Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 1
नारद उवाच । ततश्च शैलजा देवी चिक्रीड सुभगा तदा । देवगंधर्वकन्याभिर्नगकिंनरसंभवाः । मुनीनां चापि याः कन्यास्ताभिः सार्धं च शोभना
nārada uvāca | tataśca śailajā devī cikrīḍa subhagā tadā | devagaṃdharvakanyābhirnagakiṃnarasaṃbhavāḥ | munīnāṃ cāpi yāḥ kanyāstābhiḥ sārdhaṃ ca śobhanā
நாரதர் கூறினார்—அதன்பின் அழகும் பாக்கியமும் நிறைந்த ஷைலஜா தேவி அப்போது மகிழ்ந்து விளையாடினாள்; தேவர் மற்றும் கந்தர்வர் கன்னியருடன், மலைவாழ் கின்னரியருடன், மேலும் முனிவர்களின் மகளிருடனும் சேர்ந்து—அந்த இனிய கூட்டத்தில் அவள் மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தாள்.
Nārada
Tirtha: Śailajā-sthāna (Himālaya/Kailāsa sphere)
Type: kshetra
Scene: Nārada narrates: Pārvatī, radiant and blessed, plays joyfully with groups of maidens—deva-kanyās, gandharva maidens, kinnarī/nāga-kanyā-like mountain spirits, and daughters of sages—amid a splendid Himalayan grove.
FAQs
The Devī’s līlā reveals auspiciousness (śobhanatā) and harmony among divine and sage-born beings, reminding devotees that the sacred world is ordered around Dharma and beauty.
No named tīrtha appears in this verse; it sets a divine scene centered on Śailajā (Pārvatī) in the mountain context.
None; the verse is descriptive narrative (līlā) rather than prescriptive.