Adhyaya 39

Verse 1

स्कंद उवाच । पुनः स नारदोऽगस्त्य देव्याः प्राक्समुपागतः । तद्वृत्तांतमशेषं च हरायावेदितुं ययौ

ஸ்கந்தன் கூறினான்—அகஸ்த்யரே! நாரதர் முதலில் தேவியை அணுகி, பின்னர் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் முழுமையாக ஹரன் (சிவன்) அவர்களுக்கு அறிவிக்கச் சென்றார்.

Verse 2

दृष्ट्वा स नारदः शंभुं नंदिना सह संकथाम् । कांचित्तर्जनिविन्यास पूर्वं कुर्वंतमानमत्

நாரதர் நந்தியுடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்த சம்புவைக் கண்டு, முதலில் சுட்டுவிரலால் ஒரு குறிப்பைச் செய்து, பணிவுடன் வணங்கினார்.

Verse 3

उपाविशच्च शैलादि विसृष्टासनमुत्तमम् । वैलक्ष्यं नाटयन्किंचित्क्षणं जोषं समास्थितः

மலைமகன் (சிவன்) அளித்த சிறந்த ஆசனத்தில் அவர் அமர்ந்தார். சிறிது சங்கோசம் காட்டி, ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தார்.

Verse 4

आकारेणैव सर्वज्ञस्तद्वृत्तांतं विवेद ह । अवादीच्च मुनिं शंभुः कुतो मौनावलंबनम्

சர்வஞ்ஞனான ஆண்டவன் அவன் தோற்றத்திலேயே அனைத்தையும் அறிந்தான். சம்பு முனிவரிடம் கூறினார்—“நீ ஏன் மௌனத்தைத் தழுவுகிறாய்?”

Verse 5

शरारिणां स्थितिरियमुत्पत्तिप्रलयात्मिका । दिव्यान्यपि शरीराणि कालाद्यांत्येवमेव हि

உடலுடையோரின் நிலை இதுவே—உற்பத்தி, பிரளய இயல்புடையது. தெய்வீக உடல்களும் காலத்தின் ஓட்டத்தில் அழிகின்றன—உண்மையே.

Verse 6

दृश्यं विनश्वरं सर्वं विशेषाद्यदनीश्वरम् । ततोऽत्र चित्रं किं ब्रह्मन्कंकालः कालयेन्न वै

காணப்படுவது அனைத்தும் நிலையற்றது; குறிப்பாக ஆட்சி/சுயாதீனம் இல்லாதது. ஆகவே, ஓ பிராமணரே, எலும்புக்கூட்டை காலம் அழிப்பதில் என்ன வியப்பு?

Verse 7

अभाविनो हि भावस्य भावः क्वापि न संभवेत् । भाविनोपि हि नाभावस्ततो मुह्यंति नो बुधाः

நிகழாதது எங்கும் தோன்ற இயலாது; நிகழ வேண்டியது இல்லாமையாகாது. ஆகவே ஞானிகள் மயங்குவதில்லை.

Verse 8

शंभूदीरितमाकर्ण्य स इत्थं मुनिपुंगवः । प्रोक्तवान्सत्यमेवैतद्यद्देवेन प्रभाषितम्

சம்பு உரைத்ததை கேட்ட அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் கூறினார்—“தேவன் உரைத்தது நிச்சயமாக உண்மையே.”

Verse 9

अवश्यमेव यद्भाव्यं तद्भूतं नात्र संशयः । परं मां बाधतेत्यंतं चिंतैका चित्तमाथिनी

நிகழ வேண்டியது நிச்சயமாக நிகழும்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் ஒரே கவலை என்னை மிகுந்து வாட்டி, மனத்தை மத்துகிறது.

Verse 10

नापचीयेत ते किंचिन्नोपचीयेत तत्त्वतः । अव्ययत्वाच्च पूर्णत्वाद्धानिवृद्धी कृतस्त्वयि

தத்துவமாக உன்னில் எதுவும் குறையாது; எதுவும் கூடாது. நீ அவ்யயன், நித்தியப் பூர்ணன்; ‘இழப்பு’ ‘லாபம்’ என்பவை உன்னில் ஏற்றிய கற்பனைகள் மட்டுமே.

Verse 11

अहो वराकः संसारः क्व भविष्यत्यनीश्वरः । आरभ्याद्यदिनं न त्वामर्चयिष्यंति केपि यत्

அய்யோ, இந்தச் சம்சாரம் எத்தனைத் தாழ்ந்தது! ஈசன் இல்லாமல் அது எங்கே நிலைக்கும்? இன்றிலிருந்து யார் உன்னை வழிபடாதாரோ, அவர்களுக்கு இனி எந்தச் சரணம் இருக்கும்?

Verse 12

यतः प्रजापतिर्दक्षो न त्वामाहूतवान्क्रतौ । तेनाद्यरीढि तं दृष्ट्वा देवर्षिमनुजा अपि

பிரஜாபதி தக்ஷன் யாகத்தில் உன்னை அழைக்காததால், இன்றும் அவனைப் பார்த்தவுடன் தேவரிஷிகளும் மனிதரும்—அந்தக் குற்றத்தை உணர்ந்து—அவனிடமிருந்து விலகுகின்றனர்.

Verse 13

तव रीढां करिष्यंति किमैश्वर्येण रीढिनाम् । प्राप्तावहेडना लोके जितकालभया अपि । अथैश्वर्येण संपन्नाः प्रतिष्ठाभाजनं किमु

உன் சரணடைந்தவர்களுக்கு உலகியலான ஐஸ்வரியம் எதற்கு? சமூகத்தில் இகழப்பட்டாலும் அவர்கள் காலம்–மரணப் பயத்தை வென்றவர்கள்; மேலும் செல்வம் பெற்றிருந்தால், இன்னும் எந்த ‘பிரதிஷ்டை’ தேவை?

Verse 14

महीयसायुषा तेषां वसुभिर्भूरिभिश्च किम् । येऽभिमानधनानेह लब्धरीढाः पदेपदे

அவர்களுக்கு நீண்ட ஆயுளோ, மிகுந்த செல்வமோ எதற்கு? இங்கு அகந்தையையே செல்வமாகக் கருதுவோர்—அடிக்கடி ஆதரவு கிடைத்தாலும்—தத்துவமாக உள்ளே வெறுமையிலேயே இருப்பர்.

Verse 15

अचेतनाश्च सावज्ञा जीवंतोपि न कीर्तये । अभिमानधना धन्या वरं योषित्सुसासती

உயிருடன் இருந்தும் அறிவற்றும் அவமதிப்புடனும் இருப்போர் புகழத் தகாதோர். அகந்தையே செல்வமெனக் கொண்ட ‘பாக்கியவான்’களை விட சுசதி பெண் மேலானாள்.

Verse 16

या त्वद्विनिंदाश्रवणात्तृणीचक्रे स्वजीवितम् । इत्याकर्ण्य महाकालः सम्यग्ज्ञात्वा सतीव्ययम्

உம்மை இகழ்வதை கேட்டவுடன் தன் உயிரை புல்லெனக் கருதியாள்—என்று கேட்ட மகாகாலன், சதியின் தியாகத்தை முறையாக உணர்ந்து (செயலுக்கு) எழுந்தான்.

Verse 17

सत्यं मुने सती देवी तृणीचक्रे स्वजीवितम् । जोषं स्थिते मुनौ तत्र तन्महाकालसाध्वसात्

உண்மையே, முனிவரே! தேவி சதி தன் உயிரை புல்லெனக் கருதினாள். அங்கே முனி மௌனமாய் நின்றது மகாகாலனின் அச்சமிகு பக்தியாலே.

Verse 18

रुद्रश्चातीवरुद्रोभूद्बहुकोपाग्निदीपितः । ततस्तत्कोपजाद्वह्निराविरासीन्महाद्युतिः

ருத்ரன் மிகுந்த உக்கிரனானான்; தீவிரக் கோபத் தீயால் எரிந்தான். அந்தக் கோபத்தில் பிறந்த அக்கினியிலிருந்து மகத்தான ஒளி வெளிப்பட்டது.

Verse 19

प्रत्यक्षः प्रतिमाकारः कालमृत्युप्रकंपनः । उवाच च प्रणम्येशं भुशुंडीं महतीं दधत्

அவன் கண்முன் உடலுருவாய் தோன்றினான்—காலமும் மரணமும் நடுங்குமாறு செய்யுமவன். ஈசனை வணங்கி, பெரும் புசுண்டியைத் தாங்கி, உரையாடினான்.

Verse 20

आज्ञां देहि पितः किं ते करवै दास्यमुत्तमम् । ब्रह्मांडमेककवलं करवाणि त्वदाज्ञया

ஆணை அருளுங்கள், ஹே பிதாவே—உமக்கு நான் எந்த உயர்ந்த தாசியத்தைச் செய்வேன்? உமது ஆணையால் முழு பிரபஞ்சத்தையும் ஒரே கவளமாக்கத் தயாராய் உள்ளேன்।

Verse 21

पिबामि चार्णवान्सप्ताप्येकेन चुलुकेन वै । रसातलं वा पातालं पातालं वा रसातलम्

ஒரே அஞ்சலியால் ஏழு சமுத்திரங்களையும் நான் குடித்துவிடுவேன்; மேலும் ரசாதலத்தை பாதாளமாகவும், பாதாளத்தை ரசாதலமாகவும் மாற்றிப் புரட்டிவிடுவேன்।

Verse 22

त्वदाज्ञया नयामीश विनिमय्य स्वहेलया । सलोकपालमिंद्रं वा धृत्वा केशैरिहानये

ஹே ஈசா! உமது ஆணையால், என் விளையாட்டாகவே, லோகபாலர்களுடன் இந்திரனையும் முடியைப் பிடித்து இங்கே இழுத்து வரச் செய்ய வல்லவன் நான்।

Verse 23

अपि वैकुंठनाथश्चेत्तत्साहाय्यं करिष्यति । तदा तं कुंठितास्त्रं च करिष्यामि त्वदाज्ञया

வைகுண்டநாதனே அவனுக்கு துணையாக வந்தாலும், உமது ஆணையால் அந்த அஸ்திர-வலிமையை மங்கச் செய்து பயனற்றதாக்குவேன்।

Verse 24

दनुजा दितिजाः के वै वरा कारणदुर्बलाः । तेषु चोत्कटतां कोपि धत्ते तं प्रणिहन्म्यहम्

தானவர்கள், திதிஜர்கள் யார்? வரங்களால் மட்டும் வலிமை பெற்றவர்கள்; இயல்பில் பலவீனமே. அவர்களில் யாரேனும் கடும் அகந்தை காட்டினால், அவனை நான் வீழ்த்துவேன்।

Verse 25

कालं बध्नामि वा संख्ये मृत्योर्वा मृत्युमर्थये । स्थावरेषु चरेष्वत्र मयि कुद्धे रणांगणे

போர்க்களத்தில் நான் காலத்தையும் கட்டிவைக்க வல்லவன்; அல்லது மரணத்திற்கே மரணத்தை வேண்டுவேன். நான் ரணாங்கணத்தில் கோபித்தால், அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களிலும் அச்சம் பரவும்.

Verse 26

त्वद्बलेन महेशान न कोपि स्थैर्यमेष्यति । ममपादतलाघातादेतद्वै क्षोणिमंडलम्

மகேசானே! உமது பலத்தால் யாரும் நிலைபெற முடியாது. என் பாதத்தளத்தின் அடியால் இந்த முழு பூமண்டலம் நிச்சயமாக நடுங்கும்.

Verse 27

कदलीदलवद्वाताद्वेपते सरसातलम् । चूर्णीकरोमि दोर्दंडघाताच्चैतान्कुलाचलान्

காற்றில் நடுங்கும் வாழை இலைபோல், ரசாதலம் வரை இந்தப் பூமி அதிர்கிறது. என் புஜதண்டத்தின் அடிகளால் இக்குலாசலங்களை நான் பொடியாக்குகிறேன்.

Verse 28

किं बहूक्तेन देह्याज्ञां ममासाध्यं न किंचन । त्वत्पादबलमासाद्य कृतं विद्ध्यद्यचिंतितम्

மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? ஆணையிடுங்கள்—எனக்கு அசாத்தியம் எதுவுமில்லை. உமது திருவடிகளின் பலத்தைச் சார்ந்து, இன்று சிந்திக்க முடியாததும் நிறைவேறியது என அறியுங்கள்.

Verse 29

इति प्रतिज्ञां तस्येशः श्रुत्वा कृतममन्यत । कृतकृत्यमिवात्यंतं तं मुदा प्रत्युवाच च

அவனுடைய அந்தப் பிரதிஞ்ஞையை கேட்ட ஈசன், அது நிறைவேறிவிட்டதாகவே எண்ணினார். தம் நோக்கம் முற்றிலும் நிறைவேறியதுபோல், மகிழ்ச்சியுடன் அவனுக்கு மறுமொழி கூறினார்.

Verse 30

महावीरोसि रे भद्र मम सर्वगणेष्विह । वीरभद्राख्यया त्वं हि प्रथितिं परमां व्रज

ஓ பத்ரனே! எனது கணங்கள் அனைத்திலும் நீயே மாவீரன். 'வீரபத்திரன்' என்ற பெயரில் நீ பெரும் புகழை அடைவாயாக.

Verse 31

कुरु मे सत्वरं कार्यं दक्षयज्ञं क्षयं नय । ये त्वां तत्रावमन्यंते तत्साहाय्यविधायिनः

எனது பணியை விரைவில் செய்வாயாக; தட்சனின் யாகத்தை அழிப்பாயாக. அங்கு உன்னை அவமதிப்பவர்கள் மற்றும் அந்த யாகத்திற்கு உதவுபவர்கள்...

Verse 32

ते त्वयाप्यवमंतव्या व्रज पुत्र शुभोदय । इत्याज्ञां मूर्ध्नि चाधाय स ततः पारमेश्वरीम्

அவர்களும் உன்னால் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். மகனே செல்வாயாக, உனது எழுச்சி மங்களகரமானதாகட்டும். இறைவனின் அந்த ஆணையைத் தலைமேல் தாங்கி...

Verse 33

हरं प्रदक्षिणीकृत्य जग्मिवानतिरंहसा । ततस्तदनुगाञ्शंभुः स्वनिःश्वाससमुद्गतान्

ஹரனை (சிவனை) வலம் வந்து, அவன் மிக வேகமாகச் சென்றான். பின்னர் சம்பு (சிவன்) தனது மூச்சுக்காற்றிலிருந்து தோன்றிய பணியாளர்களை...

Verse 34

शतकोटिमितानुग्रान्गणानन्न्यानवासृजत् । ते गणा वीरभद्रं तं यांतं केचित्पुरोगताः

நூறு கோடி எண்ணிக்கையிலான மற்ற உக்கிரமான கணங்களைப் படைத்தார். அந்த கணங்களில் சிலர் சென்று கொண்டிருந்த வீரபத்திரனுக்கு முன்னே சென்றனர்.

Verse 35

केचित्तदनुगा जाताः केचित्तत्पार्श्वगा ययुः । अंबरं तैः समाक्रांतं तेजोवीजित भास्करैः

சிலர் அவரின் அனுசரராயினர்; சிலர் அவரின் பக்கத்தில் இணைந்து சென்றனர். அவர்களின் தேஜஸால் வானம் நிறைந்தது; அவர்களின் ஒளி சூரியனையும் மங்கச் செய்தது।

Verse 36

शृंगाग्राणि गिरीणां च कैश्चिदुत्पाटितानि वै । आचूडमूलाः कैश्चिच्च विधता वै शिलोच्चयाः

சிலர் மலைகளின் சிகர முனைகளையே பறித்தெடுத்தனர். சிலர் பாறைக் குவியல்களை அடிமுதல் முடிவரை தூக்கி ஏந்தினர்।

Verse 37

उत्पाट्य महतो वृक्षान्केचित्प्राप्ता मखांगणम् । कैश्चिदुत्पाटिता यूपाः केचित्कुंडान्यपूपुरन्

சிலர் பெருமரங்களை வேரோடு பிடுங்கி யாகமண்டபத் தளத்தை அடைந்தனர். சிலர் யூபத் தூண்களைப் பறித்தனர்; சிலர் யாகக் குண்டங்களை நிரப்பினர்।

Verse 38

मंडपं ध्वंसयामासुः केचित्क्रोधोद्धुरागणाः । अचीखनन्वै वेदीश्च केचिद्वै शूलपाणयः । अभक्षयन्हवींष्यन्ये पृषदाज्यं पपुः परे

கோபத்தில் மயங்கிய சில கணங்கள் மண்டபத்தை இடித்தனர். சூலபாணிகள் சிலர் வேதிகளைத் தோண்டி அகற்றினர். மற்றோர் சிலர் ஹவிஸ்ஸை உண்டனர்; இன்னோர் சிலர் ப்ருஷதாஜ்யத்தை அருந்தினர்।

Verse 39

दध्वंसुरन्नराशींश्च केचित्पर्वतसन्निभान् । केचिद्वै पायसाहाराः केचिद्वै क्षीरपायिनः

சிலர் மலைபோன்ற சமைத்த அன்னக் குவியல்களைச் சிதைத்தனர். சிலர் பாயசத்தை உண்டனர்; சிலர் பாலை அருந்தினர்।

Verse 40

केचित्पक्वान्नपुष्टांगा यज्ञपात्राण्यचूर्णयन् । अमोटयन्स्रुचादंडान्केचिद्दोर्दंडशालिनः

சிலர் பக்குவான்னம் உண்டு வலிமை பெற்ற அங்கங்களுடன் யாகப் பாத்திரங்களை நொறுக்கினர்; மற்றோர் சிலர் வலிய தோளுடையோர் கோபத்தில் ஸ்ருசியின் கைப்பிடித் தண்டுகளை முறித்தனர்।

Verse 41

व्यभजञ्छकटान्केचित्पशून्केचिदजीगिलन् । अग्निं निर्वापयामासुः केचिदत्यग्नितेजसः

சிலர் வண்டிகளை உடைத்தனர்; சிலர் யாகப் पशுக்களை விழுங்கினர்; மேலும் சிலர் அக்கினியைவிடும் தீவிரத் தேஜஸுடன் புனித அக்கினியை அணைத்தனர்।

Verse 42

स्वयं परिदधुश्चान्ये दुकूलानि मुदा युताः । जगृहुः केचन पुरा रत्नानां पर्वतं कृतम्

மற்றோர் சிலர் மகிழ்ச்சியுடன் நுண்மையான துகூல ஆடைகளைத் தாமே அணிந்தனர்; மேலும் சிலர் முன்பே குவிக்கப்பட்ட—மாணிக்க மலைப்போன்ற—செல்வத்தைப் பறித்தனர்।

Verse 43

एकेन च भगो देवः पश्यंश्चक्रे विलोचनः । पूष्णो दंतावलीमन्यः पातयामास कोपितः

ஒருவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தேவன் பகனை குருடனாக்கினான்; மற்றொருவன் கோபத்தில் பூஷனின் பற்கள் வரிசையைக் கீழே வீழ்த்தினான்।

Verse 44

यज्ञः पलायितो दृष्टः केनचिन्मृगरूपधृक् । शिरोविरहितश्चक्रे तेन चक्रेण दूरतः

மான் வடிவம் கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்த யாகம் காணப்பட்டது; ஒருவன் அந்தச் சக்கரத்தால் அவன் தலையை அறுத்து தலைவில்லாதவனாக்கி தூரம் தள்ளினான்।

Verse 45

एकः सरस्वतीं यांतीं दृष्ट्वा निर्नासिकां व्यधात् । अदितेरोष्ठपुटकौ छिन्नावन्येन कोपिना

சென்று கொண்டிருந்த சரஸ்வதியைக் கண்டு ஒருவன் அவள் மூக்கை அறுத்தான்; மற்றொருவன் கோபத்தில் அதிதியின் உதடுகளை வெட்டினான்.

Verse 46

अर्यम्णो बाहुयुगलं तथोत्पाटितवान्परः । अग्नेरुत्पाटयामास कश्चिज्जिह्वां प्रसह्य च

வேறொருவன் அர்யமாவின் இரு கைகளையும் பிடுங்கினான்; ஒருவன் பலவந்தமாக அக்னியின் நாவையும் பிடுங்கி எறிந்தான்.

Verse 47

चिच्छेद वायोर्वृषणं पार्षदोन्यः प्रतापवान् । पाशयित्वा यमं कश्चित्को धर्म इति पृष्टवान्

மற்றொரு வலிமையான சிவகணத்தவன் வாயுவின் விதைகளை அறுத்தான்; ஒருவன் எமனைப் பாசக்கயிற்றால் கட்டி, 'தர்மம் என்பது யாது?' என்று கேட்டான்.

Verse 48

यत्र धर्मे महेशो न प्रथमं परिपूज्यते । नैरृतं संगृहीत्वान्यः केशेष्वातो्ल्यचासकृत्

'எந்த தர்மத்தில் மகேசன் முதலில் வழிபடப்படுவதில்லையோ (அது தர்மமே இல்லை)!' என்று கூறி, மற்றொருவன் நைருதியை தலைமுடியில் பிடித்துப் பலமுறை இழுத்து அடித்தான்.

Verse 49

अनीश्वरं हविर्भुक्तं त्वयेत्या ताडयत्पदा । कुबेरमपरो धृत्वा पादयोरधुनोद्बलात्

'ஈசனை மதியாமல் நீ அவிசை உண்டாய்!' என்று கூறி ஒருவன் எட்டி உதைத்தான்; மற்றொருவன் குபேரனைப் கால்களில் பிடித்துப் பலமாக உலுக்கினான்.

Verse 50

वामयामास बहुशो भक्षिता ह्यध्वराहुतीः । एकादशाऽपि ये रुद्रा लोकपालैकपंक्तयः

அவன் மீண்டும் மீண்டும் குழப்பம் விளைவித்தான்; யாகத்தின் ஆஹுதிகள் உண்மையிலேயே உண்டுபோயின. லோகபாலர்களுடன் ஒரே வரிசையில் நின்ற பதினொன்று ருத்ரர்களும் அதனால் கலங்கி மயங்கினர்.

Verse 51

रुद्राख्या धारणवशात्प्रमथैस्तेऽवहेलिताः । वरुणोदरमापीड्य प्रमथोन्यो बलेनहि

பெயரை மட்டும் தாங்கி ‘ருத்ரர்’ என அழைக்கப்பட்டவர்கள் பிரமதர்களால் இகழப்பட்டு அடக்கப்பட்டனர். இன்னொரு பிரமதன் வலத்தால் வருணனின் வயிற்றை அழுத்தினான்.

Verse 52

बहिरुद्गिरयामास यद्दत्तं चेशवर्ज्जितम् । मायूरीं तनुमासाद्य सहस्राक्षो महामतिः

ஈசனை விலக்கி யாகத்தில் அளிக்கப்பட்டதை அவன் வெளியே கக்கினான். பின்னர் ஆயிரக்கண் கொண்ட மகாமதி இந்திரன் மயூரி (பெண் மயில்) வடிவம் எடுத்தான்.

Verse 53

उड्डीय गिरिमाश्रित्यच्छन्नः कौतुकमैक्षत । ब्राह्मणान्प्रमथा नत्वा यातयातेतिचाब्रुवन्

பறந்து சென்று மலைக்கு அடைக்கலம் கொண்டு அவன் மறைந்து நின்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தான். பிரமதர்கள் பிராமணர்களை வணங்கி, ‘செல்லுங்கள், செல்லுங்கள்!’ என்று கூறினர்.

Verse 54

प्रमथाः कालयामासुरन्यानपि च याचकान् । इत्थं प्रमथिते यागे प्रमथैः प्रथमागतैः । वीरभद्रः स्वतः प्राप्तः प्रमथानीकिनी वृतः

பிரமதர்கள் மற்ற யாசகர்களையும் தாக்கி வீழ்த்தினர். இவ்வாறு முதலில் வந்த பிரமதர்கள் யாகத்தைச் சிதைத்தபோது, பிரமதப் படையால் சூழப்பட்ட வீரபத்ரன் தானாகவே அங்கே வந்தடைந்தான்.

Verse 55

यज्ञवाटं श्मशानाभं दृष्ट्वा तैः प्रमथैः पुरा । अतिशोच्यां दशां नीतं वीरभद्रस्ततो जगौ

அப் பிரமதர்கள் யாகவாடத்தைச் சுடுகாடு போன்றதாக மாற்றியதைப் பார்த்து, வீரபத்ரன் மிகுந்த துயரத்துடன்—இது எத்தனை இரங்கத்தக்க நிலைக்கு கொண்டுவரப்பட்டது என்று உரைத்தான்।

Verse 56

गणाः पश्यत दुर्वृत्तैः प्रारब्धानां च कर्मणाम् । अनीश्वरैरवस्थेयं कुतो द्वेषो महेश्वरे

கணங்களே, பாருங்கள்—தீயவர்களால் தொடங்கப்பட்ட செயல்களின் பலன் இப்படிப் பட்ட ஆதரவற்ற நிலையையே தருகிறது. உண்மையான ஆண்டமை இல்லாதவர்க்கு இதுவே நிலை; அப்படியிருக்க மகேஸ்வரர்மேல் வெறுப்பு எதற்கு?

Verse 57

ये द्विषंति महादेवं सर्वकर्मैकसाक्षिणम् । धर्मकार्ये प्रवृत्तास्तु ते प्राप्स्यंतीदृशं दशाम्

அனைத்து செயல்களுக்கும் ஒரே சாட்சியான மகாதேவரை வெறுப்போர், தர்மச் செயல்களில் ஈடுபட்டவர்களாகத் தோன்றினாலும், இப்படிப் பட்ட நிலையையே அடைவார்கள்।

Verse 58

क्व स दक्षो दुराचारः क्व च यज्ञभुजः सुराः । धृत्वा सर्वानानयत यात द्रुततरं गणाः

அந்த துராசாரி தக்ஷன் எங்கே? யாகப் பங்கினை உண்ணும் தேவர்கள் எங்கே? அனைவரையும் பிடித்து இங்கே கொண்டு வாருங்கள்—மிக விரைவாகச் செல்லுங்கள், கணங்களே!

Verse 59

इत्याज्ञा वीरभद्रस्य प्राप्य ते प्रमथा द्रुतम् । यावद्यांत्यग्रतस्तावदृष्टः कुद्धो गदाधरः

வீரபத்ரனின் ஆணையைப் பெற்ற பிரமதர்கள் விரைந்து புறப்பட்டனர்; முன்னே செல்லும் போதே, முன்புறம் கோபத்தால் கொதித்த கதாகரனை அவர்கள் கண்டனர்।

Verse 60

तेन ते प्रमथाः सर्वे महाबलपराक्रमाः । शुष्कपर्णतृणावस्थां प्रापिता वात्ययेव हि

அவனால் அந்தப் பிரமதர்கள் அனைவரும்—மிகுந்த வலமும் வீரமும் உடையோர்—கடுங்காற்றுச் சுழலில் அடிபட்டதுபோல், உலர்ந்த இலைகளும் புல்துண்டுகளும் போன்ற நிலையடைந்தனர்।

Verse 61

अथ नष्टेषु सर्वेषु प्रमथेषु हरेर्भयात् । चुकोप वीरभद्रः स प्रलयानलसंनिभः

பின்னர் ஹரியின் அச்சத்தால் பிரமதர்கள் அனைவரும் அழிந்தபோது, வீரபத்ரன் யுகாந்தப் பிரளயத் தீயைப் போலக் கோபத்தில் கொதித்தெழுந்தான்।

Verse 62

ददर्श शार्ङ्गिणं चाग्रे स्वगणैश्च परिष्टुतम् । चतुर्भुजैरसंख्यातैर्जितदैत्यमहाबलैः

அவன் முன்னே சார்ங்கதாரி (விஷ்ணு)யைக் கண்டான்; தன் கணங்களால் சூழப்பட்டு போற்றப்பட்டவர்—தைத்தியர்களை வென்ற அளவற்ற நான்கு கரங்களுடைய மகாபலவான்கள் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர்।

Verse 63

चक्रिभिर्गदिभिर्जुष्टं खड्गिभिश्चापि शार्ङ्गिभिः । वीरभद्रस्ततः प्राह दृष्ट्वा तं दैत्यसूदनम्

சக்கரதாரிகள், கதாதாரிகள், வாள்தாரிகள், சார்ங்க வில்தாரிகள் சூழ்ந்திருந்த அந்த தைத்தியசூதனனைப் பார்த்து, வீரபத்ரன் அப்போது உரைத்தான்।

Verse 64

त्वं तु यज्ञपुमानत्र महायज्ञप्रवर्तकः । रक्षिता निजवीर्येण दक्षस्य त्र्यक्षवैरिणः

‘நீயே இங்கு யஜ்ஞபுருஷன்; இந்த மகாயஜ்ஞத்தைத் தொடங்கியவன்; மேலும் உன் சொந்த வீரியத்தால் முக்கண்ணனின் பகைவனான தக்ஷனைப் பாதுகாக்கிறாய்.’

Verse 65

किं वा दक्षं समानीय देहि युध्यस्व वा मया । न दास्यसि च चेद्दक्षं ततस्तं रक्ष यत्नतः

அல்லது தக்ஷனை அழைத்து வந்து என் கையில் ஒப்படை; இல்லையெனில் என்னோடு போர் செய். தக்ஷனை நீ ஒப்படைக்காவிட்டால், அவனை மிகுந்த முயற்சியுடன் காத்தருள்.

Verse 66

प्रायशः शंभुभक्तेषु यतस्त्वं प्रोच्यसेऽग्रणीः । एकोनेऽब्जसहस्रेप्राग्ददौ नेत्रांबुजं भवान्

ஏனெனில் நீ சாம்புவின் பக்தர்களில் முதன்மை எனப் புகழப்படுகிறாய். முன்பு ஆயிரம் தாமரைகளில் ஒன்று குறைந்தபோது, நீ உன் தாமரை-கண்ணையே அர்ப்பணித்தாய்.

Verse 67

तुष्टेन शंभुना दत्तं तुभ्यं चक्रं सुदर्शनम् । यत्साहाय्यमवाप्याजौ त्वं जयेर्दनुजाधिपान्

மகிழ்ந்த சாம்பு உனக்கு சுதர்சனச் சக்கரத்தை அருளினார். அதன் துணையால் நீ போர்க்களத்தில் தனுஜர்களின் தலைவர்களை வெல்வாய்.

Verse 68

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य वीरभद्रस्य चोर्जितम् । जिज्ञासुस्तद्बलं विष्णुर्वीरभद्रमुवाच ह

வீரபத்ரனின் அந்த வலிமைமிக்க சொற்களை கேட்ட விஷ்ணு, அவன் வலத்தை அறிய விரும்பி, வீரபத்ரனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 69

त्वं शंभोः सुत देशीयो गणानां प्रवरोस्यहो । राजादेशमनुप्राप्य ततोप्यतिबलो महान्

நீ சாம்புவின் புதல்வன்; அவரின் தம் தாமத்திலிருந்து தோன்றியவன்; உண்மையில் கணங்களில் முதன்மை. அரச ஆணையைப் பெற்றபின், அதற்கும் மேலாக நீ மிகுந்த வலிமையும் மகிமையும் உடையவன்.

Verse 70

योसि सोस्यहमप्यत्र दक्षरक्षणदक्षधीः । पश्यामि तव सामर्थ्यं कथं दक्षं हरिष्यसि

நீ யாராயினும், நானும் இங்கே இருக்கிறேன்—தக்ஷனை காக்கத் திறமையும் கூர்மையான புத்தியும் உடையவன். இப்போது உன் வல்லமையைப் பார்ப்பேன்; தக்ஷனை நீ எவ்வாறு எடுத்துச் செல்வாய்?

Verse 71

इत्युक्तो वीरभद्रः स तेन वै शार्ङ्गधन्वना । प्रमथान्दृष्टिभंग्यैव प्रेरयामास संगरे

சார்ங்கதன்வன் (விஷ்ணு) இவ்வாறு கூறியதும், வீரபத்ரன் போரில் ஒரு பார்வைச் சைகையாலேயே பிரமதர்களை முன்னே செலுத்தினான்.

Verse 72

अथ तैः प्रमथैर्विष्णोरनुगा गदिता रणे । आददानास्तृणं वक्त्रे णापिताः पाशवीं दशाम्

அப்போது போரில் அந்த பிரமதர்கள் விஷ்ணுவின் अनुசரர்களை வீழ்த்தினர்; அவர்களின் வாயில் புல்லைத் திணித்து, மொட்டையடித்து அவமதித்ததுபோல், அவர்களை மிருகநிலைக்குத் தள்ளினர்.

Verse 73

ततस्तार्क्ष्यरथः क्रुद्धस्त्वेकैकं रणमूर्धनि । सहस्रेणसहस्रेण बाणानां हृद्यताडयत्

பின்னர் தார்க்ஷ்ய-ரதத்தில் ஏறிய அந்தக் கோபமுற்ற வீரன் போரின் முன்னணியில் ஒருவரொருவராகக் குறிவைத்து, ஆயிரமாயிரம் அம்புகளால் அவர்களின் மார்பைத் தாக்கினான்.

Verse 74

ते भिन्नवक्षसः सर्वे गणा रुधिरवर्षिणः । वासंतीं कैंशुकीं शोभां परिप्रापूरणाजिरे

அந்த கணங்கள் அனைத்தும் மார்பு கிழிந்தவர்களாய் இரத்தம் பொழிந்தனர்; அவர்கள் யாகமண்டபத்தை வசந்தத்தின் அழகுபோல், கிம்‌ஷுக மலர்களின் செம்மை ஒளிபோல் நிறைத்தனர்.

Verse 75

क्षरंत इव मातंगाः स्रवंत इव पर्वताः । मदेन धातुरागेण मिश्रैः शुशुभिरे गणाः

மதநீர் பொழியும் யானைகளைப்போலவும், அருவி பாயும் மலைகளைப்போலவும், மதமும் தாதுக்களும் கலந்த நிறத்துடன் கணங்கள் பிரகாசித்தனர்.

Verse 76

ततः प्रहस्य गणपोऽब्रवीद्वै कुंठनायकम् । हे शार्ङ्गधन्वञ्जाने त्वां त्वं रणांगण पंडितः

பிறகு அந்த கணங்களின் தலைவன் சிரித்துக்கொண்டே வைகுண்டநாதனிடம் கூறினான்: 'ஓ சார்ங்கதன்வா! உன்னை நான் அறிவேன், நீ போர்க்களத்தில் வல்லவன்.'

Verse 77

परं युध्यसि दैत्येंद्रैर्दानवेंद्रैर्न पार्षदैः । इत्युक्ता वीरभद्रेण भुशुंडीकलिताकरे

'நீ அசுரர்களுடனும் தானவர்களுடனும் தான் போரிடுவாய், சிவகணங்களுடன் அல்ல!' என்று கையில் புசுண்டி ஆயுதம் ஏந்திய வீரபத்திரர் கூறினார்.

Verse 78

गदिनाऽथ गदा तूर्णं दैत्येंद्रगिरिरेणुकृत् । ततः प्रहतवान्वीरो भुशुंड्या तं गदाधरम्

அப்போது கதை ஏந்திய விஷ்ணு, அசுர மலையைத் துகளாக்கும் கதையை வேகமாகச் சுழற்றினார். உடனே அந்த வீரர் (வீரபத்திரர்) கதாதரனைப் புசுண்டியால் தாக்கினார்.

Verse 79

तदंगसंगमासाद्य विदद्रे शतधा तया । कौमोदकी प्रहारेण वीरभद्रं प्रतापिनम्

அந்த கௌமோதகி கதையின் தாக்குதல் உடலில் பட்டவுடன், அந்தப் பிரதாபமிக்க வீரபத்திரர் நூறு துண்டுகளாகப் பிளந்து போனார்.

Verse 80

जघान वासुदेवोपि तरसाऽज्ञातवेदनम् । ततः खट्वांगमादाय गदाहस्तं गदाधरम्

அப்போது வாசுதேவரும் மிகுந்த வேகத்துடன் அஜ்ஞாதவேதனனை வீழ்த்தினார். பின்னர் காட்வாங்கத் தண்டத்தை எடுத்துக் கொண்டு, கதையைக் கையில் கொண்ட கதாதரனைத் தாக்கினார்.

Verse 81

आताड्य सव्यदोर्दंडे गदां भूमावपातयत् । कुपितोयं मधुद्वेषी चक्रेणाताडयच्च तम्

அவனுடைய இடது கைத் தண்டில் அடித்து, கதையை நிலத்தில் விழச் செய்தான். பின்னர் கோபமுற்ற மதுத்வேஷி சக்கரத்தாலும் அவனைத் தாக்கினார்.

Verse 82

स च चक्रं समागच्छद्दृष्ट्वा सस्मार शंकरम् । शंकरस्मरणाच्चक्रं मनाग्वक्रत्वमाप्य च । कंठमासाद्यवीरस्य सम्यग्जातं सुदर्शनम्

சக்கரம் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட அவன் சங்கரனை நினைத்தான். சங்கர-ஸ்மரணத்தால் சக்கரம் சிறிது விலகி, வீரனின் கழுத்தை அடைந்து சுதர்சனம் அங்கேயே முறையாக ஆபரணமாக நிலைத்தது.

Verse 83

तेन चक्रेण शुशुभे नितरां स गणेश्वरः । वीरलक्ष्म्यावृत इव समरे विजयस्रजा

அந்தச் சக்கரத்தால் கணேச்வரர் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினார்—போரில் வீரலட்சுமியால் சூழப்பட்டு, வெற்றிமாலையை அணிந்தவரைப் போல.

Verse 84

ततः सुदर्शनं दृष्ट्वा तत्कंठाभरणं हरिः । मनाक्स चकितं स्मित्वा ततो जग्राह नंदकम्

அப்போது ஹரி, சுதர்சனம் அவனுடைய கழுத்தின் ஆபரணமாக இருப்பதைக் கண்டு சிறிது வியந்து புன்னகைத்து, பின்னர் நந்தக வாளை எடுத்தார்.

Verse 85

सनंदकं करं तस्य प्रोद्यतं मधुविद्विषः । पश्यतां दिविसिद्धानां स्तंभयामास हुंकृता

மதுவை எதிர்த்தவன் நந்தகத்தை ஏந்தி கை உயர்த்தியபோது, விண்ணுலகச் சித்தர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, கணநாதன் இடிமுழக்க ‘ஹூம்’காரத்தால் அந்த உயர்ந்த கையை உறையச் செய்தான்।

Verse 86

अभ्यधावच्च वेगेन गृहीत्वा शूलमुज्ज्वलम् । यावज्जिघांसति हरिं तावदाकाशवाचया

அவன் வேகமாகப் பாய்ந்து ஒளிவீசும் திரிசூலத்தை எடுத்தான்; ஹரியை வீழ்த்தத் துணிந்த தருணத்தில், ஆகாசவாணி (அவனை)த் தடுத்தது।

Verse 87

वारितो गणराजः स मा कार्षीः साहसं त्विति । ततस्तमपहायाशु वीरभद्रो गणोत्तमः

ஆகாசவாணி கணராஜனைத் தடுத்தது—“அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே।” பின்னர் கணங்களில் சிறந்த வீரபத்ரன் அவனை விட்டுவிட்டு விரைந்து முன்னே சென்றான்।

Verse 88

प्राप्य दक्षं विनद्योच्चैर्धिक्त्वामीश्वरनिंदकम् । यस्येदृगस्ति संपत्तिर्यत्रदेवाः सहायिनः । स कथं सेश्वरं कर्म न कुर्याद्दक्षतांदधत्

தக்ஷனை அடைந்து அவன் உரக்கக் கர்ஜித்தான்—“சீ! இறைநிந்தகனே! இத்தகைய செல்வமும், துணையாகத் தேவர்களும் உள்ளவன் ‘தக்ஷன்’ எனப் பெயர் தாங்கியும் பரமேசுவரனைச் சார்ந்த கர்மங்களை பக்தியுடன் எவ்வாறு செய்யாமல் விடுவான்?”

Verse 89

येनास्येन पवित्रेण भवता निंदितः शिवः । चूर्णयामि तदास्यं ते चपेटाभिः समंततः

புனிதமான அந்த வாயால் நீ சிவனை நிந்தித்தாய்; அதே வாயை நான் எல்லாத் திசைகளிலும் அறைகளால் நொறுக்கி விடுவேன்।

Verse 90

इत्युक्त्वा तस्य दक्षस्य हरपारुष्यभाषिणः । चिच्छेद वदनं वीरश्चपेटशतघातनैः

இவ்வாறு கூறி, சிவபெருமானைப் பழித்துப் பேசிய அந்த தட்சனின் முகத்தை, அந்த வீரன் நூற்றுக்கணக்கான அறை கொடுத்து உடைத்தான்.

Verse 91

ततस्त्वदितिमुख्यानां मिलितानां महोत्सवे । त्रोटयामास कर्णादीन्यंगप्रत्यंगकानि च

பின்னர், அந்தப் பெருவிழாவில் கூடியிருந்த அதிதி முதலான முக்கியப் பெண்களின் காதுகளையும் மற்ற உறுப்புகளையும் அவன் கிழித்தெறிந்தான்.

Verse 92

वेणीदंडाश्च कासांचित्तेनच्छिन्ना महारुषा । कासांचिच्च कराश्छिन्ना कासांचित्कर्तितास्तनाः

பெரும் கோபத்தில், அவன் சிலருடைய கூந்தலை அறுத்தான்; சிலருடைய கைகளை வெட்டினான்; சிலருடைய மார்பகங்களை அறுத்து எறிந்தான்.

Verse 93

नासापुटांस्तथान्यासां पाटयामास पार्षदः । चिच्छेद चांगुलीश्चापि तथान्यासां शिवप्रियः

சிவபெருமானுக்குப் பிரியமான அந்தத் தொண்டன், மற்ற பெண்களின் மூக்குகளைக் கிழித்தான்; மேலும் சிலருடைய விரல்களையும் வெட்டினான்.

Verse 94

ये ये निनिंदुर्देवेशं ये ये च शुश्रुवुस्तदा । तेषां जिह्वाश्रुतीः कोपादच्छिनच्चाकरोद्द्विधा

தேவாதிதேவனை யாரெல்லாம் பழித்தார்களோ, யாரெல்லாம் அதைக் கேட்டார்களோ, அவர்களுடைய நாக்குகளையும் காதுகளையும் கோபத்தில் அவன் இரண்டாக வெட்டினான்.

Verse 95

केचिदुल्लंबिता यूपे पाशयित्वा दृढं गले । अधोमुखायै देवेशं विहायात्तं महाहविः

சிலர் யூபத் தூணில் தொங்கவிடப்பட்டனர்; கழுத்தில் பாசம் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டது; தலைகுனிந்து தேவேசனைத் துறந்து, மகாஹவியைத் தமக்கே கைப்பற்றினர்।

Verse 96

द्विजराजश्च धर्मश्च भृगुमारीचिमुख्यकाः । अत्यंतमपमानस्य भाजनं तेन कारिताः

இருபிறப்போரின் அரசனும் தர்மனும், ப்ருகு–மரீசி முதலிய முனிவர்களும்—அவனால் மிகுந்த அவமானத்திற்குரியவர்களாக ஆக்கப்பட்டனர்।

Verse 97

एते जामातरस्तस्य यतो दक्षस्य दुर्धियः । हित्वा महेश्वरममून्सोपश्यदधिकाञ्शिवात्

இவர்கள் அவனுடைய மருமக்கள்; தீய அறிவுடைய தக்ஷன் மகேஸ்வரனைத் துறந்து, இவர்களைச் சிவனைவிட மேன்மையானவர்கள் என எண்ணினான்।

Verse 98

तानि कुंडानि ते यूपास्ते स्तंभाः स च मंडपः । तावेद्यस्तानि पात्राणि तानि हव्यान्यनेकधा

அந்த குண்டங்கள், அந்த யூபங்கள், அந்தத் தூண்கள், அந்த மண்டபம்; அந்த வேதிகள், அந்தப் பாத்திரங்கள், பலவகை ஹவிகள்—

Verse 99

ते च वै यज्ञसंभारास्ते ते यज्ञप्रवर्तकाः । ते रक्षपालास्तेमंत्रा विनेशुर्हेलयाऽखिलाः

அந்த யாகச் சாமான்கள், அந்த யாகத்தை நடத்துவோர், அந்தக் காவலர்கள், அந்த மந்திரங்கள்—அனைத்தும் அவமதிப்பால் முற்றிலும் அழிந்தன।

Verse 100

स्तोकेनैव हि कालेन यथर्धिः परवंचनात् । अर्जिता नश्यति क्षिप्रं दक्षसंपद्गताऽशिवा

சிறிது காலத்திலேயே பிறரை ஏமாற்றி ஈட்டிய செல்வம் விரைவில் அழிகிறது—தக்ஷனுக்கு வந்த அசுபச் செல்வம்போல்।

Verse 110

विधीरितमिति श्रुत्वा स्मित्वा देवो महेश्वरः । वीरमाज्ञापयामास यथापूर्वं प्रकल्पय

“விதி கூறப்பட்டது” என்று கேட்டதும் மகேஸ்வரன் புன்னகைத்து வீரனை ஆணையிட்டான்: “முன்புபோலவே ஏற்பாடு செய்।”

Verse 120

काश्यां लिंगप्रतिष्ठायैः कृताऽत्र सुकृतात्मभिः । सर्वे धर्माः कृतास्तैस्तु त एव पुरुषार्थिनः

காசியில் புண்ணியமிகு ஆன்மாக்கள் லிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்தால், அவர்களால் எல்லா தர்மங்களும் செய்ததுபோல் ஆகும்; அவர்களே உண்மையில் புருஷார்த்தங்களை அடைவோர்।

Verse 130

स्तुत्वा नानाविधैः स्तोत्रैः प्रसन्नं वीक्ष्य शंकरम् । प्रोवाच देवदेवेशं यदि देयो वरो मम

பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் சங்கரனைப் போற்றி, அவர் மகிழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, தேவர்களின் ஈசனிடம் கூறினான்: “எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில்…”

Verse 139

श्रुत्वाख्यानमिदं पुण्यं दक्षेश्वरसमुद्भवम् । नरो न लिप्यते पापैरपराधालयोपि हि

தக்ஷேஸ்வரத்திலிருந்து தோன்றிய இந்தப் புண்ணிய ஆக்யானத்தை கேட்டால், மனிதன் பாவங்களால் மாசுபடான்—அவன் குற்றங்களின் இருப்பிடமாயினும் கூட।