Adhyaya 30

Verse 1

स्कंद उवाच । कुंभोद्भूत तदाश्चर्यं विलोक्य जगदंबिका । उवाच शंभुं प्रणता प्रणतार्तिहरं परम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—கும்போத்பவனே! அப்போது அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்த ஜகதம்பிகை வணங்கி, சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் பரம சம்புவிடம் உரைத்தாள்.

Verse 2

अंबिकोवाच । अस्य पीठस्य माहात्म्यं महादेव महेश्वर । तिरश्चामपि यज्जातं ज्ञानं संसारमोचनम्

அம்பிகை கூறினாள்—ஓ மகாதேவா, ஓ மகேஸ்வரா! இந்தப் புனித பீடத்தின் மஹிமையை எனக்குச் சொல்லும்; இதன் பிரபாவத்தால் விலங்குகளிடத்திலும் சம்சாரமோசக ஞானம் உதயமாகிறது।

Verse 3

अतः प्रभावं विज्ञाय धर्मपीठस्य धूर्जटे । धर्मेश्वरसमीपेहं स्थास्याम्यद्य दिनावधि

ஆகையால், ஓ தூর্জடீ! இந்த தர்மபீடத்தின் பிரபாவத்தை அறிந்து, இன்று முதல் வாழ்நாள் முடிவுவரை தர்மேஸ்வரரின் அருகில் இங்கேயே தங்குவேன்।

Verse 4

अत्र लिंगे तु ये भक्ताः स्त्रियो वा पुरुषास्तु वा । तेषामभीष्टां संसिद्धिं साधयिष्याम्यहं सदा

இந்த லிங்கத்தில் பக்தியுடையோர்—பெண்களாயினும் ஆண்களாயினும்—அவர்களின் விரும்பிய நிறைவேற்றமும் வெற்றியும் நான் எப்போதும் அருள்வேன்।

Verse 5

ईश्वर उवाच । साधुकृतं त्वया देवि कृतवत्या परिग्रहम् । अस्येह धर्मपीठस्य मनोरथकृतः सताम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி! நீ இந்த இடத்தைத் தங்குமிடமாக ஏற்றது நன்று. இங்குள்ள இந்த தர்மபீடம் சத்பக்தர்களின் மனோரதங்களை நிறைவேற்றும்.

Verse 6

त एव विश्वभोक्तारो विश्वमान्यास्त एव हि । ये त्वां विश्वभुजामत्र पूजयिष्यंति मानवाः

உண்மையில் அவர்களே உலகத்தை அனுபவிப்போர்; அவர்களே உலகால் மதிக்கப்படுவோர்—இங்கே உன்னை, விஸ்வதாரிணியை, வழிபடுவோர்.

Verse 7

विश्वे विश्वभुजे विश्वस्थित्युत्पत्तिलयप्रदे । नरास्त्वदर्चकाश्चात्र भविष्यंत्यमलात्मकाः

ஓ விஸ்வேஸ்வரா, விஸ்வபோஜகா, உலகின் நிலைப்பு-படைப்பு-லயத்தை அருள்வோனே! இங்கு உம்மை அர்ச்சிப்போர் இயல்பிலேயே நிர்மல ஆத்மராக ஆகுவர்।

Verse 8

मनोरथतृतीयायां यस्ते भक्तिं विधास्यति । तन्मनोरथसंसिद्धिर्भवित्री मदनुग्रहात्

மனோரத-திருதியை நாளில் யார் உமக்கு பக்தியை முறையாகச் செய்வாரோ, அவரின் மனோரதம் என் அருளால் நிச்சயமாக நிறைவேறும்।

Verse 9

नारी वा पुरुषो वाथ त्वद्व्रताचरणात्प्रिये । मनोरथानिह प्राप्य ज्ञानमंते च लप्स्यते

அன்பே! பெண்ணாயினும் ஆணாயினும்—உமது விரதத்தை அனுஷ்டித்தால் இவ்வுலகில் வேண்டிய மனோரதங்களைப் பெற்று, இறுதியில் ஞானத்தையும் அடைவான்।

Verse 10

देव्युवाच । मनोरथतृतीयायां व्रतं कीदृक्कथा कथम् । किं फलं कैः कृतं नाथ कथयैतत्कृपां कुरु

தேவி கூறினாள்—ஓ நாதா! மனோரத-திருதியை விரதம் எத்தகையது? அதன் கதை, முறைகள் யாவை? அதன் பலன் என்ன, யார் இதை அனுஷ்டித்தார்? கருணை செய்து சொல்லுங்கள்।

Verse 11

ईश्वर उवाच । शृणु देवि यथा पृष्टं भवत्या भवतारिणि । मनोरथव्रतं चैतद्गुह्याद्गुह्यतरं परम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஓ தேவி, பவசாகரத்தைத் தாண்டச் செய்வவளே! நீ கேட்டதுபோலவே கேள். இந்த மனோரத-விரதம் பரமம்; மறையினும் மிக மறையானது।

Verse 12

पुलोमतनया पूर्वं तताप परमं तपः । किंचिन्मनोरथं प्राप्तुं न चाप तपसः फलम्

முன்னொரு காலத்தில் புலோமாவின் மகள் ஒரு குறிப்பிட்ட மனோரதத்தை அடைய மிகுந்த தவம் செய்தாள்; ஆயினும் அந்தத் தவத்தின் பயனை அவள் பெறவில்லை।

Verse 13

अपूपुजत्ततो मां सा भक्त्या परमया मुदा । गीतेन सरहस्येन कलकंठीकलेन हि

பின்பு அவள் பரம பக்தியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் என்னை வழிபட்டாள்—உள்ளார்ந்த இரகசியப் பொருள் நிறைந்த பாடலால், குயில் போன்ற இனிய குரலில்।

Verse 14

तद्गानेनातिसंतुष्टो मृदुना मधुरेण च । सुतालेन सुरंगेण धातुमात्राकलावता

அந்த மென்மையான, இனிய, சரியான தாளமுடைய, அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட, அளவுமுறை நாதக் கலையால் நிறைந்த பாடலால் நான் அளவிலா மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்।

Verse 15

प्रोवाच तां वरं ब्रूहि प्रसन्नोस्मि पुलोमजे । अनेन च सुगीतेन त्वनया लिंगपूजया

அப்போது அவர் அவளிடம் கூறினார்—“வரம் கேள், புலோமையின் மகளே; இத்தகைய இனிய பாடலாலும் நீ செய்த லிங்கப் பூஜையாலும் நான் प्रसன்னன்.”

Verse 16

पुलोमजोवाच । यदि प्रसन्नो देवेश तदा यो मे मनोरथः । तं पूरय महादेव महादेवी महाप्रिय

புலோமாவின் மகள் கூறினாள்—“நீங்கள் प्रसன்னராக இருந்தால், தேவேசா, என் மனோரதத்தை நிறைவேற்றுங்கள்; மகாதேவா, மகாதேவியின் மிகப் பிரியனே।”

Verse 17

सर्वदेवेषु यो मान्यः सर्वदेवेषु सुंदरः । यायजूकेषु सर्वेषु यः श्रेष्ठः सोस्तु मे पतिः

எல்லாத் தேவர்களிலும் போற்றப்படுபவன், எல்லாத் தேவர்களிலும் அழகியவன், எல்லா யாஜகர்களிலும் முதன்மையானவன்—அந்த பரமன் என் கணவனாக இருப்பானாக।

Verse 18

यथाभिलषितं रूपं यथाभिलषितं सुखम् । यथाभिलषितं चायुः प्रसन्नो देहि मे भव

ஓ பவா! அருளுடன் எனக்கு நான் விரும்பும் உருவம், விரும்பும் இன்பம், விரும்பும் ஆயுளை அளிப்பாயாக।

Verse 19

यदायदा च पत्या मे संगः स्याद्धृत्सुखेच्छया । तदातदा च तं देहं त्यक्त्वान्यं देहमाप्नुयाम्

என் உள்ளத்தின் இன்பவேட்கையால் என் கணவருடன் எப்போதெல்லாம் சேர்க்கை நிகழுமோ, அப்போதெல்லாம் அந்த உடலை விட்டு மற்றொரு உடலை அடைவேனாக—எங்கள் இணைவு என்றும் புதுமையாக நிலைக்கும்படி।

Verse 20

सदा च लिंगपूजायां मम भक्तिरनुत्तमा । भव भूयाद्भवहर जरामरणहारिणी

லிங்கப் பூஜையில் என் பக்தி என்றும் ஒப்பற்றதாக இருக்கட்டும்; ஓ பவா, ஓ பவஹரா! அது வளரட்டும்—முதுமையும் மரணமும் அழிக்கும் பக்தியாக.

Verse 21

भर्तुर्व्ययेपि वैधव्यं क्षणमात्रमपीह न । मम भावि महादेव पातिव्रत्यं च यातु मा

ஓ மகாதேவா! என் கணவர் மறைந்தாலும் இங்கே எனக்கு ஒரு கணமும் விதவைத்தன்மை நேராதிருக்க; இனி என்றும் என் பத்தினித் தர்மம் (பாதிவ்ரத்யம்) என்னை விட்டு நீங்காதிருக்க.

Verse 23

ईश्वर उवाच । पुलोमकन्ये यश्चैष त्वयाकारि मनोरथः । लप्स्यसे व्रतचर्यातस्तत्कुरुष्व जितेंद्रिये

ஈசுவரன் கூறினார்—புலோமாவின் மகளே! நீ செய்த இந்த மனோரதம் விரதச்சரியையால் உனக்குக் கிடைக்கும். ஆகவே, இந்திரியங்களை வென்றவளே, அந்த விரதத்தை ஆற்று.

Verse 24

मनोरथतृतीयायाश्चरणेन भविष्यति । तत्प्राप्तये व्रतं वक्ष्ये तद्विधेहि यथोदितम्

மனோரத-திருதியை அனுஷ்டிப்பதால் அது நிறைவேறும். அதை அடைய நான் விரதத்தைச் சொல்கிறேன்—சொன்னபடியே முறையாகச் செய்.

Verse 25

तेन व्रतेन चीर्णेन महासौभाग्यदेन तु । अवश्यं भविता बाले तव चैवं मनोरथः

அந்த மகாசௌபாக்கியத்தை அளிக்கும் விரதத்தை அனுஷ்டித்தால், பெண்ணே, உன் இந்த மனோரதம் நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 26

स्कंद उवाच । इमं मनोरथं तस्याः पौलोम्याः पुरसूदनः । समाकर्ण्य क्षणं स्मित्वा प्राहेशो विस्मयान्वितः

ஸ்கந்தன் கூறினார்—அந்த பௌலோமியின் மனோரதத்தை கேட்டுப் புரநாசகனான ஆண்டவன் ஒரு கணம் புன்னகைத்து, வியப்புடன் உரைத்தான்.

Verse 27

कदा च तद्विधातव्यमिति कर्तव्यता च का । इत्याकर्ण्य शिवो वाक्यं तां तु प्रणिजगाद ह

‘அதை எப்போது செய்ய வேண்டும்? செய்ய வேண்டிய முறை என்ன?’—என்று அவள் சொன்னதை கேட்ட சிவன் அவளிடம் உரைத்தான்.

Verse 28

ईश्वर उवाच । मनोरथतृतीयायां व्रतं पौलोमि तच्छुभम् । पूज्या विश्वभुजा गौरी भुजविंशतिशालिनी

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ பௌலோமி, மனோரத-திருதியை அன்று இந்த மங்கள விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். அன்றே உலகமெங்கும் கரங்கள் கொண்டவளாகிய, இருபது கரங்களுடைய விஸ்வபுஜா கௌரியைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 29

वरदोऽभयहस्तश्च साक्षसूत्रः समोदकः । देव्याः पुरस्ताद्व्रतिना पूज्य आशाविनायकः

விரதம் மேற்கொள்வோர் தேவியின் முன்னிலையில் ஆசா-விநாயகரை வழிபட வேண்டும்—வரம் அருளும் கரமும், அபயம் அளிக்கும் கரமும் உடையவர்; ஜபமாலை நூலைத் தாங்கி, மோதகங்களுடன் இருப்பவர்.

Verse 30

चैत्रशुक्ल तृतीयायां कृत्वा वै दंतधावनम् । सायंतनीं च निर्वर्त्य नातितृप्त्या भुजिक्रियाम्

சைத்ர சுக்ல திருதியை அன்று பற்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, மாலைக்கால விதியை நிறைவேற்றி, மிகுந்த திருப்தி அடையுமளவு உண்ணாமல் உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 31

नियमं चेति गृह्णीयाज्जितक्रोधो जितेंद्रियः । संत्यक्तास्पृश्य संस्पर्शः शुचिस्तद्गतमानसः

கோபத்தை வென்று, இந்திரியங்களை அடக்கி, கட்டுப்பாட்டு விரதத்தை ஏற்க வேண்டும்; அசுத்தமானவற்றின் தொடுதலை விட்டு, தூய்மையுடன் இருந்து, மனதை அவளிடமே நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 32

प्रातर्व्रतं चरिष्यामि मातर्विश्वभुजेनघे । विधेहि तत्र सांनिध्यं मन्मनोरथसिद्धये

“காலையில் நான் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிப்பேன், ஓ தாயே விஸ்வபுஜா, ஓ பாவமற்றவளே. என் மனோரதம் நிறைவேற அங்கே உன் சாந்நித்யத்தை அருள்வாயாக.”

Verse 33

नियमं चेति संगृह्य स्वपेद्रात्रौ शुभं स्मरन् । प्रातरुत्थाय मेधावी विधायावश्यकं विधिम्

இவ்வாறு நியமத்தை ஏற்று இரவில் மங்கள தெய்வஸ்மரணத்துடன் உறங்க வேண்டும். காலையில் எழுந்து அறிவுடையவன் விதிப்படி அவசியமான நித்திய கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 34

शौचमाचमनं कृत्वा दंतकाष्ठं समाददेत् । अशोकवृक्षस्य शुभं सर्वशोकनिशातनम्

சுத்திகரித்து ஆச்சமனம் செய்து பல் துடைப்புக் குச்சியை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்—அசோக மரத்தினது; அது மங்களமானது, எல்லா துக்கங்களையும் நீக்குவது.

Verse 35

नित्यंतनं च निष्पाद्य विधिं विधिविदांवरः । स्नात्वा शुद्धांबरः सायं गौरीपूजां समाचरेत्

நித்திய கர்ம விதியை முறையாக நிறைவேற்றி, விதி அறிந்தோரில் சிறந்தவன் நீராடி தூய ஆடை அணிந்து மாலையில் கௌரீ பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

आदौ विनायकं पूज्य घृतपूरान्निवेद्य च । ततोर्चयेद्विश्वभुजामशोककुसुमैः शुभैः

முதலில் விநாயகரை வழிபட்டு நெய் நிரம்பிய ‘க்ருதபூர’ இனிப்பை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் மங்களமான அசோக மலர்களால் விஸ்வபுஜா (கௌரீ)யை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 37

अशोकवर्तिनैवेद्यैर्धूपैश्चागुरुसंभवैः । कुंकुमेनानुलिप्यादावेकभक्तं ततश्चरेत्

அசோகத்திலிருந்து தயாரித்த நைவேத்யங்களாலும் அகுருவில் இருந்து செய்த தூபத்தாலும் (தேவியை) வழிபட வேண்டும்; முதலில் குங்குமம் பூசி, பின்னர் ஏகபக்த விரதம்—ஒரே வேளை உணவு—கடைபிடிக்க வேண்டும்.

Verse 38

अशोकवर्तिसहितैर्घृतपूरैर्मनोहरैः । एवं चैत्रतृतीयायां व्यतीतायां पुलोमजे

ஏ புலோமையின் புதல்வியே, சைத்ர மாதத்தின் த்ருதியை கடந்தபின், விரத விதியில் அசோக-வர்த்திகளுடன் கூடிய மனோகரமான க்ஹ்ருதபூரம் (நெய் நிரப்பிய இனிப்புப் பண்டம்) பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 39

राधादिफाल्गुनांतासु तृतीयासु व्रतं चरेत् । क्रमेण दंतकाष्ठानि कथयामि तवानघे

ராதா-த்ருதியை முதல் பால்குணத்தின் இறுதி த்ருதியைகள் வரை, ஒவ்வொரு த்ருதியையிலும் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். ஏ பாவமற்றவளே, தந்தகாஷ்டம் (தாதுன்) பற்றிய வரிசையை நான் கூறுகிறேன்।

Verse 40

अनुलेपनवस्तूनि कुसुमानि तथैव च । नैवेद्यानि गजास्यस्य देव्याश्चापि शुभव्रते

ஏ சுபவிரதமுடையவளே, பூசுவதற்கான அனுலேபனப் பொருட்களையும் மலர்களையும் தயார் செய்; மேலும் கஜாஸ்யன் (கணேசன்) மற்றும் தேவிக்கான நைவேத்யங்களையும் அமைத்திடு।

Verse 41

अन्नानि चैकभक्तस्य शृणुतानि फलाप्तये । जंब्वपामार्ग खदिर जाती चूतकदंबकम्

பலன் பெறுவதற்காக, ஏகபக்தன் (நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உண்பவன்) கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அன்ன விதியை கேளுங்கள். தந்தகாஷ்ட மரங்கள்: ஜம்பு, அபாமார்க, கதீர, ஜாதி, சூத, கடம்ப।

Verse 42

प्लक्षोदुंबरखर्जूरी बीजपूरी सदाडिमी । दंतकाष्ठ द्रुमा एते व्रतिनः समुदाहृताः

ப்லக்ஷ, உதும்பர, கர்ஜூரி, பீஜபூரி, தாடிமி (மாதுளை)—இவை விரதம் அனுஷ்டிப்போருக்கான தந்தகாஷ்ட மரங்களாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 43

सिंदूरागुरु कस्तूरी चंदनं रक्तचंदनम् । गोरोचना देवदारु पद्माक्षं च निशाद्वयम्

குங்குமம், அகில், கஸ்தூரி, சந்தனம், செஞ்சந்தனம், கோரோசனை, தேவதாரு, பத்மாக்ஷம் மற்றும் இரண்டு வகை மஞ்சள்கள் ஆகியவை பூச்சுக்கான புனிதப் பொருட்கள்.

Verse 44

प्रीत्यानुलेपनं बाले यक्षकर्दमसंभवम् । सर्वेषामप्यलाभे च प्रशस्तो यक्षकर्दमः

குழந்தாய்! யக்ஷகர்தமம் எனப்படும் நறுமணப் பூச்சை அன்புடன் பூச வேண்டும். மற்ற பொருட்கள் கிடைக்காவிட்டாலும், யக்ஷகர்தமமே சிறந்தது என்று போற்றப்படுகிறது.

Verse 45

कस्तूरिकाया द्वौ भागौ द्वौ भागौ कुंकुमस्य च । चंदनस्य त्रयो भागाः शशिनस्त्वेक एव हि

கஸ்தூரி இரண்டு பங்கு, குங்குமப்பூ இரண்டு பங்கு, சந்தனம் மூன்று பங்கு மற்றும் கற்பூரம் ஒரு பங்கு - இதுவே அந்த கலவையின் விகிதமாகும்.

Verse 46

यक्षकर्दम इत्येष समस्तसुरवल्लभः । अनुलिप्याथ कुसुमैरर्चयेद्वच्मि तान्यपि

இந்த 'யக்ஷகர்தமம்' அனைத்து தேவர்களுக்கும் மிகவும் பிடித்தமானது. இதை பூசிய பிறகு மலர்களால் அர்ச்சிக்க வேண்டும்; அந்த மலர்களைப் பற்றியும் நான் கூறுகிறேன்.

Verse 47

पाटला मल्लिका पद्म केतकी करवीरकः । उत्पलै राजचंपैश्च नंद्यावर्तैश्च जातिभिः

பாதிரி, மல்லிகை, தாமரை, தாழம்பூ, அரளி, நீலோற்பலம், செண்பகம், நந்தியாவட்டை மற்றும் ஜாதி மல்லி ஆகிய மலர்களால் (வழிபட வேண்டும்).

Verse 48

कुमारीभिः कर्णिकारैरलाभेतच्छदैः सह । सुगंधिभिः प्रसूनोघैः सर्वालाभेपि पूजयेत्

குமாரி-அர்ப்பணங்களுடன் கர்ணிகார மலர்கள், அலாபேத இலைகள், நறுமண மலர்தொகுதிகளால்—வேறு எதுவும் கிடைக்காவிட்டாலும்—இவ்விதமே பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 49

करंभो दधिभक्तं च सचूतरसमंडकाः । फेणिका वटकाश्चैव पायसं च सशर्करम्

கரம்பம், தயிர்சாதம், மாம்பழரசம் கலந்த மண்டகங்கள்; பேணிகா இனிப்புகள், வட்டகங்கள்; மேலும் சர்க்கரையுடன் பாயசம்—இவற்றை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 50

समुद्गं सघृतं भक्तं कार्त्तिके विनिवेदयेत् । इंडेरिकाश्च लड्डूका माघे लंपसिका शुभा

கார்த்திகையில் சமுத்கம் மற்றும் நெய் கலந்த சாதத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மாகத்தில் இண்டேரிகா இனிப்புகள், லட்டூகங்கள், மேலும் மங்களமான லம்பசிகாவையும் நைவேத்யமாகச் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 51

मुष्टिकाः शर्करागर्भाः सर्पिषा परिसाधिताः । निवेद्याः फाल्गुने देव्यै सार्धं विघ्नजिता मुदा

பால்குனத்தில் சர்க்கரை நிரம்பிய, நெய்யால் நன்கு தயாரிக்கப்பட்ட முஷ்டிகா இனிப்புகளை தேவிக்கு—விக்னஜிதையுடன்—மகிழ்ச்சியுடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 52

निवेदयेद्यदन्नं हि एकभक्तपि तत्स्मृतम् । अन्यन्निवेद्य संमूढो भुंजानोऽन्यत्पतेदधः

எந்த உணவை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அதுவே ‘ஏகபக்த’ எனக் கருதப்படுகிறது. மயக்கத்தால் ஒன்று அர்ப்பணித்து வேறொன்றை உண்ணுபவன் ஆன்மிகமாகத் தாழ்வுறுவான்।

Verse 53

प्रतिमासं तृतीयायामेवमाराध्य वत्सरम् । व्रतसंपूर्तये कुर्यात्स्थंडिलेऽग्निसमर्चनम्

ஒவ்வொரு மாதமும் த்ரிதீயா திதியில் ஒரு வருடம் முறையாக ஆராதித்து, விரத நிறைவேற்றத்திற்காக ஸ்தண்டிலத்தில் அக்னியைச் சம்யக்பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 54

जातवेदसमंत्रेण तिलाज्यद्रविणेन च । शतमष्टाधिकं होमं कारयेद्विधिना व्रती

ஜாதவேதஸ் மந்திரத்தால், எள், நெய் மற்றும் திரவிய ஆஹுதிகளுடன், விரதம் மேற்கொண்டவன் விதிப்படி நூற்றெட்டு ஆஹுதிகளாக ஹோமம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 55

सदैव नक्ते पूजोक्ता सदा नक्ते तु भोजनम् । नक्त एव हि होमोऽयं नक्त एव क्षमापनम्

பூஜை எப்போதும் இரவிலேயே விதிக்கப்பட்டது; உணவும் எப்போதும் இரவிலேயே. இந்த ஹோமமும் இரவிலேயே; மன்னிப்பு வேண்டுதலும் இரவிலேயே.

Verse 56

गृहाण पूजां मे भक्त्या मातर्विघ्नजिता सह । नमोस्तु ते विश्वभुजे पूरयाशु मनोरथम्

அம்மையே! விக்நஜிதையுடன் என் பக்தியால் அர்ப்பணித்த பூஜையை ஏற்றருள்வாயாக. விஸ்வபுஜையே! உமக்கு நமஸ்காரம்; என் மனோரதத்தை விரைவில் நிறைவேற்றுவாயாக.

Verse 57

नमो विघ्नकृते तुभ्यं नम आशाविनायक । त्वं विश्वभुजया सार्धं मम देहि मनोरथम्

விக்நம் செய்யவல்ல உமக்கு நமஸ்காரம்; ஆசாவிநாயகனே, உமக்கு நமஸ்காரம். நீர் விஸ்வபுஜையுடன் சேர்ந்து என் மனோரதத்தை அருள்வீராக.

Verse 58

एतौ मंत्रौ समुच्चार्य पूज्या गौरीविनायकौ । व्रतक्षमापने देयः पर्यंकस्तूलिकान्वितः

இந்த இரு மந்திரங்களையும் முறையாக உச்சரித்து, கௌரியும் விநாயகரும் பக்தியுடன் பூஜிக்கப்பட வேண்டும். விரதக் க்ஷமாபனத்திற்காக மெத்தையுடன் கூடிய படுக்கைத் தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 59

उपधान्या समायुक्तो दीपीदपर्णसंयुतः । आचार्यं च सपत्नीकं पर्यंक उपवेश्य च

அந்த படுக்கைத் திணைகளுடன் அமைந்து, விளக்கும் புனித இலைகளும் உடன் இருக்க வேண்டும்; மேலும் ஆசாரியரை அவரது மனைவியுடன் அந்தப் படுக்கையில் அமரச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

व्रती समर्चयेद्वस्त्रैः करकर्णविभूषणैः । सुगंधचंदनैर्माल्यैर्दक्षिणाभिर्मुदान्वितः

விரதம் மேற்கொண்டவர் ஆடைகள், கை-காது அணிகலன்கள், நறுமணச் சந்தனம், மாலைகள், தக்ஷிணை ஆகியவற்றால் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களைச் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 61

दद्यात्पयस्विनीं गां च व्रतस्यपरिपूर्तये । तथोपभोगवस्तूनिच्छत्रोपानत्कमंडलुम्

விரதத்தின் நிறைவு பெற பால் தரும் பசுவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் அன்றாடப் பயன்பாட்டு பொருட்கள்—குடை, பாதுக்கை/காலணி, கமண்டலு—இவற்றையும் வழங்க வேண்டும்.

Verse 62

मनोरथतृतीयाया व्रतमेतन्मया कृतम् । न्यूनातिरिक्तं संपूर्णमेतदस्तु भवद्गिरा

‘மனோரத-திருதியா விரதத்தை நான் நிறைவேற்றினேன். உங்கள் வாக்கினால் இது குறைவும் மிகுதியும் இன்றி முழுமை பெறுக.’

Verse 63

इत्याचार्यं समापृच्छ्य तथेत्युक्तश्च तेन वै । आसीमांतमनुव्रज्य दत्त्वान्येभ्योपि शक्तितः

இவ்வாறு ஆசாரியரிடம் விடைபெற்று, அவர் ‘ததாஸ்து’ என அருளியபின், அந்த இடத்தின் எல்லைவரை அவரைத் தொடர்ந்து சென்று வழியனுப்ப வேண்டும்; மேலும் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பிறருக்கும் தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 64

नक्तं समाचरेत्पोष्यैः सार्धं सुप्रीतमानसः । प्रातश्चतुर्थ्यां संभोज्य चतुरश्च कुमारकान्

இரவில் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தன் பராமரிப்பில் உள்ளவர்களுடன் சேர்ந்து இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். பின்னர் சதுர்த்தி திதியின் காலையில் நான்கு சிறுவர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 65

अभ्यर्च्य गंधमाल्याद्यैर्द्वादशापि कुमारिकाः । एवं संपूर्णतां याति व्रतमेतत्सुनिर्मलम्

நறுமணம், மாலை முதலியவற்றால் பன்னிரண்டு கன்னியரை முறையாகப் பூஜித்து மரியாதை செய்தால், இந்த மிகத் தூய விரதம் இவ்வாறு நிறைவை அடைகிறது.

Verse 66

कार्यं मनोरथावाप्त्यै सर्वैरेतद्व्रतं शुभम् । पत्नीं मनोरमां कुल्यां मनोवृत्त्यनुसारिणीम्

விருப்பங்கள் நிறைவேற இச்சுப விரதத்தை அனைவரும் செய்ய வேண்டும். இதனால் அழகிய, நல்ல குலத்தில் பிறந்த, மனநிலைக்கேற்ப நடக்கும் மனைவி கிடைக்கிறாள்.

Verse 67

तारिणीं दुःखसंसारसागरस्य पतिव्रताम् । कुर्वन्नेतद्व्रतं वर्षं कुमारः प्राप्नुयात्स्फुटम्

துயரமிகு சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தோணிபோன்ற பத்திவிரதை மனைவியை—இந்த விரதத்தை ஒரு ஆண்டு செய்தால், திருமணமாகாதவன் உறுதியாகப் பெறுவான்.

Verse 68

कुमारी पतिमाप्नोति स्वाढ्यं सर्वगुणाधिकम् । सुवासिनी लभेत्पुत्रान्पत्युः सौख्यमखंडितम्

திருமணமாகாத கன்னிக்கு செல்வமிகு, எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த கணவன் கிடைப்பான். சுவாசினி பெண்ணுக்கு புதல்வர்கள் உண்டாகி, கணவனின் இன்பம் இடையறாது நிலைக்கும்.

Verse 69

दुर्भगा सुभगास्याच्च धनाढ्या स्याद्दरिद्रिणी । विधवापि न वैधव्यं पुनराप्नोति कुत्रचित्

துர்பாக்கியமானவள் சுபாக்கியமானவளாகிறாள்; வறுமையுற்றவள் செல்வமிக்கவளாகிறாள். விதவையும் மீண்டும் எங்கும் விதவைத்தன்மையை அடையாள்.

Verse 70

गुर्विणी च शुभं पुत्रं लभते सुचिरायुषम् । ब्राह्मणो लभते विद्यां सर्वसौभाग्यदायिनीम्

கர்ப்பிணி பெண் நல்வரமான, நீண்ட ஆயுளுடைய புதல்வனைப் பெறுகிறாள். பிராமணன் எல்லா சௌபாக்கியத்தையும் அளிக்கும் வித்யையை அடைகிறான்.

Verse 72

धर्मार्थी धर्ममाप्नोति धनार्थी धनमाप्नुयात् । कामी कामानवाप्नोति मोक्षार्थी मोक्षमाप्नुयात्

தர்மத்தை நாடுபவன் தர்மத்தை அடைகிறான்; செல்வத்தை நாடுபவன் செல்வத்தை அடைகிறான். ஆசையுடையவன் விரும்பிய இன்பங்களைப் பெறுகிறான்; மோக்ஷத்தை நாடுபவன் மோக்ஷத்தை அடைகிறான்.

Verse 73

यो यो मनोरथो यस्य स तं तं विंदते ध्रुवम् । मनोरथतृतीयाया व्रतस्य चरणाद्व्रती

யாருக்கு எந்த எந்த மனோரதம் உள்ளதோ, அதையே அவன் உறுதியாகப் பெறுகிறான்; மனோரத-திருதியா விரதத்தை அனுஷ்டிப்பதால் விரதன் பலனை அடைகிறான்.

Verse 74

स्कंद उवाच । इत्थं निशम्य शिवतः शिवा संतुष्टमानसा । पुनः पप्रच्छ विश्वेशं प्रबद्धकरसंपुटा

ஸ்கந்தன் கூறினான்—சிவனுடைய வாக்கை இவ்வாறு கேட்டுச் சிவா (பார்வதி) மனம் நிறைந்தாள். பின்னர் கைகளை அஞ்சலியாகக் கூப்பி, கரசம்புடம் கட்டி, விஸ்வேஸ்வரனை மீண்டும் வினவினாள்.

Verse 75

अन्यत्र ये व्रतं चैतत्करिष्यंति सदाशिव । ते कथं पूजयिष्यंति मां च आशाविनायकम्

ஓ சதாசிவா! இந்த விரதத்தை வேறு இடங்களில் செய்வோர் என்னையும் ஆசாவிநாயகனையும் எவ்வாறு வழிபடுவர்?

Verse 76

शिव उवाच । साधु पृष्टं त्वया देवि सर्वसंदेहभेदिनि । वाराणस्यां समर्च्या त्वं विश्वे प्रत्यक्षरूपिणी

சிவன் கூறினான்—தேவி, எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்கும் ஒருத்தியே! நீ நன்றாகக் கேட்டாய். வாராணசியில் உன்னை முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்; உலகிற்கு வெளிப்படையான ரூபமுடையவளே!

Verse 77

आशा विघ्नजिता सार्धं सर्वाशापूर्तिकारिणा । हारिणानंतविघ्नानां मम क्षेत्र शुभार्थिना

என் புனிதத் தலத்தில் நன்மை நாடுபவனுக்காக ஆசா—விக்நஜித்துடன், எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றுபவனான அவனுடன் சேர்ந்து—முடிவில்லா தடைகளை அகற்றுகிறாள்.

Verse 78

क्षिप्रमागमयित्वा च नत्वा दूरंगतानपि । कृतकृत्यान्विधायाथ चिंतितैः समनोरथैः

அவன் (பக்தர்களை) விரைவில் அருகே வரச் செய்கிறான்; தூரத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் வணங்குகிறான். பின்னர் அவர்களை கൃതகೃತ்யராக ஆக்கி, அவர்கள் எண்ணிய விரும்பிய இலக்குகளை நிறைவேற்றுகிறான்.

Verse 79

अन्यत्र व्रतिभिर्विश्वे कांचनीप्रतिमा तव । पंचकृष्णलकादूर्ध्वं कार्या विघ्नहृतोपि च

ஹே விஸ்வேஸ்வரா! பிற இடங்களில் விரதம் அனுஷ்டிப்போருக்காக உமது பொன்-பிரதிமை செய்யப்பட வேண்டும்; அதன் மதிப்பு ஐந்து கிருஷ்ணலகத்தை விட உயர்ந்ததாக இருக்க வேண்டும். இடையூறுகள் வந்தாலும் அவற்றை நீக்கி விதிப்படி விரதத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 80

आचार्याय व्रती दद्याद् व्रतांते प्रतिमा द्वयम् । सकृत्कृते व्रती चास्मिन्कृतकृत्यो व्रती भवेत्

விரத முடிவில் விரதம் அனுஷ்டிப்பவன் ஆசாரியருக்கு இரண்டு பிரதிமைகளைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். இந்த முறையை ஒருமுறை செய்தாலே அவன் கृतகೃತ்யனாய் விரதசித்தியை அடைவான்.

Verse 81

ततः पुलोमजा देवि श्रुत्वैतद्व्रतमुत्तमम् । कृत्वा मनोरथं प्राप यथाभिवांछितं हृदि

பின்னர், ஹே தேவி, புலோமஜை இந்த உத்தம விரதத்தைச் செவிமடுத்து அதை அனுஷ்டித்து, உள்ளத்தில் விரும்பியபடியே மனோரதத்தை அடைந்தாள்.

Verse 82

अरुंधत्या वसिष्ठोपि लब्धोऽत्रिऽनसूयया । सुनीत्योत्तानपादाच्च ध्रुवः प्राप्तोंऽगजोत्तमः

அருந்ததியால் வசிஷ்டரும் பெறப்பட்டார்; அனசூயையால் அத்ரியும் பெறப்பட்டார். மேலும் சுனீதி மற்றும் உத்தானபாதரால் துருவன் எனும் சிறந்த மகன் பெறப்பட்டான்.

Verse 83

सुनीतेदुर्भर्गत्वं च पुनरस्माद्व्रताद्गतम् । चतुर्भुजः पतिः प्राप्तः क्षीरनीरधिजन्मना

இந்த விரதத்தால் சுனீதியின் துர்பாக்கியமும் மீண்டும் நீங்கியது. மேலும் பாற்கடலில் பிறந்த நான்கு கரங்களுடைய கணவன் பெறப்பட்டது.

Verse 84

किं बहूक्तेन सुश्रोणि कृतंयेन व्रतं त्विदम् । व्रतानि तेन सर्वाणि कृतानि व्रतिना ध्रुवम्

அழகிய இடையுடையவளே, மேலும் சொல்ல வேண்டியது என்ன? இவ்விரதத்தை ஆற்றியவன் நிச்சயமாக எல்லா விரதங்களையும் செய்தவனாகவே கருதப்படுவான்।

Verse 85

श्रुत्वा धीमान्कथां पुण्यां पुनस्तद्गतमानसः । शुभबुद्धिमवाप्नोति पापैरपि विमुच्यते

இந்தப் புண்ணியக் கதையை கேட்ட ஞானியின் மனம் மீண்டும் அதிலேயே ஒன்றி நிற்கும்; அவன் நல்விவேகம் பெறுவான், பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।