Adhyaya 6

Verse 1

स्कंद उवाच । अथेशाज्ञां समादाय गजवक्त्रः प्रतस्थिवान् । शंभोः काश्यागमोपायं चिंतयन्मंदराद्रितः

ஸ்கந்தன் கூறினார்—அப்போது ஈசனின் ஆணையை ஏற்று, யானைமுகன் (கணேசன்) மந்தர மலைமீது இருந்து புறப்பட்டான்; சம்பு காசிக்கு வருவதற்கான வழியை மனத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 2

प्राप्य वाराणसीं तूर्णमाशु स्यंदनगो विभुः । वाडवीं मूर्तिमालंब्य प्राविशच्छकुनैः स्तुतः

விரைவாக வாராணசியை அடைந்து, அந்த விபு தேரில் ஏறி, வாடவீ (குதிரைமாதா) உருவம் தாங்கி, நல்வகை சகுனப் பறவைகளின் புகழ்ச்சியுடன் நகரில் நுழைந்தான்.

Verse 3

नक्षत्रपाठको भूत्वा वृद्धः प्रत्यवरोधगः । चचार मध्ये नगरं पौराणां प्रीतिमावहन्

நட்சத்திர வாசகனாகி, முதியவர் வடிவில், தடையின்றி நகரின் நடுவே உலாவி, நகர்மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தான்.

Verse 4

स्वयमेव निशाभागे स्वप्नं संदर्शयन्नृणाम् । प्रातस्तेषां गृहान्गत्वा तेषां वक्ति बलाबलम्

இரவிலேயே அவன் தானே மக்களுக்கு கனவுகளை காட்டி, காலையில் அவர்களுடைய இல்லங்களுக்கு சென்று, அவர்களின் நிலையின் வலிமை-பலவீனத்தை உரைத்தான்.

Verse 5

भवद्भिरद्य रात्रौ यद्दृष्टं स्वप्नविचेष्टितम् । भवत्कौतूहलोत्पत्त्यै तदेव कथयाम्यहम्

இன்றிரவு நீங்கள் கண்ட கனவு-நிகழ்வுகளை, உங்கள் ஆவலைத் தீர்க்கும்படி, அதையே நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 6

स्वपता भवता रात्रौ तुर्ये यामे महाह्रदः । अदर्शि तत्र च भवान्मज्जन्मज्जंस्तटंगतः

இரவில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த போது, நான்காம் யாமத்தில், நீங்கள் ஒரு பெரிய ஏரியைக் கண்டீர்கள்; அங்கே நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கி, பின்னர் கரையை அடைவதாகத் தோன்றினீர்கள்.

Verse 7

तदंबुपिच्छिले पंके मग्नोन्मग्नोसि भूरिशः । दुःस्वप्नस्यास्य च महान्विपाकोति भयप्रदः

நீரால் வழுக்கலான அந்த சேற்றில் நீ மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கி மேலெழுகின்றாய். இத்தீய கனவின் விபாகம் மிகப் பெரிதும் கடும் அச்சம் தருவதாகும்.

Verse 8

काषायवसनो मुंडः प्रैक्ष्यहो भवतापि यः । परितापं महानेष जनयिष्यति दारुणम्

காவி ஆடை அணிந்த அந்த மொட்டைத்தலைவன், நீயும்—அய்யோ—கண்டவனே; அவன் மிகப் பெரியதும் கொடுமையானதும் ஆன துயரத்தை உண்டாக்குவான்.

Verse 9

रात्रौ सूर्यग्रहो दृष्टो महानिष्टकरो ध्रुवम् । ऐंद्रधनुर्द्वयं रात्रौ यदलोकि न तच्छुभम्

இரவில் சூரிய கிரகணம் காணப்படுவது நிச்சயமாகப் பெரும் அனர்த்தத்தைத் தரும். இரவில் இரட்டை வானவில் தோன்றினாலும் அது சுபமல்ல.

Verse 10

प्रतीच्यां रविरागत्य प्रोद्यंतं व्योम्नि शीतगुम् । पातयामास भूपृष्ठे तद्राज्यभयसूचकम्

மேற்கிலிருந்து வந்து சூரியன், வானில் உதயமாகும் சந்திரனைத் தாக்கி பூமியில் வீழ்த்தினான்—இது நாட்டிற்கு அச்சமும் ஆபத்தும் வருவதற்கான குறி.

Verse 11

युगपत्केतुयुगलं युध्यमानं परस्परम् । यददर्शि न तद्भद्रं राष्ट्रभंगाय केवलम्

ஒரே நேரத்தில் ஒன்றோடொன்று போரிடும் இரு கேதுக்களை நீ கண்டாய்; அது சுபமல்ல—நாட்டுப் பிளவுக்கே குறியாம்.

Verse 12

विशीर्यत्केशदशनं नीयमानं च दक्षिणे । आत्मानं यत्समद्राक्षीः कुटुंबस्यापि भीषणम्

நீ உன்னைத் தானே கண்டாய்—முடியும் பல்லும் உதிர்ந்து, உன்னைத் தெற்குத் திசை நோக்கி இழுத்துச் செல்கின்றனர்; அது உன் குடும்பத்திற்கும் மிகப் பயங்கரமான அச்சுறுத்தலாகும்.

Verse 13

प्रासादध्वजभंगोयस्त्वयैक्षत निशाक्षये । राज्यक्षयकरं विद्धि महोत्पाताय निश्चितम्

இரவின் முடிவில் நீ கண்ட அரண்மனைத் துவஜத்தின் முறிவு, அரசாட்சியின் சிதைவுக்குக் காரணம் என அறிக; அது நிச்சயமான மகோற்பாதம், பெரும் அனர்த்தத்தின் குறி.

Verse 14

नगरी प्लाविता स्वप्ने तरंगैः क्षीरनीरधेः । पक्षैस्त्रिचतुरैः शंके महाशंकां पुरौकसाम्

கனவில் நகரம் பாற்கடலின் அலைகளால் மூழ்கியது; மூன்று அல்லது நான்கு பக்கங்களுக்குள் நகரவாசிகளுக்கு பெரும் அச்சம் எழும் என நான் ஐயுறுகிறேன்.

Verse 15

स्वप्ने वानरयानेन यत्त्वमूढोसि दक्षिणाम् । अतस्तद्वंचनोपायः पुरत्यागो महामते

கனவில் நீ குரங்கு-வாகனத்தில் மயக்கமுற்றவனாய் தெற்கே கொண்டு செல்லப்பட்டாய்; ஆகவே, ஓ மஹாமதி, அந்த அபசகுனத்தைத் தவிர்க்கும் வழி நகரத்தை விட்டு நீங்குதலே.

Verse 16

रुदती या त्वया दृष्टा महिलैका निशात्यये । मुक्तकेशी विवसना सा नारी श्रीरिवोद्गता

விடியற்காலையில் நீ கண்ட அந்த ஒருத்தி—அழுதபடி, அவிழ்ந்த கூந்தலுடன், ஆடையின்றி—அவள் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) தேவியே எழுந்து விலகிச் செல்கிறதுபோன்ற அபசகுனம்.

Verse 17

देवालयस्य कलशो यत्त्वया वीक्षितः पतन् । दिनैः कतिपयैरेव राज्यभंगो भविष्यति

நீ கோயிலின் சிகரக் கலசம் விழுவதைக் கண்டாய்; ஆகவே சில நாட்களிலேயே அரசாட்சி நிச்சயமாக வீழ்ச்சி அடையும்.

Verse 18

पुरी परिवृता स्वप्ने मृगयूथैः समंततः । रोरूयमाणैरत्यर्थं मासेनैवोद्वसी भवेत्

கனவில் நகரம் எல்லாத் திசைகளிலும் காட்டுமிருகக் கூட்டங்கள் பயங்கரமாக அலறிக்கொண்டு சூழ்ந்ததாகத் தோன்றினால், ஒரு மாதத்திலேயே அது வெறிச்சோடிவிடும்.

Verse 19

आतायियूकगृध्राद्यैः पुरीमुपरिचारिभिः । सूच्यतेत्याहितं किंचिद्ध्रुवमत्र निवासिनाम्

நகரில் கொள்ளையர்கள், பேன்கள், கழுகுகள் முதலியவை அதிகமாகச் சுற்றித் திரிந்தால், அங்கு வாழ்வோர்க்கு ஏதோ தீங்கு நிச்சயம் வரப்போகிறது எனக் குறிக்கிறது.

Verse 20

स्वप्नोत्पातानिति बहूञ्शंसञ्शंसन्नितस्ततः । बहूनुच्चाटयांचक्रे स विघ्नेशः पुरौकसः

அந்த விக்னேசன் நகரமக்களிடையே இங்கும் அங்கும் பல கனவு-அபசகுனங்களைப் பரப்பிக் கூறி, அச்சத்தால் பலரை நகரைவிட்டு அகலச் செய்தான்.

Verse 21

केषांचित्पुरतो वादीद्ग्रहचारं प्रदर्शयन् । एकराशिस्थिताः सौरि सितभौमा न शोभनाः

சிலர்முன் ஒரு பேச்சாளர் கிரகங்களின் இயக்கத்தை விளக்கி கூறினான்—‘சனி, சுக்கிரன், செவ்வாய் ஒரே ராசியில் நிலைத்தால் அது சுபமல்ல.’

Verse 22

सोयं धूमग्रहो व्योम्नि भित्त्वा सप्तर्षिमंडलम् । प्रयातः पश्चिमामाशां स नाशाय विशांपतेः

இந்தத் தூமகேது-கிரகம் வானில் சப்தரிஷி மண்டலத்தைத் துளைத்து மேற்கு திசை நோக்கிச் சென்றது; இது மக்களின் அதிபதி அரசனின் அழிவைச் சுட்டுகிறது.

Verse 23

अतिचारगतो मंदः पुनर्वक्राध्व संस्थितः । पापग्रहसमायुक्तो न युक्तोयमिहेष्यते

சனி அதிசார நிலையில் சென்று மீண்டும் வக்கிரகதியில் நிலைத்தான்; பாபகிரகங்களுடன் சேர்ந்த இந்த யோகம் இங்கு ஏற்றதல்ல, அசுப பலன் தரும்.

Verse 24

व्यतीते वासरे योयं भूकंपः समपद्यत । कंपं जनयतेऽतीव हृदो मेपि पुरौकसः

முந்தைய நாளில் ஏற்பட்ட அந்த நிலநடுக்கம், ஓ நகரவாசியே, இன்றும் என் இதயத்தில் மிகுந்த நடுக்கத்தை உண்டாக்குகிறது.

Verse 25

उदीच्यादक्षिणाशायां येयमुल्का प्रधाविता । विलीना च वियत्येव स निर्घातं न सा शुभा

வட திசையிலிருந்து தென் திசை நோக்கிப் பாய்ந்த இந்த உல்கை வானில் மறைந்து, இடியொலி போன்ற ஒலியுடன் இருந்தது; இது சுபமல்ல.

Verse 26

उन्मूलितो महामूलो महानिलरयेण यः । चत्वरे चैत्यवृक्षोयं महोत्पातं प्रशंसति

பொதுச் சதுக்கத்தில் உள்ள இந்தச் சைத்யவிருட்சம், ஆழவேர் கொண்டதாயினும், பெருங்காற்றின் வேகத்தால் வேரோடு பெயர்ந்தது; இது மாபெரும் அபசகுனத்தை அறிவிக்கிறது.

Verse 27

सूर्योदयमनुप्राप्य प्राच्यां शुष्कतरूपरि । करटो रारटीत्येष कटूत्कट भयप्रदः

சூரியோதயத்தில் கிழக்குத் திசையில் ஒரு உலர்ந்த மரத்தின் மேல் ஒட்டகம் “ராரடி” என்று கடுமையான, கீறலான ஒலியை எழுப்பியது; அந்த ஒலி திடீரென அச்சத்தைப் பரப்பியது।

Verse 28

मध्ये विपणि यतूर्णं कौचिच्चारण्यचारिणौ । मृगौ मृगयतां यातौ पौराणां पुरतोऽहितौ

சந்தையின் நடுவில் காடுகளில் அலைவதான இரண்டு மான்கள் திடீரென ஓடிவந்து நகர்மக்களின் முன் தோன்றின; அது அபசகுனக் காட்சியாகக் கருதப்பட்டது।

Verse 29

रसालशालमुकुलं वीक्ष्यते यच्छरद्यदः । महाकालभयं मन्येप्यकालेपि पुरौकसाम्

மாமரமும் சாலமரமும் காலமல்லாமல், சரத்காலத்தில் போல மொட்டுகள் விடுவதைப் பார்த்தால், அது நகர்வாசிகள்மேல் மகாகாலனின் அச்சம்—காலமற்ற வேளையிலும் விழும் திகில்—என்று நான் கருதுகிறேன்।

Verse 30

साध्वसंजनयित्वेति केचिदुच्चाटिताः पुरः । तेन विघ्नकृतापौराः कपटद्विजरूपिणा

இவ்வாறு அச்சத்தை எழுப்பி சிலரை நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றினர்; மேலும் கபடமான பிராமணன் வேடம் பூண்டவன் நகர்மக்களுக்கு தடைகளையும் துன்பத்தையும் ஏற்படுத்தினான்।

Verse 31

अथ मध्येवरोधं स प्रविश्य निजमायया । दृष्टार्थमेव कथयन्स्त्रीणां विस्रंभभूरभूत्

பின்னர் அவன் தன் மாயையால் பெண்களின் அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்து, ‘கண்ட உண்மைகள்’ என நம்பத்தகுந்தவற்றையே பேசிக்கொண்டு, பெண்களின் நம்பிக்கைக்குரியவனாக ஆனான்।

Verse 32

तव पुत्रशतं जज्ञे सप्तोनं शुभलक्षणे । तेष्वेकस्तुरगारूढो बाह्याल्यां पतितो मृतः

ஓ சுபலக்ஷணையாள்! உனக்கு நூறு புதல்வர் பிறந்தனர், ஆனால் ஏழு குறைவு; அவர்களில் ஒருவன் குதிரை ஏறி வெளிப்புறத் தெருவில் விழுந்து இறந்தான்।

Verse 33

अंतर्वत्नी त्वियं कन्या जनयिष्यति शोभनाम् । एषा हि दुर्भगा पूर्वं सांप्रतं सुभगाऽभवत्

இந்தக் கன்னி கர்ப்பிணி; அவள் அழகிய குழந்தையைப் பெறுவாள். முன்பு துர்பாக்கியவளாக இருந்தவள், இப்போது சுபாக்கியவளானாள்।

Verse 34

असौ हि राज्ञो राज्ञीनामत्यंतमिहवल्लभा । मुक्तालंकृतिरेतस्यै राज्ञा दत्ता निजोरसः

அவள் இங்கே அரசனுக்கும் அரசிகளுக்கும் மிகுந்த பிரியமானவள்; அரசன் தன் மார்பிலிருந்தே எடுத்த முத்து அலங்காரத்தை அவளுக்குத் தந்தான்।

Verse 35

पंचसप्तदिनान्येव जातानीतीह तर्क्यते । अस्यै राज्ञा प्रसादेन ग्रामौ दातुमुदीरितौ

இது நிகழ்ந்து ஐந்து முதல் ஏழு நாட்களே ஆனதாக இங்கே கணிக்கப்படுகிறது; அரசனின் அருளால் அவளுக்கு இரண்டு கிராமங்கள் தானமாக அளிக்க அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 36

इति दृष्टार्थकथनै राज्ञीमान्योभवद्द्विजः । वर्णयंति च ता राज्ञः परोक्षेपि गुणान्बहून्

இவ்வாறு ‘கண்ணாற் கண்ட உண்மைகள்’ கூறியதால் அந்தத் த்விஜன் அரசியால் மதிக்கப்பட்டான்; அரசன் இல்லாதபோதும் அந்தப் பெண்கள் அவனுடைய பல குணங்களைப் புகழ்ந்து சொன்னார்கள்।

Verse 37

अहो यादृगसौ विप्रः सर्वत्रातिविचक्षणः । सुशीलश्च सुरूपश्च सत्यवाङ्मितभाषणः

அஹோ! இப் பிராமணன் எல்லாவற்றிலும் மிகுந்த விவேகமுடையவன்; சுசீலனும் சுரூபனும்; சத்தியவாக்கும் மிதபாஷியும் உடையவன்.

Verse 38

अलोलुप उदारश्च सदाचारो जितेंद्रियः । अपि स्वल्पेन संतुष्टः प्रतिग्रहपराङ्मुखः

அவன் லோபமற்றவனும் உதாரனும்; சதாசாரத்தில் நிலைத்தவன், இந்திரியங்களை வென்றவன்; சிறிதிலேயும் திருப்தியுடையவன், பிரதிக்ரஹம் (தானம் ஏற்றல்) செய்ய விரும்பாதவன்.

Verse 39

जितक्रोधः प्रसन्नास्यस्त्वनसूयुरवंचकः । कृतज्ञः प्रीतिसुमुखः परिवादपराङ्मुखः

அவன் கோபத்தை வென்றவன், எப்போதும் பிரசன்னமுகம் உடையவன்; பொறாமையற்றவன், வஞ்சனையற்றவன்; நன்றியறிவுடையவன், அன்பில் இன்முகம் உடையவன், பழிச்சொல்-நிந்தையிலிருந்து விலகியவன்.

Verse 40

पुण्योपदेष्टा पुण्यात्मा सर्वव्रतपरायणः । शुचिः शुचिचरित्रश्च श्रुतिस्मृतिविशारदः

அவன் புண்யத்தை உபதேசிப்பவன், புண்யாத்மா, எல்லா விரதங்களிலும் பராயணன்; தானே தூயவன், தூய நடத்தையுடையவன்; மேலும் ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் நிபுணன்.

Verse 41

धीरः पुण्येतिहासज्ञः सर्वदृक्सर्वसंमतः । कलाकलापकुशलो ज्योतिःशास्त्रविदुत्तमः

அவன் திடமுடைய ஞானி; புண்ய இதிஹாசங்களை அறிந்தவன்; தெளிந்த பார்வையுடையவன், அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவன்; கலைகளின் தொகுப்பில் தேர்ந்தவன், ஜ்யோதிஷ சாஸ்திரத்தில் சிறந்த அறிஞன்.

Verse 42

क्षमी कुलीनोऽकृपणो भोक्ता निर्मलमानसः । इत्यादि गुणसंपन्नः कोपि क्वापि न दृग्गतः

பொறுமையுடையவன், குலீனன், கஞ்சன் அல்லாதவன், முறையாக அனுபவிக்க வல்லவன், தூய மனத்தவன்—இத்தகைய பல நற்குணங்களால் நிறைந்தவன் எங்கும் அரிதாகவே காணப்படுவான்।

Verse 43

इत्थं तास्तद्गुणग्रामं वर्णयंत्यः पदेपदे । कालं विनोदयंति स्म अंतःपुरचराः स्त्रियः

இவ்வாறு அந்தப்புரப் பெண்கள் அவன் நற்குணக் கூட்டத்தை அடியடியாகப் புகழ்ந்து கூறி, இனிய உரையாடலால் காலத்தை மகிழ்வுடன் கழித்தனர்।

Verse 44

एकदावसरं प्राप्य दिवोदासस्य भूभुजः । राज्ञी लीलावती नाम राज्ञे तं विन्यवेदयत्

ஒரு நாள் ஏற்ற வாய்ப்பு கிடைத்தபோது, திவோதாச மன்னனின் ராணி லீலாவதி மன்னரிடம் அவனைப் பற்றித் தெரிவித்தாள்।

Verse 45

राजन्वृद्धो गुणैर्वृद्धो ब्राह्मणः सुविचक्षणः । एकोस्ति स तु द्रष्टव्यो मूर्तो ब्रह्मनिधिः परः

அரசே! ஒரு பிராமணர் உள்ளார்—வயதில் முதிர்ந்தவர், குணங்களில் அதைவிடச் செழித்தவர், மிகுந்த விவேகி. அவர் ஒப்பற்றவர்; அவரைத் தரிசிக்க வேண்டும்—உடலெடுத்து வெளிப்பட்ட பரப்ரஹ்ம நிதிபோல்।

Verse 46

राज्ञी राज्ञा कृतानुज्ञा सखीं प्रेष्य विचक्षणाम् । आनिनाय च तं विप्रं ब्राह्मं तेज इवांगवत्

மன்னரின் அனுமதி பெற்ற ராணி, அறிவுடைய தோழியை அனுப்பி, அந்த விப்ரரை அழைத்து வந்தாள்—பிராமணத் தேஜஸே உடலெடுத்து வந்ததுபோல்।

Verse 47

राजापि दूरादायांतं त विलोक्यमहीसुरम् । यत्राकृतिर्गुणास्तत्र जहर्षेति वदन्हृदि

ராஜாவும் தூரத்திலிருந்து வருகிற அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவரைக் கண்டு உள்ளத்தில் மகிழ்ந்தான்; “எங்கே இத்தகைய உயர்ந்த தோற்றம் இருக்கிறதோ, அங்கேயே நற்குணங்களும் இருக்கும்” என்று எண்ணினான்।

Verse 48

पदैर्द्वित्रैर्नृपतिना कृताभ्युत्थानसत्कृतिः । चतुर्निगमजाभिः स तमाशीर्भिरनंदयत्

ராஜா ஒரு இரு அடிகள் முன்னே வந்து எழுந்து மரியாதையுடன் வரவேற்றான்; அந்தத் த்விஜன் நான்கு வேதங்களில் பிறந்த ஆசீர்வாதங்களால் அவனை மகிழ்வித்தான்।

Verse 49

कृतप्रणामो राज्ञा स सादरं दत्तमासनम् । भेजेथ कुशलं पृष्टः स राज्ञा तेन भूपतिः

ராஜா வணங்கிய பின் அந்தப் பிராமணன் மரியாதையுடன் அளிக்கப்பட்ட ஆசனத்தை ஏற்றான். அந்த அரசன் நலமா என்று கேட்டபோது, அவன் மங்களமான நல்வார்த்தைகளால் பதிலளித்தான்।

Verse 50

परस्परं कुशलिनौ कुशलौ च कथागमे । प्रश्नोत्तराभ्यां संतुष्टौ द्विजवर्य क्षमाभृतौ

இருவரும் ஒருவரின் நலனை ஒருவர் விசாரித்தனர்; மரியாதையான உரையாடலில் இருவரும் தேர்ந்தவர்கள். கேள்வி-பதில்களால் திருப்தியடைந்து—ஓ த்விஜவர்யா—இருவரும் பொறுமையும் பொறுத்தலும் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 51

कथावसाने राज्ञाथ गेहं विससृजे द्विजः । लब्धमानमहापूजः स स्वमाश्रममाविशत्

உரையாடல் முடிந்தபின் அந்தப் பிராமணன் அரசன் இல்லத்திலிருந்து விடைபெற்றுச் சென்றான். மரியாதையும் மாபெரும் பூஜையும் பெற்றவனாய் தன் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 52

गतेऽथ स्वाश्रमं विप्रे दिवोदासो नरेश्वरः । लीलावत्याः पुरो विप्रं वर्णयामास भूरिशः

அந்த அந்தணன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றபின், மனிதரின் தலைவனான திவோதாச மன்னன் லீலாவதியின் முன்னிலையில் அந்த அந்தணனைப் பற்றி விரிவாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 53

महादेवि महाप्राज्ञे लीलावति गुणप्रिये । यथाशंसि तथा विप्रस्ततोपि गुणवत्तरः

மகாதேவி, மஹாப்ராஜ்ஞை, குணப்பிரியையான லீலாவதியே! நீ புகழ்வதுபோலவே அந்த அந்தணன் உள்ளான்; அதற்கும் மேலாக இன்னும் அதிக நற்குணங்களால் நிறைந்தவன்।

Verse 54

अतीतं वेत्ति सकलं वर्तमानमवैति च । प्रष्टव्यः प्रातराहूय भविष्यं किंचिदेष वै

அவன் முழு கடந்தகாலத்தையும் அறிவான்; நிகழ்காலத்தையும் உணர்வான். ஆகவே காலையில் அவனை அழைத்து எதிர்காலம் குறித்து சிறிது கேட்க வேண்டும்—நிச்சயமாக இவன் சொல்லுவான்।

Verse 55

महाविभव संभारैर्महाभोगैरनेकधा । व्युष्टायां स नृपो रात्र्यां प्रातराहूतवान्द्विजम्

பெரும் செல்வச் சாமான்களும் பலவகை உயர்ந்த போகங்களும் நிறைந்த நிலையில், இரவு கடந்தபின் அந்த மன்னன் காலையில் அந்த இருபிறப்பான அந்தணனை அழைத்தான்।

Verse 56

सत्कृत्य तं द्विजं भक्त्या दुकूलादि प्रदानतः । एकांते तं द्विजं राजा पप्रच्छ निजहृत्स्थितम्

பக்தியுடன் அந்த அந்தணனைச் சிறப்பாகப் போற்றி, நுண்ணிய ஆடைகள் முதலியவற்றை அளித்து, மன்னன் தனிமையில் தன் உள்ளத்தில் இருந்த காரியத்தை அந்த அந்தணனிடம் கேட்டான்।

Verse 57

राजोवाच । द्विजवर्यो भवानेकः प्रतिभातीति निश्चितम् । यथातत्त्ववती ते धीर्न तथान्यस्य मे मतिः

அரசன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! நீயே ஒருவனே உண்மையறிவுடையவன் என்று எனக்கு உறுதி. உமது புத்தி யதார்த்தத் தத்துவத்தில் நிலைத்துள்ளது; பிறர்பற்றி எனக்கு அத்தகைய எண்ணம் இல்லை.

Verse 58

दृष्ट्वा त्वां तु महाप्राज्ञं शांतं दांतं तपोनिधिम् । किंचित्प्रष्टुमना विप्र तदाख्याहि यथार्थवत्

உம்மை—மிகுந்த ஞானம் உடையவர், அமைதியானவர், தமக்குள் அடக்கமுடையவர், தவத்தின் நிதி—என்று கண்டபின், ஓ பிராமணரே! எனக்கு சிறிது கேட்க விருப்பம் உண்டாயிற்று. அதை யதார்த்தமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 59

शासितेयं मया पृथ्वी न तथान्यैस्तु पार्थिवैः । यावद्भूति मया भुक्ता दिव्या भोगा अनेकधा

இந்தப் பூமியை நான் ஆட்சி செய்தேன்—மற்ற அரசர்கள் அப்படியல்ல. மேலும் கிடைத்த அளவு செழிப்புவரை, பலவகையான தெய்வீகமான, சொர்க்கத்திற்கொப்பான இன்பங்களை நான் அனுபவித்தேன்.

Verse 60

निजौरसेभ्योप्यधिकं रात्रिंदिवमतंद्रितम् । विनिर्जित्य हठाद्दुष्टान्प्रजेयं परिपालिता

என் சொந்த மக்களைவிடவும் அதிகமாக, நான் இரவும் பகலும் சோர்வின்றி இந்த அரசை காத்தேன். தீயவர்களை வலத்தால் வென்று, இந்தப் பிரஜைகளைப் பாதுகாத்தேன்.

Verse 61

द्विजपादार्चनात्किंचित्सुकृतं वेद्मि नापरम् । अनेनापरिकथ्येन कथितेनेह किं मम

எனக்குத் தெரிந்த புண்ணியம் சிறிதே—அது இருபிறப்போரின் திருவடிகளைப் பூஜித்தல்; அதற்கு அப்பால் வேறொன்றும் இல்லை. சொல்லத் தகாத இவற்றை இங்கே விரிவாகச் சொல்வதால் எனக்கு என்ன பயன்?

Verse 62

निर्विस्ममिव मे चेतः सांप्रतं सर्वकर्मसु । विचार्यार्य शुभोदर्कमत आख्याहि सत्तम

இப்போது என் சித்தம் எல்லாக் கருமங்களிலும் பற்றின்மையடைந்ததுபோல் உள்ளது. ஹே ஆர்யரே, சிந்தித்து நன்மை தரும் உபதேசத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள், ஹே சத்தமரே।

Verse 63

द्विज उवाच । अपि स्वल्पतरं कृत्यं यद्भवेद्भूभुजामिह । एकांते तत्तु पृष्टेन वक्तव्यं सुधिया सदा

த்விஜன் கூறினான்—இந்த உலகில் அரசர்களுக்குரிய கடமை மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும், கேட்கப்பட்டால் ஞானி எப்போதும் தனிமையில் அதை விளக்க வேண்டும்।

Verse 64

अमात्येनाप्यपृष्टेन न वक्तव्यं नृपाग्रतः । महापमानभीतेन स्तोकमप्यत्र किंचन

அமைச்சனாக இருந்தாலும் கேட்கப்படாவிட்டால் அரசன் முன்னிலையில் பேசக்கூடாது. பெரும் அவமானப் பயத்தால் இங்கே சிறிதளவும் எதையும் சொல்லக்கூடாது।

Verse 65

पृष्टश्चेत्कथयामीह मा तत्र कुरु संशयम् । तत्कृते तव गंता वै मनो निर्वेदकारणम्

ஆனால் என்னைக் கேட்டால் நான் இங்கே சொல்லுவேன்—அதில் ஐயம் கொள்ளாதே. அதனால் உன் மனம் நிச்சயமாக வைராக்யத்தின் காரணத்தினை அடையும்।

Verse 66

शृणु राजन्महाबुद्धे नायथार्थं ब्रवीम्यहम् । विक्रांतोस्यतिशूरोसि भाग्यवानसि सर्वदा

ஹே மஹாபுத்தியுடைய அரசே, கேள்—நான் பொய்யைச் சொல்லேன். நீ வீரத்துடன் விளங்குபவன், மிகுந்த சூரன், என்றும் பாக்கியவான்।

Verse 67

पुण्येन यशसा बुद्ध्या संपन्नोस्ति भवान्यथा । मन्ये तथामरावत्यां त्रिदशेशोपि नैव हि

புண்ணியம், புகழ், அறிவு இவற்றால் நீங்கள் இவ்வளவு நிறைந்தவர்; அமராவதியில்கூட தேவர்களின் தலைவன் இந்திரனிடமும் இத்தகைய நிறைவு உண்டு என நான் எண்ணேன்.

Verse 68

सुधिया त्वां गुरुं मन्ये प्रसादेन सुधाकरम् । तेजसास्ति भवानर्कः प्रतापेनाशुशुक्षणिः

உங்கள் சுமதியால் உங்களை தேவர்களின் குரு பிரகஸ்பதியாகக் கருதுகிறேன்; உங்கள் அருளால் நீங்கள் சந்திரன். உங்கள் ஒளியால் நீங்கள் சூரியன்; உங்கள் வீரத்தால் விரைவில் உலர்த்தும் அக்னி.

Verse 69

प्रभंजनो बलेनासि श्रीदोसि श्रीसमर्पणैः । शासनेन भवान्रुद्रो निरृतिस्त्वं रणांगणे

வலத்தில் நீங்கள் பிரபஞ்சனமான புயற்காற்று; செல்வத்தை அர்ப்பணித்து வழங்குவதால் நீங்கள் ஸ்ரீதன். ஆட்சியில் நீங்கள் ருத்ரன்; போர்க்களத்தில் நீங்கள் நிருதி போன்றவர்.

Verse 70

दुष्टपाशयिता पाशी यमो नियमनेऽसताम् । इंदनात्त्वं महेंद्रोसि क्षमया त्वमसि क्षमा

தீயவர்களை பாசத்தால் கட்டுபவர் நீங்கள்; அநீதியரை கட்டுப்படுத்துவதில் நீங்கள் யமன். துணிச்சலைத் தூண்டும் வல்லமையால் நீங்கள் மகேந்திரன்; மன்னிப்பால் நீங்கள் மன்னிப்பே.

Verse 71

मर्यादया भवानब्धिर्महत्त्वे हिमवानसि । भार्गवो राजनीत्यासि राज्येन मनुना समः

வரம்பை காக்கும் மரியாதையில் நீங்கள் கடல்போல்; மகத்துவத்தில் நீங்கள் இமவான். அரசியல் நெறியில் நீங்கள் பார்கவன்; அரசாட்சியில் நீங்கள் மனுவுக்கு நிகர்.

Verse 72

संतापहर्तांबुदवत्पवित्रो गांगनामवत् । सर्वेषामेव जंतूनां काशीव सुगतिप्रदः

நீ மழைமேகம்போல் துயர்தாபத்தை அகற்றுகிறாய்; கங்கையைப் போலப் புனிதப்படுத்துகிறாய். எல்லா உயிர்களுக்கும் காசியைப் போலச் சுகதியை அருள்கிறாய்.

Verse 73

रुद्रः संहाररूपेण पालनेन चतुर्भुजः । विधिवत्त्वं विधातासि भारती ते मुखांबुजे

அழிவின் வடிவில் நீ ருத்ரன்; காப்பில் நீ நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவன். விதிப்படி நீயே விதாதா; உன் முகத் தாமரையில் பாரதி உறைகிறாள்.

Verse 74

त्वत्पाणिपद्मे कमला त्वत्क्रोधेस्ति हलाहलः । अमृतं तव वागेव त्वद्भुजावश्विनीसुतौ

உன் கைத் தாமரையில் கமலா (லக்ஷ்மி) இருக்கிறாள்; உன் கோபத்தில் ஹாலாஹல விஷம் உள்ளது. உன் வாக்கே அமுதம்; உன் இரு புஜங்களும் அஷ்வினிக் குமாரர்களைப் போன்றவை.

Verse 75

तत्किं यत्त्वयि भूजानौ सर्वदेवमयो ह्यसि । तस्मात्तव शुभोदर्को मया ज्ञातोस्ति तत्त्वतः

அதில் வியப்பு என்ன? நீ உண்மையிலேயே எல்லாத் தேவர்களாலும் ஆனவன். ஆகவே உன் மங்களமான எழுச்சியும் அதன் பயனும் நான் தத்துவமாக அறிந்தேன்.

Verse 76

आरभ्याद्य दिनाद्भूप ब्राह्मणोऽष्टादशेहनि । उदीच्यः कश्चिदागत्य ध्रुवं त्वामुपदेक्ष्यति

அரசே! இன்று முதல் தொடங்கி பதினெட்டாம் நாளில் வடநாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு பிராமணன் வந்து நிச்சயமாக உனக்கு உபதேசம் செய்வான்.

Verse 77

तस्य वाक्यं त्वया राजन्कर्तव्यमविचारितम् । ततस्ते हृत्स्थितं सर्वं सेत्स्यत्येव महामते

அரசே, அவன் சொன்ன வாக்கை நீ தயக்கமின்றி, மறுபரிசீலனை இன்றி நிறைவேற்ற வேண்டும். அப்பொழுது உன் உள்ளத்தில் நிலைத்த அனைத்தும் நிச்சயமாக நிறைவேறும், மகாமதியே.

Verse 78

इत्युक्त्वा पृच्छ्य राजानं लब्धानुज्ञो द्विजोत्तमः । विवेश स्वाश्रमं तुष्टो नृपोप्याश्चर्यवानभूत्

இவ்வாறு கூறி, அரசனை வினவி அவனது அனுமதி பெற்ற அந்தத் த்விஜோத்தமன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் ஆசிரமத்துள் நுழைந்தான்; அரசனும் வியப்பால் நிறைந்தான்.

Verse 79

इत्थं विघ्नजिता सर्वा पुरी स्वात्मवशीकृता । सपौरा सावरोधा च सनृपा निजमायया

இவ்வாறு தன் மாயாசக்தியால் விக்நஜித் முழு நகரத்தையும்—குடிமக்களுடன், அந்தப்புரத்துடன், அரசனுடனும்—தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்தான்.

Verse 80

कृतकृत्यमिवात्मानं ततो मत्वा स विघ्नजित् । विधाय बहुधात्मानं काश्यां स्थितिमवाप च

பின்னர் விக்நஜித் தன்னை கृतகೃತ்யன் என எண்ணி, பல வடிவங்களை வெளிப்படுத்தி, காசியில் நிலையான வாசஸ்தலத்தை அடைந்தான்.

Verse 81

यदा स न दिवोदासः प्रागासीत्कुंभसंभव । तदातनं निजं स्थानमलंचक्रे गणाधिपः

கும்பசம்பவ அகஸ்தியரே, முன்னாளில் அந்த திவோதாசன் இல்லாதபோது, கணாதிபதி தமக்கென தமது பழமையான ஆசன-இடத்தை அமைத்து நிறுவினார்.

Verse 82

दिवोदासे नरपतौ विष्णुनोच्चाटिते सति । पुनर्नवीकृतायां च नगर्यां विश्वकर्मणा

விஷ்ணு நரபதி திவோதாசனை நகரத்திலிருந்து அகற்றியபோது, விஸ்வகர்மா அந்த நகரை மீண்டும் புதுப்பித்தபோது,

Verse 83

स्वयमागत्य देवेन मंदरात्सुंदरां पुरीम् । वाराणसीं प्रथमतस्तुष्टुवे गणनायकम्

அப்போது தேவன் தானே மந்தரத்திலிருந்து அழகிய வாராணசிப் புரிக்கு வந்து, முதலில் கணநாயகனைப் போற்றினார்.

Verse 84

अगस्त्य उवाच । कथं स्तुतो भगवता देवदेवेन विघ्नजित् । कथं च बहुधात्मानं स चकार विनायकः

அகஸ்தியர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனான பகவான் விக்ஞஜித்தை எவ்வாறு ஸ்துதித்தார்? மேலும் அந்த விநாயகர் தன்னை எவ்வாறு பல வடிவங்களாக்கினார்?

Verse 85

केनकेन स वै नाम्ना काशिपुर्यां व्यवस्थितः । इति सर्वं समासेन कथयस्व षडानन

அவர் காசிப்புரியில் எந்த எந்த நாமங்களால் நிலைபெற்றுள்ளார்? ஓ ஷடானன, இதையெல்லாம் சுருக்கமாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 86

इत्युदीरितमाकर्ण्य कुंभयोनेः षडाननः । यथावत्कथयामास गणराज कथां शुभाम्

கும்பயோனியான அகஸ்தியரின் சொற்களை கேட்ட ஷடானனர், முறையாக கணராஜனின் மங்களக் கதையை உரைத்தார்.