन

அப்போது வசிஷ்டர் அச்சமுற்ற நந்திவர்த்தனனிடம் கூறினார்—அந்த நாட்டின் தீமை காரணமாக நீ எவ்விதத்திலும் அஞ்ச வேண்டாம்.

Verse 16

तव मूर्ध्नि सदा वासो मम तत्र भविष्यति । तीर्थानि सरितो देवाः पुण्यान्यायतनानि च

உன் சிகரத்தில் என் வாசம் எப்போதும் இருக்கும். அங்கே தீர்த்தங்கள், புனித நதிகள், தேவர்கள், மேலும் புண்ணியமளிக்கும் திருத்தலங்களும் தோன்றும்.

Verse 17

वृक्षाश्च विविधाकाराः पत्रपुष्पफलान्विताः । सदा तत्र भविष्यंति मृगाश्च विहगाः शुभाः

அங்கே பலவகை வடிவமுள்ள மரங்கள் எப்போதும் இருக்கும்; இலை, மலர், கனிகளால் நிறைந்திருக்கும். மேலும் மங்களமான மிருகங்களும் பறவைகளும் அங்கே வாழும்.

Verse 18

अहमेवानयिष्यामि तवार्थे च महेश्वरम् । तदा स्थास्यंति वै तत्र सर्वे देवाः सवासवाः

உன் நலனுக்காக நானே அங்கே மகேஸ்வரரை அழைத்து வருவேன். அப்போது இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களும் நிச்சயமாக அங்கே தங்குவார்கள்.

Verse 19

सूत उवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्व संहृष्टो नंदिवर्द्धनः । अर्बुदं नागमासाद्य वाक्यमेतदुवाच ह

சூதர் கூறினார்—வசிஷ்டரின் சொற்களை கேட்ட நந்திவர்த்தனன் மகிழ்ந்தான். நாகராஜன் அர்புதனை அணுகி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 20

तत्र यावोऽद्य भद्रं ते वयस्य विनयान्वित । एतत्कार्यमहं मन्ये सांप्रतं द्विजसंभवम्

வாருங்கள், இன்று തന്നെ அங்கே செல்வோம்—வினயமுள்ள நண்பனே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. என் எண்ணத்தில் இது இப்போது த்விஜ-தர்மத்திலிருந்து பிறந்த, காலத்திற்கேற்ற செயல்.

Verse 21

अर्बुद उवाच । अहं तत्रागमिष्यामि स्नेहात्ते पर्वतात्मज । तत्रैव च वसिष्यामि त्वया सार्द्धमसंशयम्

அர்புதன் கூறினான்—மலைப்பிறந்தவனே, உன்பால் உள்ள அன்பினால் நான் அங்கே வருவேன். ஐயமின்றி உன்னுடன் அங்கேயே வாழ்வேன்.

Verse 22

किं त्वहं प्रणयाद्भ्रातर्वक्ष्यामि यद्वचः शृषु । प्रणयान्नान्यथा कार्यं यद्यहं तव संमतः

ஆனால் சகோதரா, அன்பினால் நான் ஒரு வேண்டுகோள் சொல்கிறேன்—என் சொற்களை கேள். நம் பாசத்தினால், நான் உனக்கு ஏற்றவனாக இருந்தால், இந்தச் செயல் வேறுவிதமாக செய்யப்படக்கூடாது.

Verse 23

मन्नाम्ना ख्यातिमायातु नान्यत्किंचिद्वृणोम्यहम् । ततः सोऽपि प्रतिज्ञाय आरूढस्तस्य चोपरि । प्रणम्य पितरौ चैव प्रतस्थे मुनिना सह

“என் நாமத்தால் புகழ் பரவட்டும்; வேறு எதையும் நான் வேண்டேன்.” பின்னர் அவனும் வாக்குறுதி செய்து அவன் மேல் ஏறினான். பெற்றோருக்கு வணங்கி முனிவருடன் புறப்பட்டான்.

Verse 24

दिव्यैर्वृक्षैः शुभैः पूर्णैर्नदीनिर्झरसंकुलैः । मधुरैर्विहगैर्युक्तो मृगैः सौम्यैः समन्वितः

அவ்விடம் தெய்வீகமான நல்விருட்சங்களால் நிறைந்து, நதிகளும் அருவிகளும் சூழ்ந்து; இனிய குரல் பறவைகளின் ஒலியால் முழங்கி, அமைதியான மான்களால் அழகுபெற்றது.

Verse 25

मुक्तोऽर्बुदेन तत्रैव विवरे मुनिवाक्यतः । समस्तस्तत्रानासाग्रं गतः पर्वतसत्तमः

முனிவரின் சொல்லின்படி அங்கேயே அந்த குகைச் சிள்ளையில் அர்புதன் அவனை விடுவித்தான். அப்போது அந்தச் சிறந்த பர்வத-நாகன் முழுமையாக வெளிவந்து அந்த வழியின் வாய்முனை வரை சென்றான்.

Verse 26

विमुक्तो विवरे तस्मिन्नर्बुदेन महात्मना । परिपूर्णे महारौद्रे संतुष्टो मुनिपुंगवः

அந்தப் பெரிதும் அச்சமூட்டும் குகைச் சிள்ளையில் மகாத்மா அர்புதன் விடுவித்தபோதும், முனிவர்களில் தலைசிறந்தவர் மனநிறைவு அடைந்தார்.

Verse 27

ब्रवीच्चार्बुदं नागं वरं वरय सुव्रत । परितुष्टोऽस्मि ते भद्र कर्मणानेन पन्नग

அவர் அர்புத நாகனிடம் கூறினார்—“நல்ல விரதம் கொண்டவனே, ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு. நற்குணப் பன்னகனே, இச்செயலால் நான் உன்னில் மிக மகிழ்ந்தேன்.”

Verse 28

अर्बुद उवाच । एष एव वरोऽस्माकं यत्त्वं तुष्टो महामुने । अवश्यं यदि दातव्यं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम

அர்புதன் கூறினான்—ஓ மகாமுனியே! நீங்கள் திருப்தியடைந்ததே எங்களுக்கான வரம். ஆயினும் வரம் தரவேண்டும் என்றால், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, கேளுங்கள்.

Verse 29

यच्चैतच्छिखरे ह्यस्मिन्निर्झरं निर्मलोदकम् । नागतीर्थमिति ख्यातिं भूतले यातु सर्वतः

மேலும் இந்தச் சிகரத்திலுள்ள இந்தத் தூய நீரூற்று பூமியெங்கும் ‘நாகதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறட்டும்.

Verse 30

अत्रैवाहं वसिष्यामि मित्रस्नेहात्सदा मुने । तत्र स्नात्वा दिवं यातु मानवस्त्वत्प्रसादतः

ஓ முனிவரே! நட்பும் அன்பும் காரணமாக நான் எப்போதும் இங்கேயே தங்குவேன். உங்கள் அருளால் அங்கே நீராடும் மனிதன் விண்ணுலகம் அடையட்டும்.

Verse 31

अपि वंध्या च या नारी स्नानमात्रं समाचरेत् । सा स्यात्पुत्रवती विप्र सुखसौभाग्यसंयुता

ஓ பிராமணரே! பிள்ளையில்லாத பெண்ணும் அங்கு வெறும் நீராடல் மட்டும் செய்தால், அவள் மகன்களைப் பெறுபவளாகி இன்பமும் நல்வாழ்வும் பெறுவாள்.

Verse 32

वसिष्ठ उवाच । या वंध्यास्मिञ्जले पूर्णे स्नानमात्रं करिष्यति । सापि पुत्रमवाप्नोति सर्वलक्षणलक्षितम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—இந்தப் புனிதம் நிறைந்த நீரில் வന്ധ்யையான பெண் வெறும் நீராடல் செய்தால்கூட, எல்லா நற்குறிகளும் உடைய மகனை அவள் பெறுவாள்.

Verse 33

नभसः शुक्लपंचम्यां फलैः पूजां करोति च । अपि वर्षशता नारी सा भविष्यति पुत्रिणी

நபஸ் மாதத்தின் சுக்ல பஞ்சமியில் பழங்களால் பூஜை செய்பவள், நூறு ஆண்டுகள் பிள்ளையில்லாதவளாயினும் சந்தானம் பெற்று பிள்ளையுடையவளாகிறாள்.

Verse 34

येऽत्र स्नानं करिष्यंति ह्यस्मिंस्तीर्थे च भक्तितः । यास्यंति ते परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

இங்கே இந்தத் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் ஸ்நானம் செய்பவர்கள், முதுமையும் மரணமும் அற்ற பரம பதத்தை அடைவார்கள்.

Verse 35

श्राद्धं चात्र करिष्यंति पंचम्यां ये समाहिताः । मासे नभसि तीर्थस्य फलं तेषां भविष्यति

நபஸ் மாதத்தில் பஞ்சமியன்று மனம் ஒருமித்து இங்கே ஸ்ராத்தம் செய்பவர்கள், இந்தத் தீர்த்தத்தின் முழுப் பலனை அடைவார்கள்.

Verse 36

सूत उवाच । एवं दत्त्वा वरं तस्य वसिष्ठो भगवान्मुनिः । नंदिवर्द्धनमभ्येत्य वाक्यमेतदुवाच ह

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அவனுக்கு வரம் அளித்த பின், பகவான் முனி வசிஷ்டர் நந்திவர்த்தனனை அணுகி இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 37

वरं च व्रियतां वत्स परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ । विनयात्सौहृदात्सर्वं दास्यामि यत्सुदुर्ल्लभम्

குழந்தையே, வரம் வேண்டிக் கொள்; குற்றமற்றவனே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். உன் பணிவும் அன்பும் காரணமாக மிக அரிதானதையும் நான் அருள்வேன்.

Verse 38

नंदिवर्द्धन उवाच । तवास्तु वचनं सत्यं पूर्वोक्तं मुनिसत्तम । सांनिध्यं जायतामत्र अवश्यं तव सर्वदा

நந்திவர்த்தனன் கூறினான்—முனிவரே, நீர் முன்பு உரைத்த வாக்கு உண்மையாவதாக. இங்கே உமது சாந்நித்யம் நிச்சயமாக எப்போதும் நிலவுக.

Verse 39

यथाहमर्बुदेत्येवं ख्यातिं गच्छामि भूतले । प्रसादाच्चैव ते भूयादेतन्मे मनसि स्थितम्

மேலும் உமது அருளால் நான் பூமியில் ‘அர்புத’ என்ற பெயராலேயே புகழ் பெறுவேனாக—இதுவே என் மனத்தில் உறுதியாக நிலைத்துள்ளது.

Verse 40

सूत उवाच । एवमस्त्विति तं प्रोच्य वसिष्ठो भगवान्मुनिः । चक्रे स्वमाश्रमं तत्र तस्य वाक्येन नोदितः

சூதன் கூறினான்—அவனிடம் ‘எவமஸ்து’ என்று கூறி, பகவான் முனி வசிஷ்டர் அவன் வேண்டுகோளால் தூண்டப்பட்டு அங்கே தம் ஆசிரமத்தை அமைத்தார்.

Verse 41

पनसैश्चंपकैराम्रैः प्रियंगुबिल्वदाडिमैः । नानापक्षिसमायुक्तो देवगन्धर्वसेवितः

அந்த இடம் பலா, செண்பகம், மா, பிரியங்கு, வில்வம், மாதுளை மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பலவகைப் பறவைகள் நிறைந்ததும், தேவர்-கந்தர்வர் சேவித்ததும் ஆக இருந்தது.

Verse 42

तस्थौ तत्र मुनिश्रेष्ठो ह्यरुंधत्या समन्वितः । गोमतीमानयामास तपसा मुनिसत्तमः

அங்கே முனிவருள் சிறந்தவர் அருந்ததியுடன் தங்கினார்; மேலும் தமது தவத்தின் வலிமையால் அந்த முனிவரே கோமதி (நதி)யை அங்கே வரவழைத்தார்.

Verse 43

यस्यां स्नात्वा दिवं यांति अतिपापकृतो नराः । माघमासे विशेषेण मकरस्थे दिवाकरे

அந்த கோமதியில் நீராடினால் மிகப் பாவம் செய்தவர்களும் விண்ணுலகம் அடைவர்—விசேஷமாக மாக மாதத்தில், சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது।

Verse 44

येत्र स्नानं करिष्यंति ते यास्यंति परां गतिम्

அந்த புனிதத் தலத்தில் நீராடுவோர் பரமகதி (பரமபதம்) அடைவர்।

Verse 45

माघमासे विशेषेण तिलदानं करोति यः । तिलसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः

மாக மாதத்தில் விசேஷமாக எள் தானம் செய்பவன், கொடுத்த எள்ளின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் வரை விண்ணுலகில் தங்குவான்।

Verse 46

बहुना किमिहोक्तेन स्तानमात्रं समाचरेत्

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? புனித நீராடுதலை மட்டும் செய்யட்டும்।

Verse 47

वसिष्ठस्य मुखं दृष्ट्वा पुनर्जन्म न विद्यते । अरुंधती पूजनीया पूजनीया विशेषतः

வசிஷ்ட முனிவரின் முகத்தைத் தரிசித்தால் மறுபிறவி இல்லை. அருந்ததி வழிபடத்தக்கவள்—மிக விசேஷமாக வழிபடத்தக்கவள்।