Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 9
मैनाकस्तनयोऽस्माकं प्रविष्टः सागरे भयात् । ज्येष्ठं तु सर्वथा चाथ वसिष्ठो नेतुमागतः । किं कृत्यमधुनाऽस्माकं कथं श्रेयो भविष्यति
mainākastanayo'smākaṃ praviṣṭaḥ sāgare bhayāt | jyeṣṭhaṃ tu sarvathā cātha vasiṣṭho netumāgataḥ | kiṃ kṛtyamadhunā'smākaṃ kathaṃ śreyo bhaviṣyati
“எங்கள் மகன் மைநாகன் அச்சத்தால் கடலில் புகுந்தான்; இப்போது வசிஷ்டர் உறுதியுடன் மூத்த மலையைக் கொண்டு செல்ல வந்துள்ளார். இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? எங்கள் நலம் எவ்வாறு உறுதியாகும்?”
Himavān (in Sūta’s narration)
Listener: Śaunaka and sages (frame)
Scene: Himavān laments: Maināka has fled into the ocean; Vasiṣṭha arrives intent on taking the eldest mountain. The scene alternates between a stormy sea hiding a mountain and a sage approaching a mountain-king’s court.
FAQs
Fear and attachment create crisis; welfare (śreyas) is found by choosing the path that avoids adharma and honors higher authority.
The line references the ocean and mountain lore; it supports the Arbuda-khaṇḍa sacred-geography frame rather than naming a tīrtha.
None.