Adhyaya 16

Verse 1

स्कन्द उवाच । ज्येष्ठेश्वरस्य परितो लिंगान्यन्यानि यानि तु । तानि ते कथयिष्यामि शृणु वातापितापन

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஹே வாதாபிதாபன, கேள்; ஜ்யேஷ்டேஸ்வரனைச் சுற்றி அமைந்துள்ள பிற புனித லிங்கங்களை நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்।

Verse 2

ज्येष्ठेशाद्दक्षिणे भागे लिंगमप्सरसां शुभम् । तत्रैवाप्सरसः कूपः सौभाग्योदकसंज्ञकः

ஜ்யேஷ்டேஸ்வரனின் தெற்குப் பகுதியில் அப்சரஸ்களின் புனித லிங்கம் ‘அப்சரசேஸ்வர’ம் உள்ளது. அங்கேயே ‘சௌபாக்யோதக’ எனப் பெயர்பெற்ற அப்சரக் கிணறும் இருக்கிறது.

Verse 3

तत्कूपजलसुस्नातो विलोक्याप्सरसेश्वरम् । न दौर्भाग्यमवाप्नोति नारी वा पुरुषोथवा

அக் கிணற்றின் நீரில் நன்றாக நீராடி அப்சரசேஸ்வரனை தரிசித்தால், பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும், துரதிர்ஷ்டம் அணுகாது.

Verse 4

तत्रैव कुक्कुटेशाख्यं लिंगं वापीसमीपगम् । तस्य पूजनतः पुंसां कुटुंबं परिवर्धते

அங்கேயே குளத்தருகில் ‘குக்குடேச’ எனப்படும் லிங்கம் உள்ளது. அதனை வழிபட்டால் மனிதரின் குடும்பமும் குலமும் செழித்து வளர்கின்றன.

Verse 5

पितामहेश्वरं लिंगं ज्येष्ठवापीतटे शुभम् । तत्र श्राद्धं नरः कृत्वा पितॄणां मुदमर्पयेत्

ஜ்யேஷ்ட வாபியின் புனித கரையில் ‘பிதாமஹேஸ்வர’ லிங்கம் உள்ளது. அங்கே சிராத்தம் செய்தால் மனிதன் பித்ருக்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் அளிக்கிறான்.

Verse 6

पितामहेशान्नैरृत्यां पूजनीयं प्रयत्नतः । गदाधरेश्वरं लिंगं पितॄणां परितृप्तिदम्

பிதாமஹேஸ்வரத்தின் நைர்ருதி (தென்-மேற்கு) திசையில் முயற்சியுடன் கதாகரேஸ்வரர் எனப்படும் லிங்கத்தை வழிபட வேண்டும்; அது பித்ருக்களுக்கு முழுத் திருப்தி அளிக்கும்.

Verse 7

दिशि पुण्यजनाख्यायां लिंगाज्ज्येष्ठेश्वरान्मुने । वासुकीश्वरसंज्ञं च लिंगमर्च्यं समंततः

முனிவரே, புண்யஜன எனப்படும் திசையில் ஜ்யேஷ்டேஸ்வர லிங்கத்திலிருந்து வாசுகீஸ்வரர் எனும் மற்றொரு லிங்கமும் உள்ளது; அது அனைவராலும் வழிபடத் தக்கது.

Verse 8

तत्र वासुकिकुंडे च स्नानदानादिकाः क्रियाः । सर्पभीतिहराः पुंसां वासुकीशप्रभावतः

அங்கே வாசுகி குண்டத்தில் நீராடல், தானம் முதலிய செயல்கள் வாசுகீஸ்வரரின் பிரபாவத்தால் மக்களின் பாம்பு-பயத்தை அகற்றும்.

Verse 9

यः स्नातो नागपंचम्यां कुंडे वासुकिसंज्ञिते । न तस्य विषसंसर्गो भवेत्सर्पसमुद्भवः

நாகபஞ்சமி நாளில் வாசுகி எனப்படும் குண்டத்தில் நீராடுபவருக்கு பாம்பில் தோன்றும் விஷத்தின் தொடர்பு ஏற்படாது.

Verse 10

कर्तव्या नागपञ्चम्यां यात्रा वर्षासु तत्र वै । नागाः प्रसन्ना जायंते कुले तस्यापि सर्वदा

மழைக்காலத்தில் நாகபஞ்சமி நாளில் அங்கே யாத்திரை மேற்கொள்ள வேண்டும்; அதனால் அவனுடைய குலத்தின்மேலும் நாகர்கள் எப்போதும் பிரசன்னமாவர்.

Verse 11

तत्कुण्डात्पश्चिमे भागे लिंगं वै तक्षकेश्वरम् । पूजनीयं प्रयत्नेन भक्तानां सर्वसिद्धिदम्

அந்தப் புனிதக் குண்டத்தின் மேற்குப் பகுதியில் தக்ஷகேஸ்வரன் எனப்படும் லிங்கம் விளங்குகிறது. அது பக்தர்களுக்கு எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பதால் முயற்சியுடன் வழிபடத்தக்கது.

Verse 12

मुनेस्तस्योत्तरे भागे कुण्डं तक्षकसंज्ञितम् । कृतोदकक्रियस्तत्र न सर्पैरभिभूयते

அந்த முனிவரின் இடத்தின் வடபுறத்தில் ‘தக்ஷக’ எனப்படும் குண்டம் உள்ளது. அங்கே நீர்க் கிரியைகளைச் செய்தவர் பாம்புகளால் அடக்கப்படார்.

Verse 13

तत्कुण्डादुत्तरे भागे क्षेत्रं क्षेमकरः सदा । भक्तानां साध्वसध्वंसी कपाली नाम भैरवः

அந்தக் குண்டத்தின் வடபுறத்தில் எப்போதும் நலன் தரும் திருத்தலம் உள்ளது. அங்கே ‘கபாலி’ எனும் பைரவர் பக்தர்களின் அச்சத்தை அழிக்கிறார்.

Verse 14

भैरवस्य महाक्षेत्रं तद्वै साधकसिद्धिदम् । तत्र संसाधिता विद्याः षण्मासातत्सिद्धिमाप्नुयुः

அது பைரவனின் மகா க்ஷேத்திரம்; சாதகர்களுக்கு சித்தி அளிப்பது. அங்கே முறையாகச் சாதித்த வித்யைகள் ஆறு மாதத்திற்குள் சித்தியைத் தரும்.

Verse 15

तत्र चण्डी महामुण्डा भक्तविघ्नोपशांतिदा । बलिपूजोपहाराद्यैः पूज्या स्वाभीष्टसिद्धये

அங்கே சண்டீ மகாமுண்டா திகழ்கிறாள்; பக்தர்களின் தடைகளை அமைதிப்படுத்துபவள். விரும்பிய சித்தி பெற பலி, பூஜை, உபஹாரங்கள் முதலியவற்றால் அவளை வழிபட வேண்டும்.

Verse 16

तस्या यात्रां तु यः कुर्यान्महाष्टम्यां नरोत्तमः । यशस्वी पुत्रपौत्राढ्यो लक्ष्मीवांश्चापि जायते

மஹாஷ்டமி நாளில் அவளுடைய யாத்திரையை மேற்கொள்ளும் சிறந்த மனிதன் புகழ் பெறுவான்; புத்ர-பௌத்திர செல்வம் உடையவனாகவும், லக்ஷ்மீ சமృద్ధியுடனும் விளங்குவான்.

Verse 17

महामुण्डा प्रतीच्यां तु चतुःसागरवापिका । तस्यां स्नातो भवेत्स्नातः सागरेषु चतुर्ष्वपि

மஹாமுண்டாவின் மேற்கில் ‘சதுஃஸாகர’ எனப்படும் குளம் உள்ளது. அதில் நீராடுபவன் நான்கு சமுத்திரங்களிலும் நீராடியவனாகக் கருதப்படுவான்.

Verse 18

महाप्रसिद्धं तत्स्थानं चतुःसागरसंज्ञितम् । चत्वारि तत्र लिंगानि सागरैः स्थापितानि च

அந்த இடம் ‘சதுஃஸாகர’ என்ற பெயரால் மிகப் புகழ்பெற்றது. அங்கே நான்கு லிங்கங்கள் உள்ளன; அவை சமுத்திரங்களால் நிறுவப்பட்டவை.

Verse 19

तस्या वाप्याश्चतुर्दिक्षु पूजितानि दहंत्यघम् । तदुत्तरे महालिंगं वृषभेश्वरसंज्ञितम्

அந்த குளத்தின் நான்கு திசைகளிலும் வழிபடப்படும் லிங்கங்கள் பாவத்தைச் சுட்டெரிக்கின்றன. அதன் வடக்கில் ‘விருஷபேஸ்வர’ எனப்படும் மகாலிங்கம் உள்ளது.

Verse 20

हरस्य वृषभेणैव स्थापितं तत्स्वभक्तितः । तस्य दर्शनतः पुंसां षण्मासान्मुक्तिरुद्भवेत्

ஹரனின் வृषபமான நந்தி தன் பக்தியால் அதை நிறுவினான். அதன் தரிசனமட்டுமே மனிதருக்கு ஆறு மாதங்களில் முக்தியை அளிக்கும்.

Verse 21

वृषेश्वरादुदीच्यां तु गंधर्वेश्वरसंज्ञितम् । गंधर्वकुण्डं तत्प्राच्यां तत्र स्नात्वा नरोत्तमः

வೃಷேஸ்வரரின் வடக்கில் ‘கந்தர்வேஸ்வர’ எனப்படும் புண்ணியத் தலம் உள்ளது; அதன் கிழக்கில் கந்தர்வ-குண்டம் உள்ளது. அங்கே நீராடினால் சிறந்த மனிதன் தூய்மையடைந்து அந்தத் தீர்த்தத்தின் புகழப்பட்ட பலன்களுக்கு உரியவனாகிறான்.

Verse 22

गंधर्वेश्वरमभ्यर्च्य दत्त्वा दानानि शक्तितः । सन्तर्प्य पितॄदेवांश्च गंधर्वैः सह मोदते

கந்தர்வேஸ்வரரை முறையாக வழிபட்டு, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் அளித்து, பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தினால், மனிதன் கந்தர்வர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான்.

Verse 23

कर्कोटनामा नागोस्ति गन्धर्वेश्वरपूर्वतः । तत्र कर्कोटवापी च लिंगं कर्कोटकेश्वरम्

கந்தர்வேஸ்வரரின் கிழக்கில் ‘கர்கோட’ என்ற நாகன் இருக்கிறான். அங்கே கர்கோட-வாபி (குளம்) மற்றும் ‘கர்கோடகேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கமும் உள்ளது.

Verse 24

तस्यां वाप्यां नरः स्नात्वा कर्कोटेशं समर्च्य च । कर्कोटनागमाराध्य नागलोके महीयते

அந்த குளத்தில் நீராடி, கர்கோடேசரை முறையாக வழிபட்டு, கர்கோட நாகனைப் பிரசன்னப்படுத்தினால், மனிதன் நாகலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 25

कर्कोट नागो यैर्दृष्टस्तद्वाप्यां विहितोदकैः । क्रमते न विषं तेषां देहे स्थावरजंगमम्

கர்கோட நாகனை தரிசித்து, அந்த குளத்தின் விதிசெய்யப்பட்ட நீரைப் பயன்படுத்துவோரின் உடலில், அசைவற்றவையோ அசைவுள்ளவையோ எதிலிருந்தும் வரும் விஷம் செயல்படாது.

Verse 26

कर्कोटेशात्प्रतीच्यां तु धुंधुमारीश्वराभिधम् । तल्लिंगाभ्यर्चनात्पुंसां न भवेद्वैरिजं भयम्

கர்கோடேசரின் மேற்கே துந்துமாரீஸ்வரர் எனப்படும் சிவலிங்கம் விளங்குகிறது. அந்த லிங்கத்தை வழிபட்டால் பகைவரால் உண்டாகும் அச்சம் நீங்கும்.

Verse 27

पुरूरवेश्वरं लिंगं तदुदीच्यां व्यवस्थितम् । द्रष्टव्यं तत्प्रयत्नेन चतुर्वर्गफलप्रदम्

அதன் வடக்கில் புரூரவேஸ்வரர் சிவலிங்கம் அமைந்துள்ளது. அது தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தப் பலன்களையும் அளிப்பதால் முயன்று தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 28

दिग्गजेनार्चितं लिंगं सुप्रतीकेन तत्पुरः । सुप्रतीकेश्वरं नाम्ना यशोबलविवर्धनम्

அதன் முன்புறம் சுப்ரதீகன் எனும் திசை யானை வழிபட்ட சிவலிங்கம் உள்ளது. அது சுப்ரதீகேஸ்வரர் என அழைக்கப்பட்டு புகழும் வலிமையும் வளர்க்கும்.

Verse 29

सरश्च सुप्रतीकाख्यं तत्पुरो भासते महत् । तत्र स्नात्वा च तल्लिंगं दृष्ट्वा दिक्पतितां लभेत्

அதன் முன் சுப்ரதீகன் எனப்படும் பெரிய ஏரி ஒளிர்கிறது. அங்கே நீராடி அந்த லிங்கத்தை தரிசித்தால் திசைத் தலைவன் (திக்பதி) நிலை பெறுவான்.

Verse 30

तत्रास्त्येका महागौरी नाम्ना विजयभैरवी । रक्षार्थमुत्तराद्वारि स्थिता पूज्येष्टसिद्धये

அங்கே மகாகௌரியின் ஒரே வடிவம் ‘விஜயபைரவீ’ என்ற நாமத்துடன் உள்ளது. பாதுகாப்பிற்காக வடக்கு வாயிலில் நிற்கும் அவளை, விரும்பிய பலன் நிறைவேற வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

वरणायास्तटे रम्ये गणौ हुंडनमुंडनौ । क्षेत्ररक्षां विधत्तस्तौ विघ्नस्तंभन कारकौ

வாரணா நதியின் இனிய கரையில் ஹுண்டனன், முண்டனன் எனும் இரு கணர்கள் உள்ளனர். அவர்கள் க்ஷேத்திரத்தைப் பாதுகாத்து, தடைகளைத் தடுத்து நிலைநிறுத்துவோர்.

Verse 32

तौ द्रष्टव्यौ प्रयत्नेन क्षेत्रनिर्विघ्न हेतवे । हुंडनेशं मुंडनेशं तत्र दृष्ट्वा सुखी भवेत्

க்ஷேத்திரம் தடையின்றி அமைய வேண்டி, அந்த இருவரையும் முயற்சியுடன் தரிசிக்க வேண்டும். அங்கே ஹுண்டனேசன், முண்டனேசனைத் தரிசித்தால் மனிதன் மகிழ்ந்து நிம்மதியடைவான்.

Verse 33

स्कंद उवाच । इल्वलारे कथामेकां शृणुष्वावहितो भव । वरणायास्तटे रम्ये यद्वृत्त पूर्वमुत्तमम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ இல்வலாரா, ஒரு கதையை கேள்; கவனமாய் இரு. வாரணா கரையின் இனிய இடத்தில் முற்காலத்தில் நிகழ்ந்த சிறந்த நிகழ்வை கேள்.

Verse 34

एकदाद्रींद्रमालोक्य मेना संहृष्टमानसम् । उमां संस्मृत्य निःश्वस्य प्रोवाचेति पतिव्रता

ஒருமுறை பர்வதராஜன் (இமயன்) ஐக் கண்டு மேனாவின் மனம் மகிழ்ந்தது. பதி விரதை மேனா உமாவை நினைத்து ஆழ்ந்த மூச்சுவிட்டு பின்னர் பேசினாள்.

Verse 35

मेनोवाच । आर्यपुत्र न जानामि प्रवृत्तिमपि कांचन । विवाहसमयादूर्ध्वं तस्या गौर्या गिरीश्वर

மேனா கூறினாள்—ஓ ஆர்யபுத்திரா, ஓ கிரீஸ்வரா! அந்த கௌரியின் திருமணக் காலத்திற்குப் பிறகு நடந்த நிகழ்வுகள் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது.

Verse 36

स वृषेंद्रगतिर्देवो भस्मोरग विभूषणः । महापितृवनावासो दिग्वासाः क्वास्ति संप्रति

எருதரசன் வாகனமாய், திருநீறும் நாகங்களும் அணியாக, மகாபித்ருவனத்தில் வாசிக்கும் திசைஆடைத் திகம்பரனான அந்த தேவன் இப்போது எங்கே?

Verse 37

अष्टौ या मातरो दृष्टा ब्राह्मी प्रभृतयः प्रिय । स्वस्वरूपास्ता मन्येऽहं बालिकाः कष्टहेतवः

அன்பே, பிராஹ்மி முதலிய எட்டு மாதர்கள் தத்தம் வடிவில் தோன்றினர்; அவர்கள் அந்த இளம்பெண்ணுக்குத் துன்பக் காரணமாவர் என நான் எண்ணுகிறேன்.

Verse 38

तस्यैकस्य न कोप्यन्योस्त्यद्वितीयस्य शूलिनः । तदुदंतप्रवृत्त्यै च क्रियतामुद्यमो विभो

அந்த ஒரே, இரண்டற்ற சூலினுக்கு வேறு யாரும் இல்லை. ஆகவே, வல்லவனே, அந்த நிகழ்வின் உண்மை விவரமும் அதன் போக்கும் அறிய முயற்சி செய்யப்படுக.

Verse 39

तस्याः प्रियाया वाक्येन तदपत्यप्रियो गिरिः । उवाच वचनं सास्रमुमा वात्सल्यसन्नगीः

அன்புடையவளின் சொற்களால் உருகி, தன் பிள்ளையை நேசிக்கும் மலைராஜன், உமாவின்மேல் வாத்ஸல்யம் குரலை அடக்க, கண்ணீருடன் உரைத்தான்.

Verse 40

गिरिराज उवाच । अहमेव गमिष्यामि तस्या मेने गवेषणे । नितरां बाधते प्रेम तददृष्ट्यग्निदूषितम्

மலைராஜன் கூறினான்—மேனே, நான் தானே அவளைத் தேடிச் செல்வேன். அவளைக் காணாத தீயால் சுட்ட காதல் என்னை மிகுந்த வேதனைப்படுத்துகிறது.

Verse 41

यदा प्रभृति सा गौरी निर्गता मम सद्मतः । मन्ये मेने तदारभ्य पद्मसद्मा विनिर्ययौ

கௌரீ என் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்ட அந்த நொடியிலிருந்தே, அன்றிலிருந்து என் இதயமும் ஆனந்தமும் கொண்ட ‘பத்ம-தாமம்’ கூட தானே வெளியேறிவிட்டதென எனக்குத் தோன்றுகிறது; அவள் பிரிவால் எல்லாம் வெறுமையாயிற்று।

Verse 42

तदालापामृतधयौ न मे शब्दग्रहौ प्रिये । प्राणेश्वरि तदारभ्य स्यातां शब्दांतरग्रहौ

அன்பே—என் உயிரின் அரசியே! அவளின் உரையாடல்-அமுதத்திலிருந்து நான் வஞ்சிக்கப்பட்ட நாள்முதல், என் காதுகள் உண்மையான ஒலியைப் பெறுவதில்லை; அன்றிலிருந்து அவை அவள் குரலற்ற ‘வேறு ஒலிகள்’ மட்டுமே பிடிக்கின்றன।

Verse 43

जैवातृकी यतोह्नः स्याद्दूरीभूता दृशोर्मम । अहो जैवातृकी ज्योत्स्ना ततोह्नोति दुनोति माम्

என் கண்களிலிருந்து அந்த ஜைவாத்ரிகீ நிலவொளி விலகியபோது, பகல் வந்ததுபோல் தோன்றுகிறது. அய்யோ! அதே ஒளி போய்விட்டதால் பகலின் தகிப்பை எழுப்பி என்னைச் சுட்டும் வாட்டும் செய்கிறது।

Verse 44

इत्युक्त्वादाय रत्नानि वासांसि विविधानि च । धराधरेंद्रो निर्यातः शुभलग्नबलोदये

இவ்வாறு கூறி, மலைதாங்கிகளுள் தலைவன் (ஹிமவான்) மணிகளையும் பலவகை ஆடைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு, சுப லக்னத்தில் சுப நிமித்தங்கள் வலுப்பெற்ற வேளையில் புறப்பட்டான்।

Verse 45

अगस्त्य उवाच । कानि कानि च रत्नानि कियंत्यपि च षण्मुख । यान्यादाय प्रतस्थे स तानि मे ब्रूहि पृच्छतः

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஏ ஷண்முகா! அவை எந்தெந்த மணிகள், எத்தனை? அவன் புறப்பட்டபோது எவற்றை எடுத்துச் சென்றானோ, நான் கேட்கிறேன்—அவற்றை எனக்குச் சொல்।

Verse 46

स्कंद उवाच । तुला मुक्ताफलानां तु कोटिद्वय परीमिताः । तथा वारितराणां च हीरकाणां तुला शतम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முத்துகளின் எடை இரண்டு கோடி துலை அளவாயிருந்தது; அதுபோலவே சிறந்த ரத்தினங்களில் வைரங்கள் நூறு துலை எடையாயிருந்தன।

Verse 47

नवलक्षाधिकं विप्र षडस्राणां सुतेजसाम् । लक्षद्वयं विदूराणां तुलाविमलवर्चसाम

ஓ பிராமணரே! ஒளிமிக்க அறுகோண ரத்தினங்கள் ஒன்பது இலட்சத்திற்கும் சற்றே அதிகமாக இருந்தன; மேலும் தூய ஒளியுடைய வைதூர்ய (லஹ்சுனியா) கற்கள் இரண்டு இலட்ச துலை எடையாயிருந்தன।

Verse 48

कोटयः पद्मरागाणां पंचावैहि तुला मुने । पुष्पराग तुलालक्षं गुणितं नवसंख्यया

ஓ முனிவரே! பத்மராக (மாணிக்கம்) ஐந்து கோடி துலை இருந்தது; மேலும் புஷ்பராக (மஞ்சள் நீலம்) ஒரு இலட்ச துலை—ஒன்பது மடங்காக இருந்தது।

Verse 49

तथा गोमेद रत्नानां तुलालक्षमिता मुनै । इंद्रनीलमणीनां च तुलाः कोट्यर्ध संमिताः

ஓ முனிவரே! கோமேத ரத்தினங்கள் ஒரு இலட்ச துலை அளவாயிருந்தன; மேலும் இந்திரநீல மணிகள் அரைக் கோடி துலை அளவாயிருந்தன।

Verse 50

गरुडोद्गाररत्नानां तुलाः प्रयुतसंमिताः । शुद्धविद्रुमरत्नानां तुलाश्च नवकोटयः

கருடோத்கார ரத்தினங்கள் பத்தாயிரம் துலை அளவாயிருந்தன; மேலும் தூய வித்ரும (பவளம்) ரத்தினங்கள் ஒன்பது கோடி துலை அளவாயிருந்தன।

Verse 51

अष्टांगाभरणानां च संख्या कर्तुं न शक्यते । वाससां च विचित्राणां कोमलानां तथा मुने

முனிவரே, ஒவ்வோர் அங்கத்தையும் அலங்கரிக்கும் ஆபரணங்களின் எண்ணிக்கை கணிக்க இயலாது; அதுபோலவே பலவண்ணமான மென்மையான ஆடைகளும் எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டவை।

Verse 52

चामराणि च भूयांसि द्रव्याण्यामोदवंति च । सुवर्णदासदास्यादीन्यसंख्यातानि वै मुने

பல சாமரங்கள் உள்ளன; மணமிகு இனிய பொருட்களும் எண்ணிலடங்காதவை; முனிவரே, பொன்னாலான தாசர்-தாசியரும் அளவற்றோர் உள்ளனர்।

Verse 53

सर्वाण्यपि समादाय प्रतस्थे भूधरेश्वरः । आगत्य वरणातीरं दूरात्काशीमलोकयत्

அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு மலைநாதன் புறப்பட்டான்; வரணா கரையை அடைந்து, தூரத்திலிருந்து காசியைத் தரிசித்தான்।

Verse 54

अनेकरत्ननिचयैः खचिताऽखिलभूमिकाम् । नानाप्रासादमाणिक्यज्योतिस्ततततांबराम्

அவன் கண்டான்—முழு நிலமும் பல ரத்தினக் குவியல்களால் பதிக்கப்பட்டது; எண்ணற்ற மாளிகைகளின் மாணிக்க ஒளியால் வானம் பரவி நிறைந்தது।

Verse 55

सौधाग्रविविधस्वर्णकलशोज्वलदिङ्मुखाम् । जयंतीवैजयंतीनां निकरैस्त्रिदिवस्थलीम्

உயர்ந்த மாளிகைச் சிகரங்களில் பலவகை பொற்கலசங்கள் ஒளிர, திசைகள் பிரகாசித்தன; ஜயந்தி-வைஜயந்தி மாலைக் கூட்டங்களால் அது தேவருலகமே போல் தோன்றியது।

Verse 56

महासिद्ध्यष्टकस्यापि क्रीडाभवनमद्भुतम् । जितकल्पदुमवनां वनैः सर्वफलावनैः

அங்கே அஷ்ட மகாசித்திகளுக்கே உரிய அதிசயமான விளையாட்டு மாளிகையும் இருந்தது; கற்பவிருட்சத் தோட்டங்களையும் மிஞ்சும், எல்லாவகை கனிகளையும் தரும் வனங்களும் இருந்தன।

Verse 57

इति काशीसमृद्धिं स विलोक्याभूद्विलज्जितः । उवाच च मनस्येव भूधरेंद्र इदं वचः

இவ்வாறு காசியின் செழிப்பைக் கண்டு அவன் வெட்கமுற்றான்; மலைகளின் அரசன் தன் மனத்திலேயே சொல்வதுபோல் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 58

प्रासादेषु प्रतोलीषु प्राकारेषु गृहेषु च । गोपुरेषु विचित्रेषु कपाटेषु तटेष्वपि

மாளிகைகளில், வாயில்களிலும் மதில்களிலும், வீடுகளிலும்; வியத்தகு கோபுரங்களில், கதவுகளிலும், கரைகளிலும் கூட—

Verse 59

मणिमाणिक्यरत्नानामुच्छलच्चारुरोचिषाम् । ज्योतिर्जालैर्जटिलितं ययेदमवलोक्यते

முத்து, மாணிக்கம், ரத்தினங்களின் பொங்கும் இனிய ஒளியால் எழும் ஒளிவலைகள் அதனை நெசவுபோல் பின்னியதாகக் காணப்பட்டது।

Verse 60

द्यावाभूम्योरंतरालं तथेति समवैम्यहम् । ईदृक्संपत्तिसंभारः कुवेरस्यापि नो गृहे

‘இது வானமும் பூமியும் இடையிலுள்ள அந்த இடைவெளியே என நான் கருதுகிறேன். இத்தகைய செல்வக் குவியல் குபேரனின் இல்லத்திலும் இல்லை.’

Verse 61

अपि वैकुंठभुवने नेतरस्येह का कथा । इति यावद्गिरींद्रोसौ संभावयति चेतसि

“வைகுண்ட லோகத்திலும் இதற்கு ஒப்பானது இல்லை—அப்படியிருக்க இங்கே வேறெங்கே என்ன சொல்ல?” என்று கிரிராஜன் மனத்துள் சிந்தித்தான்।

Verse 62

तावत्कार्पटिकः कश्चित्तल्लोचनपथं गतः । आहूय बहुमानं तमपृच्छच्चाचलेश्वरः

அவ்வேளையில் ஒரு கார்படிகத் துறவி அவரது பார்வை எல்லைக்குள் வந்தான். அசலேஸ்வரன் மரியாதையுடன் அவனை அருகே அழைத்து வினவினான்।

Verse 63

हिमवानुवाच । हंहो कार्पटिक श्रेष्ठ अध्यास्वैतदिहासनम् । स्वपुरोदंतमाख्याहि किमपूर्वमिहाध्वग

ஹிமவான் கூறினான்—“ஓ கார்படிகச் சிறந்தவனே, இவ்வாசனத்தில் அமர்க. உன் நாட்டுச் செய்தியைச் சொல்; ஓ பயணியே, இங்கே என்ன அபூர்வ நிகழ்வு ஏற்பட்டது?”

Verse 64

कोत्र संप्रत्यधिष्ठाता किमधिष्ठातृ चेष्टितम् । यदि जानासि तत्सर्वमिहाचक्ष्व ममाग्रतः

“இப்போது இங்கே அதிஷ்டாதா யார்? அந்த அதிஷ்டாதாவின் செயல்கள் யாவை? நீ அறிந்திருந்தால் அவையனைத்தையும் என் முன்னே கூறு.”

Verse 65

सोपि कार्पटिकस्तस्य गिरिराजस्य भाषितम् । समाकर्ण्य समाचष्टुं मुने समुपचक्रमे

அந்த கார்படிகனும் கிரிராஜனின் சொற்களை கேட்டுத், ஓ முனிவரே, நிகழ்வுகளை உரைக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 66

कार्पटिक उवाच । आचक्षे शृणु राजेंद्र यत्पृष्टोस्मि त्वयाखिलम् । अहानि पंचषाण्येव व्यतिक्रांतानि मानद

கார்ப்படிகன் கூறினான்—ஓ அரசேந்திரா, கேள்; நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் விளக்குகிறேன். ஓ மானதா, ஐந்து அல்லது ஆறு நாட்களே கடந்துள்ளன.

Verse 67

समायाते जगन्नाथे पर्वतेंद्र सुतापतौ । सुंदरान्मंदरादद्रेर्दिवोदासे गते दिवि

உலகநாதன்—மலைவேந்தன் மகளின் கணவன்—வந்தபோது, அழகிய மந்தர மலையிலிருந்து திவோதாசன் விண்ணுலகம் சென்றிருந்தான்…

Verse 68

यो वै जगदधिष्ठाता सोधिष्ठातात्र सर्वगः । सर्वदृक्सर्वदः शर्वः कथं न ज्ञायते विभो

யார் உலகத்தின் அதிஷ்டாதா, அவரே இங்கும் அதிஷ்டாதா, அனைத்திலும் நிறைந்தவர். அனைத்தையும் காண்பவர், அனைத்தையும் அளிப்பவர் சர்வன்—ஓ வல்லவனே, அவர் எவ்வாறு அறியப்படாமல் இருப்பார்?

Verse 69

मन्ये दृषत्स्वरूपोसि दृषदोपि कठोरधीः । यतो विश्वेश्वरं काश्यां न वेत्सि गिरिजापतिम्

நீ கல்லுடம்புடையவன்—கல்லைவிடக் கடினமான மனத்துடன்—என்று நினைக்கிறேன்; ஏனெனில் காசியில் உள்ள விஸ்வேஸ்வரன், கிரிஜாபதியை நீ அறியவில்லை.

Verse 70

स्वभावकठिनात्मापि स वरं हिमवान्गिरिः । प्राणाधिक सुता दानाद्यो धिनोद्विश्वनायकम्

இயல்பில் உறுதியானவனாயினும் அந்தச் சிறந்த ஹிமவான் மலை உயர்ந்தான்; ஏனெனில் உயிரைவிடப் பிரியமான தன் மகளை உலகநாயகனுக்கு மணமுடித்து அளித்தான்.

Verse 71

बिभ्रत्सहज काठिन्यं जातो गौरीगुरुर्गुरुः । शंभुं प्रपूज्य सुतया स्रजा विश्वगुरोरपि

இயல்பான கடுமையைத் தாங்கி அவர் போற்றத்தக்க ஆசானானார்—கௌரிக்கும் குருவான குரு. உலககுருவான சம்புவை முறையாகப் பூஜித்து, மகளுடன் சேர்ந்து அவருக்கு மாலையை அர்ப்பணித்தார்.

Verse 72

चेष्टितं तस्य को वेद वेदवेद्यस्य चेशितुः । मनागिति च जानेहं तच्चेष्टितमिदं जगत्

வேதங்களால் அறியத்தக்க அந்த ஆண்டவன்—நியந்தா—அவருடைய செயல்களை யார் அறிய முடியும்? நான் அறிந்தது இதளவே: இந்த முழு உலகமும் அவருடைய செயல்-லீலையே.

Verse 73

अधिष्ठाता मया ख्यातस्तथाधिष्ठातृ चेष्टितम् । अपूर्वं यत्त्वयापृष्टं तदाख्यामि च तच्छृणु

அதிஷ்டாதா ஆண்டவனை நான் கூறினேன்; அதிஷ்டாதாவின் செயல் முறையையும் கூறினேன். நீ கேட்ட அபூர்வமான கேள்வியை இப்போது விளக்குகிறேன்—கவனமாகக் கேள்.

Verse 74

शुभे ज्येष्ठेश्वरस्थाने सांप्रतं स उमापतिः । काशीं प्राप्य मुदा तिष्ठेद्गिरिराजांगजा सखः

இப்போது புனிதமான ஜ்யேஷ்டேஸ்வரத் தலத்தில், உமாபதி காசியை அடைந்து, மலைராஜன் மகளுடன் மகிழ்ச்சியாய் தங்குகிறார்.

Verse 75

स्कंद उवाच । यदा यदा स गिरिजा मृदुनामाक्षरामृतम् । आविष्करोति पथिकोऽद्रींद्रो हृष्येत्तदातदा

ஸ்கந்தன் கூறினான்—எப்போதெல்லாம் அந்த யாத்திரிகன், கிரிஜையின் இனிய நாமமாகிய மென்மையான எழுத்து-அமுதத்தை வெளிப்படுத்துகிறானோ, அப்போதெல்லாம் மலைமன்னன் ஹிமவான் மகிழ்கிறான்.

Verse 76

उमानामामृतं पीतं येनेह जगतीतले । न जातु जननीस्तन्यं स पिबेत्कुंभसंभव

ஹே கும்பஸம்பவ (அகஸ்த்ய)! இப்பூமியில் உமா-நாம அமிர்தத்தை அருந்தியவன் இனி ஒருபோதும் தாயின் ஸ்தன்யத்தை அருந்தமாட்டான்.

Verse 77

उमेतिद्व्यक्षरं मंत्रं योऽहर्निशमनुस्मरेत् । न स्मरेच्चित्रगुप्तस्तं कृतपापमपि द्विज

ஹே த்விஜா! யார் பகலும் இரவும் ‘உ-மா’ எனும் இரண்டெழுத்து மந்திரத்தை நினைவுறுத்திக் கொள்கிறாரோ, அவர் பாவம் செய்திருந்தாலும் சித்ரகுப்தன் அவரை கணக்கில் கொள்ளான்.

Verse 78

पुनः शुश्राव हिमवान्हृष्टः कार्पटिकोदितम् । कार्पटिक उवाच । राजन्विश्वेश्वरार्थेयः प्रासादो विश्वकर्मणा

மீண்டும் மகிழ்ந்த ஹிமவான் அந்த கார்படிகன் கூறியதை கேட்டான். கார்படிகன் சொன்னான்—ஓ அரசே, விஸ்வேஸ்வரருக்காக விஸ்வகர்மா ஒரு பிராசாத-மந்திரத்தை அமைக்கிறார்.

Verse 79

निर्मीयते सुनिर्माणो जन्मि निर्वाणदायिनः । तदपूर्वं न कर्णाभ्यामप्याकर्णितवानहम्

உடலுடையோர்க்கு நிர்வாணம் அருளும் இறைவனுக்காக மிகச் சிறப்பாக ஒரு பிராசாதம் கட்டப்படுகிறது. இத்தகைய அபூர்வத்தை நான் முன்பு என் காதுகளாலும் கேள்வியுற்றதில்லை.

Verse 80

यत्रातिमित्रतेजोभिः शलाकाभिः समंततः । मणिमाणिक्यरत्नानां प्रासादेभित्तयः कृताः

அங்கே எங்கும் மிகச் சூரியஒளி போன்ற பிரகாசம் உடைய கம்பி-போன்ற பதிப்புகளுடன், பிராசாதத்தின் சுவர்கள் மணிகள், மாணிக்கங்கள் முதலிய ரத்தினங்களால் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 81

यत्र संति शतं स्तंभा भास्वंतो द्वादशोत्तराः । एकैकं भुवनं धर्तुमष्टाष्टाविति कल्पिताः

அங்கே நூறு ஒளிமிகு தூண்கள் உள்ளன; அளவிலும் ஒளியிலும் பன்னிரண்டையும் மீறியவை. ஒவ்வொரு தூணும் ‘எட்டு-எட்டு’ வலிமையுடையதாகக் கருதப்படுகிறது; தனித்தனியே ஒரு உலகையே தாங்க வல்லதுபோல்.

Verse 82

चतुर्दशसु या शोभा विष्टपेषु समंततः । तस्मिन्विमाने सास्तीह शतकोटिगुणोत्तरा

பதினான்கு உலகங்களிலும் எங்கெங்கும் உள்ள ஒளிவளமும் அழகும், அதே அழகு அந்த விமானத்தில் இங்கே நூறு கோடி மடங்கு மேலாகத் திகழ்கிறது.

Verse 83

चंद्रकांतमणीनां च स्तंभाधार शिलाश्च याः । चित्ररत्नमयैस्तंभैः स्तंभितास्तत्प्रभाभराः

தூண்களைத் தாங்கும் அடிக்கற்கள் சந்திரகாந்த மணிகளால் ஆனவை. பலவண்ண ரத்தினத் தூண்களால் தாங்கப்பட்டு, அவை ஒளியின் பெருக்கால் நிரம்பித் திகழ்கின்றன.

Verse 84

पद्मरागेंद्रनीलानां शालीनाः शालभंजिकाः । नीराजयंत्यहोरात्रं यत्र रजप्रदीपकैः

அங்கே பத்மராகமும் இந்திரநீலமும் கொண்டு உருவான அழகிய சாலபஞ்சிகைகள், ஒளிவிளக்குகளால் இரவும் பகலும் நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்கின்றன.

Verse 85

स्फुरत्स्फटिकनिर्माण श्लक्ष्ण पद्मशिलातले । अनेकरत्नरूपाणि विचित्राणि समंततः

மினுமினுக்கும் ஸ்படிகத்தால் ஆன மென்மையான தாமரைப் போன்ற கல் தரையில், எங்கும் எண்ணற்ற ரத்தின வடிவங்கள்—அற்புதமும் வித்தியாசமுமாக—தோன்றுகின்றன.

Verse 86

आरक्तपीतमंजिष्ठ नीलकिर्मीरवर्णकैः । विन्यस्तानीव भासंते चित्रे चित्रकृतायतः

ஆழ்ந்த செந்நிறம், பொன்னிற மஞ்சள், மஞ்சிஷ்டை, நீலம், புள்ளிப்புள்ளி நிறங்களால் அவர்கள் அப்படியே ஒளிர்கின்றனர்—திட்டமிட்டு பதித்ததுபோல், ஓவியன் விரித்தெழுதிய நீண்ட ஓவியம் போல।

Verse 87

दृक्पिच्छिला विलोक्यंते माणिक्यस्तंभराजयः । यतोऽविमुक्ते स्वक्षेत्रे मोक्षलक्ष्म्यंकुरा इव

மாணிக்கத் தூண்களின் வரிசைகள் பார்வைக்கு ஒட்டிக்கொள்ளும் போலத் தோன்றுகின்றன—அத்தனை கவர்ச்சியாக; ஏனெனில் சிவனின் அவிமுக்தத் தலத்தில் அவை மோட்ச-லக்ஷ்மியின் முளைகள்போல் விளங்குகின்றன।

Verse 88

रत्नाकरेभ्यः सर्वेभ्यो गणा रत्नोच्चयान्बहून् । राशींश्चक्रुः समानीय यत्राद्रिशिखरोपमान्

எல்லா ரத்தினச் சுரங்கங்களிலிருந்தும் கணங்கள் பல ரத்தினக் குவியல்களைச் சேர்த்து, அங்கே கொண்டு வந்து மலைச் சிகரங்களைப் போன்ற மேடுகளாக அமைத்தனர்।

Verse 89

यत्र पातालतलतो नागानां कोशवेश्मतः । गणैर्मणिगणाः सर्वे समाहृत्य गिरीकृताः

அங்கே பாதாளத்தின் அடித்தளத்தில் நாகர்களின் கருவூல மாளிகைகளிலிருந்து கணங்கள் எல்லா வகை மணிகளையும் சேர்த்து மலைப்போன்ற குவியல்களாக உருவாக்கினர்।

Verse 90

शिवभक्तः स्वयं यत्र पौलस्त्यः स्वद्रिकूटतः । कोटिहाटककूटानि आनयामास राक्षसैः

அங்கே சிவபக்தனான பௌலஸ்த்யன் தன் மலைச்சிகரத்திலிருந்து ராக்ஷசர்களால் கோடிக்கணக்கான பொன் குவியல்களை வரவழைத்தான்।

Verse 91

प्रासादनिर्मितिं श्रुत्वा भक्ता द्वीपांतरस्थिताः । माणिक्यानि समाजह्रुर्यथासंख्यान्यहो नृप

திருக்கோயில்-மாளிகை நிர்மாணச் செய்தி கேட்டுத் தொலைத் தீவுகளில் வாழ்ந்த பக்தர்கள் தத்தம் ஆற்றலுக்கேற்ற அளவில் மாணிக்க ரத்தினங்களைச் சேர்த்து கொண்டுவந்தனர்—அஹோ அரசே, இது வியப்பே!

Verse 92

चिंतामणिः स्वयं यत्र कमर्णे विश्वकर्मणे । विश्राणयेदहोरात्रं विचित्रांश्चिं तितान्मणीन्

எங்கே சிந்தாமணி ரத்தினமே தெய்வச் சிற்பி விஸ்வகர்மனுக்கு பகல்-இரவு விரும்பியபடியே வியத்தகு மணிகளை அளித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

Verse 93

नानावर्णपताकाश्च यत्र कल्पमहीरुहः । अनल्पाः कल्पयंत्येव नित्यभक्तिसमन्विताः

எங்கே கல்பவிருட்சங்கள் நிலையான பக்தியுடன் எப்போதும் பல நிறங்களான அளவற்ற கொடிகளை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன.

Verse 94

अब्धयो यत्र सततं दधिक्षीरेक्षुसर्पिषाम् । पंचामृतानां कलशैः स्नपयंति दिनेदिने

எங்கே தயிர், பால், கரும்புச் சாறு, நெய் ஆகியவற்றின் கடல்கள் எப்போதும் நிறைந்துள்ளன; தினந்தோறும் பஞ்சாமிர்தக் கலசங்களால் இறைவனுக்கு அபிஷேக ஸ்நானம் செய்யப்படுகிறது.

Verse 95

यत्र कामदुघा नित्यं स्नपयेन्मधुधारया । स्वदुग्धया स्वयं भक्त्या विश्वेशं लिंगरूपिणम्

எங்கே காமதேனு தினமும் பக்தியால் தானே தேன் ஓடைகளாலும் தன் பால் ஓடைகளாலும் லிங்கரூப விஸ்வேஸ்வரனை ஸ்நானம் செய்யச் செய்கிறது.

Verse 96

गंधसाररसैर्यं च सेवते मलयाचलः । कर्पूररंभा कर्पूरपूरैर्भक्त्या निषेवते

யாரை மலயமலை சிறந்த நறுமணச் சாரரசங்களால் சேவிக்கிறதோ, அவரை கற்பூர-ரம்பா பக்தியுடன் கற்பூரக் குவியல்களை அர்ப்பணித்து வழிபடுகிறாள்।

Verse 97

इत्याद्य पूर्वं यत्रास्ति प्रत्यहं शंकरालये । कथं तं त्वमुमाकातं न वेत्सि कठिनाशय

இத்தகையவை மேலும் பலவும் சங்கரனின் ஆலயத்தில் நாள்தோறும் முன்னமே இருந்து வருகின்றன; ஓ கடினமனத்தவனே, உமைகாந்தனான அந்த இறைவனை நீ எவ்வாறு அறியாமல் இருக்கிறாய்?

Verse 98

इति तस्य समृद्धिं तां दृष्ट्वा जामातुरद्रिराट । त्रपया परिभूतोभून्नितरां कुंभसंभव

தன் மருமகனின் அந்தச் செழிப்பைக் கண்ட மலைராஜன் வெட்கத்தால் மிகுந்து தாழ்ந்தான்; கும்பசம்பவனான அகஸ்தியரும் மேலும் மேலும் பணிந்தார்।

Verse 99

तस्मै कार्पटिकायाथ स दत्त्वा पारितोषिकम् । पुनश्चिंतापरोजातोऽद्रिराट्कार्पटिके गते

அப்போது அந்தத் துறவிக்கு பரிசளித்து, அவன் சென்ற பின் மலைராஜன் மீண்டும் கவலையால் நிறைந்தான்।

Verse 100

उवाचेति मनस्येव विस्मयोत्फुल्ललोचनः । अहो भद्रमिदं जातं यत्त्वया श्रावि शर्मभाक्

வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் அவர் மனத்திலேயே சொன்னார்—“அஹோ, இது நன்மையாக முடிந்தது; உன்னால் இதை நான் கேட்டு மனஅமைதி பெற்றேன்।”

Verse 110

यस्य देशो न विदितो यस्तु वृत्तिपराङ्मुखः । आचारहीनमिव यं पुराऽपश्यं कठोरधीः

யாருடைய நாடு அறியப்படாததோ, யார் நல்வாழ்வாதாரமும் நன்னடத்தையும் விட்டு விலகினாரோ—அவரை நான் முன்பு கண்டேன்; ஒழுக்கமற்றவரைப் போல, கடினமும் அசையாத மனத்துடன் இருந்தார்.

Verse 120

सुपर्वणि सुपात्राय सुताथ श्रद्धयाधिकम् । येन स्ववित्तमानेन धर्मोपार्जित वित्ततः

நல்ல பண்டிகை நாளில், தகுதியான பாத்திரத்திற்குப் பெருஞ் சிரத்தையுடன்—தன் அளவிற்கேற்ப—தர்மத்தால் ஈட்டிய செல்வத்திலிருந்து அவர் தானம் செய்தார்.

Verse 130

प्रणम्य दंडवद्भूमौ कृतांजलिपुटौ गणौ । कृताभ्यनुज्ञो भ्रूक्षेपाद्विज्ञप्तिमथ चक्रतुः

தரையில் தண்டவத் வணங்கி, கைகூப்பி நின்ற அந்த இரு கணர்கள்—புருவச் சைகையால் அனுமதி பெற்ற பின்—தங்கள் விண்ணப்பத்தைச் செய்தனர்.

Verse 140

उमा श्रुत्येति संहृष्टा कदंबकुसुमश्रियम् । आनंदांकुरलक्ष्मीवदंगेषु परिबिभ्रती

அந்த சொற்களை கேட்ட உமா மகிழ்ந்தாள்; கடம்ப மலரின் அழகைப் போல, ஆனந்தம் முளைக்கும் லக்ஷ்மி போல் தன் அங்கங்களில் ஒளி தாங்கினாள்.

Verse 149

श्रुत्वा शैलेश माहात्म्यं श्रद्धया परया नरः । पापकंचुकमुत्सृज्य शिवलोकमवाप्नुयात्

சைலேசரின் மஹாத்மியத்தை பரம சிரத்தையுடன் கேட்கும் மனிதன், பாவம் எனும் ஆடையை நீக்கி சிவலோகத்தை அடைவான்.