Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 43
जैवातृकी यतोह्नः स्याद्दूरीभूता दृशोर्मम । अहो जैवातृकी ज्योत्स्ना ततोह्नोति दुनोति माम्
jaivātṛkī yatohnaḥ syāddūrībhūtā dṛśormama | aho jaivātṛkī jyotsnā tatohnoti dunoti mām
என் கண்களிலிருந்து அந்த ஜைவாத்ரிகீ நிலவொளி விலகியபோது, பகல் வந்ததுபோல் தோன்றுகிறது. அய்யோ! அதே ஒளி போய்விட்டதால் பகலின் தகிப்பை எழுப்பி என்னைச் சுட்டும் வாட்டும் செய்கிறது।
Skanda (contextual attribution: Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda → Agastya)
Tirtha: Kāśī-ghāṭa ambience (implied)
Type: ghat
Listener: Agastya
Scene: Moonlight fading from Śiva’s eyes; the environment shifts from cool silver to harsh golden daylight tones, symbolizing inner burning caused by absence.
FAQs
Separation transforms perception: what once soothed (moonlight) becomes a cause of pain when it is absent—devotion reshapes experience.
The verse sits within the Kāśī-khaṇḍa narrative world; it does not explicitly name a particular tīrtha.
None; it is an emotive, poetic description supporting the narrative mood.