Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 24
दन्ताश्चलाश्चला लक्ष्मीर्यौवनं जीवितं नृप । चलाचलमतीवेदं दानमेवं गृहं नृणाम्
dantāścalāścalā lakṣmīryauvanaṃ jīvitaṃ nṛpa | calācalamatīvedaṃ dānamevaṃ gṛhaṃ nṛṇām
அரசே, பற்கள் நிலைபெறாதவை; லக்ஷ்மி நிலையற்றாள்; இளமைவும் உயிர்வாழ்வும் நிலையற்றவை. இங்கு அனைத்தும் அசைவு-நிலையின்மை (க்ஷணபங்குரம்) என்று அறிந்து மனிதன் தானம் செய்ய வேண்டும்; மனிதரின் இல்லறமும் அத்தகைய நிலையற்றதே.
Lomaśa (addressing King Indradyumna)
Listener: nṛpa (king)
Scene: A king listens as a sage enumerates impermanence; in the background, symbolic images: falling teeth, slipping coins, fading youth, a setting sun; foreground shows a householder giving alms to a pilgrim.
FAQs
Because all worldly supports—body, wealth, youth, and life—are unstable, one should invest in dharma through dāna (charity) and detachment.
No single tīrtha is named in this verse; it functions as a general dharma-teaching within the Kaumārikā-khaṇḍa narrative.
Dāna (charitable giving) is recommended as the dharmic response to impermanence.