Adhyaya 36

Verse 1

नारद उवाच । अतः परं किमभवत्तन्मे कथय सुव्रत । पूर्वं च तदशेषेण शंस मे वदताम्बर

நாரதர் கூறினார்—இதற்குப் பின் என்ன நடந்தது? எனக்குச் சொல்லுங்கள், நல்விரதனே. முன்பு நடந்ததையும் முழுமையாக உரையுங்கள், வாக்கில் சிறந்தவரே.

Verse 2

स्थिरीभूतं च तत्स्थानं कियत्कालं वदस्व मे । केन वै रक्ष्यमाणं च कस्याज्ञा वर्तते प्रभो

அந்த இடம் எத்தனை காலம் நிலைத்திருந்தது? எனக்குச் சொல்லுங்கள். அது யாரால் காக்கப்பட்டது, மேலும் யாருடைய ஆணையால் இயங்குகிறது, ஆண்டவரே?

Verse 3

ब्रह्मोवाच । त्रेतातो द्वापरांतं च यावत्कलिसमागमः । तावत्संरक्षणे चैको हनूमान्पवनात्मजः

பிரம்மா கூறினார்— திரேதா யுகத்திலிருந்து துவாபரத்தின் முடிவுவரை, கலியின் வருகை வரையிலும், அந்த முழுக் காலத்திலும் பாதுகாப்பின் ஒரே காவலன் வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் ஆவான்.

Verse 4

समर्थो नान्यथा कोपि विना हनुमता सुत । लंका विध्वंसिता येन राक्षसाः प्रबला हताः

மகனே! ஹனுமானைத் தவிர அத்தகைய வல்லமை உடையவர் வேறு யாருமில்லை; அவரே லங்கையை அழித்து, வலிமைமிக்க ராட்சசர்களை வதைத்தார்.

Verse 5

स एव रक्षते तत्र रामादेशेन पुत्रक । द्विजस्याज्ञा प्रवर्तेत श्रीमातायास्तथैव च

அன்புக் குழந்தையே! ராமனின் ஆணையால் அவனே அங்கே காவல் செய்கிறான். அங்கே இருமுறை பிறந்தோரின் விதி நடைமுறையில் உள்ளது; அதுபோலவே திருநாயகித் தாயின் அதிகாரமும் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 6

दिनेदिने प्रहर्षोभूज्जनानां तत्र वासिनाः । पठंति स्म द्विजास्तत्र ऋग्युजुःसामलक्षणान्

நாள்தோறும் அங்கே வாழ்ந்த மக்களிடையே மகிழ்ச்சி பெருகியது. அங்கே இருமுறை பிறந்தோர் ரிக், யஜுஸ், சாம வேதங்களை அவற்றின் லக்ஷணங்களும் ஸ்வர விதிகளும் உடன் பாராயணம் செய்தனர்.

Verse 7

अथर्वणमपि तत्र पठंति स्म दिवानिशम् । वेदनिर्घोषजः शब्दस्त्रैलोक्ये सचराचरे

அங்கே அவர்கள் அதர்வவேதத்தையும் பகலும் இரவும் பாராயணம் செய்தனர். வேதநிர்கோஷத்திலிருந்து எழுந்த ஒலி மூன்று உலகங்களிலும்—சரமும் அசரமும் உடன்—எதிரொலித்தது.

Verse 8

उत्सवास्तत्र जायंते ग्रामेग्रामे पुरेपुरे । नाना यज्ञाः प्रवर्तंते नानाधर्मसमाश्रिताः

அங்கே ஊர்தோறும் நகர்தோறும் திருவிழாக்கள் எழுகின்றன. பலவகை தர்மங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு பல யாகங்கள் நடைபெறுகின்றன.

Verse 9

युधिष्ठिर उवाच । कदापि तस्य स्थानस्य भंगो जातोथ वा न वा । दैत्यैर्जितं कदा स्थानमथवा दुष्टराक्षसैः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— அந்தப் புனிதத் தலத்திற்கு எப்போதாவது அழிவு ஏற்பட்டதுண்டோ, இல்லையோ? தைத்தியர்களாலோ அல்லது தீய ராட்சசர்களாலோ அது எப்போதாவது கைப்பற்றப்பட்டதுண்டோ?

Verse 10

व्यास उवाच । साधु पृष्टं त्वया राजन्धर्मज्ञस्त्वं सदा शुचिः । आदौ कलियुगे प्राप्ते यद्दत्तं तच्छृणुष्व भोः

வியாசர் கூறினார்— அரசே, நீ நன்றாகக் கேட்டாய்; நீ தர்மத்தை அறிந்தவன், என்றும் தூயவன். இப்போது கேள், நற்குணனே, கலியுகம் முதலில் வந்தபோது விதிக்கப்பட்டதை।

Verse 11

लोकानां च हितार्थाय कामाय च सुखाय च । यज्ञं च कथयिष्यामि तत्सर्वं शृणु भूपते

மக்களின் நலனுக்காகவும், தர்மசம்மதமான விருப்ப நிறைவேற்றத்திற்காகவும், இன்பத்திற்காகவும், யாகத்தையும் நான் விளக்குவேன்; அரசே, அனைத்தையும் கேள்।

Verse 12

इदानीं च कलौ प्राप्त आमो नामा वभूव ह । कान्यकुब्जाधिपः श्रीमान्धर्मज्ञो नीतितत्परः

கலியுகம் வந்தபோது ‘ஆமோ’ என்றொரு அரசன் தோன்றினான்— கான்யகுப்ஜத்தின் புகழ்மிக்க அதிபதி, தர்மத்தை அறிந்தவன், நல்லாட்சியில் ஈடுபட்டவன்।

Verse 13

शांतो दांतः सुशीलश्च सत्यधर्मपरायणः । द्वापरांते नृपश्रेष्ठ अनागमे कलौ युगे

அரசர்களில் சிறந்தவனே! துவாபர யுகத்தின் முடிவில், கலியுகம் வருவதற்கு முன், அவர் அமைதியுடன், தமக்கடக்கமுடன், நற்குணமுடன், சத்தியமும் தர்மமும் சார்ந்தவராய் இருந்தார்.

Verse 14

भयात्कलिविशेषेण अधर्मस्य भयादिभिः । सर्वे देवाः क्षितिं त्यक्त्वा नैमिषारण्यमाश्रिताः

கலியின் விசேஷ அச்சத்தாலும் அதர்மத்தின் பயத்தாலும், எல்லா தேவர்களும் பூமியை விட்டுவிட்டு நைமிஷாரண்யத்தில் அடைக்கலம் கொண்டனர்.

Verse 15

रामोपि सेतुबंधं हि ससहायो गतो नृप

அரசே! ராமனும் தன் துணைவர்களுடன் சேர்ந்து சேதுபந்தத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 16

युधिष्ठिर उवाच । कीदृशं हि कलौ प्राप्ते भयं लोके सुदुस्तरम् । यस्मिन्सुरैः परित्यक्ता रत्नगर्भा वसुन्धरा

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—கலி வந்தபின் உலகில் கடக்க அரிதான எந்த அச்சம் எழுகிறது? அதனால் ரத்தினங்களைத் தாங்கிய பூமியை தேவர்கள் ஏன் கைவிட்டனர்?

Verse 17

व्यास उवाच । शृणुष्व कलिधर्मास्त्वं भविष्यंति यथा नृप । असत्यवादिनो लोकाः साधुनिन्दापरायणाः

வியாசர் கூறினார்—அரசே! கேள்; கலியின் வழிகள் எவ்வாறு இருக்கும். மக்கள் பொய்யுரைப்பவர்களாகி, சாது நிந்தையில் ஈடுபடுவார்கள்.

Verse 18

दस्युकर्मरताः सर्वे पितृभक्तिविवर्जिताः । स्वगोत्रदाराभिरता लौल्यध्यानपरायणाः

அனைவரும் கொள்ளையர் வழிகளில் ஈடுபட்டு, பித்ருபக்தி இன்றியவர்களாய்; தம் கோத்திரப் பெண்களில் ஆசை கொண்டு, நிலையற்ற பேராசைச் சிந்தனையில் மூழ்குவர்।

Verse 19

ब्रह्मविद्वेषिणः सर्वे परस्परविरोधिनः । शरणागतहंतारो भविष्यंति कलौ युगे

அனைவரும் பிரம்ம-வேத தர்மத்தை வெறுப்பவர்களாய், ஒருவருக்கொருவர் பகைவர்களாய் இருப்பர்; கலியுகத்தில் அடைக்கலம் நாடியவர்களையும் கொல்வர்।

Verse 20

वैश्याचाररता विप्रा वेदभ्रष्टाश्च मानिनः । भविष्यंति कलौ प्राप्ते संध्यालोपकरा द्विजाः

கலி வந்தபோது பிராமணர்கள் வைசிய நடத்தைப் போல் நடந்து, வேதத்திலிருந்து வழுவி அகந்தையுடையவர்களாவர்; இருமுறை பிறந்தவர்களாயினும் சந்த்யாவந்தனத்தை விட்டுவிடுவர்।

Verse 21

शांतौ शूरा भये दीनाः श्राद्धतर्पणवर्जिताः । असुराचारनिरता विष्णुभक्तिविवर्जिताः

அமைதிக்காலத்தில் வீரர், அச்சத்தில் தாழ்வுற்றவர்; ஸ்ராத்த-தர்ப்பணங்களை விட்டு; அசுர வழிகளில் ஈடுபட்டு, விஷ்ணுபக்தி இன்றியவர்களாவர்।

Verse 22

परवित्ताभिलाषाश्च उत्कोच ग्रहणे रताः । अस्नातभोजिनो विप्राः क्षत्रिया रणवर्जिताः

அவர்கள் பிறர் செல்வத்தை விரும்பி லஞ்சம் பெறுவதில் ஈடுபடுவர்; பிராமணர்கள் நீராடாமல் உண்பர், க்ஷத்திரியர்கள் போர்க்களத்தைத் தவிர்ப்பர்।

Verse 23

भविष्यंति कलौ प्राप्ते मलिना दुष्टवृत्तयः । मद्यपानरताः सर्वेप्यया ज्यानां हि याजकाः

கலியுகம் வந்தபோது மக்கள் மாசுற்று தீய ஒழுக்கமுடையவர்களாவர். அனைவரும் மதுபானத்தில் ஈடுபட்டு, யாகத்திற்குத் தகாதவர்களுக்கும் புரோகிதராக இருப்பர்.

Verse 24

भर्तृद्वेषकरा रामाः पितृद्वेषकराः सुताः । भ्रातृद्वेषकराः क्षुद्रा भविष्यंति कलौ युगे

கலியுகத்தில் பெண்கள் கணவரை வெறுப்பவர்களாவர்; மகன்கள் தந்தையை வெறுப்பவர்களாவர்; சிறுமனத்தினர் சகோதரரை வெறுப்பவர்களாவர்.

Verse 25

गव्यविक्रयिणस्ते वै ब्राह्मणा वित्ततत्पराः । गावो दुग्धं न दुह्यंते संप्राप्ते हि कलौ युगे

கலியுகம் வந்தபோது பிராமணர்கள் செல்வத்தில் ஆசை கொண்டு பசு விற்பவர்களாவர். அக்காலத்தில் பசுக்கள் முன்புபோல் பால் தரமாட்டா.

Verse 26

फलंते नैव वृक्षाश्च कदाचिदपि भारत । कन्याविक्रय कर्त्तारो गोजाविक्रयकारकाः

ஓ பாரதா, சில வேளைகளில் மரங்கள் கனியே தரமாட்டா. மேலும் கன்னியரை விற்கும்வரும், பசுக்களையும் குழந்தைகளையும் கூட விற்கும்வரும் இருப்பர்.

Verse 27

विषविक्रयकर्त्तारो रसविक्रयकारकाः । वेदविक्रयकर्त्तारो भविष्यंति कलौ युगे

கலியுகத்தில் விஷம் விற்கும்வரும், ரஸ-போகங்களை வியாபாரம் செய்பவரும், வேதத்தையே விற்கும்வரும் இருப்பர்.

Verse 28

नारी गर्भं समाधत्ते हायनैकादशेन हि । एकादश्युपवासस्य विरताः सर्वतो जनाः

கலியுகத்தில் பெண் பதினொன்றாம் வயதிலேயே கருவுறுவாள்; மேலும் எங்கும் மக்கள் ஏகாதசி உபவாச விரதத்தை விட்டு விலகுவார்கள்.

Verse 29

न तीर्थसेवनरता भविष्यंति च वाडवाः । बह्वाहारा भविष्यंति बहुनिद्रासमाकुलाः

பெண்கள் தீர்த்த சேவையிலும் தீர்த்த யாத்திரையிலும் இனி ஈடுபடமாட்டார்கள்; அவர்கள் மிகையாக உண்ணும் பழக்கமுடையவர்களாகவும் மிகுநித்திரையால் மூழ்கியவர்களாகவும் இருப்பார்கள்.

Verse 30

जिह्मवृत्तिपराः सर्वे वेदनिंदापरायणाः । यतिनिंदापराश्चैव च्छद्मकाराः परस्परम्

அனைவரும் வஞ்சக நடத்தை கொண்டவர்களாகி, வேத நிந்தையில் ஈடுபடுவார்கள்; மேலும் யதிகளை இகழ்ந்து, போலிவேடம் கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றுவார்கள்.

Verse 31

स्पर्शदोषभयं नैव भविष्यति कलौ युगे । क्षत्रिया राज्यहीनाश्च म्लेच्छो राजा भविष्यति

கலியுகத்தில் தீய ஸ்பரிசத்தால் உண்டாகும் அசுத்தப் பயம் இனி இருக்காது; க்ஷத்திரியர்கள் அரசாட்சியிழப்பார்கள், மிலேச்சன் அரசனாவான்.

Verse 32

विश्वासघातिनः सर्वे गुरुद्रोहरतास्तथा । मित्रद्रोहरता राजञ्छिश्नोदरपरायणाः

அனைவரும் நம்பிக்கையைத் துரோகித்து, குருதுரோகத்தில் ஈடுபடுவார்கள்; அரசே, நண்பர் துரோகத்திலும் பழகி, காமமும் வயிற்றுப் பசியும் மட்டுமே நோக்கமாகக் கொள்வார்கள்.

Verse 33

एकवर्णा भविष्यंति वर्णाश्चत्वार एव च । कलौ प्राप्ते महाराज नान्यथा वचनं मम

மகாராஜா! கலியுகம் வந்தபோது நான்கு வர்ணங்கள் என்று சொல்லப்பட்டாலும், அனைவரும் ஒரே (கலந்த) வர்ணம் போல ஆகிவிடுவர்; என் வாக்கு வேறாகாது।

Verse 34

एतच्छ्रुत्वा गुरोरेव कान्यकुब्जाधिपो बली । राज्यं प्रकुरुते तत्र आमो नाम्ना हि भूतले

தன் குருவிடமிருந்து இதைக் கேட்ட கன்னௌஜின் வலிமைமிக்க அதிபதி ‘ஆம’ என்னும் பெயருடன் பூமியில் அங்கேயே ஆட்சியை நிறுவினார்।

Verse 35

सार्वभौमत्वमापन्नः प्रजापालनतत्परः । प्रजानां कलिना तत्र पापे बुद्धिरजायत

அவன் பேரரசுச் சாம்ராஜ்யத்தை அடைந்து குடிகளைப் பாதுகாப்பதில் ஈடுபட்டான்; ஆனால் அங்கே கலியின் தாக்கத்தால் மக்களின் மனம் பாவத்தின்பால் திரும்பியது।

Verse 36

वैष्णवं धर्ममुत्सज्य वौद्धधर्ममुपागताः । प्रजास्तमनुवर्तिन्यः क्षपणैः प्रतिबोधिताः

வைஷ்ணவ தர்மத்தை விட்டு அவர்கள் பௌத்த தர்மத்தை ஏற்றனர்; க்ஷபணர்களின் போதனையால் மக்களும் அவனைப் பின்பற்றினர்।

Verse 37

तस्य राज्ञो महादेवी मामानाम्न्यतिविश्रुता । गर्भं दधार सा राज्ञो सर्वलक्षणसंयुता

அந்த அரசனின் மகாதேவி ‘மாமா’ என்ற பெயரால் மிகப் புகழ்பெற்றவள்; எல்லா நற்குறிகளும் உடைய அவள் அரசனுக்காக கருவுற்றாள்।

Verse 38

संपूर्णे दशमे मासि जाता तस्याः सुरूपिणी । दुहिता समये राज्ञ्याः पूर्णचन्द्रनिभानना

பத்தாம் மாதம் நிறைவுற்றபோது, ராணிக்குத் தக்க காலத்தில் ஒரு பேரழகிய மகள் பிறந்தாள்; அவள் முகம் பூர்ணசந்திரனை ஒத்தது।

Verse 39

रत्नगंगेति नाम्ना सा मणिमाणिक्यभूषिता । एकदा दैवयोगेन देशांतरादुपागतः

அவளுக்கு ‘ரத்னகங்கை’ என்று பெயரிட்டனர்; அவள் மணி-மாணிக்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள். ஒருநாள் தெய்வயோகத்தால் அந்நிய தேசத்திலிருந்து ஒருவர் வந்தடைந்தார்।

Verse 40

नाम्ना चैवेंद्रसूरिर्वै देशेस्मिन्कान्यकुब्जके । षोडशाब्दा च सा कन्या नोपनीता नृपात्मजा

இந்த கான்யகுப்ஜ தேசத்தில் ‘இந்திரசூரி’ என்ற பெயருடைய ஒருவர் இருந்தார். அரசகுமாரி பதினாறு வயதானாலும் உபநயனச் சடங்கு செய்யப்படவில்லை।

Verse 41

दास्यांतरेण मिलिता इन्द्रसूरिश्च जीविकः । शाबरीं मंत्रविद्यां च कथयामास भारत

ஓ பாரதா! பணிப்பெண்ணின் வழியாக அவள் அவனைச் சந்தித்தாள். இந்திரசூரி தன் வாழ்வாதாரத்திற்காக அவளுக்கு சாபரீ மந்திரவித்தையை உபதேசித்தான்।

Verse 42

एकचित्ताभवत्सा तु शूलिकर्मविमोहिता । ततः सा मोहमापन्ना तत्तद्वाक्यपरायणा

அச்செயலின் மயக்கத்தால் அவள் ஒருமனப்பட்டாள்; பின்னர் மோகத்தில் விழுந்து அவன் சொல்வதெல்லாம் தெய்வவாக்கெனப் பற்றிக் கொண்டாள்।

Verse 43

क्षपणैर्बोधिता वत्स जैनधर्मपरायणा । ब्रह्मावर्ताधिपतये कुंभीपालाय धीमते

அன்புக் குழந்தையே! க்ஷபணர்களின் போதனையால் அவள் ஜைன தர்மத்தில் பராயணமானாள். பின்னர் பிரம்மாவர்த்தத்தின் அதிபதி, ஞானமிகு கும்பீபாலனுக்குத் (திருமணமாக) அளிக்கப்பட்டாள்.

Verse 44

रत्नगंगां महादेवीं ददौ तामिति विक्रमी । मोहेरेकं ददौ तस्मै विवाहे दैवमोहितः

இவ்வாறு வீரமிகு அரசன் அந்த மகாதேவி ரத்னகங்கையை அவனுக்குத் (திருமணமாக) அளித்தான். விதியின் மயக்கத்தால், அந்த மணத்தில் தன் ஒரே ரத்தினச் செல்வத்தையும் அவனுக்கே வழங்கினான்.

Verse 45

धर्मारण्यं समागत्य राजधानी कृता तदा । देवांश्च स्थापयामास जैनधर्मप्रणीतकान्

தர்மாரண்யத்திற்கு வந்து, அப்போது அதையே தலைநகரமாக்கினான். மேலும் ஜைன தர்ம விதிப்படி அமைந்த தெய்வப் பிரதிமைகளை நிறுவினான்.

Verse 46

सर्वे वर्णास्तथाभूता जैन धर्मसमाश्रिताः । ब्राह्मणा नैव पूज्यंते न च शांतिकपौष्टिकम्

இவ்வாறு எல்லா வர்ணத்தாரும் ஜைன தர்மத்தைச் சார்ந்தனர். பிராமணர்கள் இனி போற்றப்படவில்லை; சாந்தி மற்றும் பௌஷ்டிக (செழிப்பு) கிரியைகளும் செய்யப்படவில்லை.

Verse 47

न ददाति कदा दानमेवं कालः प्रवर्तते । लब्धशासनका विप्रा लुप्तस्वाम्या अहर्निशम्

யாரும் எப்போதும் தானம் அளிக்கவில்லை; இவ்வாறு காலம் ஓடிற்று. ஒழுக்கமும் சாஸ்திரக் கல்வியும் பெற்ற பிராமணர்களும் பகல்-இரவு ஆதரவாளரின்றி வாழ்ந்தனர்.

Verse 48

समाकुलितचित्तास्ते नृपमामं समाययुः । कान्यकुब्जस्थितं शूरं पाखण्डैः परिवेष्टितम्

மனம் கலங்கியவர்களாய் அவர்கள் அரசனை அணுகினர். அவர் கான்யகுப்ஜத்தில் தங்கியிருந்தார்; வீரனாயினும் பாஷண்ட மதத்தாரால் நாலாபுறமும் சூழப்பட்டிருந்தார்.

Verse 49

कान्यकुब्जपुरं प्राप्य कतिभिर्वासरैर्नृप । गंगोपकण्ठे न्यवसञ्छ्रांतास्ते मोढवाडवाः

அரசே, சில நாட்களில் கான்யகுப்ஜ நகரை அடைந்து, களைத்த அந்த மோடவாட பிராமணர்கள் கங்கையின் கரையில் தங்கினர்.

Verse 50

चारैश्च कथितास्ते च नृपस्याग्रे समागताः । प्रातराकारिता विप्रा आगता नृपसंसदि

அரசனின் உளவாளர்கள் அறிவித்ததனால் அவர்கள் அரசன் முன்னே கொண்டு வரப்பட்டனர். காலைவேளையில் அழைக்கப்பட்ட அந்த பிராமணர்கள் அரசவையில் வந்தனர்.

Verse 51

प्रत्युत्थानाभिवादादीन्न चक्रे सादरं नृपः । तिष्ठतो ब्राह्मणान्सर्वान्पर्यपृच्छदसौ ततः

அரசன் மரியாதையுடன் எழுந்து வரவேற்பதும், வணக்கமும் முதலிய வழக்கமான மரியாதைகளைச் செய்யவில்லை. எல்லாப் பிராமணரும் நின்றபடியே இருக்க, பின்னர் அவர் அவர்களை வினவினார்.

Verse 52

किमर्थमागता विप्राः किंस्वित्कार्यं ब्रुवंतु तत्

“விப்ரர்களே, நீங்கள் எதற்காக வந்தீர்கள்? என்ன காரியம்—அதைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 53

विप्रा ऊचुः । धर्मारण्यादिहायातास्त्वत्समीपं नराधिप । राजंस्तव सुतायास्तु भर्ता कुमारपालकः

விப்ரர்கள் கூறினர்—ஹே நராதிபா! நாங்கள் தர்மாரண்யத்திலிருந்து வந்து உமது சன்னிதியில் சேர்ந்தோம். அரசே, உமது மகளின் கணவர் குமாரபாலகன்.

Verse 54

तेन प्रलुप्तं विप्राणां शासनं महदद्भुतम् । वर्तता जैनधर्मेण प्रेरितेनेंद्रसूरिणा

அவனால் விப்ரர்களின் நீண்டநாள் நிலைத்த, மகத்தானவும் வியப்புக்குரியவும் ஆன விதி மீறப்பட்டது; ஏனெனில் இந்திரசூரியின் தூண்டுதலால் அவன் ஜைன தர்மத்தைப் பின்பற்றுகிறான்.

Verse 55

राजोवाच । केन वै स्थापिता यूयमस्मिन्मोहेरके पुरे । एतद्धि वाडवाः सर्वं ब्रूत वृत्तं यथातथम्

அரசன் கூறினான்—நீங்கள் இந்த மோஹேரக நகரில் யாரால் குடியமர்த்தப்பட்டீர்கள்? ஹே வாடவர்களே, நடந்ததனைத்தையும் அப்படியே எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 56

विप्रा ऊचुः । काजेशैः स्थापिताः पूर्वं धर्मराजेन धीमता । कृता चात्र शुभे स्थाने रामेण च ततः पुरी

விப்ரர்கள் கூறினர்—முன்னர் ஞானமிகு தர்மராஜன் காஜேசன் எங்களை நிறுவினார். பின்னர் இந்த நல்விடத்தில் ராமன் இங்கே நகரை நிறுவினான்.

Verse 57

शासनं रामचंद्रस्य दृष्ट्वाऽन्यैश्चैव राजभिः । पालितं धर्मतो ह्यत्र शासनं नृपसत्तम

ஹே அரசர்களில் சிறந்தவரே! ராமசந்திரனின் விதியைப் பார்த்து பிற அரசர்களும் இங்கே அந்த ஆணையை தர்மப்படி காத்து நடத்தினர்.

Verse 58

इदानीं तव जामाता विप्रान्पालयते न हि । तच्छ्रुत्वा विप्रवाक्यं तु राजा विप्रानथाब्रवीत्

“இப்போது உன் மருமகன் பிராமணர்களைக் காக்கவே இல்லை.” என்று பிராமணர் சொன்னதை கேட்ட அரசன், பின்னர் பிராமணர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 59

यांतु शीघ्रं हि भो विप्राः कथयंतु ममाज्ञया । राज्ञे कुमारपालाय देहि त्वं ब्राह्मणालयम्

ஓ விப்ரர்களே, விரைந்து சென்று என் ஆணையின்படி அரசன் குமாரபாலனிடம் இவ்வாறு கூறுங்கள்— “பிராமணாலயம் (பிராமணர் குடியிருப்பு) அளியுங்கள்.”

Verse 60

श्रुत्वा वाक्यं ततो विप्राः परं हर्षमुपागताः । जग्मुस्ततोऽतिमुदिता वाक्यं तत्र निवेदितम्

அவரது சொற்களை கேட்ட பிராமணர்கள் பேரானந்தம் அடைந்தனர். பின்னர் மிக மகிழ்ந்து அங்கே சென்று அந்த செய்தியை அறிவித்தனர்.

Verse 61

श्वशुरस्य वचः श्रुत्वा राजा वचनमब्रवीत् । कुमारपाल उवाच । रामस्य शासनं विप्राः पालयिष्याम्यहं नहि

மாமனாரின் வார்த்தையை கேட்ட அரசன் பேசினான். குமாரபாலன் கூறினான்— “ஓ பிராமணர்களே, ராமனின் ஆணையை நான் கடைப்பிடிக்கமாட்டேன்.”

Verse 62

त्यजामि ब्राह्मणान्यज्ञे पशुहिंसापरायणान् । तस्माद्धि हिंसकानां तु न मे भक्तिर्भवेद्द्विजाः

யாகத்தில் விலங்கு-ஹிம்சையில் ஈடுபடுகின்ற பிராமணர்களை நான் விலக்குகிறேன். ஆகவே, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, வன்முறையாளர்களிடம் எனக்கு பக்தி/மரியாதை இருக்காது.

Verse 63

ब्राह्मणा ऊचुः । कथं पाखंडधर्मेण लुप्तशासनको भवान् । पालयस्व नृपश्रेष्ठ मा स्म पापे मनः कृथाः

பிராமணர்கள் கூறினர்—பாஷண்ட தர்மத்தைப் பின்பற்றி நீங்கள் எவ்வாறு சாஸ்திர விதியைத் துறந்தவரானீர்? அரசர்களில் சிறந்தவரே, தர்ம-சாசனத்தைப் பேணுங்கள்; பாவத்தில் மனம் வைக்காதீர்।

Verse 64

राजोवाच । अहिंसा परमो धर्मो अहिंसा च परं तपः । अहिंसा परमं ज्ञानमहिंसा परमं फलम्

அரசன் கூறினான்—அஹிம்சையே பரம தர்மம்; அஹிம்சையே பரம தவம். அஹிம்சையே பரம ஞானம்; அஹிம்சையே பரம பலன்।

Verse 65

तृणेषु चैव वृक्षेषु पतंगेषु नरेषु च । कीटेषु मत्कुणाद्येषु अजाश्वेषु गजेषु च

புல்லிலும் மரங்களிலும், பூச்சிகளிலும் மனிதர்களிலும்; புழுக்கள், படுக்கைப்பூச்சி முதலிய உயிர்களிலும், ஆடு-குதிரை மற்றும் யானைகளிலும் கூட।

Verse 66

लूतासु चैव सर्पेषु महिष्यादिषु वै तथा । जंतवः सदृशा विप्राः सूक्ष्मेषु च महत्सु च

சிலந்திகளிலும் பாம்புகளிலும், அதுபோல எருமை முதலியவற்றிலும்—ஓ விப்ரர்களே, சிறியதாயினும் பெரியதாயினும் உயிர்கள் அனைத்தும் ஒத்தவையே।

Verse 67

कथं यूयं प्रवर्तध्वे विप्रा हिंसापरायणाः । तच्छ्रुत्वा वज्रतुल्यं हि वचनं च द्विजोत्तमाः

ஓ விப்ரர்களே, வன்முறையையே நோக்கமாகக் கொண்டு நீங்கள் எவ்வாறு செயல்படுகிறீர்கள்? அந்த வஜ்ரம் போன்ற சொல்லைக் கேட்ட இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தோர்—

Verse 68

प्रत्यूचुर्वाडवाः सर्वे क्रोधरक्तेक्षणा दृशा

அப்போது எல்லா வாடவர்களும் பதிலுரைத்தனர்; கோபத்தால் அவர்களின் பார்வை செம்மையடைந்து, சினநோக்குடன் அவர்கள் பேசினர்।

Verse 69

ब्राह्मणा ऊचुः । अहिंसा परमो धर्मः सत्यमेतत्त्वयोदितम् । परं तथापि धर्मोऽस्ति शृणुष्वैकाग्रमानसः

பிராமணர்கள் கூறினர்—“அஹிம்சையே பரம தர்மம்; நீ சொன்னது உண்மை. ஆயினும் இன்னொரு தர்மமும் உண்டு; ஒருமுகச் சித்தத்துடன் கேள்.”

Verse 70

या वेदविहिता हिंसा सा न हिंसेति निर्णयः । शस्त्रेणाहन्यते यच्च पीडा जंतुषु जायते

“வேதம் விதித்த ஹிம்சை, தீர்மானப்படி ‘ஹிம்சை’ எனக் கருதப்படாது. ஆனால் ஆயுதத்தால் உயிர்களை அடித்து, ஜீவராசிகளில் வேதனை எழும்பினால்—”

Verse 71

स एवाधर्म एवास्ति लोके धर्मविदां वर । वेदमंत्रैविहन्यंते विना शस्त्रेण जंतवः

“அதுவே உலகில் அதர்மம், தர்மத்தை அறிந்தோரில் சிறந்தவரே: ஆயுதமின்றி, வேதமந்திரங்களாலேயே உயிர்கள் கொல்லப்படுதல்.”

Verse 72

जंतुपीडाकरा नैव सा हिंसा सुखदायिनी । परोपकारः पुण्याय पापाय परपीडनम्

“ஜீவராசிகளுக்கு துன்பம் தருவது, நலமளிக்கும் ‘ஹிம்சை’ அல்ல. பிறருக்கு உதவுதல் புண்ணியம்; பிறரைப் பீடித்தல் பாவம்.”

Verse 73

वेदोदितां विधायापि हिंसां पापैर्न लिप्यते । विप्राणां वचनं श्रुत्वा पुनर्वचनमब्रवीत्

வேதத்தில் கூறப்பட்ட ஹிம்சையைச் செய்தாலும் மனிதன் பாவத்தால் மாசுபடான். பிராமணர்களின் சொற்களை கேட்டுப் பின்னர் அவன் மீண்டும் பதிலுரைத்தான்.

Verse 74

राजोवाच । ब्रह्मादीनां परं क्षेत्रं धर्मारण्यमनुत्तमम् । ब्रह्मविष्णु महेशाद्या नेदानीमत्र संति ते

அரசன் கூறினான்—தர்மாரண்யம் பிரம்மாதிகளின் பரம, ஒப்பற்ற புண்ணியக் க்ஷேத்திரம்; ஆனால் இப்போது பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் முதலியோர் இங்கு இல்லை.

Verse 75

न धर्मो विद्यते वात्र उक्तो रामः स मानुषः । क्व वापि लंबपुछोऽसौ यो मुक्तो रक्षणाय वः

இங்கே தர்மம் இல்லை; சொல்லப்படும் ‘ராமன்’ என்பதும் வெறும் மனிதன். அப்படியெனில் உங்களை காக்க விடுவிக்கப்பட்ட நீண்ட வால் உடையவன் எங்கே?

Verse 76

शासनं चेन्न दृष्टं वो नैव तत्पालयाम्यहम् । द्विजाः कोपसमाविष्टा ददुः प्रत्युत्तरं तदा

நீங்கள் அந்த ஆணையை (அதிகாரத்தை) காணவில்லை என்றால், நான் அதை ஏற்கமாட்டேன். இதைக் கேட்ட கோபம் கொண்ட இருபிறப்பினர் அப்போது பதிலளித்தனர்.

Verse 77

द्विजा ऊचुः । रे मूढ त्वं कथं वेत्थ भाषसे मदलोलुपः । स दैत्यानां विनाशाय धर्मसंरक्षणाय च

இருபிறப்பினர் கூறினர்—ஏ மூடனே! அகந்தை-ஆசையால் மயங்கி நீ இப்படிச் எப்படி அறிந்து பேசுகிறாய்? அவர் தைத்யர்களின் அழிவிற்கும் தர்மத்தின் பாதுகாப்பிற்கும் நிலைத்துள்ளார்.

Verse 78

रामश्चतुर्भुजः साक्षान्मानुषत्वं गतो भुवि । अगतीनां च गतिदः स वै धर्मपरायणः । दयालुश्च कृपालुश्च जंतूनां परिपालकः

ராமன் சாட்சாத் நான்கு கரங்களுடைய பரமன்; பூமியில் மனித வடிவம் கொண்டு வந்தான். ஆதரவற்றோர்க்கு ஆதரவாய், தர்மநிஷ்டனாய், கருணையும் கிருபையும் நிறைந்தவனாய் எல்லா உயிர்களையும் காக்கின்றான்.

Verse 79

राजोवाच । कुतोऽद्य वर्त्तते रामः कुतो वै वायुनंदनः । भ्रष्टाभ्रमिव ते सर्वे क्व रामो हनुमानिति

அரசன் கூறினான்—இன்று ராமன் எங்கே? வாயுநந்தனன் எங்கே? நீங்கள் அனைவரும் மேகத்திலிருந்து விழுந்தவர்கள்போல் உள்ளீர்கள்; அப்படியெனில் ராமனும் ஹனுமானும் எங்கே?

Verse 80

परंतु रामो हनुमान्यदि वर्त्तेत सर्वतः । इदानीं विप्रसाहाय्य आगमिष्यति मे मतिः

ஆனால் ராமனும் ஹனுமானும் உண்மையிலே எங்கும் இருப்பாரெனில், இப்போது என் தீர்மானம் இதுவே—பிராமணர்களின் துணையுடன் நான் முன்னே செல்வேன்.

Verse 81

दर्शयध्वं हनूमंतं रामं वा लक्ष्मणं तथा । यद्यस्ति प्रत्ययः कश्चित्स नो विप्राः प्रदर्श्यताम्

ஹனுமானைக் காட்டுங்கள்—அல்லது ராமனை, அதுபோல லக்ஷ்மணனையும். ஏதேனும் சான்று இருந்தால், ஓ பிராமணர்களே, அதை எங்களுக்குக் காட்டுங்கள்.

Verse 82

ते च जातास्त्रिधा तात गोभूजाडालजा स्तथा । मांडलीयास्तथा चैते त्रिविधाश्च मनोरमाः

அவர்கள், அன்பனே, மூன்று வகையாயினர்—கோபூஜா, ஆடாலஜா, மேலும் மாண்டலீயா; இவ்வாறு இம்மனோகரர்கள் மும்மடங்காகப் பிரிந்தனர்.

Verse 83

पुनरागत्य स्थानेऽस्मिन्दत्ता ग्रामास्त्रयोदश । काश्यप्यां चैव गंगायां महादानानि षोडश

மீண்டும் இவ்விடத்திற்கே வந்து பதின்மூன்று கிராமங்கள் தானமாக அளிக்கப்பட்டன; காஷ்யபியிலும் கங்கைக் கரையிலும் பதினாறு மகாதானங்கள் நிகழ்த்தப்பட்டன।

Verse 84

दत्तानि विप्रमुख्येभ्यो दत्ता ग्रामाः सुशोभनाः । पुनः संकल्पिता वीर षट्पंचाशकसंख्यया

இவை முதன்மை பிராமணர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டன; அழகிய கிராமங்கள் தானமாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டன. மேலும், ஓ வீரா, ஐம்பத்தாறு எண்ணிக்கையில் மீண்டும் தானங்கள் செய்யத் தீர்மானிக்கப்பட்டன।

Verse 85

षट्त्रिंशच्च सहस्राणि गोभुजा जज्ञिरे वराः । सपादलक्षा वणिजो दत्ता मांडलिकाभिधाः

முப்பத்தாறு ஆயிரம் சிறந்த கோபூஜர்கள் தோன்றினர்; மேலும் ‘மாண்டலிகர்’ என அழைக்கப்பட்ட ஒரு லட்சத்து இருபத்திஐயாயிரம் வணிகர்கள் சார்பினராக ஒப்படைக்கப்பட்டனர்।

Verse 86

तेनोक्तं वाडवाः सर्वे दर्शयध्वं हि मारुतिम् । यस्याभिज्ञानमात्रेण स्थितिं पूर्वां ददाम्यहम्

அப்போது கூறப்பட்டது—ஓ வாடவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக மாருதியை காட்டுங்கள்; அவரை அறிதல் மட்டுமே போதுமானது, நான் உங்களுக்கு முன்னைய நிலையை மீட்டளிப்பேன்।

Verse 87

विप्रवाक्यं करिष्यामि प्रत्ययो दर्श्यते यदि । ततः सर्वे भविष्यंति वेदधर्मपरायणाः

சான்று காட்டப்பட்டால் நான் பிராமணர்களின் சொல்லை நிறைவேற்றுவேன்; அப்போது அவர்கள் அனைவரும் வேததர்மத்தில் பராயணராக இருப்பார்கள்।

Verse 88

अन्यथा जैनधर्मेण वर्त्तयध्वं हि सर्वशः । नृपवाक्यं तु ते श्रुत्वा स्वेस्वे स्थाने समागताः

இல்லையெனில் எல்லாவிதத்திலும் ஜைன தர்மத்தின்படியே நடந்து கொள்ளுங்கள். அரசன் ஆணையை கேட்ட அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் இடங்களுக்கு திரும்பினர்.

Verse 89

वाडवः खिन्नमनसः क्रोधेनांधीकृता भुवि । निश्वासान्मुंचमानास्ते हाहेति प्रवदंति च

அந்த வாடவர்கள் மனம் தளர்ந்து, கோபத்தால் பூமியில் கண்மூடித்தனமடைந்தவர்களாய் இருந்தனர். அவர்கள் பெருமூச்சு விட்டபடி ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று புலம்பினர்.

Verse 90

दंतान्प्राघर्षयन्सर्वान्न्यपीडंश्च करैः करान् । परस्परं भाषमाणाः कथं कुर्मो वयं त्वितः

அவர்கள் அனைவரும் பற்களை கடித்துக் கொண்டு, கையால் கையை இறுக்கப் பிடித்தபடி, ஒருவருக்கொருவர்—‘இப்போது இங்கிருந்து நாம் என்ன செய்வோம்?’ என்று பேசினர்.

Verse 91

मिलित्वा वाडवाः सर्वे चक्रुस्ते मंत्रमुत्तमम् । रामवाक्यं हृदि ध्यात्वा ध्यात्वा चैवांजनीसुतम्

அனைத்து வாடவர்களும் ஒன்றுகூடி சிறந்த ஆலோசனையை அமைத்தனர். ராமனின் வாக்கை இதயத்தில் தாங்கி, அஞ்சனீசுதன் ஹனுமானையும் தியானித்தனர்.

Verse 92

द्विजमेलापकं चक्रुर्बाला वृद्धतमा अपि । तेषां वृद्धतमो विप्रो वाक्यमूचे शुभं तदा

அவர்கள் த்விஜர்களின் (பிராமணர்களின்) பேரவையை கூட்டினர்—இளையோரும் மிக முதியோரும் உட்பட. அப்போது அவர்களில் மிக முதிய பிராமணன் மங்களமான வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 93

चतुःषष्टिश्च गोत्राणामस्माकं ये द्विसप्ततिः । स्वस्वगोत्रस्यावटंका एकग्रामाभिभाषिणः

எங்களிடத்தில் அறுபத்து நான்கு கோத்திரங்களும், எழுபத்து இரண்டு பிரிவுகளும் உள்ளன. ஒவ்வொன்றும் தன் கோத்திரத்தின் தனித்த வம்சச் சின்னம்; அனைவரும் ஒரே ஊர்ச் சமுதாயம்போல் ஒரே மொழியில் பேசுகின்றனர்.

Verse 94

प्रयातु स्वस्ववर्गस्य एको ह्येको द्विजः सुधीः । रामेश्वरं सेतु बंधं हनूमांस्तत्र विद्यते

ஒவ்வொரு பிரிவிலிருந்தும் ஒருவராக அறிவுடைய இருபிறப்பன் புறப்படுக. ராமேஸ்வரம், சேதுபந்தம் ஆகிய இடங்களுக்கு செல்லுக; அங்கே ஹனுமான் சன்னிதியாக உள்ளார்.

Verse 95

सर्वे प्रयांतु तत्रैव रामपार्श्वे निरामयाः । निराहारा जितक्रोधा मायया वर्जिताः पुनः

அனைவரும் அங்கேயே செல்லுக—ராமனின் அருகில்—நோய்துயரமின்றி. உண்ணாவிரதமிருந்து, கோபத்தை வென்று, மீண்டும் மாயை/வஞ்சகத்தை விட்டு விலகி.

Verse 96

एकाग्रमानसाः सर्वे स्तुत्वा ध्यात्वा जपंतु तम् । ततो दाशरथी रामो दयां कृत्वा द्विजन्मसु

அனைவரும் ஒருமுக மனத்துடன் அவரைத் துதித்து, தியானித்து, நாமஜபம் செய்யுக. அப்பொழுது தாசரதி ராமன் இருபிறப்போர்மேல் கருணை செய்து…

Verse 97

शासनं च प्रदास्यति अचलं च युगेयुगे । महता तपसा तुष्टः प्रदास्यति समीहितम्

…யுகம் யுகமாக அசையாத ஆணை/வரத்தை அருள்வான். மகத்தான தவத்தால் திருப்தியடைந்து விரும்பியதை வழங்குவான்.

Verse 98

यस्य वर्गस्य यो विप्रो न प्रयास्यति तत्र वै । स च वर्गात्परित्याज्यः स्थानधर्मान्न संशयः

எந்தப் பிராமணன் தன் சமூகத்தோடு சேர்ந்து செல்லவில்லையோ, அவன் அந்தச் சமூகத்திலிருந்து நிச்சயமாக விலக்கி வைக்கப்பட வேண்டும்; இதுவே சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாத ஸ்தல தர்மமாகும்.

Verse 99

वणिग्वृत्ते न संबंधे न विवाहे कदाचन । ग्रामवृत्ते न संबंधः सर्वस्थाने बहिष्कृताः

வணிகத்திலோ அல்லது திருமணத்திலோ அவர்களுடன் ஒருபோதும் உறவு வைத்துக்கொள்ளக்கூடாது. கிராம விவகாரங்களிலும் உறவு இல்லை; அவர்கள் எல்லா இடங்களிலும் ஒதுக்கி வைக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.

Verse 100

सभावाक्यं च तच्छ्रुत्वा तन्मध्ये वाडवः शुचिः । वाग्मी दक्षः सुशब्दश्च त्रिरवैः श्रावयन्द्विजान्

சபையின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவர்கள் மத்தியில் தூய்மையானவரும், சிறந்த பேச்சாளரும், திறமையானவரும், இனிய குரலுடையவருமான ஒரு வாடவர் (பிராமணர்), அந்தணர்களுக்கு மூன்று முறை அறிவித்தார்.

Verse 110

व्यास उवाच । न जैनधर्मे ये लिप्ता गोभुजा वणिगुत्तमाः । वृत्तिभंगभयात्तत्र मौनमेव समाचरन्

வியாசர் கூறினார்: ஜைன தர்மத்தில் ஈடுபாடില്ലாத அந்தச் சிறந்த வணிகர்கள் (கோபுஜர்கள்), தங்கள் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படும் என்ற பயத்தினால் அங்கே மௌனத்தையே கடைப்பிடித்தனர்.

Verse 120

शासनं भवतामस्तु रामदत्तं न संशयः । त्रयीविद्यास्तु विख्याताः सर्वे वाडवपुंगवाः

ராமதத்தரால் வழங்கப்பட்ட ஆட்சி (உரிமை) சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உங்களுடையதாக இருக்கட்டும். அந்தச் சிறந்த வாடவர்கள் (பிராமணர்கள்) அனைவரும் மூன்று வேதங்களையும் அறிந்தவர்களாகப் புகழ்பெற்றவர்கள்.

Verse 130

विप्रसंघविनाशाय दक्षिणद्वारसंस्थितः । सिंदूरपुष्पमालाभिः पूजितो गणनायकः

பிராமணக் கூட்டத்தை அழிக்கத் தெற்குவாயிலில் நிலைத்த கணநாயகர் சிந்தூரமும் மலர்மாலைகளும் கொண்டு முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டார்।

Verse 140

त्यक्तस्वकीयवचना वृत्तिहीना भविष्यथ । ततस्तन्मध्यतः कश्चिच्चातुर्विद्य उवाच ह

‘உங்கள் சொந்த வாக்கை விட்டுவிட்டால் வாழ்வாதாரம் இழப்பீர்கள்.’ அப்போது அவர்களிடமிருந்து நான்கு வித்யைகளில் தேர்ந்த ஒருவர் கூறினார்।

Verse 150

देशाद्देशांतरं गत्वा वनाच्चैव वनांतरम् । तीर्थेतीर्थे कृतश्राद्धाः सुसंत सत्यव्रतपरायणाः । ते गता दूरमध्वानं हनुमद्दर्शनार्थिनः

நாடு நாடாகவும், காடு காடாகவும் சென்று, ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் அவர்கள் சிராத்தம் செய்தனர். அமைதியுடன் சத்தியவிரதத்தில் நிலைத்த அவர்கள், ஹனுமானின் தரிசனத்தை நாடி நீண்ட பாதை சென்றனர்।

Verse 160

येन वै दुःखिता विप्रास्तेनाहं दुःखितः कपे

ஓ கபியே! எந்த காரணத்தால் பிராமணர்கள் துயருற்றார்களோ, அதே காரணத்தால் நானும் துயருற்றேன்।

Verse 170

अथवा गम्यतां विप्राश्चिरं जीव सुखी भव । वृद्धस्य वाक्यं तच्छ्रुत्वा वाडवाश्चैकमानसाः

‘அல்லது, ஓ பிராமணர்களே, உங்கள் வழியில் செல்லுங்கள்; நீண்ட ஆயுளுடன் சுகமாக இருங்கள்.’ மூத்தவரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வாடவர்களும் ஒரே மனத்தினர் ஆனார்கள்।

Verse 180

चतुश्चत्वारिंशदधिकचतुःशतमितात्मनाम् । ग्रामास्त्रयोदशार्चार्थं सीतापुरसमन्विताः

அங்கே நானூற்று நாற்பது தன்னடக்கமுடைய பக்தர்கள் இருந்தனர்; சீதாபுரம் உட்பட பதின்மூன்று கிராமங்கள் பூஜை‑அர்ச்சனை மற்றும் நைவேத்ய அர்ப்பணத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்டன।

Verse 190

आंजनेयो यदास्माकं न दास्यति समीहितम् । अनाहारव्रतेनैव प्राणांस्त्यक्ष्यामहे वयम्

ஆஞ்சநேயர் (ஹனுமான்) எங்கள் வேண்டுதலை அளிக்காவிடில், நாங்கள் அனாஹார விரதத்தினாலேயே உயிரைத் துறப்போம்।

Verse 200

तर्जन्यग्रे द्विजश्रेष्ठा अगम्या मां विना परैः । सा सुवर्णमयी भाति यस्यां राज्ये विभीषणः

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! என் சுட்டுவிரல் நுனியில் உள்ள அவள் (லங்கா) என்னை இன்றி பிறரால் அணைய இயலாதது; அவள் பொன்னால் ஆனதுபோல் ஒளிர்கின்றாள், அவள் அரசில் விபீஷணன் ஆள்கிறான்।

Verse 201

स्थापितो रामदेवेन सेयं लंका महापुरी । नियमस्थैः साधुवृंदैस्तीर्थयात्राप्रसंगतः

இந்த மகாநகரமான லங்கையை ராமதேவன் நிறுவினார்; தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பங்களில் நியமநிஷ்டை கொண்ட சாதுக்களின் கூட்டம் இதைச் சேவித்து வணங்குகிறது।

Verse 202

आनीय गंगासलिलं रामेशमभिषिच्य च । क्षिप्ता एते महाभारा दृश्यंते सागरांतरे

கங்கைநீரை கொண்டு வந்து ராமேசனை அபிஷேகம் செய்து, இந்த மாபெரும் பாரங்கள் எறியப்பட்டன; அவை கடலின் உள்ளே காணப்படுகின்றன।

Verse 203

निष्पापास्तेन संजाताः साधवस्ते दृढव्रताः । नूनं पुण्योदये वृद्धिः पापे हानिश्च जायते

அந்தப் புனிதச் செயலால் உறுதியான விரதமுடைய சாதுக்கள் பாவமற்றவர்களானார்கள். நிச்சயமாகப் புண்ணியம் உதயமானால் அது வளர்கிறது; பாவம் குறைந்து அழிகிறது.

Verse 204

स्थानभ्रष्टाः कृताः पूर्वं चातुर्विद्या द्विजातयः । जीर्णोद्धारेण रामेण स्थापिताः पुनरेव हि । पूर्वजन्मनि भो विप्रा हरिपूजा कृता मया

முன்பு நான்கு வேதங்களிலும் தேர்ந்த இருபிறப்பினர் தங்கள் உரிய இடங்களிலிருந்து நீக்கப்பட்டனர். ஆனால் சிதைந்ததைப் புதுப்பிக்கும் ராமன் அவர்களை மீண்டும் நிறுவினான். ஓ பிராமணர்களே, முன்ஜென்மத்தில் நான் ஹரியைப் பூஜித்தேன்.

Verse 205

सांप्रतं निश्चला भक्तिर्भवत्सेवा हि दृश्यते । तेन पुण्यप्रभावेण तुष्टो दास्यामि वो वरम्

இப்போது உங்கள் சேவையும் அசையாத பக்தியும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. அந்தப் புண்ணியத்தின் பலனால் மகிழ்ந்து நான் உங்களுக்கு ஒரு வரம் அளிப்பேன்.

Verse 206

धन्योहं कृतकृत्योहं सुभाग्योहं धरातले । अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम्

நான் பாக்கியவான்; நான் கृतகൃത்யன்; இந்தப் பூமியில் நான் பெரும் நல்வாழ்வு பெற்றவன். இன்று என் பிறப்பு பயனடைந்தது; என் வாழ்க்கை உண்மையில் நன்றாக வாழப்பட்டது.

Verse 207

यदहं ब्राह्मणानां च प्राप्तवांश्चरणांतिकम्

ஏனெனில் நான் பிராமணர்களின் திருவடிகளின் சன்னிதியை அடைந்தேன்.

Verse 208

व्यास उवाच । दृष्ट्वैव हनुमन्तं ते पुलकांकितविग्रहाः । सगद्गदं यथोचुस्ते वाक्यं वाक्यविशारदाः

வியாசர் கூறினார்—ஹனுமானை கண்ட மாத்திரத்தில் அவர்களின் உடல் ரோமாஞ்சம் அடைந்தது. உணர்ச்சியால் குரல் தடுக்கினும், சொல்வல்லோர் அவரிடம் தக்க சொற்களை உரைத்தனர்.

Verse 18000

वृत्त्यर्थं तेन दत्ता वै ह्यनर्घ्या रत्नकोटयः । तदा ते मोढ १८००० गोभूजा

வாழ்வாதாரத்திற்காக அவர் உண்மையிலேயே மதிப்பிடமுடியாத ரத்தினக் கோடிகளைத் தானமாக அளித்தார். பின்னர் (பாடம் சிதைந்ததால்) ‘பதினெட்டாயிரம்’ என்ற குறிப்பு வருகிறது; அதோடு கோதானம், பூமிதானமும் குறிப்பிடப்படுகிறது.