Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 70
शेषाः सर्वे गतिभ्रंशं प्राप्य भूमार्गमाश्रिताः । अथ ते स्वाश्रमं दृष्ट्वा विकृताकारभूषणम् । किमिदंकिमिदं प्रोचुर्यत्तापस्यो विडंबिताः
śeṣāḥ sarve gatibhraṃśaṃ prāpya bhūmārgamāśritāḥ | atha te svāśramaṃ dṛṣṭvā vikṛtākārabhūṣaṇam | kimidaṃkimidaṃ procuryattāpasyo viḍaṃbitāḥ
மற்றவர்கள் அனைவரும் தங்கள் முன்னைய இயக்கத்தை இழந்து நிலவழியைப் பற்றினர். பின்னர் தம் ஆசிரமம் விகாரமாக மாறி, வளைந்த ‘அலங்காரங்களால்’ அலங்கரிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும்—“இது என்ன, இது என்ன?” என்று கூறினர்; ஏனெனில் தவப்பெண்கள் இகழப்பட்டிருந்தனர்.
Narrator (contextual; Sūta as frame-narrator)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis (frame implied)
Scene: A group of ascetics trudges along an earthly road, their faces strained; they arrive at their hermitage and see it grotesquely ‘decorated’—misplaced ornaments and garments—while the ascetic women appear dishonored; the sages cry out in repeated shock.
FAQs
Mocking or dishonoring ascetics is treated as a grave fault; disorder in sacred spaces mirrors moral disorder and invites consequences.
The verse focuses on an āśrama incident within a tīrtha-māhātmya chapter; a specific named site is not stated here.
None directly; it signals the onset of moral retribution and impending corrective action.